Wyrok - II GSK 1152/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i decyzję II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 7999/22 w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu DUchylono zaskarżony wyrok i decyzję II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 7999/22 w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu D
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
odwołujący
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Gabriela Jyż
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i decyzję II instancji
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 28 lutego 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 7999/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 września 2022 r. nr BP.513.2.2022.1284.BTM.263548 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:Pismem z dnia 11 grudnia 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm., dalej "u.t.d."), wezwał przedsiębiorcę H. Sp. z o.o. w W. do przedstawienia w terminie 21 dni dokumentów potwierdzających, że spełnia wymagania ustawowe i warunki określone w zezwoleniu.Wobec nieprzekazania wszystkich dokumentów pismem z dnia 18 kwietnia 2019 r. organ ponowił wezwanie odnośnie do przedstawienia dokumentów, w tym przedstawienia oświadczenia dotyczącego bazy eksploatacyjnej.W odpowiedzi przedsiębiorca przedstawił m.in. oświadczenie dotyczące bazy eksploatacyjnej pod adresem: [...], [...] Dania na formularzu OB.Pismem z dnia 28 czerwca 2019 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił spółkę, że z uwagi na oświadczenie o dysponowaniu bazą eksploatacyjną znajdującą się w innym państwie członkowskim niż siedziba przedsiębiorcy stwierdzono, że istnieje ryzyko, że ww. przedsiębiorca nie spełnia wymogów art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 i jednocześnie wyznaczył dwumiesięczny termin od daty otrzymania tego zawiadomienia na uregulowanie zaistniałej sytuacji.W odpowiedzi spółka złożyła oświadczenie o dysponowaniu bazą eksploatacyjną pod adresem: [...] 30, [...] J., a także kopię umowy użyczenia lokalu wraz z miejscami parkingowymi.W wyniku sprawdzenia przez organ bazy eksploatacyjnej pod ww. adresem ustalono, że właściciel ww. nieruchomości oświadczył, że nie ubiegał się o usytuowanie na jego działce bazy eksploatacyjnej, nie wynajmował działki na bazę eksploatacyjną, a także, że na terenie nieruchomości nie ma miejsca postojowego z wyjątkiem przeznaczonego na samochód osobowy właściciela, miejsca załadunku, rozładunku i łączenia ładunków, miejsca konserwacji lub naprawy pojazdów.Pismem z dnia 30 listopada 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o nr [...] (nr blankietu ZD [...]). W odpowiedzi na zawiadomienie strona wyjaśniła, że zaszła omyłka w podanym adresie bazy eksploatacyjnej (prawidłowy adres: [...] 30A, [...] J.). Po sprawdzeniu wskazanego adresu organ stwierdził, że budzi zastrzeżenia pod względem możliwości prowadzenia w nim działalności związanej z transportem.W toku postępowania organ uzupełnił materiał dowodowy o pismo Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Wołominie, z którego wynikało, że na terenie działki pod adresem [...] 30A, [...] J. znajduje się budynek mieszkalny murowany, budynek garażowo-gospodarczy z poddaszem socjalnym murowany oraz stodoła, a inwestor oświadczył, że ubiega się o zgody na adaptację obiektów na przedmiotowej działce na bazę eksploatacyjną, a także że docelowo w aktualnej zabudowie mają być realizowane: w stodole garaż wielkogabarytowy, w budynku gospodarczo-garażowym pomieszczenie dla samochodów osobowych i dostawczych oraz warsztat pomocniczy i pomieszczenia socjalne.Ponadto, na podstawie informacji ze Starostwa Powiatowego w Wołominie organ ustalił, że nie jest obecnie prowadzone postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę na działce pod adresem [...] 30A dla inwestycji przeznaczonej na bazę eksploatacyjną pozwalającą na prowadzenie działalności transportowej w sposób zorganizowany i ciągły.Pismem, które wpłynęło do organu w dniu 8 czerwca 2021 r. strona przedstawiła oświadczenie o dysponowaniu bazą eksploatacyjną pod adresem: ul. [...] 60C, [...] N. W dniu 6 grudnia 2021 r. organ dokonał sprawdzenia działki znajdującej się pod ww. adresem, w wyniku czego ustalono, że wskazana w oświadczeniu baza eksploatacyjna nie istnieje, znajduje się tam budynek mieszkalny, natomiast położenie i otoczenie budynku wykluczają możliwość parkowania pojazdów ciężarowych.Decyzją z dnia 9 grudnia 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 4 pkt 21a), pkt 22 lit. d), art. 5 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1 i 2, art. 7a ust. 3 pkt 3, art. 83 u.t.d. w zw. z art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8 ust. 1 i 8, art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE nr L 300/51), cofnął stronie zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o nr 019097 (nr blankietu ZD 0023573). Decyzją z dnia 26 września 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy powyższą decyzję. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że czynności kontrolne we wskazanej przez przedsiębiorcę bazie eksploatacyjnej w miejscowości N. zostały przeprowadzone nieprawidłowo, albowiem dotyczyły adresu ul. [...] 60A, N., a kontrola ta powinna dotyczyć adresu ul. [...] 60C, N. Podniósł jednocześnie, że oświadczenie strony dotyczące posiadania bazy eksploatacyjnej pod wymienionym adresem zostało złożone po upływie maksymalnego sześciomiesięcznego terminu.Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie jest ona niezgodna z prawem.We wstępie Sąd I instancji podniósł, że w myśl art. 3 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich. Sąd wyjaśnił, że ratio legis tego przepisu było zlikwidowanie istnienia fikcyjnych siedzib przewoźników i przeciwdziałanie braku możliwości przeprowadzenia w całości lub w znacznej części kontroli przewoźnika drogowego z powodu nieprawidłowo określonej siedziby. Siedziba przedsiębiorcy wykonującego zawód przewoźnika drogowego w jednym z państw członkowskich powinna mieć rzeczywisty i stały charakter. Zdaniem Sądu, aby spełnić warunek posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w państwie członkowskim muszą być spełnione łącznie trzy przesłanki: 1) posiadanie siedziby położonej w tym państwie członkowskim wraz z lokalami, w których prowadzi główną działalność, w szczególności dokumenty księgowe, akta dotyczące pracowników, dokumenty zawierające dane na temat czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku oraz wszelkie inne dokumenty, do których dostęp musi mieć właściwy organ, aby sprawdzić, czy spełnione zostały warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu; przy czym państwa członkowskie mogą wymagać, aby przedsiębiorcy na ich terytorium udostępniali również inne dokumenty w swoich lokalach w dowolnej chwili; 2) gdy zezwolenie na dostęp do zawodu przewoźnika drogowego zostanie wydane – przedsiębiorca jest zobowiązany do dysponowania co najmniej jednym pojazdem, który został zarejestrowany lub w inny sposób wprowadzony do ruchu zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego – będąc jego właścicielem lub posiadaczem z innego tytułu, np. na podstawie umowy najmu z opcją zakupu, umowy najmu lub umowy leasingu; 3) prowadzenie działalności związanej z pojazdami w sposób rzeczywisty i ciągły oraz przy użyciu niezbędnego sprzętu administracyjnego, a także odpowiedniego sprzętu technicznego i urządzeń technicznych, w bazie eksploatacyjnej, która znajduje się w tym państwie członkowskim.Sąd I instancji stwierdził, że jak wynika z akt administracyjnych skarżąca spółka nie spełniła wymogów o których jest mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albowiem nie dostarczyła organowi dokumentów potwierdzających posiadanie bazy eksploatacyjnej, o której jest mowa w art. 4 pkt 21a u.t.d., natomiast oświadczenie o dysponowaniu bazą eksploatacyjną pod adresem ul. [...] 60C [...] N. 7 czerwca 2021 r. skarżąca przedłożyła po upływie terminu określonego przepisami prawa, co uzasadniało cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.Sąd stwierdził również, że organ orzekający wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, przez co nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego.Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła H. Sp. z o.o. w W., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i decyzji wydanych w sprawie i przekazanie sprawy do rozpoznania przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, względnie umorzenie postępowania, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:( przepisów prawa materialnego (względnie procesowego), a to art. 13 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 13 ust. 3 rozporządzenia PE i Rady (WE) nr 1071/2009 ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego, poprzez wadliwą wykładnię tych przepisów, polegającą na uznaniu, że samo przekroczenie przez przewoźnika terminu na wskazanie spełniania warunku z art. 3 rozporządzenia 1071/2009 (posiadania rzeczywistej i stałej siedziby) uzasadnia zastosowanie sankcji z art. 13 ust. 3 ww. rozporządzenia, bez względu na faktyczne spełnianie tego warunku przez stronę w czasie orzekania,( przepisów procesowych, a to 8 k.p.a., art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009 w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez ich naruszenie polegające na akceptacji przez Sąd I instancji orzekania przez organ o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego po upływie terminu wskazanego w art. 13u st. 3 rozporządzenia 1071/2009 w sytuacji, gdy z przepisu tego wynika, że ścisły termin w jakim taka decyzja ma być wydana limitowany terminem wyznaczonym na usunięcie naruszeń przez przewoźnika (art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1071/2009);( przepisów prawa procesowego – art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 3 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 w zw. z art. 8 i 107 § 3 k.p.a., poprzez akceptację przez Sąd I instancji braku uzasadnienia przez organy obu instancji wyboru sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia przy możliwości jego zawieszenia, w sytuacji gdy przepis art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009 przewiduje różne sankcje i organ działając w ramach uznania administracyjnego był zobowiązany do wyjaśnienia stronie dlaczego w tym konkretnym wypadku zastosował jedną z alternatywnych kar przewidzianych w tym przepisie.( wpływ naruszenia przepisów procesowych na treść orzeczenia I instancji przejawia się w tym, że spostrzeżenie zarzucanych naruszeń spowodowałoby uchylenie zaskarżonej.Odpowiadając na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od skarżącej na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie oraz zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się przesłanek wydania kontrolowanej decyzji, a mianowicie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, albowiem strona nie spełniała warunków prowadzenia działalności określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE. Nie wykazała, że posiada bazę eksploatacyjną, o której jest mowa w art. 4 pkt 21a ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym, zaś oświadczenie strony z dnia 7 czerwca 2021 r. o dysponowaniu taka bazą zlokalizowaną przy ul. [...] 60C w N. zostało złożone po upływie terminu na uregulowanie tej sytuacji.Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku uzasadnia twierdzenie, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.W punkcie wyjścia, wobec istoty spornej w sprawie kwestii wymaga przypomnienia, że z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 – który reguluje procedurę zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia, o którym w nim mowa – wynika, że jeżeli właściwy organ stwierdzi, że istnieje ryzyko, że przedsiębiorca nie spełnia już wymogów określonych w art. 3, informuje o tym przedsiębiorcę. Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że co najmniej jeden z tych wymogów nie jest już spełniany, może określić jeden z następujących terminów na uregulowanie tej sytuacji przez przedsiębiorstwo: a) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy na zatrudnienie osoby, która zastąpi zarządzającego transportem, jeżeli zarządzający transportem przestał spełniać wymogi dobrej reputacji lub kompetencji zawodowych, który to termin może zostać przedłużony o trzy miesiące w przypadku śmierci zarządzającego transportem lub jego niedyspozycji ze względów zdrowotnych; b) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy - w przypadku gdy uregulowanie sytuacji wymaga od przedsiębiorcy wykazania, że posiada rzeczywistą i stałą siedzibę; c) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy - w przypadku gdy wymóg zdolności finansowej nie został spełniony, aby wykazać, że wymóg ten jest ponownie spełniany w sposób ciągły (ust. 1) oraz, że jeżeli właściwy organ stwierdzi, że przedsiębiorca nie spełnia już jednego lub większej liczby wymogów określonych w art. 3, zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie później niż z upływem terminów, o których jest mowa w ust. 1 (ust. 3).Wobec tego, że – jak wskazano powyżej – art. 13 wymienionego rozporządzenia reguluje procedurę zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, czyniąc to przy tym – co należy podkreślić – w zupełny sposób, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że zawarte w jego ust. 3 odesłanie do terminów ustanowionych w jego ust. 1 nie jest pozbawione prawnie istotnego znaczenia z punktu widzenia realizacji kompetencji, o których jest mowa w tym przepisie prawa.Opisana w ust. 1 art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 sekwencja działań, do podjęcia których organ administracji jest zobowiązany w warunkach określonym tym przepisem prawa – a mianowicie, poinformowanie przedsiębiorcy o istnieniu ryzyka, że nie spełnia już wymogów określonych w art. 3 tego rozporządzenia, zaś wobec stwierdzenia, że co najmniej jeden z tych wymogów nie jest już spełniany, określenie terminu na uregulowanie tej sytuacji przez przedsiębiorstwo – a co za tym idzie przesłanki podjęcia tychże działań – to jest, stwierdzenie istnienie ryzyka braku spełniania wymogów z art. 3 oraz stwierdzenie braku spełniania jednego z tych wymogów – prowadzą do wniosku, że logika omawianej regulacji prawnej oraz jej cel i funkcja zostały ukierunkowane – jak należałoby przyjąć w świetle jej treści – na stworzenie warunków umożliwiających sanację sytuacji niekorespondującej z wymogami prawa, co siłą rzeczy nie pozostaje bez wpływu i na ten wniosek, że kolejne działania oraz ich treść, a mianowicie podejmowane na podstawie ust. 3 art. 13 tego rozporządzenia działania o dalej jeszcze idących skutkach wyrażających się w zawieszeniu lub cofnięciu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego stanowią – jak należałoby przyjąć w świetle powyższego – konsekwencję braku efektywności działań je poprzedzających.Nie bez uzasadnionych podwodów więc, a to wobec bezwzględnie obowiązującego charakteru wymogów, o których stanowi art. 3 wymienionego rozporządzenia, wydanie decyzji o zawieszeniu lub cofnięciu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego zostało funkcjonalnie powiązane z (wyznaczanym przez organ administracji) terminem uregulowania sytuacji niezgodnej z tymi wymogami – a więc, innymi słowy, z terminem (wyznaczonym) na usunięcie stanu niezgodnego z tymi wymogami – którego bezskuteczny upływ stanowi podstawę wydania tej decyzji, która może być podjęta – jak stanowi art. 13 ust. 3 przywołanego rozporządzenia – nie później niż z upływem terminów, o których jest mowa w ust. 1.Z perspektywy przedstawionych argumentów trzeba więc stwierdzić, że jakkolwiek zarzuty z tiret pierwszego i tiret drugiego petitum skargi kasacyjnej nie podważają prawidłowości podejścia Sądu I instancji do rozumienia przywołanego przepisu prawa – zwłaszcza, co nie jest bez znaczenia, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd ten dokonywał wykładni tego przepisu prawa, albowiem ograniczył się wyłącznie do jego przywołania – to jednak wobec konstrukcji tych zarzutów – zwłaszcza konstrukcji pierwszego spośród nich, z której wynika, że przekroczenie terminu wyznaczonego na wykazanie przywrócenia stanu zgodnego z prawem nie uzasadnia cofnięcia zezwolenia w sytuacji faktycznego spełniania wymogów określonych art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 – oraz prezentowanej w ich uzasadnieniu argumentacji – z której z kolei wynika, że sekwencja działań podejmowanych w rozpatrywanej sprawie "[...] nie jest zgodna z art. 13 ust. 3 rozporządzenia", albowiem "[...] w momencie gdy z upływem wyznaczonego terminu organ nie wydane żadnej decyzji sankcyjnej, strona pozostaje w uzasadnionym przekonaniu, że jej działalność jest prowadzona w sposób zgodny z prawem, a milczenie organu jest akceptacją stwierdzonego stanu rzeczy" – trzeba stwierdzić – odwołując się w tej mierze do argumentu, że falsa demonstratio non nocet, któremu nie sprzeciwia się zasada dyspozycyjności obowiązująca w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną – że rzeczywista istota stanowiska strony skarżącej zmierza do wykazania niewłaściwego zastosowania wymienionego przepisu prawa.Stanowisko to nie jest pozbawione usprawiedliwionych podstaw.W tej mierze – i abstrahując już nawet od daty wydania zaskarżonej decyzji (26 września 2022 r.) oraz daty wydania decyzji ją poprzedzającej (9 grudnia 2021 r.) w relacji do terminu (końcowej daty) przywrócenia stanu zgodnego z prawem (tj. uregulowania sytuacji) wyznaczonego zawiadomieniem z dnia 28 czerwca 2019 r., który upływał w dniu 3 września 2019 r. (zaś przy uwzględnieniu art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, termin ten upływałby w dniu 3 stycznia 2020 r.), których zestawienie prowadzi do wniosku, że działanie organu administracji w rozpatrywanej sprawie nie korespondowało z art. 13 ust. 3 wymienionego rozporządzenia, albowiem stanowi on o zawieszeniu lub cofnięciu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie później niż z upływem terminów, o których jest mowa w ust. 1, nie zaś nie wcześniej niż po upływie tychże terminów – trzeba stwierdzić, że sposób podejścia organu administracji do stosowania art. 13 wskazanego rozporządzenia w rozpatrywanej sprawie nie odpowiadało jednak jego treści, logice, celowi oraz funkcji.Ponownie podkreślając, że opisana w ust. 1 art. 13 rozporządzenia (WE) 1071/2009 sekwencja działań, do których podjęcia jest zobowiązany organ administracji w warunkach określonych tym przepisem prawa, wyraźnie i jednoznacznie działania te od siebie odróżnia – poinformowanie przedsiębiorcy o istnieniu ryzyka, że nie spełnia już wymogów określonych w art. 3 tego rozporządzenia oraz określenie terminu na uregulowanie sytuacji przez przedsiębiorstwo, a to wobec stwierdzenia, że co najmniej jeden z tych wymogów nie jest już spełniany – podobnie jak i nie mniej wyraźnie i jednoznacznie odróżnia przesłanki podejmowania tychże działań – stwierdzenie istnienie ryzyka braku spełniania wymogów z art. 3 versus stwierdzenie braku spełniania jednego z tych wymogów – co innymi słowy prowadzi do wniosku o braku tożsamości tych działań oraz braku tożsamości przesłanek ich podejmowania – trzeba stwierdzić, że z akt administracyjnych sprawy wynika – przy tym wbrew stanowisku prezentowanemu w uzasadnieniu decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji (zob. s. 11) – że zawiadomieniem z dnia 28 czerwca 2019 r. (doręczonym adresatowi w dniu 3 lipca 2019 r.) został stronie wyznaczony "[...] dwumiesięczny termin [...] na uregulowanie [...] sytuacji", którego podstawą było stwierdzenie "[...] że istnieje ryzyko, że przedsiębiorca [...] nie spełnia wymogów określonych w art. 3 rozporządzenia 1071/2009 w zakresie posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państwa członkowskich".Wobec tego – co jest aż nadto oczywiste – że stwierdzenie istnienia ryzyka braku spełniania wymogów z art. 3 nie odpowiada – nie jest tożsame – stwierdzeniu braku spełniania jednego z tych wymogów – a tylko w takim przypadku organ administracji jest uprawniony do wyznaczenia terminu do wykazania przywrócenia stanu zgodnego z prawem, to jest do uregulowania sytuacji – za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że stwierdzenie ryzyka braku spełniania wymogu wskazanego w przywołanym zawiadomieniu nie mogło stanowić podstawy wyznaczenia terminu sanowania tej sytuacji. Konieczne było bowiem stwierdzenie braku spełniania tego wymogu, co z wymienionego zawiadomienia nie wynika, prowadząc siłą rzeczy do wniosku, że wyznaczenie terminu, o którym w nim mowa było przedwczesne, a co za tym idzie, że wskazany w tym zawiadomieniu termin nie mógł rozpocząć swojego biegu.W tym też kontekście, nie sposób jest nie ustrzec się tej refleksji, że źródłem wiedzy strony o stwierdzeniu przez organ administracji braku spełnienia wymogów określonych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie odnoszącym się do posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państwa członkowskich było zawiadomienie z dnia 30 listopada 2020 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia, które zostało doręczone adresatowi w dniu 9 grudnia 2020 r.Jeżeli w związku z tym i zarazem w korespondencji do stanowiska Głównego Inspektora Transportu Drogowego (zob. s. 10 zaskarżonej decyzji oraz s. 4 odpowiedzi na skargę kasacyjną) odnośnie do znaczenia konsekwencji wynikających z maksymalnego 6 miesięcznego terminu do przywrócenia stanu zgodnego z prawem (to jest do uregulowania sytuacji), o którym jest mowa w art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 stwierdzić, że wymieniony termin upływał – licząc od dnia odebrania przez stronę wskazanego powyżej zawiadomienia – w dniu 9 czerwca 2021 r., to za nie mniej uzasadniony należałoby uznać wniosek, że nie jest tym samym pozbawiony prawnie istotnego znaczenia fakt złożenia przez stronę w dniu 7 czerwca 2021 r. oświadczenia o dysponowaniu bazą eksploatacyjną w N., która została zlokalizowana pod adresem ul. [...] 60C, N. – której nota bene kontrola organu nie dotyczyła (s. 9 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) na podstawie zawartej w tym samym dniu umowy najmu przedłożonej wraz z tym oświadczeniem, a w konsekwencji i ten wniosek, że wobec złożenia tego oświadczenia przed upływem wskazanego (maksymalnego) terminu oświadczenie to powinno podlegać ocenie organu administracji publicznej, co jednak nie nastąpiło.Stwierdzając w związku z powyższym, że kontrolowane przez Sąd I instancji działanie organu administracji nie odpowiadało prawu – podobnie jak i prawu nie odpowiadał rezultat sądowej kontroli tego działania – za nie mniej uzasadniony trzeba również uznać zarzut z tiret trzeciego petitum skargi kasacyjnej, na gruncie którego strona skarżąca podnosi naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 13 ust. 3 i art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w związku z art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. "[...] poprzez akceptację przez Sąd I instancji braku uzasadnienia przez organy [...] wyboru sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia przy możliwości jego zawieszenia [...]".Stanowisku strony skarżącej nie sposób jest odmówić racji.Zwłaszcza, gdy podkreślić, że prawną podstawę wydania decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji współstanowił art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, a samo postępowanie jurysdykcyjne prowadzone w rozpatrywanej sprawie – jak wynika z akt sprawy, o czym była mowa powyżej – było zorientowane regulacją zawartą w ust. 1 tego przepisu prawa.Podkreślając, że z art. 13 ust. 3 wymienionego rozporządzenia wynika, że w warunkach nim określonych uprawniony organ zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie później niż z upływem terminów, o których jest mowa w ust. 1, zaś art. 15 tego rozporządzenia stanowi, że decyzje negatywne podejmowane przez właściwe organy państw członkowskich na mocy niniejszego rozporządzenia, w tym o odmownym rozpatrzeniu wniosku, zawieszeniu lub cofnięciu udzielonego zezwolenia lub stwierdzeniu niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, zawierają uzasadnienie, trzeba stwierdzić, że z uzasadnienia kontrolowanej decyzji nie wynika, aby organ administracji publicznej wyjaśnił – w sposób w jaki należałoby tego oczekiwać w świetle wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. – motywy wyboru stosowania dalej idącej sankcji, niż sankcja zawieszenia (prawa) wykonywania zawodu przewoźnika drogowego.Co więcej, wobec tego, że – jak podkreślono – z zaskarżonej decyzji wynika, że prawną podstawę jej wydania współstanowił art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, jak również, że współstanowił ją art. 83 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym – usytuowany w jej rozdziale 10 "Nadzór i kontrola", co nie jest bez znaczenia z punktu widzenia treści oraz funkcji art. 90 tej ustawy zawartego w tym samym rozdziale – i nie wynika z niej jednocześnie, aby podstawę tą stanowił jakikolwiek inny przepis prawa krajowego lub unijnego odnoszący się do przesłanek cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że deficytów kontrolowanej decyzji w omawianym zakresie w żadnym stopniu nie usuwa argumentacja odwołująca się do art. 83 przywołanej ustawy krajowej, albowiem wobec jej lakoniczności nic nie wyjaśnia (zob. s.11 – 12 kontrolowanej decyzji).W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna zasadnie, a co za tym idzie skutecznie podważa zgodność z prawem zaskarżonego wyroku, który podlegał uchyleniu.Wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy oraz spornej w niej kwestii – a co za tym idzie, wobec zaktualizowania się przesłanek stosowania art. 188 p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę strony na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 września 2022 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika stwierdzając, że w świetle wszystkich przedstawionych argumentów jest ona usprawiedliwiona, co uzasadniało uchylenie tej decyzji w całości, jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. oraz na podstawie art. 203 pkt 1 w związku z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.-----------------------2. orzekł, jak w sentencji wyroku.-----------------------2