Wyrok - I SA/Bd 691/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant sekretarz sądowy Anna Szymanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi T. K. i ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2025 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od SamorzUchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant sekretarz sądowy Anna Szymanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi T. K. i ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2025 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
odwołujący
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Przewodniczący
Halina Adamczewska-Wasilewicz
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] lipca 2025 r. Prezydent M. T. ustalił T. K. i D. K. (dalej też: skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2025 r. w kwocie [...]zł.Rozpoznając wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławczew T. decyzją z dnia [...] października 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organuI instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że D. K. i T. K. są współwłaścicielami nieruchomości - [...] im. K. W.w T.. Nieruchomość stanowi grunt o pow. 17,8571 ha zabudowany budynkiem [...]. Dla tej nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta. Nieruchomość wpisana jest do rejestru zabytków na podstawie decyzji z dnia [...] października 1971 r. (zmienionej decyzją z [...] grudnia 2009 r.). Przedmiotowa nieruchomość nie jest związanaz prowadzeniem działalności gospodarczej. Wobec uwzględnienia, że [...] stanowi budowlę, a skarżący nie prowadzą działalności gospodarczej, opodatkowaniu podlegał jedynie grunt (opodatkowaniu podlegają tylko budowle lub ich części związanez prowadzeniem działalności gospodarczej).Organ podał, że celem zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 707; dalej: u.p.o.l.) jest ochrona obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Ustawodawca podatkowy przyznaje podatnikowi zwolnienie z podatku od nieruchomości gruntów i budynków wpisanych do rejestru zabytków, ale czyni to pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że za opiekę nad zabytkiem nie uznaje się samego utrzymania zabytku w stanie niepogorszonym, lecz powinność podejmowania działań pozwalających zachować walory historyczne czy naukowe.W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że nieruchomość, co do której skarżący wyrażają przekonanie, iż objęta jest zwolnieniem od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. została indywidualnie wpisana do rejestru zabytków. Spór dotyczy tego czy sporna nieruchomość była utrzymana i konserwowana, zgodnie z przepisami ustawyo ochronie i opiece nad zabytkami. Organ podał, że pismem z dnia [...] marca 2025 r. Miejski Konserwator Zabytków poinformował, że [...] [...] w T. (wpisany do rejestru zabytków) nie jest utrzymywany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytkówi opiece nad zabytkami.Zdaniem organu podnoszone w odwołaniu kwestie związane z brakiem partycypacjiw kosztach, w związku ze złożonym wnioskiem o udzielenie dotacji w 2025 r. na prace konserwatorskie, restauratorskie lub roboty budowlane przy zabytku, nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Tym samym, organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem Prezydenta M. T., że skarżący nie wykazali prawa do ustawowego zwolnienia. Kluczowe znacznie dla rozstrzygnięcia tego, czy może dojść do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. miało stanowisko wyrażone przez organ konserwatorski.Odnośnie do stanowiska skarżących, że grunt należy do nieużytków, jest zadrzewionyi zakrzewiony, a zatem powinien korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.o.p.l., organ odwoławczy wskazał, iż o zaliczeniu gruntów do nieużytków, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych decydują zapisy w ewidencji gruntówi budynków. Grunt (poszczególne działki) został sklasyfikowany jako: Ti (tereny inwestycyjne), Ba (tereny przemysłowe) oraz dr (drogi). Wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z wyżej wskazanej ewidencji na podstawie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględnić je przy ustalaniu podatku.Skarżący złożyli do tut. Sądu odrębne skargi.T. K. zarzucił naruszenie:1) art. 7 par. 1 pkt 6 u.p.o.l. poprzez błędne zakwalifikowanie obiektu wpisanego do rejestru zabytków oraz gruntu ([...] [...], na którym jest posadowiony jako C - pozostałe budynki oraz F - grunty pozostałe, a który z uwagi na utrzymanie oraz udostępnienie go dla wszystkich mieszkańców winien być zwolniony z opłat podatkowych;2) art. 2 par. 1 pkt 10 u.p.o.l. poprzez błędne ustalenie wysokości stawki za metr kwadratowy powierzchni gruntu, który zgodnie z ww. ustawą powinien być zwolnionyz podatku od nieruchomości, ponieważ stanowi grunty zadrzewione i zakrzewione.Skarżący podkreślił, że nie zgadza się z opinią wydaną przez Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2025 r., w oparciu o którą organ wydał rozstrzygnięcie. Opinia ta - zdaniem skarżącego - nie precyzuje w jaki sposób właściciel zaniedbuje swoje obowiązki i co uzasadnia, taka decyzja więc nie pozostawia możliwości odwołania, bo nie wskazuje żadnych uchybień. Miejski Konserwator Zabytków nie stara się uczestniczyć w realnych działaniach na rzecz zabytku, a jego ocena czy skarżący dba odpowiednio o zabytek jest nieadekwatna do stanu faktycznego. Skarżący zauważył, że jeden wydział tego samego Urzędu M., czyli Wydział Podatków żąda, by ponosił koszty za grunty nazywane pozostałymi, a drugi wydział czyli Miejski Konserwator zabytków żąda, by utrzymywał ww. grunt jako teren zielony. Przy czym Miejski Konserwator Zabytków wydając swoją decyzję nie określił co ma wpływ na wydanie takiej decyzji, ponieważ na dzień dzisiejszy teren jest zadrzewiony i zakrzewiony, czyli jest terenem zielonym, czyli zgodnym z opinią, która została wystawiona dla Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do nowego planu ogólnego.Wydana decyzja, zdaniem skarżącego, narusza również art. 7 par. 1 pkt 10 u.p.o.l., albowiem teren należy do terenów zadrzewionych i zakrzewionych i nie jest na nim prowadzona żadna działalność gospodarczej, w związku z tym powinien być zwolniony z podatku od nieruchomości.D. K. w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzjii przeprowadzenie dowodów z dokumentów i zeznań przywołanych w treści skargi. Zarzucił naruszenie:1) art. 7 § 1 pkt 5 u.p.o.l. poprzez błędne ustalenie wysokości stawki za metr kwadratowy powierzchni gruntu, który zgodnie z ww. ustawą powinien być zwolnionyz podatku od nieruchomości, ponieważ obecnie grunt zajęty jest wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieżyw zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu;2) art. 7 § 1 pkt 10 u.p.o.l. poprzez błędne ustalenie wysokości stawki za metr kwadratowy powierzchni gruntu, który zgodnie z ww. ustawą powinien być zwolnionyz podatku od nieruchomości, ponieważ stanowi grunty zadrzewione i zakrzewione;3) art. 7 § 1 pkt 6 u.p.o.l. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego obiektu wpisanego do rejestru zabytków ([...] [...] w T.), a który z uwagi na rzeczywiste utrzymanie go i konserwowanie zgodnie z ustawą o ochronie zabytków, winien być zwolnionyz podatku od nieruchomości.Zdaniem skarżącego, organy administracji oparły decyzję na nieprawidłowo zebranym materiale dowodowym. Przede wszystkim w uzasadnieniu decyzji, organ nie odniósł się do najważniejszego z podniesionych zarzutów, a mianowicie nieuwzględnienia zwolnienia określonego art. 7 § 1 pkt 5 u.p.o.l. Skarżący podkreślił, że nie zgadza sięz opinią wydaną przez Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2025 r.,w oparciu o którą organ wydał rozstrzygnięcie. Skarżący wskazał, że paradoksem jest, gdy jeden wydział tego samego organu administracji czyli Wydział Podatkówi Windykacji domaga się zapłaty podatku, a drugi wydział, tj. Miejski Konserwator Zabytków w T. żąda by utrzymywał grunt jako teren zielony i uniemożliwia przez to rewitalizację terenu zgodnie z jego historycznym charakterem. Wydana decyzja narusza również art. 7 § 1 pkt 10 u.p.o.l., albowiem teren należy do terenów zadrzewionychi zakrzewionych i nie jest na nim prowadzona żadna działalność gospodarcza,w związku z tym powinien być zwolniony z podatku od nieruchomości.W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:I. Skargi zasługiwały na uwzględnienie, aczkolwiek Sąd nie podziela wszystkich zarzutów nich podniesionych.Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodnościz prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej także jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wskutek takiej kontroli decyzja lub postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność orzeczenia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).W sprawie skontrolowaniu podlega decyzja SKO w T. utrzymującaw mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2025 r. w kwocie [...]zł. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dotyczyła tego, czy organ podatkowy miał prawow ustalonym stanie faktycznym do opodatkowania w 2025 r. podatkiem od nieruchomości jako gruntów podlegających opodatkowaniu wg stawki od gruntów pozostałych, o pow. 17,8571 ha.W powyższym kontekście w sprawie strona skarżąca wskazuje na uchybienia przepisom postępowania oraz prawa materialnego. Zdaniem skarżących w sprawie należało zastosować zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 10 u.p.o.l. Ponadto D. K. podnosi, że należało także zastosować zwolnieniez art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.II. Zdaniem Sądu, za niezasadne uznać należało zarzuty podatników dotyczące prawa do zwolnienia z tytułu podatku od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., albowiem w tej sprawie nie zostały spełnione wszystkie kryteria stanowiące podstawę do zastosowania tego zwolnienia. Otóż stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymywania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wynika z ww. przepisu ze zwolnienia od podatku od nieruchomości korzystają grunty i budynki, które wpisane są indywidualnie do rejestru zabytków, o ile są utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków oraz nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.Przywołana regulacja odsyła do przepisów o ochronie zabytków, czyli zasadniczo do przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1292 z późn. zm., dalej też: "u.o.z.o.z."). Z art. 5 ww. ustawy wynika, że opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w szczególności, na zapewnieniu warunków: 1) naukowego badaniai dokumentowania zabytku; 2) prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskichi robót budowlanych przy zabytku; 3) zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie; 4) korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości; 5) popularyzowania i upowszechniania wiedzyo zabytku oraz jego znaczeniu dla historii i kultury. Na podstawie zaś art. 3 pkt 6 ww. ustawy prace konserwatorskie to działania mające na celu zabezpieczenie i utrwalenie substancji zabytku, zahamowanie procesów jego destrukcji oraz dokumentowanie tych działań. Przywołane przepisy określają obowiązki właściciela lub posiadacza zabytku, natomiast wywiązywanie się z nich podlega ocenie wojewódzkiego konserwatora zabytków. Zatem przepisy prawa określają obowiązki właściciela lub posiadacza zabytku, natomiast wywiązywanie się z nich podlega ocenie wojewódzkiego konserwatora zabytków. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 1 u.o.z.o.z. wojewódzki konserwator zabytków prowadzi kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami.Prawidłowo więc postąpił organ odwołując się do pisma z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] Miejskiego Konserwatora Zabytków. Z pisma tego wynika, że po przeprowadzeniu inspekcji w dniu [...] grudnia 2024 r. nie stwierdzono, iż [...] jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytkówi opiece nad zabytkami (akta administracyjne organu I instancji).Wyjaśnić należy, że na tle przywołanych przepisów prawa w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że za opiekę nad zabytkiem nie uznaje się samego utrzymania zabytku w stanie niepogorszonym, lecz powinność podejmowania działań pozwalających zachować walory historyczne czy naukowe (por. wyrok NSA: z 18 stycznia 2023 r., III FSK 386/22; z 6 czerwca 2025 r., III FSK 1126/24; z 13 lutego 2026 r., III FSK 786/25). Nie wystarczy bowiem wykonanie jakichkolwiek prac na nieruchomości, czy też poczynienie na nią jakichkolwiek nakładów, a tym bardziej brak stosownego dofinansowania (por. wyrok NSA z 24 lutego 2021 r., III FSK 2911/21). Wskazuje się przy tym, że zasadniczo to organ konserwatorski jest właściwy do określenia, czy dany zabytek jest, czy też nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.Zatem sam fakt objęcia ochroną konserwatorską nie powoduje automatycznie prawa do skorzystania ze spornego zwolnienia z podatku od nieruchomości. Natomiast jak wynika z ww. pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków z [...] marca 2025 r. nie można uznać, że sporna nieruchomość utrzymywana jest zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w 2025 r. W związku z tym, stanowiskoi zarzuty podatników w tym zakresie nie mogły zostać uwzględnione.Podkreślić należy, że pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z [...] marca 2025 r. stanowi dowód w sprawie, a wynika to z ustawowo przypisanych temu organowi kompetencji. Zauważyć przy tym trzeba, że przepisy prawa nie wymagają sporządzenia przez konserwatora zabytków dokumentu w określonej formie. Aby można było stwierdzić, że właściciel zabytku w istocie spełnia nałożone na niego obowiązki, organ ma prawo ocenić opinię konserwatora zabytków zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów na tle całokształtu materiału dowodowego. Stosownie bowiem do art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Katalog środków dowodowych, którymi może posłużyć się organ podatkowy, jest otwarty. Ważne jest jednak, aby dowód nie był sprzeczny z prawem, zarówno materialnym jak i procesowym. Ordynacja podatkowaw zasadzie nie wprowadza hierarchii mocy dowodowej poszczególnych środków dowodowych, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 193 i 194 O.p.W świetle art. 180 O.p. niedopuszczalne jest stosowanie formalnej teorii dowodów poprzez twierdzenie, że daną okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi. Wszelkie wyjątki od tej zasady muszą wynikać z odrębnych przepisów. Podobnie w orzecznictwie wskazuje się, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzecznez prawem (por. wyrok NSA z 21 listopada 2025 r., III FSK 996/24).Zauważyć też należy, że strona skarżąca jako jeden z argumentów przeciwko opodatkowaniu nieruchomości powołuje się na brak dofinansowania ze strony konserwatora zabytków na utrzymanie zabytku. Zdaniem Sądu nie ma to znaczenia dla oceny niniejszej sprawy. Zwolnienie bowiem nie zależy od tego czy podatnik korzysta np. z dotacji (dofinansowania) czy nie. Istotną przesłanką zwolnienia jest okoliczność, czy grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, są utrzymywanei konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Okoliczność, że właścicielowi nieruchomości nie przyznano np. dotacji na utrzymanie zabytku, nie stanowi przesłanki zwolnienia go z podatku od nieruchomości.W ocenie tut. Sądu także nie może zmienić oceny braku podstaw do zwolnienia podatkowego okoliczność, że podejmowane są działania w celu ewentualnych prac związanych z zabytkiem. W tym kontekście strona skarżąca wskazuje na: wykonanie wstępnej propozycji planistycznej, wystąpienie z wnioskiem z dnia [...] listopada 2024 r. do Urzędu M. T. Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków "o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków". Powyższe nie świadczy o spełnieniu przesłanki zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Czym innym są zamiary, projekty, planowanie prac nad zabytkiem, a czym innym ziszczenie się przesłanki w postaci utrzymywania i konserwowania przedmiotu opodatkowania, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.Podsumowując powyższe rozważania, należy jako niezasadne ocenić zarzuty skargi w zakresie zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Sporna ta kwestiaw niniejszej sprawie została dostatecznie wyjaśniona i znalazła uzasadnieniew zebranym materiale dowodowym, jak również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 181 O.p. dowodami mogą być także materiały zgromadzone w innych prowadzonych postępowaniach, ale włączone w poczet materiału dowodowego zbieranego w prowadzonej przez organ sprawie. Strona musi mieć jedynie możliwość zapoznania się z takim materiałem dowodowym. W niniejszej sprawie pismo ww. Miejskiego Konserwatora Zabytków było skierowane do skarżącego D. K.. Do wiadomości przekazano organowi podatkowemu i Kujawsko-Pomorskiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków w T.. Z pisma tego wynika, że została w podanym zakresie przeprowadzona inspekcja w dniu [...] grudnia 2024 r., z której został sporządzony protokół. Zauważyć należy, że organ I instancji wyznaczył termin 7-dniowy do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Dokonana przez ten organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności czy powierzchowności. Również przeprowadzona analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że spełnia ona wymogi jakie stawia przepis art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.W toku prowadzonego postępowania, jak wynika z akt sprawy, skarżący nie udowodnili, że doszło do spełnienia przesłanki zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.Tut. Sąd przesądza, że brak podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Stanowisko organóww tym zakresie odpowiada prawu.III. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. poprzez niezastosowania zwolnienia na podstawie tego przepisu. Przepis ten stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W tym kontekście strona skarżąca powołuje się na okoliczność, że grunty są zadrzewione i zakrzewione.Odnosząc się do tej argumentacji należy wyjaśnić, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do klasyfikacji gruntu, gdyż wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z ewidencji gruntówi budynków. Do zakwalifikowania gruntu, jako zwolnionego w oparciu o przepis art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., istotne są zapisane - w ewidencji gruntów i budynków - oznaczenia danego gruntu. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatkówi świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Innymi słowy jedynie dane zawartew ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków. Oznacza to, że organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości decydujące znaczenie mają dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te wiążą organ podatkowy, który nie może dokonywać samodzielnych ustaleń w tym zakresie. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2015 r., sygn. akt II FSK 2027/13; z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08; z 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07; wszystkie powoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA).Ponadto Sąd zauważa, że zgodnie z art. 194 O.p., dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dane z ewidencji gruntów i budynków, jako pochodzące z rejestru publicznego prowadzonego na podstawie ustawy, korzystają z domniemania prawdziwości i mają moc dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt III FSK 751/25). Organy podatkowe nie są uprawnione do samodzielnego dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków ani do zastępowania organów właściwych w sprawach tej ewidencji. Danych z ewidencji gruntów i budynków nie można korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego (np. na podstawie art. 194 § 3 O.p.). Dopiero stosowna zmiana zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie, dokonana przez właściwe organy (po przeprowadzeniu skutecznego dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu) może wywołać konsekwencje w sferze prawa podatkowego (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2023 r., sygn. akt. III FSK 2262/21). Stąd też wymiar podatku od nieruchomości może być dokonywany na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, która to ewidencja ma walor dokumentu urzędowego (zob. wyrok WSA we Wrocławiuz 5 maja 2026 r. sygn. akt I SA/Wr 614/25,).Powyższego rozumowania nie zmienia fakt, że skarżący wskazują na porośniętą nieruchomość roślinnością, tj. drzewami i krzakami. Jak już bowiem wyżej wskazano, w/g art. 21 ust. 1 ustawy prawo geograficzne i kartograficzne, ewidencja gruntówi budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanychw postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane zawarte w ewidencji gruntów.W związku z tym rację ma organ ustalając podstawę opodatkowania w oparciuo dane z ewidencji gruntów i budynków. W aktach administracyjnych znajdują się wypisy z ewidencji gruntów, z których wynika, że grunty (poszczególne działki) zostały sklasyfikowane jako: Ti (tereny inwestycyjne), Ba (tereny przemysłowe) oraz dr (drogi). Uprawnione jest także stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, żeo zaliczeniu danego gruntu do nieużytków czy też gruntów zadrzewionychi zakrzewionych decydują zapisy w ewidencji gruntów i budynków, co wynika wprostz art. 1a ust. 3 u.p.o.l. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 i 5 u.p.o.l., przez użyte w ustawie określenia: nieużytki i grunty zadrzewione i zakrzewione, rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli grunt jest oznaczony symbolem "N" lub "Lz", jest to nieużytek lub grunt zadrzewiony i zakrzewiony w rozumieniu tego przepisu i w związku z tym korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. Taka klasyfikacja spornych gruntów w niniejszej sprawie jednak nie występuje.W konsekwencji tut. Sąd także przesądza, że w sprawie nie znajduje zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., gdyż jak wynika z wypisów z ewidencji gruntów, działki zostały oznaczone w ewidencji gruntów jako "Ti", "Ba" i "dr". Zastosowanie przedmiotowego zwolnienia wymaga spełniania warunku sklasyfikowania w ewidencji jako nieużytki "N" lub "Lz" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2025 r. sygn. akt III FSK 2975/21). Rację ma organ, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są dane zawarte w ewidencji gruntówi budynków.IV. Wątpliwości tut. Sądu wzbudził natomiast brak stosownego odniesienia się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podniesionego w odwołaniu złożonym przez D. K. zarzutu, że grunt "powinien być zwolniony z podatku od nieruchomości ponieważ obecnie grunt zajęty jest na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu." (k. 40 akt administracyjnych organu II instancji). Zarzut ten powtórzono w skardze.Zatem rozważenia wymagało, czy w niniejszej sprawie podatnikom przysługiwało zwolnienie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. zwolnieniu od podatku od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dziecii młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu,z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynku dzieci i młodzieży.Zatem, kluczowe dla wyniku sprawy jest ustalenie czy wskazywana przez skarżących nieruchomość jest rzeczywiście zajęta wyłącznie na prowadzenie statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie określonym w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. i nie służy ona żadnym innym (nawet ubocznym) celom. Należało zatem poczynić ustalenia czy wskazane zwolnienie podatkowe przysługuje, w tym wezwać podatników do wykazania (przedłożenia dowodów) okoliczności uzasadniających to zwolnienie.W zaskarżonej decyzji Kolegium nie odniosło się do argumentacji strony zawartej w odwołaniu. SKO nie dokonało oceny, czy w realiach rozpatrywanej sprawy skarżącym przysługuje zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.Podkreślić należy, że jedną z kluczowych zasad postępowania podatkowego jest zasada przekonywania zawarta w art. 124 O.p., zgodnie z którą organ podatkowy jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia strony. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę (por. wyrok WSA z 9 grudnia 2010 r., I SA/Op 556/10). Organ podatkowy, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 124 O.p. W sytuacji, gdy strona postępowania przypisuje określonym okolicznościom decydujące dla wyniku sprawy znaczenie, to narusza art. 210 § 4 O.p takie niekorzystne dla strony rozstrzygnięcie organu, które w uzasadnieniu nie będzie odnosiło się w sposób rzeczywisty do przedstawionych argumentów. Innymi słowy, skoro przyjęte przez organ przesłanki prawne podjętego rozstrzygnięcia budzą zastrzeżenia strony, w uzasadnieniu decyzji organ winien odnieść się do tych zastrzeżeń (por. wyrok WSA z 12 maja 2009 r., II SA/Kr 340/09).Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie odnosząc się do argumentacji strony zawartejw odwołaniu naruszył art. 124 i art. 210 § 4 O.p. Jeżeli zdaniem Kolegium, skarżącym nie przysługuje zwolnienie podatkowe na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., to powinno odnieść się do tej kwestii w uzasadnieniu decyzji, wyjaśniając dlaczego tak uważa. Decyzja organu odwoławczego podjęta bez przeprowadzenia postępowaniai odniesienia się w zakresie tego zagadnienia jako sprzeczna z przepisami procesowymi – art. 121 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. – podlegała przez Sąd wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Od razu tut. Sąd zastrzega, że nie oznacza to, iż podatnikom przysługuje zwolnienie na podstawie wskazanego art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Sąd stwierdza wyłącznie, że zagadnienie to wymaga zbadania i ocenie. Organ zapewni podatnikom czynny udział w postępowaniu, przed wydaniem decyzji wyznaczy termin 7-dniowy do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jednocześnie podatnicy obowiązani są do skrupulatnego i terminowego stosowania się do wezwań organu. Przedłożone natomiast – na etapie postępowania sądowoadministracyjnego – dokumenty w tym umowy użyczenia mające potwierdzać zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., nie podlegały ocenie przez tut. Sąd (stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a.), bowiem w pierwszej kolejności wszelkie kwestie związane z tym zwolnieniem powinny być wyjaśnione przez organ administracyjny. Skoro podatnicy są zainteresowani zwolnieniem podatkowym, powinni pozostawać z organem w kontakcie, przedkładać mu stosowne dowody i wywiązywać się z wezwań do nich kierowanych.Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium będzie miało na uwadze wywody i wskazania Sądu zawarte w tym wyroku.Mając powyższe uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania, Sąd postanowił, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., jak w punktach 2 i 3 sentencji wyroku.., jak w punktach 2 i 3 sentencji wyroku.