Wyrok - II SA/Bk 263/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Sędziowie sędzia WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 maja 2026 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. w B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 19 lutego 2026 r. nr AB-II.7840.4.13.2025.ED w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oddala skargę. UZASADNIENIOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Sędziowie sędzia WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 maja 2026 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. w B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 19 lutego 2026 r. nr AB-II.7840.4.13.2025.ED w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oddala skargę. UZASADNIENI
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Przewodniczący
Małgorzata Roleder
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wnioskiem z 18 czerwca 2025 r. (doprecyzowanym 20 października 2025 r. w zakresie nazwy inwestycji) S. Sp. z o.o. w B. (dalej: "Inwestor") wystąpiła do Prezydenta Miasta Białegostoku (dalej: Prezydent") o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych o nr ewid. [...] i [...], 2 budynków gospodarczych o nr ewid. gr. [...] i [...], 3 budynków gospodarczych oraz budowę 11 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej wraz z doziemnymi instalacjami: elektryczną, kanalizacji sanitarnej oraz wewnętrzną i zewnętrzną instalacją gazową, na działkach o nr ewid. [...]/1 i [...]/2 przy ul. Z. w B.Wraz z wnioskiem Inwestor przedłożył m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodę właściciela obiektu na rozbiórkę, o której mowa w art. 30b ust. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2025 r., poz. 418; dalej: "P.b."), podpisaną przez Inwestora, oświadczenie o braku możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej, pismo Prezydenta z 20 maja 2025 r. o braku potrzeby uzyskania decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. 2024, poz. 82), ostateczną decyzję Prezydenta z 15 maja 2025 r. nr ZDM.II-7230.1.122.2025 o zezwoleniu na przebudowę zjazdu zwykłego w pasie drogowym ul. Z. w celu obsługi komunikacyjnej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach nr [...]/1 i [...]/2 na określonych w niej warunkach, a także trzy egzemplarze projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego.W aktach znajduje się także odpis z KRS Inwestora, trzy wyrysy z mapy ewidencyjnej z oznaczeniem działek inwestycyjnych, uproszczone wypisy z rejestru gruntów dot. działek inwestycyjnych (wynika z niego, że ich właścicielem na dzień 20 czerwca 2025 r. jest P. Sp. z o.o. w B.) oraz czterech działek sąsiednich nr: [...]/1, [...],[...]i [...], a także wypisy z kartoteki budynków dot. budynków nr ewid.: [...],[...], [...],[...],[...], wydruk z części graficznej obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Kawaleryjskie w Białymstoku (rejon ulic: Krętej, Pułaskiego i Horodniańskiej), uchwalonego uchwałą nr XLVII/554/05 Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 26 września 2005 (Dz.Urz.Woj.Podl. 2005 z 27 października 2005 r.; dalej: "plan miejscowy") oraz wydruk części tekstowej planu miejscowego.W związku z przedłożeniem zgody właściciela obiektów przeznaczonych do rozbiórki na ich rozbiórkę, podpisanej przez Inwestora, podczas gdy z ewidencji gruntów wynikało, że właścicielem działek inwestycyjnych jest P. Sp. z o.o. w B., Prezydent wezwał Inwestora pismem z 27 czerwca 2025 r. do usunięcia braków wniosku przez przedłożenie zgody właściciela na powyższe. W odpowiedzi z 30 czerwca 2025 r. inwestor przedłożył zgodę, w której treści wskazano, że spółka będąca inwestorem powstała ze spółki P. Sp. z o.o. w B. Do akt złożono także wydruk informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z KRS Inwestora, potwierdzającej zmianę nazwy "P. Sp. z o.o." na "S. Sp. z o.o." oraz siedziby z B. na B. w dniu 20 grudnia 2024 r. (k. 51-58 akt adm.)Zawiadomieniem z 3 lipca 2025 r. prezydent poinformował strony o wszczęciu postępowania zainicjowanego ww. wnioskiem Inwestora.Postanowieniem z 14 lipca 2025 r., znak: DAR-11.6740.167.2025 Prezydent, na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. zobowiązał Inwestora do usunięcia opisanych tam nieprawidłowości w terminie 60 dni od dnia doręczenia postanowienia, w tym do doprowadzenia planowanej inwestycji do zgodności z planu miejscowego w zakresie funkcji projektowanej zabudowy (§ 20 planu miejscowego). Organ wskazał w tym względzie, że 11 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej, które posadowione zostały na płycie wspólnego garażu (posiadającego wspólny wjazd i wyjazd) w istocie tworzą jeden budynek mieszkalny wielorodzinny, podczas gdy na tym terenie - oznaczonym w planie miejscowym symbolem 5MN dopuszcza się jedynie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi inwestora 16 lipca 2025 r.Pismem z 8 września 2025 r. Inwestor uzupełnił cześć opisanych w ww. postanowieniu braków, wnosząc o przedłużenie terminu uzupełnienia nieprawidłowości do 15 października 2025 r .Postanowieniem z 16 września 2025 r., znak: DAR-ll.6740.167.2025 organ zmienił ww. postanowienie ustalając nowy termin usunięcia nieprawidłowości na 15 października 2025 r.Pismem z 29 września 2025 r. Inwestor udzielił odpowiedzi na kwestie powołane w postanowieniu organu z 14 lipca 2025 r., wskazując w odniesieniu do zgodności projektowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego, że w jego ocenie projektowane budynki są jednorodzinnymi dwulokalowymi, a nie wielorodzinnymi. Wskazał przy tym, że na obszarze obowiązywania planu miejscowego organ wydał uprzednio pozytywne dla inwestorów rozstrzygnięcia pozwalające na budowę inwestycji bliźniaczo podobnych do tej objętej wnioskiem. Inwestor wskazał na art. 8 § 2 k.p.a., a także złożył do akt uzupełnioną dokumentację projektową.Zawiadomieniem z 14 października 2025 r., w oparciu o art. 10 § 1 k.p.a. organ poinformował strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednocześnie na podstawie art. 79a § 1 k.p.a. poinformował, że Inwestor nie usunął wszystkich nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z 14 października 2025 r. co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z jego wnioskiem.Pismem z 20 października 2025 r. Inwestor raz jeszcze odniósł się do nieprawidłowości wskazanych przez organ, podtrzymując swoje stanowisko, że przedmiotem planowanej inwestycji jest budowa 11 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, co jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Inwestor odniósł się także do kwestii murów oporowych, konieczności przedłożeniaanalizy przesłaniania oraz odprowadzenia wód opadowych z terenu inwestycji.Decyzją z 30 października 2025 r. znak: DAR-II.6740.167.2025 Prezydent odmówił Inwestorowi zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na rozbiórkę i pozwolenia na budowę projektowanej inwestycji, wskazanej we wniosku. W podstawie prawnej powołano m.in. art. 35 ust. 5 pkt 1 P.b.W uzasadnieniu decyzji Prezydent wskazał, że Inwestor nie wywiązał się z obowiązku usunięcia nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu organu z 14 lipca 2025 r. Zdaniem organu I instancji, projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego. Zlokalizowanie 11 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej na płycie wspólnego garażu ze wspólnym wjazdem i wyjazdem, świadczy o tym, że przedmiotem inwestycji jest w istocie jeden obiekt o funkcji mieszkalnej wielorodzinnej, co jest niezgodne z planem miejscowym (§ 20 planu miejscowego na terenie planistycznym 5MN dopuszcza jedynie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną). Organ wyjaśnił w tym względzie, że skala projektowanej zabudowy, widoczna m.in. na rysunkach elewacji i przekrojach przez budynki (gabaryty, ilość kondygnacji i wygląd zewnętrzny) wskazuje, że jest to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Budynki tworzą jedną bryłę o długości 73 m, szerokości 11,65 m i wysokości 11,99 m. Posiadają dwustanowiskowe garaże w kondygnacji podziemnej (w każdym z budynków od B do K), skomunikowane wspólnym wjazdem i wyjazdem podziemnym, co powoduje, że obiekty funkcjonalnie tworzą jedną całość, a tym samym stanowią zabudowę wielorodzinną, Organ podkreślił, że w projekcie architektoniczno-budowlanym m.in. na str.: 16, 26, 27, 28, 29 jest mowa o garażu lub budynku garażu, czyli o jednej wspólnej całości. Za powyższym przemawiają także zastosowane w projekcie rozwiązania. Na str. 28 projektu architektoniczno-budowlanego wskazano, że: "w garażu podziemnym jednokondygnacyjnym o więcej niż 10 stanowiskach postojowych zastosowano dwa hydranty wewnętrzne przeciwpożarowe 33 (DN 50)". Organ wskazał, że budowa wspólnego garażu, nad którym znajdują się lokale mieszkalne, stanowi charakterystyczne rozwiązuje dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a nie jednorodzinnej.Jakkolwiek brak jest legalnej definicji zabudowy szeregowej, czy wielorodzinnej na gruncie P.b., to jednak zawarto tam definicję budynku jednorodzinnego, którym jest - zgodnie z art. 3 pkt 2a P.b. budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. W oparciu o powyższe organ odmówił realizacji zabudowy wielorodzinnej pod pozorem budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej. Podkreślono, że zgodność inwestycji z postanowieniami planu miejscowego jest podstawowym warunkiem, jaki musi spełniać inwestycja, aby mogła uzyskać pozwolenie na budowę. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Prezydent wskazał, że kwalifikacja prawna danej inwestycji powinna opierać się na rzeczywistych rozwiązaniach funkcjonalnych przyjętych w projekcie, a nie na formalnym nazewnictwie. W tym zakresie organ jest uprawniony oceniać takie kwestie jak wielkość budynku, liczba pomieszczeń i ich rozkład.Ponadto Prezydent wskazał, że Inwestor nie uzupełnił projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego o analizę przesłaniania sporządzoną w odniesieniu do wszystkich okien znajdujących się w budynku mieszkalnym jednorodzinnym istniejącym na działce nr [...]/1, a także niewykazał sposobu odprowadzenia wód opadowych z terenu projektowanych miejscpostojowych zewnętrznych bez szkody dla działki drogowej nr [...].Odwołanie od ww. decyzji Prezydenta złożył Inwestor, zarzucając w nim naruszenie art. 8 § 1 i § 2, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a. w zw. z art. 3 pkt 2a P.b. oraz § 20 ust. 1 planu miejscowego, a także art. 35 ust. 5 pkt 1 P.b.Decyzją z 19 lutego 2026 r. nr AB-II.7840.4.13.2025.ED Wojewoda Podlaski (dalej: "Wojewoda") utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta.W jej uzasadnieniu zgodził się, że przedłożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany przedmiotowej inwestycji, zawiera naruszenia prawa, które, mimo wystosowanego wezwania, nie zostały przez Inwestora usunięte. Wojewoda podkreślił, że postanowienie Prezydenta z 14 lipca 2025 r. zostało sporządzone w sposób jasny i czytelny, wskazano w nim uchybienia wraz z ich objaśnieniem oraz wprost przedstawiono jakie dokumenty należy uzupełnić powołując się przy tym na konkretne przepisy prawa. Prawidłowo nałożono na Inwestora przede wszystkim obowiązek doprowadzenia planowanej inwestycji do zgodności z § 20 planu miejscowego, a postanowienie umożliwiło Inwestorowi poznanie stanowiska organu co stwierdzonej niezgodności. Prawidłowo pouczono Inwestora, że w przypadku braku usunięcia wskazanych przez organ nieprawidłowości w podanym terminie, wydana zostanie decyzja odmowna. Inwestor posiadał więc wiedzę, że niewypełnienie postanowienia będzie skutkowało negatywną decyzją organu w przedmiotowej sprawie.Dokonana przez organ odwoławczy analiza materiału dowodowego wykazała, że planowana inwestycja polegająca, zdaniem Inwestora, na budowie 11 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej, w istocie polega na budowie budynku wielorodzinnego, składającego się z 11 oddzielonych od siebie segmentów mieszkalnych dwulokalowych (łącznie 22 lokale mieszkalne), połączonych wspólnym garażem zlokalizowanym na kondygnacji podziemnej. Wojewoda zauważył przy tym, że ściany kondygnacji podziemnej, na której zaprojektowano wspólny garaż, nie pokrywają się ze ścianami zewnętrznymi projektowanego budynku i wykraczają poza ich obrys na odległość około 5 m w kierunku działek sąsiednich o nr: [...]/1, [...]/2, [...]/3, [...]/4, [...]/5, [...]/6, [...]/7, [...]/8, [...]/9 zabudowanych 9 budynkami mieszkalnymi w zabudowie szeregowej. W projektowanym budynku zaprojektowano 22 lokale mieszkalne (lokale: A1/A2, B1/B2, C1/C2, D1/D2. E1/E2, F1/F2, G1/G2, H1/H2, 11/12, J1/J2, K1/K2), a do każdego z tych lokali zaprojektowano 1 miejsce postojowe (str. 9 projektu zagospodarowania terenu). 20 miejsc postojowych zapewniono w garażu podziemnym (po 2 miejsca postojowe w każdym z 10 boksów garażowych) oraz 2 miejsca postojowe zaprojektowano na poziomie przyległego terenu. Dostęp do garażu podziemnego i zaprojektowanych w nim miejsc postojowych oraz komórek lokatorskich zapewnia wspólny wjazd (i wyjazd) z ul. Z., a także dwie ogólnodostępne zewnętrzne klatki schodowe. W garażu podziemnym dostęp do poszczególnych miejsc postojowych i komórek lokatorskich zapewnia natomiast wspólna przestrzeń dojazdowa (komunikacja ogólna).Wojewoda podkreślił, że kluczowym dla niniejszej sprawy elementem ustawowej definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego (art. 3 pkt 2a P.b.) jest wymóg, by budynek stanowił konstrukcyjnie samodzielną całość. Organ przytoczył w tym względzie orzecznictwo NSA, z którego wynika, że zabudowa szeregowa powstaje przez segmenty budynku ustawiane w szereg. Każdy z segmentów zespołu budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej musi być odrębnym budynkiem, posiadającym konstrukcyjnie i funkcjonalnie samodzielną całość. Budynek może być zakwalifikowany jako stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, jeśli jego konstrukcja nie powoduje istnienia części wspólnych, np. garażu (wyrok NSA z 27 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1601/08, wyrok NSA z 12 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1696/13). Odnosząc się do powyższego. Wojewoda stwierdził, że analiza materiału dowodowego wykazała, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, który posiada części wspólne charakterystyczne dla zabudowy wielorodzinnej. W budynku będącym przedmiotem inwestycji zaprojektowano bowiem wspólny garaż podziemny, z którego korzystać będą wszyscy właściciele lokali i użytkownicy miejsc postojowych zlokalizowanych w garażu. Dostęp do każdego miejsca postojowego w garażu podziemnym zapewni zaś wspólny wjazd i wyjazd z ul. Z. oraz, jak stwierdził sam Inwestor, wspólna przestrzeń dojazdowa (określona w projekcie architektoniczno-budowlanym jako komunikacja ogólna).W ocenie organu odwoławczego, poszczególne segmenty mieszkalne, wbrew twierdzeniu Inwestora, nie stanowią samodzielnych konstrukcyjnie i funkcjonalnie budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Projektowany budynek składa się w istocie z dwóch niepołączonych ze sobą funkcjonalnie i konstrukcyjnie części (część mieszkalna i część garażowa), przy czym część garażowa przeznaczona jest do wspólnego użytkowania przez właścicieli 20 miejsc postojowych i komórek lokatorskich zlokalizowanych na kondygnacji podziemnej. Wbrew twierdzeniu Inwestora, żaden z 11 segmentów projektowanego budynku wielorodzinnego, które Inwestor nazwał 11 budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi dwulokalowymi w zabudowie szeregowej, nie stanowi odrębnej konstrukcyjnie i funkcjonalnie całości. Wojewoda w tym względzie zauważył, że żaden z lokali mieszkalnych zaprojektowanych na kondygnacjach nadziemnych (piętro 1 i 2) nie posiada wewnętrznej komunikacji pionowej umożliwiającej bezpośredni dostęp z lokalu mieszkalnego do przypisanego do tego lokalu boksu garażowego oraz komórki lokatorskiej. Brak wewnętrznej komunikacji między częścią mieszkalną (nadziemną), a częścią garażową (podziemną) przeczy twierdzeniu Inwestora i świadczy o zaprojektowaniu dwóch niezależnych od siebie części. Zaprojektowanie natomiast 20 miejsc postojowych i 20 komórek lokatorskich (zlokalizowanych w 10 boksach garażowych) bezpośrednio pod częścią mieszkalną obejmującą segmenty od "B" do "K", nie dowodzi samodzielności konstrukcyjnej i funkcjonalnej każdego z segmentów. Każda z tych części może funkcjonować samodzielnie lub w przypadku części garażowej, za pośrednictwem wspólnej przestrzeni dojazdowej (komunikacji ogólnej), z której korzystać będą wszyscy właściciele i użytkownicy miejsc postojowych garażowych i komórek lokatorskich. Organ zauważył też, że właściciele poszczególnych lokali mieszkalnych, w celu skorzystania z przynależnego do lokalu miejsca postojowego lub komórki lokatorskiej, zmuszeni będą opuścić część mieszkalną i wyjść na zewnątrz budynku, skorzystać ze wspólnej klatki schodowej zewnętrznej i po dotarciu na kondygnację podziemną, pokonując wspólną przestrzeń dojazdową, dotrzeć do miejsca postojowego lub komórki lokatorskiej. Tym samym właściciele lokali mieszkalnych zmuszeni będą do pokonania odległości wynoszącej od około 25 m do około 80 m urządzonej jako część wspólna. Zgodnie zaś z orzecznictwem, istnienie wspólnej podziemnej hali garażowej, której przestrzeń w części jest podzielona na boksy garażowe, wydzielone przegrodami i zamknięte, a w części stanowi wspólną przestrzeń, otwartą i dostępną dla wszystkich użytkowników garaży, stanowiącą wspólne dojście do garaży i drogę ewakuacyjną, wyklucza możliwość uznania zabudowy za szeregową (wyrok NSA z 12 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK1696/13).Wojewoda wskazał także, że Inwestor nie wywiązał się z obowiązku wskazanego w pkt 8b postanowienia Prezydenta i nie wykazał sposobu zabezpieczenia terenu inwestycji przed odprowadzeniem wód opadowych na działkę drogową. Podzielił także stanowisko organu I instancji, że planowana inwestycja narusza wymagania zawarte w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2022, poz. 1225 ze zm.; dalej: "warunki techniczne") w odniesieniu do okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w budynku mieszkalnym jednorodzinnym istniejącym na działce nr [...]/1. Ponadto Inwestor nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z pkt 5a postanowienia i nie sporządził analizy przesłaniania w odniesieniu do wszystkich okien znajdujących się w budynku mieszkalnym jednorodzinnym istniejącym na działce nr [...]/1.Wojewoda wskazał przy tym, że niezrozumiałe w jego ocenie jest odstąpienie organu I instancji od wyegzekwowania od Inwestora wywiązania się z obowiązku nałożonego w pkt 8f postanowienia, w myśl którego projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany należało uzupełnić o przekroje i widoki projektowanych murów oporowych, którymi są ściany o grubości 0,18 m, długości około 12 m i wysokości około 3,40 m zaprojektowane po obu stronach pochylni (o nachyleniu 15 % i 20 %) i rampy zewnętrznej (o nachyleniu 5,5% i 7%) prowadzące do podziemnego garażu. Z przekroju DD (str. 38 projektu architektoniczno-budowlanego) wynika, że ww. ściany zabezpieczają projektowany wjazd do garażu podziemnego przed naporem przyległego gruntu, którego wysokość wynosi około 2 m. Organ uznał przy tym za niezrozumiałe stanowisko Inwestora, który stwierdził, że w ramach planowanej inwestycji nie projektuje się murów oporowych, w sytuacji gdy na str. 8 projektu zagospodarowania terenu wskazane zostało, że jej przedmiotem jest m.in. budowa 3 murów oporowych.Odnosząc się natomiast do zarzutu nierównego traktowania stron i wydanie przez organ I instancji pozytywnych decyzji o pozwoleniu na budowę innych inwestycji zlokalizowanych na obszarze obowiązywania tego samego planu miejscowego, które zdaniem Inwestora są bliźniaczo podobne do projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, Wojewoda wskazał, że prowadząc postępowanie organ ma obowiązek ocenić zgromadzony materiał dowodowy w konkretnie sprawie będącej przedmiotem postępowania. Inwestycje wskazane przez Inwestora dotyczą natomiast budynków zlokalizowanych na innych działkach, które nie były przedmiotem prowadzonych przez tut. organ postępowań, zatem są to zupełnie inne sprawy, których nie można oceniać w przedmiotowym postępowaniu. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że powołane w odwołaniu inwestycje, które zrealizowane zostały m.in. przy ul. U. i Z., różnią się od obecnie procedowanego zamierzenia, bowiem posiadają indywidualne garaże na kondygnacji parteru, dostępne z poziomu przyległego terenu.Skargę na ww. decyzję Wojewody wniósł do sądu administracyjnego Inwestor, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej:1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.:1) art. 8 § 1 oraz § 2 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy i zaniedbanie obowiązku właściwego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieuwzględnienie tego, że:a) na obszarze objętym tym samym planem miejscowym Prezydent wydawał w przeszłości pozytywne decyzje o pozwoleniu na budowę dla inwestycji "bliźniaczo podobnych do projektowanego przedsięwzięcia" o "zbliżonych lub wręcz identycznych" rozwiązaniach projektowych, tj. w tym między innymi:– decyzję nr 647/2019 z 30 lipca 2019 r. dotyczącą budowy czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...]/4 i [...]/5 (ul. H. 12),– decyzję nr 1139/11 z 6 września 2011 r. dotyczącą budowy 15 budynków mieszkalnych na działkach [...]/3, nr od [...]/5 do [...]/23 (ul. Z. 17),b) organ odstąpił od dotychczas stosowanej praktyki, a tym samym przy braku podstaw prawnych do odmiennego potraktowania inwestycji Inwestora, zakwalifikował z uwagi na istniejące części wspólne planowaną inwestycję jako zabudowę wielorodzinną, gdzie w istocie zastosowane rozwiązania projektowe są zbieżne z tymi, które zostały wybudowane na tym obszarze i mają charakter zabudowy jednorodzinnej,co prowadzi do naruszenia zasady równości i zaufania obywateli do organów administracji, a w konsekwencji do bezzasadnej odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.2) art, 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez dokonanie ustaleń faktycznych w sposób dowolny, z pominięciem istotnych dowodów oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieuwzględnienie, że:a) błędne i dowolne ustalenie, że Inwestor nie usunął nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z 14 lipca 2025 r., mimo złożenia skorygowanej dokumentacji i szczegółowych wyjaśnień w dniach 6, 10 i 21 października 2025 r.,b) przez powielenie przez organ II instancji dokonanych przez organ I instancji błędnych oraz niepełnych ustaleń faktycznych, które uzasadniały ocenę, że projektowana inwestycja jest zabudową wielorodzinną, gdy w istocie organy obu instancji nie miały żadnych podstaw do uznania, że przedmiotowa inwestycja stanowi zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, skoro na terenie objętym tym samym planem miejscowym, istnieją tego typu budynki mieszkalne z parkingiem podziemnym,c) dowolną i błędną ocenę dowodów przedłożonych przez Inwestora w ramach uzupełnienia, w szczególności faktu dołączenia rysunku "A.04.3 Analiza przesłaniania", który stanowił wykonanie obowiązku z pkt 5 lit. a postanowienia, a co za tym idzie – błędnego przyjęcia, że brak jest możliwości przeprowadzenia oceny spełnienia tego kryterium,d) całkowite pominięcie, że Inwestor skorygował plan zagospodarowania terenu w zakresie odprowadzania wód opadowych, wykazując "kontrspadki zabezpieczające przed spływem wód" oraz wskazując "dodatkowe projektowane rzędne terenowe", co stanowiło wykonanie obowiązku z pkt 8 lit. b postanowienia,3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy decyzja ta powinna zostać uchylona na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.co doprowadziło do wydania błędnej i odmowy wydania pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego.2. Na ruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:1) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a. P.b. w zw. z art. 3 pkt 2a P.b. oraz § 20 ust. 1 planu miejscowego przez błędną kwalifikację zamierzenia budowlanego, polegającą na bezpodstawnym uznaniu, że projektowana inwestycja (11 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej) stanowi zabudowę wielorodzinną, w sytuacji, gdy projektowane budynki są formą zabudowy jednorodzinnej zgodną z zapisami planu miejscowego obowiązującego na tym terenie,2) art. 35 ust. 5 pkt 1 P.b. przez wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, mimo, że przesłanka do jego zastosowania nie ziściła się, gdyż Inwestor, wbrew ustaleniom organu, usunął w wyznaczonym terminie wszystkie wskazane wady projektowe.Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z poniższych dokumentów:a) 2 wydruków z google maps obrazującego nieruchomości położone przy ul. H. 12 w B., gdzie widoczny jest zjazd do wspólnej hali garażowej budynków jednorodzinnych "bliźniaczo podobnych do projektowanych budynków i rozwiązań" Inwestora,b) 3 wydruków z geoportalu ww. nieruchomości przy ul. H. 12,c) wydruku z google maps obrazującego nieruchomości położone przy ulicy Z. 17 w B., gdzie dla "bliźniaczo podobnej" inwestycji, z widocznym wjazdem do wspólnej hali garażowej,d) 3 wydruków z geoportalu ww. nieruchomości przy ul. Z. 17,e) dokumentacji projektowej oraz decyzji nr 254/2016 z 24 marca 2016r. znak: DAR- 1.6740.412.2015 - pozwolenia na budowę dwóch zespołów mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, w tym budynkiem dwulokalowym oraz pozwolenia na rozbiórkę.Skarżący Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji organu I instancji w całości.W uzasadnieniu skargi inwestor rozwinął zarzuty przedstawione w skardze, wskazując m.in., że każdy lokal w projektowanym budynku wyposażony jest w indywidualny garaż usytuowany w kondygnacji podziemnej, zamknięty własną bramą garażową, co zapewnia pełną niezależność użytkową. Każdy z budynków posiada własne fundamenty, dach i konstrukcje. Dojazd do garaży zaprojektowano jako odrębny element komunikacji, stanowiący jedynie wspólną przestrzeń dojazdową.W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, uznając ja za niezasadną oraz podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ odniósł się także do zarzutów skargi, których nie podzielił.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna.Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody z 19 lutego 2026 r. nr AB-II.7840.4.13.2025.ED, na mocy której utrzymano w mocy decyzję Prezydenta z 30 października 2025 r. znak: DAR-II.6740.167.2025, którą odmówiono skarżącemu Inwestorowi zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na rozbiórkę i pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na rozbiórce 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych o nr ewid. [...]i [...], 2 budynków gospodarczych o nr ewid. gr. [...]i [...], 3 budynków gospodarczych oraz budowie 11 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej wraz z doziemnymi instalacjami: elektryczną, kanalizacji sanitarnej oraz wewnętrzną i zewnętrzną instalacją gazową, na działkach o nr ewid. [...]/1 i [...]/2 przy ul. Z. w B.. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęto 3 lipca 2025 r. na wniosek Inwestora z 18 czerwca 2025 r., toteż w sprawie miały zastosowanie przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu ustalonym t.j. Dz.U. 2025 r., poz. 418 (P.b.).Jak stanowi art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 P.b., które precyzują katalog budów i robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, a także wymagających zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych oraz zgłoszenia rozbiórki. Przepisy te nie obejmują jednak inwestycji opisanej we wniosku inicjującym postępowanie. Zasadnie zatem Inwestor zwrócił się do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę.Organy obu instancji prawidłowo przystąpiły do oceny spełnienia przesłanek z art. 35 ust. 1 P.b. wedle którego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (lit. a.), wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej (lit. b.), ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej (lit. c.) – przy czym uchwały takiej w sprawie nie podjęto;2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego (lit. c. - pozostałe uchylone);3a) dołączenie: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (lit. a.), oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 (lit. b.);4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane (lit. a.), danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru (lit. b.);4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane (lit. a.), danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru (lit. b.).Przepis powyższy reguluje zakres obowiązków organu architektoniczno-budowlanego, mających na celu sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w ww. zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 P.b.) – co miało miejsce w kontrolowanej sprawie, w której postanowieniem z 14 lipca 2025 r. Prezydent zobowiązał Inwestora do usunięcia opisanych tam nieprawidłowości w terminie do 15 października 2025 r. (zmiana terminu na mocy postanowienia Prezydenta z 16 września 2025 r.), w tym do doprowadzenia planowanej inwestycji do zgodności z planu miejscowego w zakresie funkcji projektowanej zabudowy (§ 20 planu miejscowego). Już na tym etapie organ wskazał, że 11 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej, w jego ocenie stanowi jeden budynek mieszkalny wielorodzinny, zaś na przedmiotowym obszarze planistycznym oznaczonym w planie symbolem 5MN dopuszcza się jedynie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Inwestor m.in. powyższego warunku nie dopełnił, toteż na mocy art. 35 ust. 5 pkt 1 P.b. odmówiono mu zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na rozbiórkę i pozwolenia na budowę wyżej opisanej inwestycji. Jak stanowi bowiem ww. przepis prawa, organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 P.b.Na marginesie sąd zauważa, że tylko w razie spełnienia wymagań, o których mowa w wyżej cytowanym ust. 1, a także tych zawartych w art. 32 ust. 4 P.b., organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę – o czym wyraźnie stanowi art. 35 ust. 4 P.b. Sąd podkreśla, że przepis ten nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości organu, który nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 P.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 P.b.Zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, jest na gruncie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a. P.b. istotnym warunkiem, od którego spełnienia zależy udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę. Jak słusznie w niniejszej sprawie ustalono, teren inwestycyjny położony jest na terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Kawaleryjskie w Białymstoku (rejon ulic: Krętej, Pułaskiego i Horodniańskiej) uchwalonego uchwałą nr XLVII/554/05 Rady Miejskiej Białegostoku z 26 września 2005 (plan miejscowy). Na części graficznej planu miejscowego obszar ten oznaczono symbolem 5MN, który wedle powołanego przez organy obu instancji § 20 ust. 1 planu miejscowego przeznacza ten teren pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Przepis ten jest jednoznaczny.Rozstrzygnięcie sprawy wymagało więc prawidłowego określenia charakteru projektowanej przez Inwestora zabudowy. Sam Inwestor określił ją jako budowę 11 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej. W ocenie zaś organów obu instancji, w istocie polega ona na budowie budynku wielorodzinnego, składającego się z 11 oddzielonych od siebie segmentów mieszkalnych dwulokalowych (łącznie 22 lokale mieszkalne), połączonych wspólnym garażem zlokalizowanym na kondygnacji podziemnej. Owo istnienie części wspólnych wyklucza, w ocenie organów, możliwość uznania projektowanej zabudowy za szeregową, bowiem nie można w tym wypadku mówić o pełnej samodzielności konstrukcyjnej poszczególnych segmentów, do której odnosi definicja budynku mieszkalnego jednorodzinnego z art. 3 pkt 2a P.b., którym jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. W ocenie sądu stanowisko organów obu instancji jest prawidłowe.Jednocześnie należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje pojęcia "zabudowy szeregowej". Za kluczowy w tym względzie element powyższej definicji, w niniejszej sprawie uznać należy wymóg, by budynek stanowił konstrukcyjnie samodzielną całość. Przepisy prawa nie precyzują wprawdzie definicji "konstrukcyjnie samodzielnej całości", ale logiczne jest przyjęcie, że chodzi tu o pewną odrębność, oddzielenie od czegoś. Sąd podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA (wyrok z 12 lutego 2015 r., II OSK1696/13, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA), który na potrzeby rekonstrukcji ww. pojęcia posłużył się m.in. przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz.1316 ze zm. – obowiązującego do chwili obecnej), uznając, że w dziale 1 pkt 2 "Pojęcia podstawowe" stwierdza ono, że w przypadku budynków połączonych między sobą (np. domy bliźniacze lub szeregowe) budynek jest budynkiem samodzielnym, jeśli jest oddzielony od innych jednostek ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Gdy nie ma ściany przeciwpożarowej, budynki połączone między sobą uważane są za budynki odrębne, jeśli mają własne wejścia, są wyposażone w instalacje i są oddzielnie wykorzystywane. Zdaniem zarówno NSA, jak i składu orzekającego w niniejszej sprawie, taka definicja samodzielnej konstrukcji jest trafna.Kwestia swoistych cech zabudowy szeregowej była przedmiotem rozważań NSA, który wypracował stanowisko, że zabudowa szeregowa powstaje przez segmenty budynku ustawiane w szeregu, łączące się ścianami bocznymi znajdującymi się w granicach działek. Zgodzić się należy też ze stwierdzeniem, że posiadanie przez budynki w zabudowie szeregowej wspólnego fundamentu nie stanowi przeszkody aby uznać, że każdy budynek danego obiektu spełnia warunek samodzielności konstrukcyjnej. Również istnienie wspólnego dachu nie wyłącza z góry możliwości zakwalifikowania budynku jako stanowiącego konstrukcyjnie samodzielną całość, ale konstrukcja wspólnego dachu nie może powodować istnienia części wspólnych poddasza (por. wyrok NSA z 27 października 2009 r., II OSK 1601/08, CBOSA). W takim przypadku nie można bowiem mówić o pełnej samodzielności konstrukcyjnej poszczególnych segmentów.Oceniając rozwiązania konstrukcyjne zastosowane w dokumentacji budowlanej przedmiotowej inwestycji, sąd miał na względzie powyższe stanowisko, które – w kontekście istnienia "części wspólnych", należy odnieść do projektowanej wspólnej podziemnej hali garażowej, której przestrzeń częściowo jest podzielona na boksy garażowe i komórki lokatorskie, wydzielone przegrodami. Częściowo bowiem nadal stanowi ona wspólną przestrzeń - otwartą i dostępną dla wszystkich użytkowników hali (właścicieli lokali mieszkalnych), stanowiącą wspólne dojście do boksów garażowych i komórek lokatorskich (dwie ogólnodostępne zewnętrzne klatki schodowe), wjazd i wyjazd z ul. Z. oraz drogę ewakuacyjną. Sam Inwestor stwierdził w tym względzie, że jest to wspólna przestrzeń dojazdowa, określona w projekcie architektoniczno-budowlanym jako komunikacja ogólna.Słusznie w tym względzie Wojewoda zauważył, że żaden z lokali mieszkalnych zaprojektowanych na kondygnacjach nadziemnych nie posiada wewnętrznej komunikacji pionowej umożliwiającej bezpośredni dostęp z lokalu mieszkalnego do przypisanego do tego lokalu boksu garażowego oraz komórki lokatorskiej. Właściciele poszczególnych lokali mieszkalnych, w celu skorzystania z przynależnego do lokalu miejsca postojowego lub komórki lokatorskiej, zmuszeni będą opuścić część mieszkalną, wyjść na zewnątrz budynku, skorzystać ze wspólnej klatki schodowej zewnętrznej i po dotarciu na kondygnację podziemną, pokonując wspólną przestrzeń dojazdową, dotrzeć do miejsca postojowego lub komórki lokatorskiej. Brak wewnętrznej komunikacji między częścią mieszkalną (nadziemną), a częścią garażową (podziemną) przeczy twierdzeniu Inwestora i świadczy o zaprojektowaniu dwóch niezależnych od siebie części (tj. część mieszkalna i część garażowa), z których każda w istocie może funkcjonować samodzielnie. Zdaniem sądu takie rozwiązanie wyklucza możliwość uznania projektowanej zabudowy za szeregową, bowiem planowane segmenty nie posiadają pełnej samodzielności konstrukcyjnej. Projektowane zaś części wspólne, są charakterystyczne dla zabudowy wielorodzinnej. Zgodnie z orzecznictwem NSA, istnienie wspólnej podziemnej hali garażowej, której przestrzeń w części jest podzielona na boksy garażowe, wydzielone przegrodami, a w części stanowi wspólną przestrzeń, otwartą i dostępną dla wszystkich użytkowników garaży, stanowiącą wspólne dojście do garaży i drogę ewakuacyjną, wyklucza możliwość uznania zabudowy za szeregową (por. wspomniany wyżej wyrok NSA z 12 lutego 2015 r., II OSK1696/13).Trafnie także Wojewoda dostrzegł, że ściany kondygnacji podziemnej, na której zaprojektowano wspólną halę garażową, nie pokrywają się ze ścianami zewnętrznymi projektowanego budynku i wykraczają poza ich obrys na odległość kilku metrów w kierunku dziewięciu niewielkich działek sąsiednich zabudowanych dziewięcioma budynkami mieszkalnymi w zabudowie szeregowej (które to rozwiązanie wpisuje się ww. definicję orzeczniczą zabudowy szeregowej). Zauważyć przy tym należy, że planowana inwestycja nie posiada innej jeszcze cechy zabudowy szeregowej, mianowicie żadna ze ścian bocznych któregokolwiek z segmentów nie znajduje się w granicy "własnej" działki. Przedmiotowa inwestycja została jako całość zaprojektowana do zrealizowania na dwóch większych działkach, co dodatkowo przemawia za uznaniem, że polega ona na realizacji jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z 22 lokalami mieszkalnymi i wspólną halą garażową. Taki zaś rodzaj zabudowy, nie został przewidziany na tym terenie w planie miejscowym, który przewiduje jedynie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Sąd zwraca przy tym uwagę, że odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 9 maja 2018 r., II OSK 1508/16, CBOSA). Taka niezgodność zaistniała niewątpliwie w kontrolowanej sprawie. Wydanie zaś pozwolenia na budowę w sytuacji niezgodności projektu budowlanego z planem miejscowym stanowi rażące naruszenie prawa (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z 5 marca 2026 r., III SA/Po 187/26, CBOSA).Tym samym przedłożona przez Inwestora dokumentacja budowlana nie spełnia wymogu z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a. P.b., a wspomniane uchybienie, mimo precyzyjnego wezwania w trybie art. 35 ust. 3 P.b., nie zostało usunięte. Organy administracji publicznej były zatem zobowiązane do wydania Inwestorowi decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, co też uczyniły. W związku zaś z faktem, że brak spełnienia powyższej przesłanki stanowi decydującą podstawę do negatywnego załatwienia wniosku Inwestora i ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, sąd odstąpił od weryfikacji legalności ustaleń organu co do braku zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, bowiem mają w ww. kontekście charakter poboczny i na nie rzutują na wydane rozstrzygnięcie.Kończąc analizę ww. kwestii, sąd zauważa, że jakkolwiek organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę i nie posiada kompetencji do zastępowania inwestora w określeniu przedmiotu żądania, to określenie przez inwestora rodzaju inwestycji nie jest dla organu wiążące, bowiem powinien on samodzielnie dokonać starannej i jednoznacznej kwalifikacji robót objętych wnioskiem w świetle przepisów P.b. Nie można zatem wykluczyć sytuacji, w której kwalifikacja prawna danej inwestycji dokonana przez organ, będzie różniła się od tej przyjętej przez inwestora. Taki stan rzeczy nie pozwala jednak na przyjęcie z góry założenia, że postępowanie organu administracji architektoniczno-budowlanej prowadzone jest w sposób wadliwy. Organy w ramach prowadzonego postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę są nie tylko uprawnione, ale i zobowiązane do dokonania własnej oceny charakteru prawnego przedmiotowej inwestycji. W przypadku poddania sprawy kontroli sądu administracyjnego wskutek złożonej skargi rolą sądu jest m.in. zbadanie prawidłowości przyjętej przez organ kwalifikacji prawnej przedsięwzięcia, która, w ocenie sądu w niniejszej sprawie jest prawidłowa, toteż nie stwierdzono naruszenia prawa materialnego, o którym mowa w pkt 2 zarzutów skargi.Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia prawa procesowego, sąd także nie stwierdził ich zasadności. W wyniku przeprowadzonej kontroli merytorycznej sąd doszedł bowiem do przekonania, że organy administracji publicznej obu instancji, należycie ustaliły stan faktyczny sprawy, opierając ustalenia te na prawidłowo oraz kompleksowo zgromadzonym materiale dowodowym sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.), który został oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Dążąc do ustalenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), organy działały z poszanowaniem zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) oraz zasady informowania stron (§ 9 k.p.a.). Przeprowadzona kontrola nie wykazała także, aby którykolwiek z organów naruszył zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.), tym bardziej, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji (a także i decyzji jej poprzedzającej) odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Zawiera ono bowiem wskazanie faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na których oparto się oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu prawnym powołano natomiast właściwe przepisy prawa, stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz zawarto ich wyczerpujące wyjaśnienie oraz omówienie. Na każdym etapie postępowania stronie skarżącej został zapewniony czynny udział w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji odmownej umożliwiono jej zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się względem niego, dochowując tym samym zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.) oraz wywiązując się z obowiązku wskazania niespełnionych przesłanek do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony (art. 79a § 1 k.p.a.).Sąd nie stwierdził także naruszenia art. 8 § 2 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Słusznie w tym względzie Wojewoda wyjaśnił, że prowadząc postępowanie organ ma obowiązek ocenić zgromadzony materiał dowodowy w danej, konkretnie sprawie będącej przedmiotem postępowania. Inwestycje wskazane zaś przez Inwestora dotyczą budynków zlokalizowanych na innych działkach, które nie były przedmiotem prowadzonych przez organ odwoławczy postępowań, zatem organ nie może oceniać w przedmiotowym postępowaniu prawidłowości udzielonych innym inwestorom pozwoleń na budowę. Sąd zaś zauważa, że aby stwierdzić, czy mamy do czynienia w tym względzie z bliźniaczo podobnymi inwestycjami na tym samym terenie planistycznym (jak twierdzi strona skarżąca), należałoby dokonać szczegółowej analizy ich dokumentacji projektowej, a następnie porównania tam istniejących rozwiązań funkcjonalnych i konstrukcyjnych (przede wszystkim tych świadczących o odrębności segmentów tworzących zabudowę szeregową), z tymi proponowanymi przez Inwestora. Wojewoda natomiast nie miał możliwości oceny rozwiązań zastosowanych w zabudowie powołanej przez stronę skarżącą. Oceny tej nie sposób także przeprowadzić jedynie na podstawie załączonych do skargi wydruków z portalu Google maps i z Geoportalu oraz kopii decyzji Prezydenta z 29 marca 2016 r. Dokumentacja ta w zasadniczej mierze przedstawia wyłącznie wygląd zewnętrzny zrealizowanych inwestycji. Jak zauważył przy tym trafnie Wojewoda w odpowiedzi na skargę, dołączone do niej rysunki przedstawiające rzut parteru i rzut piwnicy budynków w istniejącej zabudowie szeregowej, potwierdzają brak tożsamości projektowanej inwestycji z rozwiązaniami przedstawionymi na tych rysunkach. Każdy bowiem segment mieszkalny przedstawiony na rysunku parteru połączony jest schodami z kondygnacją piwnicy i posiada bezpośredni dostęp do garażu oraz pomieszczenia gospodarczego przynależnego do lokalu mieszkalnego. Takich rozwiązań nie zawiera zaś dokumentacja projektowa przedstawiona przez Inwestora. Brak zaś tożsamości inwestycji powoduje, że w założeniu nie można mówić o takim samym stanie faktycznym i prawnym na gruncie art. 8 § 2 k.p.a. Przez utrwaloną praktykę należy zaś rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych (por. m.in. wyrok WSA w Białymstoku z 5 lutego 2026 r., II SA/Bk 1938/25; czy wyrok WSA we Wrocławiu z 20 listopada 2025 r., II SA/Wr 263/25 - CBOSA). Abstrahując od powyższego oraz mając na względzie ww. orzecznictwo, sąd zauważa, że stwierdzenie niezgodności z prawem utrwalonej praktyki stanowi uzasadnioną przyczynę odstąpienia od niej.Końcowo sąd podkreśla zaś, że samo tylko wyrażenie w skardze odmiennego stanowiska, względem decyzji, która została wydana na podstawie przepisów prawa oraz zgodnie z procedurą administracyjną, nie może doprowadzić do uwzględnienia oczekiwań strony skarżącej. Zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych. Ani zaś niezadowolenie strony skarżącej z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola tego aktu, nie wykazała naruszeń prawa uzasadniających jego uchylenie.Reasumując stwierdzić należy, że sąd nie doszukał się takich naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w związku z czym skargę oddalił na podstawie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935 ze zm.).Małgorzata Roleder Elżbieta Lemańska Anna Bartłomiejczuk. Przez utrwaloną praktykę należy zaś rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych (por. m.in. wyrok WSA w Białymstoku z 5 lutego 2026 r., II SA/Bk 1938/25; czy wyrok WSA we Wrocławiu z 20 listopada 2025 r., II SA/Wr 263/25 - CBOSA). Abstrahując od powyższego oraz mając na względzie ww. orzecznictwo, sąd zauważa, że stwierdzenie niezgodności z prawem utrwalonej praktyki stanowi uzasadnioną przyczynę odstąpienia od niej.Końcowo sąd podkreśla zaś, że samo tylko wyrażenie w skardze odmiennego stanowiska, względem decyzji, która została wydana na podstawie przepisów prawa oraz zgodnie z procedurą administracyjną, nie może doprowadzić do uwzględnienia oczekiwań strony skarżącej. Zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych. Ani zaś niezadowolenie strony skarżącej z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola tego aktu, nie wykazała naruszeń prawa uzasadniających jego uchylenie.Reasumując stwierdzić należy, że sąd nie doszukał się takich naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w związku z czym skargę oddalił na podstawie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935 ze zm.).Małgorzata Roleder Elżbieta Lemańska Anna Bartłomiejczuk