Wyrok - I SA/Gd 224/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2025 r., nr 2201-IOD-1.4102.8.2025.50 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 rok oddala skargę. UZOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2025 r., nr 2201-IOD-1.4102.8.2025.50 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 rok oddala skargę. UZ
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga w sprawie decyzji podatkowej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r.
Typ sprawy
sprawa administracyjna podatkowa
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
organ podatkowy
podatek dochodowy od osób fizycznych
kontrola administracyjna
Role w sprawie
płatnik składek / pracodawca
skarżąca/podatniczka
organ podatkowy
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Małgorzata Gorzeń
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
1. Zaskarżoną decyzją z dnia 19 grudnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), po rozpatrzeniu odwołania M. W. (dalej "Skarżący") od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej "Naczelnik US") z dnia 31 grudnia 2024 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych wg stawki 19% za 2018 r. w wysokości 417.776 zł, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:2.1. Wobec Skarżącego przeprowadzono kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego w wysokości 19% pobieranego od dochodów z działalności gospodarczej za 2018 r., którą zakończono protokołem kontroli doręczonym w dniu 21 lutego 2024 r. W toku kontroli podatkowej stwierdzono m.in., że Skarżący w 2018 r. nie ewidencjonował przychodów osiągniętych w zakresie działalności gospodarczej z przewozów samochodowych, ani wpływów na konta bankowe od różnych podmiotów i osób. Organ ustalił brak zaewidencjonowania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2018 r. w wysokości 2.875.905,87 zł, w tym: w kwocie 308.287,08 zł - wpłaty na konta bankowe oraz w kwocie 2.567.618,79 zł - wpłaty od U.; brak zaewidencjonowania kosztów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2018 r. w kwocie 674.581,43 zł, tj. wysokości naliczonej i pobranej prowizji z tytułu świadczonych usług na rzecz U. i w zakresie zaewidencjonowania kosztów, które nie zostały uznane w kwocie (-)1.155,52 zł w zakresie odpisów amortyzacyjnych. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2024 r. Naczelnik US wszczął postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości 19% od dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2018 r.2.2. Decyzją z dnia 31 grudnia 2024 r. Naczelnik US określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 19% od dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2018 r. w kwocie 417.776 zł.Organ wskazał, że wysokość należnego zobowiązania podatkowego była następstwem ustalenia dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 2.201.047,10 zł. Powyższe było skutkiem ustalenia: przychodu w łącznej wysokości 2.979.494,25 zł (w tym: przychód wynikający z księgi w łącznej kwocie 100.388,38 zł, zaniżony przychód z tytułu wpłat otrzymanych z U. i U1. + 2.567.618,79 zł, zaniżony przychód z tytułu uzyskanych wpłat na konta bankowe z tyt. prowadzonej działalności gospodarczej w łącznej kwocie +311.487,08 zł) i kosztów uzyskania przychodów w łącznej kwocie 778.447,15 zł (na którą składały się: koszty wynikające z księgi podatkowej 105.021,24 zł, zawyżone koszty dot. odpisów amortyzacyjnych -1.155,52 zł, zaniżone koszty dot. prowizji naliczonej przez U. + 674.581,43 zł). W ramach przysługujących stronie odliczeń organ uwzględnił składki na ubezpieczenie społeczne, o które pomniejszył dochód w wys. 778,14 zł, natomiast wyliczony podatek pomniejszono o ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 275,50 zł.2.3. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor IAS decyzją z dnia 19 grudnia 2025 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US.Organ odwoławczy wskazał, że termin przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. uległ wydłużeniu na skutek jego zawieszenia na podstawie art. 70 § 6 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111, dalej "O.p."), tj. poprzez doręczenie Skarżącemu w dniu 15 czerwca 2023 r. zarządzenia zabezpieczenia, a kolejno na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w związku z wszczęciem w dniu 23 kwietnia 2024 r. na podstawie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sopocie dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe, o czym poinformowano Skarżącego zawiadomieniem z dnia 6 maja 2024 r. Organ przywołał okoliczności wskazujące na brak instrumentalnego wszczęcia postępowania karnoskarbowego, które na dzień wydania decyzji nie zostało zakończone.Dyrektor IAS dokonał ponownej oceny i analizy materiału dowodowego, w konsekwencji czego dokonał wyliczenia wysokości zobowiązania podatkowego za ten rok w innej wysokości, co nie stanowi o naruszeniu przez organ pierwszej instancji przepisów proceduralnych w tej sprawie. Organ odwoławczy zwrócił jedynie uwagę na niezasadne odliczenie podatku VAT "należnego" od niewykazanego w księdze przychodu oraz dokonał weryfikacji przychodów ustalonych przez organ pierwszej instancji na podstawie wpływów na konta bankowe podatnika.Przywołując treść art. 8 ust. 1a, art. 9 ust. 1-3, art. 9a ust. 1-4, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2, art. 24a ust. 1, art. 30c ust. 1-2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm., dalej "u.p.d.o.f."), organ odwoławczy wskazał, że Skarżący zobowiązany był do prowadzenia ewidencji księgowej w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, dla celów rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych. Z akt sprawy wynika, że ustaleń dotyczących oceny ksiąg podatkowych za 2018 r. dokonano w protokole kontroli oraz w toku postępowania podatkowego, stwierdzając, że podatkowa księga przychodów i rozchodów były prowadzone nierzetelnie - w części dotyczącej przychodów oraz kosztów z uwagi na: I. niezaewidencjonowanie przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2018 r. w wysokości 2.875.905,87 zł, w tym: w kwocie 308.287,08 zł - wpłaty na konta bankowe oraz w kwocie 2.567.618,79 zł - wartość kursów usług transportowych wykonanych przy użyciu aplikacji U2. za pośrednictwem U. i U1., II. niezaewidencjonowanie kosztów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2018 r. w wysokości 674.581,43zł, tj. wysokości naliczonej i pobranej prowizji z tytułu świadczonych usług na rzecz U. i U1.. Prawidłowe określenie wysokości osiągniętego dochodu jest konsekwencją właściwie określonego poziomu przychodów oraz kosztów ich uzyskania. Przedmiotem działalności prowadzonej przez Skarżącego w 2018 r. pod nazwą M., była w przeważającej mierze działalność polegająca na przewozie indywidualnych pasażerów do ustalonych przez nich miejsc.Skarżący wykazał w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2018 r. wartość sprzedanych towarów i usług w łącznej kwocie 100.388,88 zł, zakup towarów w łącznej kwocie 27.030,01 zł, wynagrodzenia w łącznej kwocie 9.159,07 zł, pozostałe wydatki w łącznej kwocie 68.832,16 zł.W zakresie przychodów z usług transportowych Dyrektor IAS wskazał, że nabycia wewnątrzwspólnotowe, w kwocie 349.400 zł, miały odzwierciedlenie w systemie informacji o VAT (VIES), z którego wynika, że w 2018 r. transakcje na rzecz M. wykazały U1. z siedzibą w A. (Holandia) i U. z siedzibą w A. (Holandia). Skarżący nie przedłożył dokumentacji związanej ze współpracą z ww. podmiotami. Organ wystąpił z zapytaniem do holenderskiej i estońskiej administracji podatkowej w zakresie transakcji zawartych w latach 2018-2021 pomiędzy firmą - "M." a ww. kontrahentami, z prośbą o przesłanie zawartych umów na prowadzenie usług w zakresie przewozu osób, dowodów płatności, faktur, wskazanie nr rejestracyjnych samochodów wykorzystywanych do świadczenia usług, danych osobowych kierowców. W odpowiedzi na powyższe, uzyskano wzorce umów zawieranych przez U. i U1. z kontrahentami oraz dokumenty źródłowe dot. wykonywania umów zawartych przez Skarżącego, m.in. zestawienia kursów/przejazdów za okres 2018-2021, dane rejestracyjne pojazdów i kierowców, zestawienie numerów kont bankowych, na które U. i U1. przelewał środki, zestawienie obrotów dokonanych za pośrednictwem aplikacji U2., zestawienie faktur. Z uzyskanych odpowiedzi wynika, że umowy były zawierane "ustnie", Skarżący świadczył usługi transportowe przy użyciu aplikacji mobilnych, do wykonywania których zatrudniał kierowców, jak i wynajmował pojazdy. Z zestawień tras przejazdów przekazanych przez U. wykonywanych przez partnera flotowego Skarżącego wynika, że do niektórych pojazdów przypisane były inne nazwy niż M., tj. R., V. Sp. z o.o. Według holenderskiej administracji podatkowej Skarżący w pewnym momencie skojarzył w swoim systemie różne nazwy podmiotów ze swoim numerem NIP. Zdaniem Dyrektora IAS, Skarżący dokonał zmian swoich nazw przypisanych do swojego numeru identyfikacji podatkowej (NIP) w systemie z M. na nazwy R. i V. Sp. z o.o. prawdopodobnie w celu zatuszowania wielkości dochodów uzyskiwanych z tytułu świadczenia ww. usług. Z porównania przekazanej dokumentacji przez U. i dokumentacji przedłożonej przez Podatnika w zakresie niektórych pojazdów, wynika, że właścicielem/posiadaczem pojazdów podanych w zestawieniu tras przez U2., mimo wskazania tam podmiotu - V., był Skarżący.Materiał dowodowy pozyskany od zagranicznej administracji podatkowej (holenderskiej i estońskiej) pozwolił stwierdzić, iż Skarżący pełnił w 2018 r. funkcję partnera flotowego spółki U1. oraz U. od którego wymagane było posiadanie zarejestrowanej działalności gospodarczej oraz stosownej licencji U2.. W latach 2018 - 2021 prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą M. świadczył m.in. usługi przewozu osób w Polsce za pośrednictwem ww. zagranicznych podmiotów wykorzystując mobilne aplikacje udostępnione przez te podmioty.Potwierdzeniem powyższego jest fakt, że w 2018 r. Skarżący rozszerzył prowadzoną działalność gospodarczą o usługi transportowe. 12 lipca 2018 r. Urząd Miasta w Gdańsku wydał Skarżącemu licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu samochodem osobowym. Od lipca 2018 r. głównym przedmiotem prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej stał się przewóz osób do określonych miejsc. Świadczenie usług Skarżący realizował w 2018 r. na podstawie umów zawartych z U. oraz U1., obydwa z siedzibą w A., Holandia. Z przesłanych przez holenderską administrację podatkową zestawień wynika, że U. w 2018 r. dokonał rozliczenia z tytułu świadczonych przez Skarżącego usług transportowych, zgodnie z którymi wartość wykonanych kursów brutto wyniosła 2.773.028,29 zł. Wartość netto wyliczona przez organ metodą "w stu" pozwoliła ustalić kwotę przychodu netto podlegającą opodatkowaniu w 2018 r. w wysokości 2.567.618,79 zł.Dyrektor IAS, przytaczając art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., wskazał, że wobec Skarżącego nie została wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług. Brak jest także informacji o złożeniu przez Skarżącego korekt deklaracji VAT-7 uwzględniających poprawne rozliczenie uzyskanego przychodu. Zdaniem organu brak jest zatem podstaw do pomniejszania wykazanego przez Skarżącego przychodu o kwotę podatku "VAT należnego" wskazaną w decyzji organu pierwszej instancji. Nie można przy tym przyjąć, że wysokość należnego podatku VAT może wynikać (zostać określona) z samej decyzji dot. podatku dochodowego od osób fizycznych, skoro została wydana w postępowaniu prowadzonym w innym zakresie.U. dokonywała przelewów z tyt. wykonywanych przejazdów przez partnera flotowego Skarżącego głównie na trzy numery kont bankowych, z których jedno należy do Skarżącego, a właścicielem dwóch pozostałych jest jego brat.Zdaniem Dyrektora IAS, ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że Skarżący nie wykazał i zaniżył wysokość przychodu za 2018 r. o kwotę 2.773.028,29 zł z tytułu świadczenia usług transportowych (przewozu osób) przy użyciu aplikacji mobilnych zarówno w prowadzonej księdze przychodów i rozchodów, jak i w zeznaniu podatkowym PIT- 36L za 2018 rok.W odniesieniu do zaniżenia przychodów o kwotę 311.287,08 zł dot. środków pieniężnych, które wpłynęły na konta bankowe Skarżącego i nie zostały wykazane w księdze przychodów i rozchodów i w zeznaniu podatkowym za 2018 rok, Dyrektor IAS wskazał, że Skarżący zgłosił do Urzędu Skarbowego prowadzenie jedynie jednego rachunku bankowego na potrzeby działalności gospodarczej w M1.. W toku prowadzonej kontroli podatkowej, kontrolujący w ramach zasobów informacyjnych Systemu Teleinformatycznego Izby Rozliczeniowej, tzw. systemu STIR, wystąpili o wykaz rachunków bankowych. Na podstawie danych przekazanych w ramach STIR oraz udzielonych przez banki odpowiedzi ustalono, że w okresie objętym kontrolą Skarżący posiadał: 9 kont w S. SA, 5 kont w P. SA, 3 konta w B. SA i 5 kont w M1. SA, które nie zostały zgłoszone do Urzędu Skarbowego. W wyniku analizy wyciągów bankowych ustalono, że na rachunki bankowe Skarżącego prowadzone w S. SA (3 konta) i w M1. SA (4 konta) wpłynęły m.in. przelewy od podmiotów gospodarczych i osób fizycznych, które nie zostały wykazane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2018 rok, które organ przedstawił w tabelach na str. 26-30 decyzji. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie organu do wskazania tytułów prawnych do otrzymanych w 2018 r. na rachunki przelewów wymienionych w tabelach oraz przesłania dokumentów potwierdzających okoliczności otrzymanych pieniędzy, w tym umów, kontraktów, faktur. Organ uznał wyszczególnione wpływy na konto bankowe w M1., w łącznej kwocie 67.670,08 zł, z uwagi na tytuły przedmiotowych przelewów/wpłat za niezwiązane z działalnością gospodarczą. W zakresie pozostałych wpływów organ uznał je za związane z działalnością gospodarczą, z uwagi na niejasne, bądź wskazujące na związek z działalnością gospodarczą tytuły ich wpłat. Wobec powyższego, Dyrektor IAS podtrzymał ustalenia Naczelnika US dotyczące zaniżenia przez Skarżącego przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie łącznej kwoty 243.817,00 zł (311.487,08 zł - 67.670,08 zł) w powyższym zakresie.Przytaczając treść art. 22 ust. 1, art. 22n ust. 2 i 6 u.p.d.o.f. Dyrektor IAS wskazał, że w wyniku porównania zapisów w prowadzonej księdze przychodów i rozchodów z dokumentami źródłowymi uznano, że Skarżący zawyżył wydatki o kwotę 1.155,52 zł dot. odpisów amortyzacyjnych. Pomimo wystosowanych przez Naczelnika US wezwań do dostarczenia ewidencji środków trwałych oraz dokumentów potwierdzających nabycie środka trwałego, Skarżący nie przedłożył ww. dokumentacji. Organ odwoławczy potwierdził zasadność nieuznania za koszt uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych w łącznej kwocie 1.155,52zł.Z odpowiedzi uzyskanej od holenderskiej administracji podatkowej wynika, że w wyniku zawartej z firmą Skarżącego umowy na świadczenie usług przewozu osób od płatności dokonywanych przez klientów korzystających z usług przewozu, podmiot U. pobierał prowizje, które wyniosły w 2018 r. 674.581,43 zł. Przelewy dokonywane przez U. i U1. z tytułu świadczonych przez firmę Skarżącego usług przewozu były pomniejszane o kwoty należnych prowizji. Kwota ta nie została przez Skarżącego ujęta w kosztach uzyskania przychodów uzyskiwanych z tytułu świadczenia usług przewozu osób. Pobranej przez U. prowizji Skarżący nie wykazał w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2018 r. ani w zeznaniu podatkowym za 2018 r. Wydatki te natomiast były ściśle związane z osiągniętym przychodem z tytułu wykonywania usług przewozu osób. W świetle powyższego, organ odwoławczy potwierdził zasadność uznania za koszt uzyskania przychodów ww. wydatków w łącznej kwocie 674.581,43 zł.W zakresie wynagrodzeń pracowników organ odwoławczy wskazał, że z art. 22 ust. 6bb i art. 23 ust. 1 pkt 55a i ust. 3d u.p.d.o.f. wynika, że podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych ma prawo zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów świadczenia w części finansowanej przez płatnika składek na rzecz pracowników pod warunkiem ich faktycznego poniesienia - wypłaty wynagrodzenia oraz terminowego opłacenia składek do ZUS. Skarżący nie przedłożył list płac, ani nie udokumentował faktu wypłaty wynagrodzeń. Mając jednak na względzie zasadę orzekania na korzyść podatnika, pomimo braku przedłożenia list wynagrodzeń, Dyrektor IAS uznał za zasadne uznanie wykazanych w księdze przychodów i rozchodów wynagrodzeń pracowników za poniesione wydatki w poczet KUP w kwocie łącznej 9.159,07 zł. Z przekazanych przez Gdański Urząd Pacy jak i holenderską administrację podatkową zestawień zatrudnianych osób/kierowców wynika, że ilość kierowców świadczących pracę dla Skarżącego była znacznie wyższa, aniżeli wykazywana w dokumentacji podatkowej i ubezpieczeniowej (ilość osób zgłoszonych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych również różniła się od wykazanej w księdze podatkowej). Jednakże, przesłanką zaliczenia określonej kwoty do kosztów uzyskania przychodu z działalności gospodarczej jest łączne spełnienie warunków określonych w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., tj.: faktyczne poniesienie wydatku przez podatnika, związek tego wydatku z osiągniętym przychodem, związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, nieuwzględnienie przez ustawodawcę zakresu poniesionego wydatku w treści art. 23 tej ustawy, a ponadto należyte udokumentowanie. Skarżący zaś, pomimo wielu wezwań, m.in. o przedłożenie list płac, zawartych umów o pracę, umów zleceń i umów o dzieło z pracownikami zatrudnionymi w okresie objętym kontrolą, nie przedłożył żadnych dokumentów dotyczących zatrudnienia pracowników. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że choć, co prawda, Skarżący musiał zatrudniać kierowców do wykonywania licznych kursów przewozu osób, to nie wiązała go z nimi żadna prawnie zawarta umowa. Skarżący nie zgłosił bowiem żadnych, poza kilkoma, pracowników do ubezpieczeń społecznych, ani też nie odprowadzał zaliczek na podatek dochodowy z tytułu zatrudniania innych osób, niż ustalone w decyzji. Z kolei przesłankami zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej jest łączne ich spełnienie, w tym należyte udokumentowanie, co w świetle ww. okoliczności (braku zawartych umów, zgłoszenia do ZUS, US) nie może skutkować obciążeniem należności podatkowych kosztami, które nie zostały udokumentowane. Uwzględniając powyższe, wysokość kosztów uzyskania przychodów określono w kwocie 778,447,15zł.Kolejno organ przedstawił wyliczenie kwoty należnego podatku, wskazując jako podstawę odstąpienia od oszacowania podstawy opodatkowania art. 23 § 2 O.p. Mając na uwadze art. 234 O.p. Dyrektor stwierdził zasadność określonej przez Naczelnika US kwoty zobowiązania podatkowego.3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz wstrzymanie ich wykonania, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając naruszenie:- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1-2, art. 188, art. 190 § 1-2, art. 191, art. 192, art. 199, art. 200 § 1, art. 210 § 1 pkt 5-6, art. 210 § 4, art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie;- przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 ust. 1 i 3, art. 9a ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1, 1c, 1e, 1i, ust. 2 pkt 5 i 12, art. 22 ust. 1, art. 22n ust. 2 i 6, art. 23, art. 24 ust. 2, art. 24a ust. 2, art. 26 ust. 1 pkt 2, art. 27b, art. 30c ust. 1, 2, 3 i 6, art. 45 ust. 1, ust. 1a pkt 2 i ust. 6 u.p.d.o.f. poprzez niewłaściwe zastosowanie;- przepisów prawa materialnego, tj. przepisów art. 70 § 1 i § 6 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r., mimo że nie zaistniały żadne przesłanki świadczące o tym, iż nastąpiło zawieszenie bądź przerwa biegu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.5.2. Spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Skarżącemu zgodnie z prawem określono wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. według stawki 19%.5.3. W niniejszej sprawie, w pierwszej kolejności należało odnieść się do najdalej idącego zarzutu, tj. zarzutu naruszenia przepisów art. 70 § 1 i 6 O.p. poprzez nieuwzględnienie upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wobec braku zaistnienia przesłanek świadczących o zawieszeniu lub przerwaniu biegu tego terminu.W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ocenił kwestię braku przedawnienia objętego postępowaniem zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. z uwagi na zawieszenie na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 i 4 O.p. biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania. Wbrew zwartym w skardze wywodom, w rozpatrywanej sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania, albowiem okoliczności towarzyszące wszczęciu postępowania karno-skarbowego uniemożliwiają przypisanie mu cechy instrumentalności i posłużenia się tą instytucją wyłącznie w celu przedłużenia biegu terminu przedawnienia.Na marginesie – bowiem argumentacja skargi nie odnosi się do tego zagadnienia – Sąd wskazuje, że w sprawie doszło najpierw do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 4 O.p. wskutek doręczenia Skarżącemu w dniu 15 czerwca 2023 r. zarządzenia zabezpieczenia wydanego przez Naczelnika US w dniu 23 maja 2023 r. Jak wskazał organ, na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie wystąpiła przesłanka świadcząca o zakończeniu okresu zawieszenia wskazana w art. 70 § 7 pkt 5 O.p.W trakcie trwającego już okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania wystąpiła kolejna przesłanka zawieszająca bieg tego terminu, określona w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Zgodnie z treścią art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 24 maja 2021 sygn. akt I FPS 1/21 odniósł się do dokonywania przez sądy administracyjne oceny zgodności z prawem stosowania przez organy podatkowe art. 70 § 1 pkt 6 w zw. z art. 70c O.p. przy wydawaniu decyzji podatkowych. Zauważono, że w praktyce orzeczniczej organów podatkowych zarysowała się niepokojąca tendencja do instrumentalnego stosowania przepisów, wbrew celowi dla którego zostały wprowadzone przez prawodawcę, niwecząca przy tym ich istotę, zakotwiczoną w zasadach prawa wynikających z ustawy zasadniczej, co zrodziło konieczność korekty dotychczasowego spojrzenia na sposób kontroli tego zjawiska i opowiedzenia się za tą linią orzecznictwa, w której w szerszym zakresie realizowane są wartości konstytucyjne. NSA wskazał, że według tejże linii, podstawą do skutecznego nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania nie może być pozorowane działanie organów właściwych w sprawach uruchamiania postępowań karnych skarbowych, których celem jest jedynie przedłużenie tym samym organom działającym w charakterze organów podatkowych czasu do wydania decyzji podatkowej. Należy bowiem zwrócić uwagę, że wśród organów postępowania przygotowawczego, wymienionych w art. 118 § 1 i 2 k.k.s. główny ciężar prowadzenia takich postępowań spoczywa na naczelniku urzędu skarbowego oraz naczelniku urzędu celno-skarbowego. Zauważono również, że przyjęcie takiej interpretacji zakresu uprawnień sądów administracyjnych miało swoje źródło w okolicznościach faktycznych spraw kontrolowanych przez te sądy. Z jednej strony wynikał z nich oczywisty i widoczny bez konieczności prowadzenia pogłębionej analizy brak podstaw materialnoprawnych lub procesowych do wszczynania postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Z drugiej zaś zbliżał się termin wygaśnięcia zobowiązania podatkowego na skutek jego przedawnienia, uniemożliwiający prowadzenie postępowania podatkowego.W rozpatrywanej sprawie zawiadomieniem z dnia 6 maja 2024 r. poinformowano Skarżącego o zawieszeniu, z dniem 23 kwietnia 2024 r. (data wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sopocie postanowienia o wszczęciu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe), na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r., z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, którego popełnienie wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Przedmiotowe postępowanie karne-skarbowe nie zostało zakończone.Ze wskazanych okoliczności w kontekście przywołanych powyżej przepisów prawa jednoznacznie wynika spełnienie w niniejszej sprawie warunków zawieszenia biegu terminu przedawnienia - Strona została prawidłowo zawiadomiona (stosownie do przepisu art. 70c O.p.) o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego wskutek wszczęcia dochodzenia karno-skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe, którego podejrzenie popełnienia związane jest z niewykonaniem tego zobowiązania. Ponadto, wszczęcie dochodzenia karnego skarbowego nastąpiło ponad pół roku wcześniej (tj. 23 kwietnia 2024 r.) aniżeli podstawowy termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w tej sprawie (31 grudnia 2024 r.). Dodatkowo, w okresie poprzedzającym wszczęcie postępowania karnego skarbowego dotyczącego tego zobowiązania organ pierwszej instancji przeprowadził szereg czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego i zmierzających do zebrania materiału dowodowego niezbędnego do końcowego załatwienia sprawy. W ocenie Sądu czynności związane z zawieszeniem biegu terminu przedawnienia (wszczęcie dochodzenia karnego skarbowego) zostały podjęte w odpowiednim czasie i we właściwym trybie, co nastąpiło po zgromadzeniu stosownego materiału dowodowego oraz dokonaniu niezbędnych ustaleń, które wskazywały na fakt narażenia przez podatnika na uszczuplenie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. Zarówno data wszczęcia postępowania karnego skarbowego, jak i przyczyny jego wszczęcia, ściśle związane są z ustaleniami dokonanymi przez Naczelnika US w trakcie przeprowadzonej kontroli podatkowej. Stwierdzając zatem nieprawidłowości w zakresie wywiązywania się przez podatnika z obowiązków rozliczenia podatkowego za 2018 r. organ podatkowy zobligowany był do poinformowania organu postępowania przygotowawczego o tych okolicznościach. Wskazane postępowanie karne skarbowe zostało wszczęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sopocie, a zatem organ odrębny od organu prowadzącego kontrolę podatkową i postępowanie podatkowe. Wszczęcie dochodzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sopocie poprzedzało zatem prowadzenie przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku czynności mających na celu wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. To fakty ustalone w toku kontroli podatkowej dały podstawy do wszczęcia postępowania karnego skarbowego.W ocenie Sądu, w świetle uchwały NSA z dnia 24 maja 2021 r. sygn. akt I FPS 1/21 nie można przyjąć, że w niniejszej sprawie doszło do instrumentalnego wszczęcia postępowania karnoskarbowego. Co istotne, decyzja organu drugiej instancji zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne w kwestii "instrumentalności" zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Dyrektor IAS odniósł się zarówno do kwestii "rozpoczęcia" zawieszenia biegu terminu przedawnienia, jak również przeprowadził postępowanie wyjaśniające w kwestii przyczyn i okoliczności stanowiących podstawę wszczęcia dochodzenia oraz podjętych w jego trakcie czynności.Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy nie pozwala na formułowanie wniosku o instrumentalnym wszczęciu postępowania karnoskarbowego. Analiza akt sprawy oraz treści zaskarżonej decyzji nie daje uzasadnionych podstaw do przyjęcia za zasadne twierdzeń strony skarżącej. Zaznaczyć należy, że postanowienie o wszczęciu postępowania karnoskarbowego zostało sporządzone na ponad osiem miesięcy przed upływem podstawowego terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Zauważyć przy tym należy, że dla sporządzenia zawiadomienia o popełnieniu czynu zabronionego, wszczęcia postępowania karno-skarbowego, czy postawienia podejrzanemu zarzutów nie jest istotny etap postępowania (kontrola podatkowa, postępowanie podatkowe, postępowanie odwoławcze), lecz okoliczność czy organ posiada informacje, materiały uzasadniające podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.Reasumując, w niniejszej sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. i nie można stawiać tezy o "instrumentalnym" wszczęciu postępowania karno-skarbowego. W rozpoznawanej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki wynikające z art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c O.p., od zaistnienia których uzależniony jest skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zatem zaskarżona decyzja została wydana przed upływem terminu przedawnienia.W związku z powyższym bezzasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 70 § 1 i § 6 O.p.5.4. Kolejno, kontroli poddano zasadność podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez ten organ przepisy prawa materialnego.Przechodząc do oceny zasadności zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą w powyższym zakresie, należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA).W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W sprawie nie doszło do uchybień w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika, że podjęto wszelkie niezbędne działania w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Zgodnie z zasadą z art. 180 § 1 O.p., organy dopuściły dowody, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Stąd także informacje pozyskane od zagranicznej administracji podatkowej mogą stanowić dowód w sprawie, mający na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.Wbrew wywodom skargi nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Skarżący na każdym etapie postępowania podatkowego miał możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, o czym był informowany. Korzystając z przysługujących uprawnień procesowych mógł także składać stosowne wyjaśnienia oraz przedkładać dowody, które w jego ocenie były istotne dla załatwienia sprawy. Z okoliczności sprawy, opisanych w zaskarżonej decyzji, wynika jednak, że Skarżący w toku postępowania podatkowego nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień zapoznania się z aktami i wypowiedzenia w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Wzywany wielokrotnie o dokumenty w sprawie, unikał udzielenia odpowiedzi, bądź udzielał ich tylko w ograniczonym zakresie. Również na etapie postępowania odwoławczego, Strona miała możliwość czynnego udziału w postępowaniu, czego dowodem są protokoły z dnia 2, 8 i 9 lipca 2025 r. z zapoznania się z całymi aktami sprawy przez Pełnomocnika Strony. O braku pozbawienia Strony czynnego udziału w postępowaniu świadczą również pozytywnie rozpatrzone wnioski Strony:- pismo Dyrektora IAS z dnia 25 czerwca 2025 r., stanowiące odpowiedź na wniosek z 13 czerwca 2025 r. o wydłużenie terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie w celu przedstawienia dowodów dokumentujących koszty wynagrodzeń pracowników oraz wpływy na konta bankowe Podatnika oraz o możliwość zapoznania się z aktami przed udzieleniem odpowiedzi na wezwanie,- pismo Dyrektora IAS z dnia 21 lipca 2025 r., stanowiące odpowiedź na wniosek Pełnomocnika Strony z 14 lipca 2025 r. o wydanie kopii płyt CD z akt sprawy,- wezwania z 17 października 2025 r. o przedstawienie dowodów i osobiste stawiennictwo w celu przesłuchania Skarżącego w charakterze strony, które były odpowiedzią na wnioski dowodowe o przesłuchanie Strony z 18 sierpnia 2025 r. i 14 października 2025 r.,- postanowienie Dyrektora IAS z 19 grudnia 2025 r., będące odpowiedzią na wniosek z 5 listopada 2025 r. o zmianę terminu przesłuchania Strony.W świetle powyższego Sąd stwierdza, że nieuzasadnione jest twierdzenie Skarżącego, że Dyrektor IAS pominął wniosek pełnomocnika Strony z dnia 18 sierpnia 2025r. o przesłuchanie Skarżącego w charakterze strony, gdyż wniosek ten został rozpatrzony w sposób pozytywny w wezwaniu z dnia 17 października 2025 r. do osobistego stawiennictwa Strony na przesłuchanie, które Strona i Pełnomocnik odebrali odpowiednio w dniu 6 listopada 2025 r. i w dniu 31 października 2025 r.Strona w toku postępowania odwoławczego składając wnioski o wydłużenie terminu na dokonanie określonych czynności i o wyznaczenie nowego terminu jej przesłuchania nie dążyła do złożenia wyjaśnień, które w jej ocenie były istotne dla załatwienia sprawy, lecz zdaniem Sądu do wydłużenia postępowania w zakresie zobowiązania podatkowego, zmierzając do jego przedawnienia i w konsekwencji do umorzenia postępowania.Co istotne, strona postępowania ma możliwość przedłożenia wyjaśnień i dowodów na każdym etapie prowadzonego postępowania, bez konieczności oczekiwania na wyznaczenie przez organ terminu przesłuchania czy wezwania do przedłożenia dokumentacji. Podnosząc w skardze zarzut naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu Skarżący nie wskazał, jakie istotne dla sprawy okoliczności zostałyby ustalone przy przesłuchaniu strony oraz przeprowadzeniu ewentualnych złożonych przezeń dowodów. Organ podatkowy ma zaś obowiązek gromadzenia dowodów wyłącznie do momentu ustalenia niewątpliwego stanu faktycznego sprawy, wystarczającego dla podjęcia rozstrzygnięcia, a zatem nie musi wielokrotnie wzywać strony do stawienia się na przesłuchanie lub przedłożenia stosownej dokumentacji, jeżeli strona do tychże wezwań się nie stosuje, a jej bierna postawa zmierza wyłącznie do przedłużenia czasu prowadzonego postępowania.Rację należy przyznać organowi, który w odpowiedzi na skargę wskazał, że bierna postawa Strony, w tym brak zaangażowania w celu dążenia do ustalenia stanu faktycznego sprawy i brak przedkładania dowodów w spornym zakresie, jak również fakt niezgłoszenia całego szeregu rachunków bankowych, a także brak ujawnienia wysokich dochodów, prowadzi do stwierdzenia, że Skarżący unikał przedstawienia dowodów w celu uniknięcia opodatkowania spornych przychodów, nieujawnionych w księdze przychodów i rozchodów, mających odzwierciedlenie w postaci wpływów na konta bankowe. Skarżący, pomimo kierowanych do niego wielu wezwań między innymi o przedłożenie tytułów prawnych, umów, na podstawie których wpłynęły na konta bankowe sporne środki pieniężne, list płac, zawartych umów o pracę oraz umów zleceń i umów o dzieło z pracownikami zatrudnionymi w okresie objętym kontrolą, nie przedłożył żadnych dokumentów dotyczących zatrudnienia pracowników, jak i wpływów na konta.Mając na względzie: pozycję procesową strony w postępowaniu, tj. możliwość przedkładania dowodów potwierdzających okoliczności, których strona chce dowieść na każdym etapie postępowania, a także przebieg sprawy, tj. przyjętą przez stronę strategię procesową polegającą wyłącznie na kontestowaniu ustaleń organów podatkowych (bez przedkładania dowodów potwierdzających tezy strony) i wpisującą się w tę strategię próbę przedłużania postępowania, Dyrektor IAS miał podstawy prawne do wydania postanowienia z dnia 19 grudnia 2025 r. w zakresie odmownego załatwienia wniosku Pełnomocnika Strony o zmianę terminu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Strony. Strona konsekwentnie bowiem nie realizowała wskazywanych przez organ czynności (czy to stawiennictwa na przesłuchanie czy przedłożenia dowodów) ani w terminach pierwotnych, ani w terminach wydłużonych.Konkludując, zdaniem Sądu, zarzuty dotyczące pozbawienia Strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, należy uznać za bezpodstawne.Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie zawierają wszystkie wymagane przepisami Ordynacji podatkowej elementy. Wskazano w niej i wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia, jak też odzwierciedlenie znalazł w niej proces rozumowania organu, wskazanie faktów na jakich opierał się organ, wnioski dotyczące oceny dowodów i argumenty uzasadniające przyjęcie takiego, a nie innego stanowiska. Dokonana ocena dowodów jest w pełni logiczna, nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności czy powierzchowności. Należy przy tym zaznaczyć, że to, iż treść kwestionowanej decyzji nie odpowiada oczekiwaniom Skarżącego, w żaden sposób nie narusza ani zasady legalizmu, ani zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych czy też zasady prawdy obiektywnej. Skarżący ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności podniesionych zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Natomiast sam fakt, że wnioski organu orzekającego wynikające z zebranego materiału dowodowego są odmienne od oczekiwań Skarżącego, nie stanowi o naruszeniu przepisów.W sprawie nie doszło zatem do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania podatkowego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd z urzędu również nie stwierdził innych naruszeń, gdyż wydanie decyzji poprzedzone zostało postępowaniem przeprowadzonym bez uchybień proceduralnych.5.5. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny został ustalony w sposób prawidłowy, a organ dokonał jego subsumpcji pod właściwie zastosowane i wyłożone przepisy prawa materialnego.Zgromadzony materiał dowodowy, w tym informacje i dokumentacja uzyskana w ramach współpracy międzynarodowej od holenderskiej administracji podatkowej (m.in. umowy o świadczenie usług, zestawienia tras przejazdów, dane rejestracyjne pojazdów i kierowców,, zestawienie numerów kont bankowych, na które U. i U1. przelewały środki, zestawienie obrotów dokonanych za pośrednictwem aplikacji U2., zestawienie faktur) dowodziły tego, że Skarżący świadczył usługi transportowe przy użyciu aplikacji mobilnych, do wykonywania których zatrudniał kierowców i wynajmował pojazdy. Organ prawidłowo orzekł o zaniżeniu przez Skarżącego przychodu z tytułu wpłat otrzymanych z U. i U1. (odnoszących się do wartości kursów usług transportowych wykonywanych przy użyciu aplikacji U2.) oraz wpłat na konta bankowe uzyskanych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, a także o zawyżeniu kosztów dotyczących odpisów amortyzacyjnych i zaniżeniu kosztów dotyczących prowizji naliczonej i pobranej z tytułu świadczonych usług na rzecz podmiotu U. i U1. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, organ prawidłowo ustalił charakter wpłat dokonanych na konta bankowe, jako związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a nie posiadających charakteru prywatnego, o czym świadczy obszerna analiza rachunków bankowych przedstawiona w zaskarżonej decyzji.Za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont; u podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług (art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f.). Za datę powstania przychodu uważa się, z zastrzeżeniem określonych sytuacji, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności (art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f.). W przypadku otrzymania przychodu z działalności gospodarczej, do którego nie stosuje się ww. zasady, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty (art. 14 ust. 1i u.p.d.o.f.). Stosując ww. przepisy w sposób właściwy do ustalonego w sprawie przychodu uzyskanego przez Skarżącego, organ zasadnie przy tym podniósł, że brak jest możliwości jego pomniejszenia o kwotę należnego podatku od towarów i usług, skoro Skarżący nie wystawił faktur, nie wykazał tego podatku w deklaracjach VAT-7, ani nie została wobec niego wydana decyzja określająca wysokość podatku od towarów i usług za badany okres (tak też NSA w wyroku z dnia 9 kwietnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2376/17).Stosownie do art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby wydatek został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów musi więc spełnić łącznie następujące warunki: pozostawać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów (zachowania/zabezpieczenia źródła przychodu), ewentualnie mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, być definitywny (faktyczny), zostać właściwie udokumentowany (por. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2025 r., sygn. akt II FSK 739/23). Zasadnie zatem organ: 1) nie uznał za koszty uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych w kwocie 1.155,52 zł, 2) uznał za koszty uzyskania przychodu wydatki stanowiące prowizję pobraną przez U. i U1. w kwocie 674.581,43 zł, 3) uznał za koszty uzyskania przychodu wykazane w księdze przychodów i rozchodów wynagrodzenia pracowników w łącznej kwocie 9.159,07 zł, 4) nie uznał za koszty uzyskania przychodu wynagrodzeń pozostałych pracowników, z uwagi na fakt braku ich udokumentowania.W skardze odniesiono się wyłącznie do nieuznania za koszty uzyskania przychodu nieuwzględnionych przez organ wynagrodzeń wypłaconych na rzecz pozostałych kierowców. Zarzucając organowi błędne postępowanie w powyższym zakresie Skarżący nie przedstawił jednakże żadnej argumentacji ani powodów, dla których organ winien uwzględnić ww. wydatki w kosztach uzyskania przychodu, w sytuacji braku ich jakiegokolwiek udokumentowania przez Skarżącego, pomimo wielokrotnych wezwań organu w tym przedmiocie (o przedłożenie listy płac, umów o pracę, umów zleceń, umów o dzieło itd.). Brak zaś udokumentowania wydatków i ich związku przyczynowo-skutkowego z osiąganym przychodem prowadzi do skutecznego zakwestionowania kosztów uzyskania przychodu (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 16/17).Mając na uwadze przywołaną powyżej treść przepisów art. 14 ust. 1, ust. 1c i ust. 1i oraz art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., których nieprawidłowe zastosowanie zarzucono w skardze, Sąd stwierdza, że zarówno wysokość przychodu, jak i przypisane do niego poszczególne wpłaty, a także wysokość kosztów, jak i przypisane do nich poszczególne kwoty, została ustalona w sposób prawidłowy. Podniesiona przez Skarżącego argumentacja nie zdołała podważyć prawidłowości dokonanego przez organ rozliczenia w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. według stawki 19%.5.6. Po dokonaniu kontroli, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.5.7. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.., oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.