Wyrok - III OSK 202/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Maciej Kobak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 591/24 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony ŚrOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Maciej Kobak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 591/24 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Śr
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
nieustalone
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Maciej Kobak
Podstawa prawna
art. 138
kpa
art. 189
fkpa
art. 107
kpa
art. 80
kpa
art. 174
ppsa
art. 145
ppsa
art. 141
ppsa
art. 183
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 września 2024 r. (IV SA/Wa 121/25) na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej także: "p.p.s.a.") oddalił skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 15 grudnia 2023 r. w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.Wyrok ten wydany został na kanwie następującego stanu faktycznego.Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ("WIOŚ"; "organ"; "organ pierwszej instancji") decyzją z 23 sierpnia 2019 r., wymierzył spółce P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. dobowy wymiar kary biegnącej za magazynowanie odpadów na terenie zakładu w miejscowości P., w wysokości: (-) dla odpadów o kodzie 19 12 09 w ilości 2 Mg - 2,53 zł, (-) dla odpadów o kodzie 19 12 09 w ilości 859,14 Mg - 1.088,53 zł, (-) dla odpadów o kodzie 19 12 02 w ilości 10 Mg - 170 zł, za każdą dobę magazynowania, w sposób niezgodny z warunkami określonymi w posiadanym pozwoleniu zintegrowanym, udzielonym decyzją Marszałka Województwa Wielkopolskiego z 12 listopada 2015 r. oraz wyznaczył terminy, od których kary biegnące, będą naliczane, tj.: (-) dla odpadów o kodzie 19 12 02 w ilości 10 Mg - od dnia 11 grudnia 2018 r., (-) dla odpadów o kodzie 19 12 09 w ilości 2 Mg - od dnia 26 listopada 2018 r., (-) dla odpadów o kodzie 19 12 09 w ilości 859,14 Mg - od dnia 11 grudnia 2018 r. Spółka nie wniosła odwołania, stąd decyzja ta stała się ostateczna.Wskutek wydanej decyzji, spółka niezwłocznie podjęła czynności mające na celu usunięcie nieprawidłowości. Rozpoczęto prace porządkowe, które prowadzone były sukcesywnie i które zakończono w następujących dniach: (-) dla odpadów o kodzie 19 12 02 w ilości 10 Mg - 14 grudnia 2018 r., (-) dla odpadów o kodzie 19 12 09 w ilości 2 Mg - 3 grudnia 2018 r., (-) dla odpadów o kodzie 19 12 09 w ilości 859,14 Mg - to dzień 22 grudnia 2018 r.WIOŚ stwierdził, że dni w których zakończone zostały przez P. prace porządkowe, stanowią odpowiednio ostatnie dni okresu naruszenia, dla każdego rodzaju odpadów, co stwierdzono w oparciu o pisma spółki dotyczące podjętych prac porządkowych, potwierdzonych kartami przekazania odpadów oraz dokumentacją fotograficzną - wpływ pisma do Wielkopolskiego WIOŚ w dniu 24 maja 2019 r. Stąd, liczba dób, w trakcie których trwały naruszenia, przedstawiały się następująco: (-) dla odpadów o kodzie 19 12 02 w ilości 10 Mg - 4 doby, (-) dla odpadów o kodzie 19 12 09 w ilości 2 Mg - 8 dób, (-) dla odpadów o kodzie19 12 09 w ilości 859,14 Mg - 12 dób.W konsekwencji, pismem z 19 grudnia 2019 r. WIOŚ zawiadomił spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za okres od dnia stwierdzenia do dnia ustania naruszenia warunków pozwolenia zintegrowanego, udzielonego decyzją Marszałka Województwa Wielkopolskiego z 12 listopada 2015 r. co do rodzajów i sposobów magazynowania odpadów.Następnie organ pismem z 13 stycznia 2020 r., poinformował spółkę o zakończeniu gromadzenia materiałów oraz możliwości składania wyjaśnień, uwag i dowodów w terminie 7 dni od daty doręczenia przedmiotowego pisma. Spółka nie skorzystała z przysługującego jej prawa.Decyzją z 19 lutego 2020 r. WIOŚ na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2019 r., poz. 1355 z późn. zm.), art. 302 ust. 1 pkt 1, art. 281 ust. 1 i 3 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2019 r., poz. 1396 ze zm.; dalej także: "P.o.ś."), art. 104 i art. 189a § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej także: "k.p.a.") oraz działu III ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) wymierzył P. administracyjną karę pieniężną w wysokości 13.763 zł za okres od dnia stwierdzenia do dnia ustania naruszenia warunków pozwolenia zintegrowanego, udzielonego nadmienioną decyzją Marszałka Województwa Wielkopolskiego, co do rodzajów i sposobów magazynowania odpadów.Od przedmiotowej decyzji spółka pismem z 5 marca 2020 r. wniosła odwołanie do Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska ("GIOŚ"; "organ odwoławczy"; "organ drugiej instancji"), które zostało uzupełnione w piśmie z 28 września 2020 r.Pismem z 16 listopada 2023 r. poinformowano spółkę o zakończeniu zbierania dowodów i materiałów w postępowaniu odwoławczym oraz o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 3 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, jednakże nie skorzystano z przysługującego prawa.GIOŚ na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 302 ust. 1 pkt 1 i art. 281 ust. 1 ust. 3 P.o.ś. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na podstawie przesłanej przez Stronę informacji Wielkopolski WIOŚ ustalił termin kary biegnącej od dnia stwierdzenia do ustania naruszenia, tj.: (-) w przypadku odpadów o kodzie 19 12 02 w ilości 10 Mg od dnia 11 grudnia do 14 grudnia 2018 r. - 4 doby; (-) w przypadku odpadów o kodzie 19 12 09 w ilości 2 Mg od dnia 26 listopada do 3 grudnia 2018 r. - 8 dób; (-) w przypadku odpadów o kodzie 19 12 09 w ilości 859,14 Mg od dnia 11 grudnia do 22 grudnia 2018 r. - 12 dób. Wysokość kary pieniężnej ustalono według wyliczenia: (-) dla odpadów o kodzie 19 12 02 (w ilości 10 Mg) - 170,00 zł x 4 doby = 680,00 zł, (-) dla odpadów o kodzie 19 12 09 (w ilości 2 Mg) - 2,53 zł x 8 dób = 20,24 zł, (-) dla odpadów o kodzie 19 12 09 (w ilości 859,14 Mg) - 1 088,53 zł x 12 dób = 13 062,36 zł. Łączna kwota wyniosła 13 762,60 zł, przy zaokrągleniu w górę 13 763 zł.Organ wskazał, że zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia - po stwierdzeniu z urzędu lub na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, że przekroczenie lub naruszenie ustało. W związku z powyższym, wobec ustania naruszenia Wielkopolski WIOŚ, na mocy art. 302 ust. 1 pkt 1 P.o.ś., był zobowiązany podjąć, w oparciu o ostateczną decyzję określającą wymiar kar biegnących, decyzję o wymierzeniu kary za okres od dnia stwierdzenia do dnia ustania naruszenia - warunków pozwolenia zintegrowanego, udzielonego decyzją Marszałka Województwa Wielkopolskiego z 12 listopada 2015 r., co do rodzajów i sposobów magazynowania odpadów, tj. odpadów o kodzie 19 12 02 (w ilości 10 Mg) za okres od dnia 11 grudnia 2018 r. do 14 grudnia 2018 r., 19 12 09 (w ilości 2 Mg) za okres od dnia 26 listopada 2018 r. do dnia 3 grudnia 2018 r. oraz dla odpadów o kodzie 19 12 09 (w ilości 59,14 Mg) za okres od dnia 11 grudnia 2018 r. do 22 grudnia 2018 r.GIOŚ podkreślił, że przedmiotem postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w trybie art. 302 ust. 1 P.o.ś. jest jedynie ustalenie czasu trwania przekroczenia określonego w ostatecznej decyzji o karze biegnącej. Podniesiony w odwołaniu zarzut związany z zakresem długości naruszeń jakich miała dopuścić się Spółka oraz przedstawionymi wyliczeniami, które zdaniem Strony są wadliwe, należy uznać za chybiony. Organ I instancji, zgodnie z obowiązującymi przepisami wymierzył karę za okres od dnia stwierdzenia do dnia ustania naruszenia warunków pozwolenia zintegrowanego, udzielonego decyzją Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 12 listopada 2015 r., co do rodzajów i sposobów magazynowania odpadów, co dokładnie opisał w zaskarżonej decyzji, wskazując kiedy zakończono prace porządkowe. Wielkopolski WIOŚ przedstawił również stosowne obliczenia na podstawie których ustalił wysokość przedmiotowej kary pieniężnej.Wobec powyższego, w ocenie GIOŚ, organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów k.p.a., postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów postępowania administracyjnego wydając zaskarżoną decyzję. GIOŚ dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy całokształtu materiału dowodowego.Organ odwoławczy podtrzymał także stanowisko organu pierwszej instancji dotyczące braku możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 189f k.p.a. Nie zaistniała również przesłanka odstąpienia od wymierzenia kary, o jakiej mowa w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. i nie mógł zostać zastosowany art. 189f § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. Organ drugiej instancji wskazał dlaczego nie widzi również podstaw do zastosowania w sprawie art. 189f § 2 i 3 k.p.a.Decyzja GIOŚ została zaskarżona do sądu administracyjnego skargą, w której zarzucono naruszenie:- art. 7, art. 77 art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak ustalenia całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności brak uwzględnienia okoliczności, że skarżąca systematycznie wywoziła odpady;- art. 302 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji brak prawidłowego wyliczenia wysokości kary;- art. 189f k.p.a. poprzez uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające jego zastosowanie.W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku WSA oddalającego skargę, sąd ten uznał, że GIOŚ prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał właściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zarzuty spółki dotyczące naruszenia przepisów art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. ocenione zostały jako bezzasadne. Wbrew twierdzeniom skarżącej w zakwestionowanej decyzji organ precyzyjnie wyjaśnił jej podstawę faktyczną i prawną, nie doszło więc do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.Podniesiony przez skarżącą argument braku uwzględnienia systematycznego wywożenia przez nią odpadów jest chybiony, gdyż dla stwierdzenia okresu naruszenia istotne było, w jakim dniu zakończone zostały prace porządkowe przy wskazanych wyżej poszczególnych rodzajach odpadów, a nie kiedy następowało systematyczne porządkowanie partii (części) odpadów poszczególnych rodzajów. Za powyższym przemawia jasna treść ww. przepisu art. 302 ust. 1 pkt 1 P.o.ś., według którego kara naliczana jest do ustania przekroczenia lub naruszenia - po stwierdzeniu z urzędu lub na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, że przekroczenie lub naruszenie ustało. W przepisie tym nie ma mowy o tym, że kara ma być naliczona do czasu rozpoczęcia prac mających na celu usunięcie naruszenia.Zdaniem Sądu a quo organ prawidłowo przyjął w decyzji dni, w których zakończono prace porządkowe, które stanowią odpowiednio ostatnie dni okresu naruszenia, dla każdego rodzaju odpadów. Wbrew twierdzeniom skargi prawidłowo także organ wyliczył także ilości dni, w jakich usunięto stwierdzone nieprawidłowości. Poza tym, spółka nie wskazuje, jak powinny według niej wyglądać przedmiotowe wyliczenia. Wbrew twierdzeniom skargi skarżony organ w decyzji (str. 2-3) wskazał wprost, że ww. dni, w których zakończono prace porządkowe, stanowią odpowiednio ostatnie dni okresu naruszenia, dla każdego rodzaju odpadów. GIOŚ wprost również wskazał, że powyższe stwierdzono na podstawie pisma spółki dotyczącego podjętych prac porządkowych, potwierdzonych kartami przekazania odpadów oraz dokumentacją fotograficzną - wpływ pisma do Wielkopolskiego WIOŚ w dniu 24 maja 2019 r.Organ odwoławczy na str. 5 decyzji prawidłowo również wskazał, że przedmiotem postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w trybie art. 302 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. jest jedynie ustalenie czasu trwania przekroczenia określonego w ostatecznej decyzji o karze biegnącej, co czyniło zarzut naruszenia art. 302 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. niezasadnym.W ocenie Sądu meriti także i zarzut naruszenia art. 189f k.p.a. jest bezpodstawny. GIOŚ dokonał na str. 5-6 skarżonej decyzji analizy jednoczesnego spełnienia przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa i zaprzestania jego naruszania. GIOS wskazał m.in., że skarżąca zaprzestała magazynowania odpadów z naruszeniem warunków posiadanej decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego, niemniej jednak, magazynowania takiego nie można uznać za znikome. To właśnie stwierdzenie braku znikomego charakteru naruszenia było decydujące przy nieodstąpieniu od ukarania skarżącej, a nie jedynie, jak zarzuca skarżąca, argument bycia podmiotem profesjonalnie zajmującym się gospodarowaniem odpadami.Jak wynika z zebranego materiału dowodowego P. magazynowała odpady na terenie zakładu w sposób niezgodny z warunkami określonymi w posiadanym przez Spółkę pozwoleniu, co wyklucza możliwość uznania naruszenia za znikome. Dopuszczenie do sytuacji, w której podmiot, który naruszał przepisy, nie poniesie z tego tytułu konsekwencji doprowadziłoby do podważenia prawidłowego wykonywania obowiązków przez przedsiębiorców gospodarujących odpadami, co zniweczyłoby cel regulacji w tym zakresie.Organ odwoławczy szczegółowo rozważył również przesłanki warunkujące odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i szczegółowo umotywował swoje stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu skargi nie powołano żadnych faktycznych argumentów mogących podważyć ocenę wyrażoną przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.W skardze kasacyjnej, skarżąca zaskarżając wyrok WSA w całości, zarzuciła:1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:a) art. 302 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji brak prawidłowego wyliczenia wysokości kary;2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu drugiej instancji, pomimo że decyzja ta została wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego;b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 189f ust. 1 pkt 1 k.p.a. polegające na przyjęciu, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające odstąpienia od administracyjnej kary pieniężnej;c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczność uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz brak należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku WSA faktów przyjętych za udowodnione oraz, ograniczenie argumentacji do ogólnikowych stwierdzeń bez odniesienia się do zaistniałego stanu faktycznego lub też przekopiowanie stanowiska organu, a w konsekwencji uznanie zaskarżonej decyzji za prawidłową.W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie jego uchylenie w całości "oraz poprzedzającej go decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 15 grudnia 2023 r., nr DKO-WOP.401.216.2023.tm utrzymującą w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 19 lutego 2020 r., znak: LDI.7062.ł.l3.2019.IK, wymierzającej administracyjną karę pieniężną w wysokości 13 763 zł za okres od dnia stwierdzenia do dnia ustania naruszenia warunków pozwolenia zintegrowanego, udzielonego decyzją Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 12 listopada 2015 r., znak: DSR-II2.7222.47.2015, co do rodzajów i sposobów magazynowania odpadów", a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych, zrzekając się rozpoznania sprawy na rozprawie.W uzasadnieniu znalazło się rozwinięcie podniesionych zarzutów kasacyjnych, przy czym skarżąca w szczególności położyła nacisk na brak wykazania podstawy ustalenia długości okresu za który została naliczona kara, a tym samym nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, w tym także wątpliwości względem braku rozważenia zastosowania przez organy dyspozycji art. 189f k.p.a. umożliwiającego odstąpienie od wymierzenia kary administracyjnej, prezentując własne rozważania w tej materii. Ostatecznie zdaniem skarżącej treść uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji jest na tyle lakoniczna, że nie pozwala na ustalenie czy została dokonana jakakolwiek kontrola zaskarżonej decyzji, zwłaszcza co do przebiegu stanu faktycznego. Uzasadnienie jest wybiórcze i nie pozwala na odtworzenie podstawy rozstrzygnięcia.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznanie sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym następuje w granicach złożonej skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA, który w odróżnieniu od Sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.Sama natomiast skarga kasacyjna może być oparta na dwóch podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj.:1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Autor złożonego środka zaskarżenia podniósł zarzuty orientujące się na obie podstawy kasacyjne, zatem co do zasady w pierwszej kolejności rozważaniom poddać należy zarzuty ukierunkowane na naruszenie przepisów postępowania, albowiem dopiero przesądzenie prawidłowości ustalenia przebiegu stanu faktycznego sprawy lub też nieskuteczne jego podważenie determinuje możliwość i analizę prawidłowości zastosowania odpowiedniego przepisu prawa materialnego pod określone okoliczności sprawy.Biorąc pod uwagę powyższe i jednocześnie przechodząc do rozważań na temat zarzutów odnoszących się do podstawy kasacyjnej wyrażonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., stwierdzić należy, że żaden z podniesionych przez skarżącą zarzutów w tym obrębie nie zasługuje na uwzględnienie.Słowem wstępu należy zauważyć, iż tożsame do kasacyjnych zarzuty były już dwukrotnie przedmiotem oceny, najpierw przez organ odwoławczy, a następnie przez sąd administracyjny. Każdy z tych podmiotów wypowiedział się na temat możliwości naruszenia przez poprzednika dyspozycji art. 7, 77 § 1, 107 § 3 oraz 189f § 1 k.p.a., nie doszukując się w działaniu organów ich naruszenia. Ocenę taką podziela również i Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę. Wprawdzie zgodzić się należy, że organ drugiej instancji nie wskazał konkretnych dowodów czy też działań, podjętych przez organ pierwszej instancji, a zmierzających do rozpatrzenia sprawy, jednakże odniesienie się do tej kwestii i ocena zawarta została na 7 str. uzasadnienia decyzji GIOŚ, co sprowadzało się do stwierdzenia, iż "W przedmiotowej sprawie organ wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 §1 oraz art. 80 K.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. GIOŚ dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy całokształtu materiału dowodowego".Podobnie i WSA, powołując się na przebieg sprawy nie dostrzegł w działaniu organów naruszenia wskazanych norm k.p.a., czemu dał wyraz na stronach od 9 do 11 uzasadnienia, jednoznacznie wskazując, że "GIOŚ prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał właściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organ Sąd podziela w całości i przyjmuje je za własne, co czyni zbędnym ich ponowne przytaczanie, tym bardziej, że zostały powołane we wstępnej części uzasadnienia" i dalej konstatując: "Tak więc zarzuty Spółki dotyczące naruszenia przepisów art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. są bezzasadne. Wbrew twierdzeniom skarżącej w zakwestionowanej decyzji organ precyzyjnie wyjaśnił jej podstawę faktyczną i prawną, nie doszło więc do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a.". Sąd meriti na str. 12 i 13 uzasadnienia wypowiedział się także w kwestii naruszenia art. 189f k.p.a. nie doszukując się jakichkolwiek nieprawidłowości i w pełni podzielając stanowisko GIOŚ, że w rozpatrywanym przypadku nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od nałożenia na spółkę przedmiotowej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Przepis art. 189f k.p.a. został w przedmiotowej sprawie wzięty pod uwagę, a wysokość kary została obliczona zgodnie z obowiązującymi przepisami jako iloczyn kwoty kary biegnącej i ilości dób, w których miało miejsce naruszenie. Poza tym, możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przewidziana w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. została pozostawiona uznaniu organu administracji, co ma wpływ na zakres kontroli legalności sprawowanej przez wojewódzki sąd administracyjny w tym zakresie. Przyjmuje się, że kontrola ta jest ograniczona do badania, czy granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone i czy podjęte rozstrzygnięcie nie miało charakteru dowolnego (tak też: NSA w wyrokach: z 16.12.2025 r., III OSK 330/23; z 20.01.2026 r., III OSK 533/23; te i inne orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.cbois.nsa.gov.pl.). W roztrząsanej sprawie Sąd a quo nie stwierdził, aby decyzje wydane przez organy nacechowane były arbitralnością, a tym samym, że granice uznania administracyjnego zostały przekroczone, zaś stanowisko to aprobuje także Naczelny Sąd Administracyjny.Co więcej, organy słusznie zauważyły, że aby możliwe było skorzystanie z dyspozycji art. 189f k.p.a. i odstąpienie o nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, poprzestając na pouczeniu, konieczne jest spełnienie łącznie dwóch warunków, tj. waga naruszenia prawa musi być "znikoma", a strona musiałaby zaprzestać naruszenia prawa. Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być rozstrzygnięta przez sąd administracyjny, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien zatem ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej (tak też: NSA w wyrokach z 7.01.2026 r., III OSK 2347/24, III OSK 260/24 i III OSK 3343/23). WIOŚ na str. 3 uzasadnienia decyzji wyjaśnił natomiast dlaczego nie odstąpił od wymierzenia kary skarżącej, podobnie zresztą jak i organ odwoławczy, który stanowisko w tej materii zawarł na str. 5 i 6 uzasadnienia decyzji, którą to argumentację ostatecznie poparł WSA w ramach przeprowadzonej kontroli obu decyzji.Ponadto należy zauważyć, że skarżąca w treści zarzutu oznaczonego pkt 2 lit. a) nie wskazuje jakiż to materiał dowodowy nie został zebrany, tudzież rozważony. Autor skargi kasacyjnej zarzuca, że w oparciu o dostępny materiał dowodowy możliwe było ustalenie konkretnych dat, w jakich usuwano odpady i tak też wszakże się stało. WIOŚ, a następnie GIOŚ wyraźnie określili od jakiej daty naliczana jest kara, powołano się na dobową wysokość kary biegnącej w przypadku każdego rodzaju odpadów, a także datę końcową kiedy ustało naruszenie, bazując w tej materii na decyzji WIOŚ z 23 sierpnia 2019 r., harmonogramie prac porządkowych wraz z kartami przekazania odpadów oraz dokumentacją fotograficzną, którą to dokumentację nota bene dostarczyła skarżąca i co ostatecznie legło u podstaw określenia terminu zaprzestania naruszeń. W kontekście materialnoprawnej podstawy wydania decyzji ustalającej wymiar kary administracyjnej bez znaczenia pozostaje okoliczność częściowego usuwania odpadów, tj. konkretnych dat, w jakich następowało usuwanie odpadów, albowiem z punktu widzenia art. 302 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. kluczowe było ustalenie "ustania przekroczenia lub naruszenia".Nie sposób zatem podzielić także zapatrywań, iż Sąd a quo, podobnie jak i uprzednio skarżąca zarzucała pod adresem organu odwoławczego, sporządził uzasadnienie w sposób lakoniczny, naruszając tym samym dyspozycję art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponownie zaznaczyć bowiem należy, że Sąd wyraźnie wskazał na str. 9 uzasadnienia, że " Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organ Sąd podziela w całości i przyjmuje je za własne, co czyni zbędnym ich ponowne przytaczanie, tym bardziej, że zostały powołane we wstępnej części uzasadnienia". Na dalszych stronach uzasadnienia wyjaśnione zostały motywy wydanego orzeczenia oraz jego podstawa prawna, co podważało dodatkowo stawiany w pkt 2 lit. c) zarzut.Jak wielokrotnie podkreślał to już Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może okazać się skuteczny wyłącznie, jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd pierwszej instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (tak np.: wyroki NSA z: 30.01.2026 r., III OSK 1204/25; 19.11.2025 r., III OSK 1454/24; 13.11.2025 r., III OSK 2718/22; 15.10.2025 r., III OSK 894/25). W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej (zob. wyrok NSA z 8.01.2026 r., III OSK 1284/25). Taka sytuacja nie zachodzi natomiast w niniejszym przypadku, ponieważ uzasadnienie mieści wszystkie niezbędne składowe określone art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko skarżącej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Argumentacja zaprezentowana przez WSA nie budzi także wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, tym bardziej, że autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnia jak uchybienie zarzucanemu przepisowi mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Skoro zatem stronie skarżącej kasacyjnie nie udało się skutecznie podważyć ustaleń związanych z przebiegiem stanu faktycznego sprawy, możliwe jest przejście do analizy drugiej kategorii zarzutów znajdującej oparcie w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszeń prawa materialnego. W tym kierunku osadzony został wyłącznie jeden zarzut opisany w pkt 1 lit. a), związany z naruszeniem art. 302 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. "poprzez niewłaściwe zastosowanie i konsekwencji brak prawidłowego wyliczenia wysokości kary". Skarżąca zarzuca przy tym, że organ nie wykazał na podstawie czego ustalił ostatni dzień naliczania kary, a stanowisko to zostało następnie powielone przez WSA, prawidłowo przy tym zastrzegając, że rolą organu w postępowaniu zmierzającym do wymierzenia kary administracyjnej znajdującej oparcie w art. 302 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. jest ustalenie daty ustania lub zaprzestania naruszeń powiązanej z początkową datą od której naliczana jest kara biegnąca oraz dobową wysokością wymiaru kary biegnącej za poszczególne odpady. Wszystkie te okoliczności, wbrew odmiennym zapatrywaniom skarżącej na tą kwestię wynikają wszakże ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym częściowo dokumentu urzędowego, jakim jest decyzja WIOŚ z 23 sierpnia 2019 r., wymierzająca skarżącej dobowy wymiar kary biegnącej za magazynowanie odpadów na terenie zakładu w miejscowości P., a także harmonogramu z wykonanych prac porządkowych wraz z kartami przekazania odpadów oraz dokumentacją graficzną, dostarczoną przez skarżącą. Nie sposób tym samym podzielić argumentacji, że nie jest wiadomym na podstawie czego WIOŚ ustalił datę zaprzestania naruszeń, skoro dowody potwierdzające te okoliczności zostały przedłożone przez spółkę.Niezrozumiała jest przy tym argumentacja, że skoro spółka współpracowała z organem to mogła oczekiwać na zmniejszenie wymiaru kary. Nie należy bowiem tracić z oczu, że gdyby skarżąca kasacyjnie nie dostarczyła dokumentacji pozwalającej ostatecznie na określenie ilości dób naruszeń, a tym samym ostatecznego wymiaru kary organ w pełni uprawniony byłby wówczas do skorzystania z dyspozycji art. 302 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. i wtedy to wymiar administracyjnej kary pieniężnej mógłby okazać się dużo surowszy.Powyższe względy legły u podstaw przekonania Naczelnego Sądu Administracyjnego o braku zasadności wywiedzionej skargi kasacyjnej, stąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. w pkt 2 sentencji ją oddalono. Z kolei w pkt 1 sprostowano wyrok Sądu pierwszej instancji w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 121/25 z urzędu w oparciu o art. 156 § 1 i § 3 p.p.s.a., w zakresie siedziby skarżącej, albowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i akt sprawy wynika, że błąd ten stanowił zwykłą omyłkę pisarską podlegającą sprostowaniu.Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., albowiem skarżąca kasacyjnie zrzekła się przeprowadzenia rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.., albowiem skarżąca kasacyjnie zrzekła się przeprowadzenia rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.