Wyrok - I SA/Po 524/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Dnia 2 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (sprawozdawca) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 grudnia 2025 roku nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 23 grudnia 2025 rOddalono skargę. Dnia 2 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (sprawozdawca) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 grudnia 2025 roku nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 23 grudnia 2025 r
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
Skarb Państwa
organ rentowy / ZUS
płatnik składek / pracodawca
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Katarzyna Nikodem
Podstawa prawna
art. 44
kpa
art. 80
kpa
art. 110
kpa
art. 42
kpa
art. 43
kpa
art. 46
kpa
art. 145
ppsa
art. 133
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z 23 grudnia 2025 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia D. K., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w O. W. z 5 listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zapadło w następującym stanie faktycznymi prawnym sprawy.Zakład Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w K., działając jako wierzyciel, zawiadomieniem z 9 października 2018 r., poinformował skarżącą, że na konto płatnika składek nie wpłynęły dokumenty rozliczeniowe za okres 12/2014– 01/2017, pomimo obowiązku ich złożenia. W związku z tym został dokonany wymiar składek za ten okres, który wynosi 7.388,00 zł. Zawiadomienie zostało doręczone skarżącej 11 października 2018 r.ZUS decyzją z 7 listopada 2018 r., nr [...] określił skarżącej wysokość należności z tytułu składek za okres od 12/2014 do 01/2017 na ubezpieczenie zdrowotne, w kwocie 7.388,00 zł oraz należne odsetki za zwłokę 1.641,00 (obliczone na dzień wydania decyzji). Decyzja została doręczona skarżącej13 listopada 2018 r.Wierzyciel 17 grudnia 2018 r. wystawił tytuły wykonawcze obejmujące zaległości określone w ww. decyzji o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i skierował je do egzekucji.Dyrektor Oddziału ZUS w O. W., jako organ egzekucyjny,w oparciu o powyższe tytuły wykonawcze, zawiadomieniem z 18 grudnia 2018 r.,nr [...] dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej (nadpłaty podatku) w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w K..Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułów wykonawczych zostało przesłane skarżącej i uznane za doręczone w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; w skrócie: "k.p.a.") - 4 stycznia 2019 r. Dłużnikowi zajętej wierzytelności doręczono 18 grudnia 2018 r.Zastosowany środek egzekucyjny okazał się nieskuteczny, dlatego Dyrektor Oddziału ZUS w O. W. 16 października 2025 r.,nr [...] dokonał zmiany składnika majątkowego i skierował zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Zawiadomienie zostało doręczone skarżącej21 października 2025 r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał zawiadomienie 16 października 2025 r.Skarżąca pismem z 18 października 2025 r. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na przedawnienie dochodzonej należności z tytułu składek skarżąca wniosła w trybie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.,o umorzenie postępowania egzekucyjnego.W uzasadnieniu wniesionych zarzutów skarżąca wskazała, że składki za okres 2014-2017 stały się wymagalne odpowiednio w latach 2014-2017, wobec czego 5- letni okres przedawnienia upłynął najpóźniej w 2023 r. (dla składek z 2017 r.). Podkreśliła, że od daty wymagalności składek nie podjęto działań egzekucyjnych (doręczenie tytułu wykonawczego) wobec czego nie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. Skarżąca stwierdziła, że wszczęcie aktualnie egzekucji jest niedopuszczalne, ponieważ nastąpiło po upływie terminu przedawnienia.Dyrektor Oddziału ZUS w O. W., postanowieniem z 5 listopada 2025 r., odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych z 17 grudnia 2018 r.W uzasadnieniu organ I instancji wskazał m.in., że doręczenie skarżącej decyzji spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia. Organ egzekucyjny przedstawił także zmiany w treści art. 24 u.s.u.s., regulujące zasady przedawniania składek na ubezpieczenie społeczne i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie, w stosunku do należności objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi po 1 stycznia 2012 r., stosuje się - 5 letni okres przedawnienia. Organ I instancji uznał, że w trakcie prowadzonych wobec skarżącej postępowań przedegzekucyjnych, a następnie egzekucyjnych, korespondencję kierował do skarżącej na poprawny adres.Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie z 23 grudnia 2025 r. zarzucając naruszenie:- art. 24 ust. 5b u.s.u.s., polegające na błędnym przyjęciu, że bieg terminu przedawnienia należności za lata 2014-2017 został skutecznie zawieszony4 stycznia 2019 r., podczas gdy doręczenie tytułów wykonawczych oraz decyzjio wymiarze składek było nieskuteczne prawnie;- art. 43 i art. 44 k.p.a., polegające na uznaniu za skuteczne doręczenie decyzji(13 listopada 2018 r.) oraz odpisów tytułów wykonawczych (4 stycznia 2019 r.) na adres, pod którym zobowiązana faktycznie nie zamieszkiwała, co doprowadziło do uznania wymagalności egzekwowanych należności;- błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, że korespondencja wysłana na adres: K., ul. [...], była wysyłana na poprawny adres, podczas gdy w tym okresie skarżąca przebywała i pracowała za granicą.Skarżąca wniosła o:1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia;2) umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych z 17 grudnia 2028 r., z uwagi na przedawnienie egzekwowanych należności;3) zawieszenie w całości postępowania egzekucyjnego.Dodatkowo wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie następujących dowodów:1) ze świadectwa pracy z [...] z 5 grudnia 2019 r., na okoliczność niezamieszkiwania pod adresem: ul. [...] w K., w okresie od6 lutego 2017 r. do 31 grudnia 2019 r.;2) z zeznań świadka, Z. J., na okoliczność braku wspólnego zamieszkiwania pod adresem: ul. [...] K., w okresie od 6 lutego 2017 r. do 31 grudnia 2019 r., odebrania korespondencji 13 listopada 2018 r., bez weryfikacji przez listonosza statusu domownika oraz braku przekazania córceww. korespondencji;3) z przesłuchania skarżącej, na okoliczność faktycznego zamieszkiwaniai przebywania we wskazanym okresie, braku wiedzy o decyzji ZUS z 7 listopada 2018 r. oraz o tytule wykonawczym z 17 grudnia 2018 r. – do 22 października 2025 r.Jednocześnie skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka oraz skarżącej przez organ zlokalizowany w K., celem uniknięcia nieuzasadnionych kosztów stawiennictwa.Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z 23 grudnia 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podzielił stanowisko organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma 5-letni termin przedawnienia składek.W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej , wierzyciel, doręczając korespondencję na wskazany przez skarżącą w zgłoszeniu ZUS ZFA adres, która była odbierana, zgodnie z wymogami, przez pełnoletniego domownika, który podjął się oddania skarżącej przesyłki, słusznie uznał, że korespondencja jest doręczana prawidłowo. Ww. tytuły wykonawcze zostały doręczone skarżącej w dniu 4 stycznia 2019 r. i tego dnia nastąpiło wszczęcie egzekucji.Organ II instancji wskazał także, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony 11 października 2018 r., poprzez zawiadomienie skarżącej o obowiązku uiszczenia zaległych składek, ewentualnie 4 stycznia 2019 r., poprzez doręczenie skarżącej tytułów wykonawczych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że bez względu na to, która data zostanie uznana za datę zawieszenia biegu terminu przedawnienia, to fakt tego zawieszenia jest bezsporny. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiłow okresie wymagalności przedmiotowych składek, tj. przed upływem 5- letniego terminu ich przedawnienia (najstarsze składki przedawniały się 31 grudnia 2019 r.).W przedmiotowej sprawie nastąpiło zatem zawieszenie biegu terminu przedawnienia, które będzie trwać do zakończenia postępowania egzekucyjnego.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej skarżąca zarzuciła:1) rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności bezzasadną odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka Z. J. na okoliczność braku wspólnego zamieszkiwania ze skarżącą w okresie doręczeń oraz nieuwzględnienia okoliczności zawieszenia przez skarżącą prowadzonej działalności gospodarczej,2) naruszenie art. 110 § 1 k.p.a. w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie egzekucji na podstawie decyzji z dnia 7 listopada 2018 r., która nie została skarżącej skutecznie doręczona - brak informacji w uzyskanych przez skarżącą całości akt sprawy, aby decyzja taka została skutecznie włączona do obrotu prawnego,3) naruszenie art. 43 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że doręczenie korespondencji matce skarżącej było skuteczne, podczas gdy osoba ta w spornym okresie nie spełniała ustawowej przesłanki "domownika", gdyż nie zamieszkiwała wspólnie ze skarżącą, co potwierdza przedłożone świadectwo pracy z [...],4) naruszenie art. 43 k.p.a. w zw. z art. 46 § 1 k.p.a. poprzez uznanie doręczeń za skuteczne w sytuacji, gdy dwa potwierdzenia odbioru zostały podpisane jedynie nazwiskiem "J. " bez wskazania imienia osoby odbierającej, co uniemożliwia jednoznaczną identyfikację domownika,5) wadliwe zastosowanie art. 44 k.p.a. poprzez przyjęcie fikcji doręczenia tytułów wykonawczych (tzw. podwójne awizo), podczas gdy skarżąca w dacie tej przebywała na stałe za granicą, oraz zawiesiła działalność gospodarczą, co czyni takie doręczenie bezskutecznym,6) naruszenie art. 8 i 9 k.p.a. poprzez blisko 5-letnią bezczynność organu, która utwierdziła skarżącą w przekonaniu o braku długów (potwierdzonym pozytywną weryfikacją w BIK przy staraniu się o kredyt),7) naruszenie przepisów o doręczeniach (art. 42 k.p.a.) w zw. z art. 24 ust. 4 u.s.u.s. poprzez prowadzenie egzekucji w oparciu o decyzję z 7 listopada 2018 r. która nigdy nie została skarżącej skutecznie doręczona, co oznacza, że nie weszła do obrotu prawnego, a należności objęte tytułami wykonawczymi uległy przedawnieniu,8) wadliwość formalna adnotacji o awizowaniu (ZPO), poprzez uznanie za skuteczne doręczenia opartego na formularzu, który nie zawiera wskazania konkretnej daty, do której adresat może podjąć przesyłkę,9) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu przez organw uzasadnieniu, że tytuły wykonawcze zostały prawidłowo doręczone w dniu4 stycznia 2025 r. (strona [...] zaskarżonego postanowienia) i z tym dniem nastąpiło wszczęcie egzekucji, co przy jednoczesnym twierdzeniu o upływie terminu do wniesienia zarzutów w 2019 r. stanowi rażącą sprzeczność logiczną i prawną.Skarżąca wniosła o:1. przeprowadzenie dowodów z:a) dokumentu: Odpis z Centralnej Ewidencji i informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) skarżącej na okoliczność: wykazania faktu zawieszenia działalności gospodarczej przez skarżącą w dniu 27.01.2017 r. oraz jej nieodwieszania aż do dnia 31.08.2023 r. (trwałe zaprzestanie działalności), zaprzestania aktywności życiowej i zawodowej skarżącej na terytorium krajuw okresach, w których organ dokonywał prób doręczeń zastępczych, cow połączeniu z przedłożonym świadectwem pracy z [...] definitywnie obala domniemanie skuteczności doręczeń pod adresem w K.,b) dokumentu: Umowa pożyczki nr [...]. Na okoliczność: wykazania trudnej sytuacji materialnej skarżącej, konieczności posiłkowania się zewnętrznym finansowaniem w celu utrzymania płynności finansowej oraz wykazania, że zajęcie rachunku bankowego uniemożliwi terminową spłatę rat, co narazi skarżącą na dodatkowe sankcje finansowei wypowiedzenie umowy,c) dokumentu: Wynik badania ultrasonograficznego (USG). Na okoliczność: wykazania stanu zdrowia skarżącej i konieczności podejmowania dalszej diagnostyki oraz leczenia;2. uchylenie zaskarżonych postanowień obu instancji;3. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącej kosztów postępowania;4. wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego (odblokowanie rachunku bankowego) ze względu na stan zaawansowanej ciąży skarżącej i konieczność zabezpieczenia środków na poród i opiekę nad dzieckiem.W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.WSA w Poznaniu postanowieniem z 2 kwietnia 2026 r. I SA/Po 524/26 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.Korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a."), dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnymi zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się przy jego wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa.Na wstępie należy zauważyć, że 25 marca 2024 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 556 z późn. zm.). W myśl art. 11 ust. 6 ustawy zmieniającej do umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz skutków związanychz zastosowaniem środka egzekucyjnego w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym i niezakończonym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed 25 marca 2024 r.) stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 u.p.e.a., w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.Stosownie do art. 59 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu od 25 marca 2024 r.) postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku:1) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego;2) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym;3) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27;4) śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek:a) jest ściśle związany ze zobowiązanym,b) nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego;5) gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;6) gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel;7) gdy odrębne ustawy tak stanowią.Postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części na wniosek wierzyciela albo z urzędu, jeżeli organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem,w przypadku wystąpienia przyczyny określonej w art. 33 § 2:1) pkt 1-5;2) pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej (art. 59 § 1a u.p.e.a.).Zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 i 2 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji następuje z chwilą: doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.Natomiast stosownie do art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej- w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta)- w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia,w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.).Stosownie do art. 24 ust. 4 u.s.u.s. (w brzmieniu obowiązującym na 4 stycznia 2019 r.), należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6.W myśl art. 24 ust. 5b u.s.u.s., bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należnościz tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.Natomiast zgodnie z art. 36 ust. 13 u.s.u.s., o wszelkich zmianach w stosunku do danych wykazanych w zgłoszeniach, o których mowa w ust. 10-12, płatnik składek zawiadamia Zakład w terminie 7 dni od zaistnienia zmian, stwierdzenia nieprawidłowości we własnym zakresie lub otrzymania zawiadomienia o stwierdzeniu nieprawidłowości przez Zakład.Jak wynika z akt administracyjnych, skarżąca 28 listopada 2014 r. dokonała zgłoszenia ZUS ZFA, wskazując adres: ul. [...], [...]. Z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżąca, zgodnie z art. 36 ust. 13 u.s.u.s. poinformowała ZUS o jakichkolwiek zmianach – w tym adresowych.Należy przyjąć, że ewentualne negatywne skutki niezastosowania się podatnika do obowiązku aktualizacji danych, w tym danych adresowych, obciążają tego podatnika. Skutkiem takim może być prawnie skuteczne kierowanie korespondencji przez organy podatkowe na adres widniejący w ewidencji, mimo że pod adresem tym podatnik już nie mieszka (por. wyroki NSA z: 14.08.2012 r., II FSK 104/11; 28.06.2017 r., II FSK 3102/15; 21.01.2022 r., I FSK 1495/18; 29.08.2024 r., III FSK 88/24; wszystkie powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ. bazaw skrócie "CBOSA").Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru (k. [...], [...], [...] akt adm.), wskazana jest data za pomocą pieczątki oraz podpis odbiorcy korespondencji. Doręczyciel zaznaczył, że przesyłkę doręczono pełnoletniemu domownikowi (matka), który podjął się oddania przesyłki adresatowi, a na awizach (k. [...] i [...] akt adm.), na których widnieje podpis "J. ", dodatkowo zaznaczył (Z. -[...]). Zdaniem Sądu to, że skarżąca nie przebywała pod wskazanym adresem z uwagi na pracę za granicą, a odbiorca korespondencji nie oddał przesyłki skarżącej, nie wywołuje skutku w postaci wadliwości doręczenia.Według stanowiska ugruntowanego w orzecznictwie sądowym, dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeżeli został sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta więc z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, zaś jednym ze sposobów obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (por. wyroki NSAz: 18.01.2017 r., I OSK 449/16; 28.01.2015 r., I FSK 1029/14; 6.10.2010 r.,I OSK 1493/10; CBOSA).W ocenie Sądu, organy obu instancji trafnie wskazały, że wszczęcie egzekucji nastąpiło 4 stycznia 2019 r., tj. w dniu doręczenia (w trybie art. 44 § 4 k.p.a.) tytułów wykonawczych z 17 grudnia 2018 r. (k. [...] akt adm.) i w tym dniu nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia, które trwać będzie do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Należności te są wymagalne i nie uległy przedawnieniu.Doręczenie odpisu tytułu wykonawczego należy traktować, jako czynność zmierzającą do wyegzekwowania należności w rozumieniu art. 24 ust. 5b u.s.u.s. (por. wyrok NSA z 11.03.2026 r., I GSK 1463/23; CBOSA).Zdaniem Sądu, treść uzasadnienia postanowienia obrazuje szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania postanowienia oraz wskazujei wyjaśnia przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Dotyczy to rozstrzygnięć organów obu instancji, przy czym uzasadnienie rozstrzygnięcia organu odwoławczego zawiera także ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w zażaleniu.Podsumowując, mając na uwadze zebrany materiał dowodowy i treść zaskarżonego postanowienie, zarzuty naruszenia przepisów procesowych przez organ nie zasługują na uwzględnienie.Odnosząc się do wniosku dowodowego skarżącej wskazać należy, żew postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest orzekanie przez Sąd na podstawie akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.), przy czym p.p.s.a. dopuszcza możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, ograniczonego jedynie do dowodu z dokumentu, uzależniając jednak możliwość jego przeprowadzenia od łącznego spełnienia przesłanek, o których stanowi powołany art. 106 § 3 p.p.s.a.,tj.: 1) jeśli przeprowadzenie dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i 2) nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowaniaw sprawie. Przy czym sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., może mieć miejsce wyjątkowo, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.W rozpoznawanej sprawie nie powstały jednak, zdaniem Sądu, istotne wątpliwości, które powodowałyby konieczność przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącą w skardze dowodu z dokumentów. Sąd podkreśla, że z przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, nie zaś obowiązkiem sądu. Brak przeprowadzenia dowodu (czy z urzędu, czy na wniosek) nie może być postrzegane jako naruszenia prawa procesowego, w rozumieniu wskazanego przepisu (por. wyrok NSA z 30.01.2023 r., II OSK 202/20, CBOSA).W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.. skargę oddalił.