Wyrok - II SAB/Kr 108/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. P. - Z. na bezczynność Zakładu [...] w N. T. Sp.z.o.o. z siedzibą w N. T. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1/ umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Zakładu [...] w N. T. Sp.z.o.o. z siedzibą w N. T. do wydania aktStwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. P. - Z. na bezczynność Zakładu [...] w N. T. Sp.z.o.o. z siedzibą w N. T. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1/ umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Zakładu [...] w N. T. Sp.z.o.o. z siedzibą w N. T. do wydania akt
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Jacek Bursa
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
UZASADNIENIE
R. P. – Z. pismem z dnia 15 lutego 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Zakładu [...] Sp.z.o.o. w N. T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.W uzasadnieniu skarżąca podała, że w dniu 26 stycznia 2026 r. wniosła do Zakładu [...] w N. T. Sp. z o.o. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wniosek dotyczył m.in. liczby postępowań sądowych i administracyjnych prowadzonych przez ZGM, a także kosztów ponoszonych w związku z tymi postępowaniami od 2018 r.Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Do dnia wniesienia niniejszej skargi organ nie udostępnił żądanych informacji ani nie wydał decyzji o odmowie ich udostępnienia, ani też nie poinformował o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Wobec powyższego należy uznać, że organ pozostaje w bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Żądane informacje mają charakter informacji publicznej, ponieważ dotyczą działalności podmiotu wykonującego zadania publiczne oraz gospodarowania środkami publicznymi. Zakład [...] Sp. z o.o. jest jednoosobową spółką komunalną Gminy Miasto N. T., w której Gmina posiada 100% udziałów, a zatem pozostaje, pod pełnym nadzorem właścicielskim, jednostki, samorządu terytorialnego.W konkluzji skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności, zobowiązanie do udostępnienia informacji publicznej oraz stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.W odpowiedzi na skargę Zakład [...] w N. T. Sp.z.o.o. wniósł o jej odrzucenie bądź też o jej oddalenie.W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca wnioskiem z dnia 26 stycznia 2026 r. skierowanym do Spółki wniosła o udzielenie informacji w ramach informacji publicznej dotyczącej liczby postępowań sądowych: a) w których Zakład [...] w N. T. występował lub występuje we własnym imieniu, b) w których Zakład [...] w N. T. występował lub występuje jako zarządca lub organ zarządzający wspólnotami mieszkaniowymi; liczbie postępowań prowadzonych przed organami administracji publicznej, a) w których Zakład [...] w N. T. występował lub występuje we własnym imieniu, b) w których Zakład [...] w N. T. występował lub występuje jako zarządca lub organ zarządzający wspólnotami mieszkaniowymi; łączne koszty poniesione w związku z postępowaniami, o których mowa powyżej w podziale na koszty sądowe, koszty zastępstwa procesowego i koszty obsługi prawnej (w tym zewnętrznej).Na tak sporządzony wniosek Spółka odpowiedziała w dniu 16 lutego 2026 r. w drodze elektronicznej, udzielając żądanych informacji. Zatem wydanie przez organ administracji aktu administracyjnego, w tym przypadku odpowiedzi na wniosek o udzielnie informacji publicznej w sprawie, w której złożono skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wyłącza możliwość zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu ze względu na faktyczne załatwienie sprawy administracyjnej w dniu orzekania.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - pkt 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności.Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.W myśl art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a., gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną.W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, a zatem dla jej skutecznego wniesienia nie wymagała uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05).Prawo dostępu do informacji publicznej wynika przede wszystkim z przepisów Konstytucji RP. Zgodnie z art. 61 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 4 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy.Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie "u.d.i.p.").W przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej jego adresat może: 1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem a jednocześnie gdy nie zachodzą przesłanki wyłączające jej udostępnienie określone w art. 5 u.d.i.p. – w takim przypadku podmiot obowiązany dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 u.d.i.p.); 2) poinformować wnioskodawcę o tym, że: a) jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, b) podmiot zobowiązany nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), c) bądź też że w sprawie obowiązuje odrębny tryb udzielenia informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) – w takim przypadku podmiot obowiązany dokonuje tego w formie pisma; 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 u.d.i.p. (bądź umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) stosownie do treści art. 16 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. albo odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (wówczas podmiot zobowiązany dokonuje rozpoznania wniosku w formie decyzji administracyjnej).Co istotne, organ (lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej) winien podjąć powyższe działania w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Brak podjęcia przez podmiot zobowiązany któregokolwiek z ww. działań (bądź podjęcia działania lecz niewłaściwego z punktu widzenia rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej), uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności.W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej.W przypadku złożenia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej a żądana przez niego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.W doktrynie zauważa się, że przyjęte przez ustawodawcę w art. 4 ust. 1 u.d.i.p rozwiązanie stanowi przykład odwołania się do koncepcji mieszanego modelu identyfikacji zobowiązanego w oparciu o kryterium systemowe. Jego zastosowanie wymaga wzięcia pod uwagę charakteru zobowiązanego (chodzi tu o aspekt podmiotowy pozwalający w oczywisty sposób na stwierdzenie, że mamy do czynienia z: 1) organem władzy publicznej; 2) organem samorządu zawodowego i gospodarczego; 3) podmiotem reprezentującym Skarb Państwa; 4) państwową osobą prawną albo osobą prawną samorządu terytorialnego; 5) podmiotem reprezentującym inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 6) partią polityczną; 7) reprezentatywną organizacją związkową i pracodawców). Kryterium przedmiotowe odwołuje się natomiast do faktu uczestniczenia określonego podmiotu (ale też osoby fizycznej) czy jednostki organizacyjnej w procesie realizacji zadania publicznego i/lub wykonywania władztwa publicznoprawnego (bądź współuczestnictwa w jego wykonywaniu). Należy podkreślić, że oba kryteria nie muszą być zrealizowane kumulatywnie, co – jak wskazywano w kontekście zasady jawności działania władz (w związku z prywatyzowaniem jej zadań) i transparentności gospodarowania majątkiem publicznym – pozwala na pełniejszą realizację prawa dostępu do informacji publicznej. Ustawodawca przyjął w tym zakresie model identyfikacji konkretnej powiązanej z faktem posiadania informacji, która dotyczy informacji publicznej nawet, jeżeli dotyczy ona wiedzy (danych) związanych wyłącznie z realizacją zadania publicznego albo korzystania z majątku publicznego (art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z ust. 3 u.d.i.p.).Za zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej może być zostać uznany bardzo szeroki krąg podmiotów, również przedsiębiorca prywatny (czy stowarzyszenie lub fundacja), jeżeli wykonuje (wykonywał) zadanie publiczne lub dysponuje (dysponował) majątkiem publicznym. Nie ma jednocześnie znaczenia, czy np. podmiot prywatny już zadania tego nie wykonuje. Jeżeli informację taką – dotyczącą okresu wcześniejszego – w dalszym ciągu posiada, to należy go traktować jako zobowiązanego. Ustawodawca nie wprowadził w tym zakresie odpowiednich wyłączeń, także o charakterze temporalnym" (zob. pkt 16 komentarza do u.d.i.p. [w:] A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LEX/el. 2025).Projawnościowa wykładnia uzasadnia racjonalność uznania każdego podmiotu obrotu prawnego (nawet podmiotu prywatnego – przedsiębiorcy) za w dalszym ciągu zobowiązanego w zakresie, w jakim posiada informacje związane z realizacją zadania publicznego, w tym również wydatkowaniem środków publicznych czy w szerszym zakresie dysponowaniem majątkiem publicznym. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2022 r. (sygn. akt III OSK 4468/21), w którym wskazano, że wobec uznania, że wykonywanie zadań publicznych stanowi wystarczającą przesłankę uznania podmiotu za zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, co w konsekwencji oznaczało, że kwestia publiczności środków służących do realizacji tego zadania nie miała de facto znaczenia. Na szczególną uwagę zasługuje systemowa argumentacja sądu, który zauważa, że jedną z form decentralizacji administracji publicznej, a także wyrazem zasady subsydiarności i wymaganego przez tę zasadę zbliżania administracji do obywatela, jest prywatyzacja zadań publicznych, która polega m.in. na tym, że zadania te, zachowując swój publiczny charakter, wykonywane są przez inne podmioty niż podmioty władzy publicznej. Nie jest zatem trafne stanowisko (...), że podmiotami wykonującymi zadania publiczne, są wyłącznie państwo oraz szeroko rozumiane podmioty władzy publicznej, skoro w procesie prywatyzacji zadań publicznych mogą być one przekazywane do wykonania nawet podmiotom prywatnym.Należy przy tym podkreślić, że zadania władzy publicznej są również zadaniami publicznymi. Posłużenie się przez ustawodawcę w konstrukcji art. 4 ust. 1 pkt 1–5 u.d.i.p. pojęciem zadań publicznych uzasadnia tezę ugruntowaną już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którą wykonywanie zadań publicznych jako wyznacznik katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej nie jest wyłącznym atrybutem władzy publicznej. Zadania takie mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy, a cechuje je powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Z powyższego wynika, że wykonywanie zadań publicznych jako wyznacznik katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej nie jest wyłącznym atrybutem władzy publicznej. Zadania takie mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy, a cechuje je powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (wyrok NSA z 23.09.2022 r., III OSK 1972/21, LEX nr 3417952).Zakład [...] w N. T. jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością powstałą na mocy aktu założycielskiego – po likwidacji komunalnego zakładu budżetowego. Zakład [...] jest jednoosobową Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością Gminy Miasto N. T.. Przedmiotem przedsiębiorstwa Spółki jest zaspokajanie potrzeb wspólnoty samorządowej w zakresie bieżącego zapewnienia prawidłowej eksploatacji budynków komunalnych.W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie należało przyjąć, że adresat wniosku z 26 stycznia 2026 r. czyli Zakład [...] Sp. z o.o. w N. T. - jako podmiot niewątpliwie wykonujący zadania publiczne, jest podmiotem obowiązanym w tym zakresie do udostępnienia, będącej w jego posiadaniu, informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.d.i.p.).Następnie należało zbadać, czy przedmiot żądania strony skarżącej stanowi informację publiczną. Pojęcie "informacji publicznej" określone zostało w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. poprzez wskazanie, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Określając pojęcie informacji publicznej ustawodawca odwołał się do kategorii sprawy publicznej. Definicja informacji publicznej zawarta w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. odsyła do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Z pewnością jednak jest to sprawa, która, jak wynika z potocznego rozumienia pojęcia "publiczny", odnosić się musi w jakimś stopniu do kwestii dotyczących ogółu, służących ogółowi ludzi, dostępnych dla wszystkich, ogólnych, społecznych i nieprywatnych (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego. Tom D-Ś, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843), mogących interesować ogół obywateli. Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydujące znaczenie ma zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji.Uwzględniając wszystkie powyższe aspekty należy stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 222/22).Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek skarżącej z dnia 26 stycznia 2026 r. który dotyczył liczby postępowań sądowych i administracyjnych prowadzonych przez ZGM, a także kosztów ponoszonych w związku z tymi postępowaniami od 2018 r. bez wątpienia był wnioskiem, który swoim zakresem obejmował informacje publiczne.Jak to zostało powyżej wskazane, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Artykuł 6 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega m.in. informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (pkt 4 lit. a/) czy też informacja o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c (czyli m.in. majątku Skarbu Państwa lub gminy, państwowych lub samorządowych osób prawnych). Następnie podmiotach o których mowa w art. 4 ust 1, w tym o szeroko rozumianym statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (pkt 2 lit a-d), zasadach funkcjonowania podmiotów (pkt 3), majątku publicznym (pkt 5).W tym kontekście żądanie skarżącej niewątpliwie mieściło się w zakresie informacji o sprawach publicznych. Skarżąca domagała się bowiem przekazania danych dotyczących liczby postępowań sądowych i administracyjnych prowadzonych przez Zakład [...] w N. T. Sp. z o.o., a także kosztów ponoszonych w związku z tymi postępowaniami, w tym kosztów sądowych, kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów obsługi prawnej. Informacje tego rodzaju odnoszą się bezpośrednio do sposobu funkcjonowania spółki komunalnej, zakresu jej aktywności prawnej, a także do gospodarowania środkami pozostającymi w związku z wykonywaniem zadań publicznych. Nie są to zatem informacje dotyczące wyłącznie sfery prywatnoprawnej podmiotu gospodarczego oderwanej od wykonywania zadań publicznych, lecz dane obrazujące sposób działania podmiotu zobowiązanego w obszarze pozostającym pod reżimem jawności życia publicznego.Nie można również podzielić stanowiska, że forma organizacyjna adresata wniosku, tj. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wyłącza obowiązek stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Decydujące znaczenie ma bowiem nie sama forma prawna podmiotu, lecz to, czy wykonuje on zadania publiczne, dysponuje majątkiem publicznym albo pozostaje pod dominującym wpływem jednostki samorządu terytorialnego. Skoro Zakład [...] w N. T. Sp. z o.o. jest jednoosobową spółką Gminy Miasto N. T., a przedmiot jego działalności obejmuje zaspokajanie potrzeb wspólnoty samorządowej w zakresie gospodarowania i eksploatacji zasobu komunalnego, to w zakresie informacji związanych z tą działalnością jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej.Przechodząc do oceny zarzutu bezczynności, Sąd wskazuje, że wniosek skarżącej został złożony w dniu 26 stycznia 2026 r. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna powinna zostać udostępniona bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Oznacza to, że podmiot zobowiązany powinien był najpóźniej do dnia 9 lutego 2026 r. udostępnić żądaną informację, ewentualnie podjąć inną prawnie dopuszczalną czynność przewidzianą ustawą, tj. poinformować o braku posiadania informacji, wskazać na odrębny tryb jej udostępnienia, powiadomić o przedłużeniu terminu na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. albo wydać decyzję administracyjną w przypadkach wymagających takiej formy działania.Z akt sprawy wynika natomiast, że do upływu ustawowego terminu Zakład [...] w N. T. Sp. z o.o. nie udostępnił skarżącej żądanych informacji, nie zawiadomił jej o przedłużeniu terminu załatwienia wniosku, nie wskazał, że nie posiada żądanych danych, ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Odpowiedź została udzielona dopiero w dniu 16 lutego 2026 r., a więc po upływie terminu ustawowego oraz po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Taki stan rzeczy uzasadnia przyjęcie, że w dacie wniesienia skargi podmiot zobowiązany pozostawał w bezczynności.Późniejsze udzielenie odpowiedzi na wniosek nie prowadzi do oddalenia skargi w całości. W sprawach ze skarg na bezczynność sąd administracyjny ocenia bowiem, czy w sprawie wystąpił stan bezczynności, a więc czy w przewidzianym prawem terminie podmiot zobowiązany zaniechał dokonania czynności, do której był zobowiązany. Jeżeli jednak przed dniem orzekania podmiot zobowiązany załatwił wniosek, to odpada potrzeba zobowiązywania go do dokonania tej czynności w trybie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W takim zakresie postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, ponieważ cel skargi polegający na wymuszeniu określonego działania został już osiągnięty.W niniejszej sprawie organ udzielił odpowiedzi na wniosek z dnia 26 stycznia 2026 r. w dniu 16 lutego 2026 r. W konsekwencji Sąd nie miał podstaw do zobowiązywania Zakładu [...] w N. T. Sp. z o.o. do udostępnienia informacji publicznej, skoro czynność ta została już dokonana. Z tej przyczyny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., postępowanie w zakresie żądania zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności z wniosku skarżącej z dnia 26 stycznia 2026 r. należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji wyroku.Jednocześnie samo późniejsze udzielenie odpowiedzi nie usuwa faktu, że do bezczynności doszło. Podmiot zobowiązany uchybił terminowi wynikającemu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i dopiero po wniesieniu skargi podjął czynność zmierzającą do załatwienia wniosku. W tej sytuacji, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd stwierdził, że Zakład [...] w N. T. Sp. z o.o. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 26 stycznia 2026 r. Rozważenia wymagało następnie, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Pojęcie rażącego naruszenia prawa oznacza naruszenie oczywiste, kwalifikowane, pozbawione racjonalnego usprawiedliwienia, a przy tym charakteryzujące się szczególnym stopniem naganności. Nie każde przekroczenie terminu ustawowego uzasadnia automatycznie przyjęcie, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Ocena ta wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy, w tym długości opóźnienia, zachowania podmiotu zobowiązanego, charakteru żądanej informacji oraz tego, czy opóźnienie miało charakter uporczywy, celowy lub lekceważący wobec wnioskodawcy.W realiach niniejszej sprawy bezczynność miała charakter niewątpliwy, jednak nie osiągnęła stopnia kwalifikowanego. Opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi nie było znaczne. Termin do załatwienia wniosku upłynął w dniu 9 lutego 2026 r., natomiast odpowiedź została udzielona w dniu 16 lutego 2026 r. Z akt sprawy nie wynika, aby podmiot zobowiązany całkowicie ignorował wniosek, działał w zamiarze uniemożliwienia skarżącej realizacji prawa do informacji publicznej albo uporczywie uchylał się od załatwienia sprawy. Nie wynika również, aby opóźnienie było następstwem świadomego i rażącego lekceważenia obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wprawdzie organ powinien był dochować ustawowego terminu albo przynajmniej poinformować skarżącą o przyczynach opóźnienia i nowym terminie udostępnienia informacji, jednak samo kilkudniowe uchybienie terminowi, przy ostatecznym udzieleniu odpowiedzi, nie uzasadnia kwalifikacji tej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa.Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Zakładu [...] w N. T. Sp. z o.o. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku.O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a..