Wyrok - III SA/Gd 4/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 12 listopada 2025 r. nr PS-V.8641.178.2025.AS w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 25 września 2025 r. nr 666.KB.09.25 StarostOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 12 listopada 2025 r. nr PS-V.8641.178.2025.AS w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 25 września 2025 r. nr 666.KB.09.25 Starost
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
świadczenia pracownicze
kontrola administracyjna
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
płatnik składek / pracodawca
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Bartłomiej Adamczak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 25 września 2025 r. nr 666.KB.09.25 Starosta Pucki, działając na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 14 lit. a i d, art. 2 pkt 1 oraz art. 218 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 220 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 620) oraz art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 572; dalej w skrócie jako "k.p.a."), orzekł o:1/ przyznaniu M. Z. od dnia 24 września 2025 r. statusu osoby bezrobotnej, oraz2/ odmowie przyznania M. Z. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 24 września 2025 r.W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu rejestracji, tj. dnia 24 września 2025 r. M. Z. (dalej jako "strona", "skarżąca") spełniała warunki do przyznania statusu bezrobotnego, przedłożyła bowiem zaświadczenie z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. potwierdzające pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia i sprawowania opieki na synem w okresie od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2025 r. Tym samym, spełniła warunek określony w art. 218 ust. 2 pkt 10 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, gdyż w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania wylegitymowała się łącznie co najmniej 365 dniami uprawniającymi do zasiłku. Strona przedłożyła nadto świadectwo pracy z L. w G., potwierdzające okres zatrudnienia od dnia 4 maja 2009 r. do dnia 18 lipca 2019 r., które ustało w wyniku porozumienia stron. Był to ostatni stosunek pracy M. Z. przed dniem rejestracji.Jak stanowi art. 220 ust. 1 pkt 5 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu od dnia rejestracji, gdy rozwiązanie ostatniego stosunku pracy nastąpiło na mocy porozumienia stron, chyba, że przyczyną rozwiązania umowy o pracę była zmiana miejsca zamieszkania lub upadłość czy likwidacja pracodawcy, albo zmniejszenie zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W rozpatrywanej sprawie, żadna z tych przyczyn nie miała zastosowania.Organ wskazał zatem, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych będzie mogło zostać przyznanie stronie po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w PUP, pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące wcześniejszą utratę statusu bezrobotnego.M. Z. odwołała się do decyzji organu pierwszej instancji w tej części, w jakiej odmówiono jej przyznania zasiłku. Podkreśliła, że rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron miało charakter obiektywny i podyktowane było koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem. Odmowa przyznania prawa do zasiłku od dnia rejestracji jest w ocenie strony w jej przypadku zbyt rygorystyczna i nie uwzględnia tej szczególnej okoliczności. Z tego powodu w ocenie strony doszło o naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a.Wojewoda Pomorski decyzją z dnia 12 listopada 2025 r. nr PS-V.8641.178.2025.AS rozpoznał odwołanie i utrzymał w mocy jako prawidłową decyzję organu pierwszej instancji zaskarżoną przez stronę w części, w jakiej doszło odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 24 września 2025 r.Organ odwoławczy w uzasadnieniu przytoczył treść art. 218 i art. 220 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, a następnie wskazał, że w dniu rejestracji w PUP w Pucku strona spełniła wymogi art. 2 pkt 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, co skutkuje uzyskaniem statusu osoby bezrobotnej z tym dniem. Strona udokumentowała, że w ciągu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia 23 marca 2024 r. do dnia 23 września 2025 r. pobierała świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad niepełnosprawnym synem w okresie od dnia 23 marca 2024 r. do dnia 30 czerwca 2025 r. Spełniła wymogi do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż wylegitymowała się łącznie co najmniej 365 dniami uprawniającymi do zasiłku.Organ odwoławczy zaznaczył jednak, że rozwiązanie ostatniego stosunku pracy nastąpiło na mocy porozumienia stron, a w takim przypadku prawo do zasiłku dla bezrobotnych może być przyznane dopiero po okresie 90 dni od dnia rejestracji w PUP na podstawie art. 220 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy. Z akt sprawy nie wynika, aby przyczyną rozwiązania stosunku pracy przez stronę na mocy porozumienia stron była jedna z przyczyn wymienionych w art. 220 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy.W tym stanie rzeczy prawo do zasiłku dla bezrobotnych może być przyznane stronie w oparciu o art. 220 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 220 ust. 2 pkt 3 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, tj. dopiero po okresie 90 dni od dnia rejestracji.M. Z. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji.Skarżąca zarzuciła:1/ błędną wykładnię art. 220 ust. 1 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ponieważ organ przyjął, że rozwiązanie stosunku pracy na mocy porozumienia stron automatycznie pozbawia ją prawa do zasiłku od dnia rejestracji, tymczasem przepis przewiduje wyjątki, które powinny być interpretowane szerzej, z uwzględnieniem zasady ochrony słusznego interesu obywatela;2/ naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a., ponieważ organ nie uwzględnił szczególnej sytuacji życiowej i rodzinnej skarżącej, która przez wiele lat sprawowała ona opiekę nad dzieckiem z niepełnosprawnością, pobierając świadczenie pielęgnacyjne. Odmowa przyznania zasiłku od dnia rejestracji prowadzi do nadmiernego i nieuzasadnionego jej pokrzywdzenia;3/ naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ decyzja w sposób nieuzasadniony pozbawia skarżącą środków utrzymania, choć spełnia ona wszystkie przesłanki materialne (odpowiedni okres uprawniający i rejestracja jako osoba bezrobotna).W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przy ocenie prawa do zasiłku należy brać pod uwagę nie tylko literalne brzmienie przepisu, ale też przyczyny rozwiązania stosunku pracy i zasadę zaufania obywatela do Państwa.W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach, Sąd nie stwierdził tego rodzaju naruszenia prawa, co powoduje, że skarga podlega oddaleniu.Zaskarżoną decyzją Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy, jako prawidłowe, rozstrzygniecie, na mocy którego organ pierwszej instancji orzekł o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia dokonania rejestracji w PUP w dniu 24 września 2025 r. Status skarżącej jako osoby bezrobotnej na skutek dokonanej w dniu 24 września 2025 r. nie był natomiast kwestionowany w tej sprawie.Materialnoprawną podstawę wydania ww. rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, w tym w szczególności art. 220 ust. 1 pkt 5 cytowanej ustawy.Organy stoją na stanowisku, że ustalony w sprawie stan faktyczny wypełnił negatywną przesłankę określoną w art. 220 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy, co wykluczyło możliwość przyznania prawa do zasiłku przez Starostę Puckiego od dnia rejestracji.Zarzuty skarżącej koncentrują się przeciwnie na zakwestionowaniu wystąpienia podstawy do odmowy przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 24 września 2025 r.Na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia rejestracja bezrobotnych albo poszukujących pracy następuje na wniosek.Zgodnie z ust. 2 ww. ustawy w celu dokonania rejestracji osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny lub poszukujący pracy:1/ składa wniosek o rejestrację jako bezrobotny albo poszukujący pracy za pośrednictwem formularza elektronicznego udostępnionego w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2, albo2/ zgłasza się do PUP właściwego ze względu na miejsce zamieszkania.W myśl art. 55 ust. 5 ww. ustawy, osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy w trybie określonym w ust. 2 pkt 1 do wniosku o rejestrację jako bezrobotny albo poszukujący pracy dołącza odwzorowanie cyfrowe:1/ świadectw ukończenia szkoły, dyplomów lub innych dokumentów potwierdzających kwalifikacje lub zaświadczeń o ukończeniu szkolenia;2/ świadectw pracy i innych dokumentów niezbędnych do ustalenia jej uprawnień przysługujących na podstawie przepisów ustawy;3/ dokumentów stwierdzających przeciwwskazania do wykonywania określonych prac, jeżeli takie posiada.Natomiast zgodnie z art. 55 ust. 6 ww. ustawy, osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy w trybie określonym w ust. 2 pkt 2, do wniosku o rejestrację jako bezrobotny albo poszukujący pracy przedkłada do wglądu pracownikowi PUP dokonującemu rejestracji dowód osobisty, a w przypadku jego braku - inny dokument potwierdzający tożsamość oraz dokumenty, o których mowa w ust. 5.Stosownie do art. 55 ust. 10 ww. ustawy informacje i dane przedstawione we wniosku o rejestrację jako bezrobotny albo poszukujący pracy składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.W myśl art. 59 ww. ustawy rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje w oparciu o dane pozyskiwane z systemu teleinformatycznego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Krajowego Rejestru Sądowego, CEIDG oraz z systemu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 10.Na podstawie art. 61 ust. 1 ww. ustawy rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy dokonuje się z dniem, w którym osoba:1/ wniosła kompletny wniosek o dokonanie rejestracji jako bezrobotny albo poszukujący pracy - w przypadku określonym w art. 55 ust. 2 pkt 1;2/ zgłosiła się do PUP - po poświadczeniu przez nią własnoręcznym podpisem przekazanych przez nią danych i złożeniu, w obecności pracownika PUP oświadczeń, o których mowa w art. 55 ust. 9 i art. 60 ust. 1 pkt 2 - w przypadku określonym w art. 55 ust. 2 pkt 2.Zgodnie z art. 218 ust. 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się w PUP, z wyjątkiem art. 219 i art. 220, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:1/ był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem zwolnienia ze składki kategorii osób, o których mowa w art. 261- 265; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.Zgodnie z art. 218 ust. 2 pkt. 10 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia do 365 dni, o których mowa w ust. 1, zalicza się również okresy pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów.Natomiast na podstawie art. 219 ust. 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który przed rejestracją w PUP:1/ rozwiązał ostatni stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem, chyba że rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 1 i l1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;2/ spowodował rozwiązanie z własnej winy ostatniego stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia;3/ rozwiązał ostatni stosunek pracy zawarty na podstawie skierowania przez starostę do pracodawcy otrzymującego w związku z tym skierowaniem środki z Funduszu Pracy.2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku gdy ostatni stosunek pracy lub stosunek służbowy nie stanowi podstawy nabycia prawa do zasiłku.Wskazany przepis art. 219 cyt. ustawy w ogóle wyłącza możliwość przyznania zasiłku, tak długo jak ostatni rozwiązany stosunek pracy wciąż wliczany jest do podstawy do nabycia prawa do zasiłku (a więc przypada jeszcze w przyjmowanym do obliczeń 365 dni z okresu ostatnich 18 miesięcy).W odrębny sposób uregulowano zaś skutki innych przesłanek negatywnych przyznania prawa do zasiłku zgrupowane w art. 220 cyt. ustawy. W tych przypadkach prawo do zasiłku może być bowiem przyznane po upływie ściśle określonego przez ustawodawcę okresuZgodnie bowiem z art. 220 ust. 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia prawo do zasiłku od dnia zarejestrowania w PUP nie przysługuje bezrobotnemu, który:1) otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę;2) otrzymał przewidziane w odrębnych przepisach świadczenie w postaci jednorazowego ekwiwalentu pieniężnego za urlop górniczy, jednorazowej odprawy socjalnej, zasiłkowej, pieniężnej po zasiłku socjalnym, jednorazowej odprawy warunkowej lub odprawy pieniężnej bezwarunkowej;3) odbywa odpłatną praktykę absolwencką i otrzymuje z tego tytułu miesięczne świadczenie pieniężne w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę;4) zarejestrował się jako bezrobotny w okresie, zgłoszonego do CEIDG, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, jeśli okres prowadzenia tej działalności stanowi podstawę lub jest uwzględniany do nabycia prawa do zasiłku;5) rozwiązał ostatni stosunek pracy lub stosunek służbowy na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy;6) z własnej winy po skierowaniu przez PUP lub zawarciu umowy nie podjął albo przerwał realizację formy pomocy, chyba że powodem niepodjęcia albo przerwania realizacji było podjęcie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej;7) odmówił bez uzasadnionej przyczyny propozycji prac społecznie użytecznych;8) odmówił udziału w przygotowaniu IPD.Stosowanie do art. 220 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 218 w przypadkach wymienionych m.in. w art. 220 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w PUP.Na tej właśnie podstawie organy wskazywały skarżącej, że w jej przypadku, który mieści się w zakresie przesłanki negatywnej z art. 220 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy, zasiłek dla bezrobotnych nie mógł przysługiwać już od dnia rejestracji.Stanowisko organów, jest w ocenie Sądu prawidłowe.W pierwszej kolejności wskazać należy, że w sprawie zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. prawidłowo i wyczerpująco ustalono stan faktyczny, na podstawie zebranych w sprawie dowodów, w tym przedłożonych przez skarżącą i udzielonych przez stronę wyjaśniań.Wzięto pod uwagę, że skarżąca spełnia warunki określone w art. 218 cyt. ustawy, w tym w związku z długotrwałym pobieraniem zasiłku pielęgnacyjnego związanego z opieką nad synem, okres ten był wystarczający dla wyliczenia, że świadczenie to było pobierane także przez co najmniej 365 dni w okresie ostatnich 18 miesięcy poprzedzających rejestrację.Wbrew ocenie skarżącej, organy były jednak zobowiązanie do dokonania również tego rodzaju oceny faktów, czy w jej przypadku nie zachodzą jakiekolwiek przesłanki negatywne, choćby czasowe, do przyznania prawa do zasiłku już od dnia dokonania rejestracji.Zgromadzone w aktach sprawy dokumenty (w tym dostarczone świadectwo pracy), dotyczące ostatniego zatrudnienia potwierdzają, że stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron – na wniosek pracownika (art. 30 §1 pkt 1 Kodeksu pracy). Akta sprawy dokumentują zatem, że skarżąca wyraziła w sposób oficjalny swoją wolę rozwiązania ostatniej umowy o pracę za porozumieniem.Powody wskazane przez ustawodawcę w art. 220 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy dotyczą głównie sytuacji leżących po stronie pracodawcy, to jest upadłości, likwidacji lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Jedyną przyczyną wymienioną w powołanym przepisie związaną z sytuacją pracownika, który podejmuje decyzję o rozwiązaniu stosunku pracy za porozumieniem stron jest jedynie okoliczność zmiany miejsca zamieszkania. W tej sprawie M. Z. nie wskazywała jednak wobec organów, aby leżącym po jej stronie powodem dla którego zawarto porozumienie o rozwiązaniu jej ostatniego stosunku pracy była zmiana miejsca jej zamieszkania, ale decyzja strony o skoncentrowaniu się na opiece nad synem, który tego wymagał. M. Z. złożyła też w PUP stosowne oświadczenie w tym zakresie, gdzie wskazała na "inną przyczynę" niż wymienione w art. 220 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy.Wobec ustalenia, że skarżąca rozwiązła swój ostatni stosunek pracy za porozumieniem stron i jednocześnie, wobec ustalenia, że porozumienie pracownika z pracodawcą, co do rozwiązania umowy nie nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania, upadłości lub likwidacji pracodawcy, czy z powodu zmniejszenia z przyczyn dotyczących zakładu pracy - przesłankę negatywną z art. 220 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy zasadnie uznano za spełnioną.Pokreślenia wymaga, że skarżąca w istocie nie kwestionuje, że rozwiązła swój ostatni stosunek pracy za porozumieniem stron, gdzie powodem rozwiązania umowy za porozumieniem były inne powody, niż wymienione przez ustawodawcę w art. 220 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy. Do rozwiązania umowy za porozumieniem stron doszło z uwagi na zgłoszoną przez stronę potrzebę opieki nad synem, w związku z którą skarżącej wypłacane było też następnie świadczenie pielęgnacyjne. Trudna sytuacja rodzinna związana zarówno z trudnościami z utrzymaniem rodziny, jak i z zapewnieniem opieki niewątpliwie wymagającym tego członkom rodziny, nie została wymieniona w art. 220 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy jako okoliczność szczególna z punktu widzenia treści tego przepisu i powodująca brak ograniczenia w przyznaniu prawa do zasiłku od początku, to jest już od dnia rejestracji.Organy dokonały w tym zakresie prawidłowego zastosowania art. 220 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy. Przyjęcie stanowiska strony skarżącej oznaczałoby przyznanie prawa do zasiłku wbrew treści obowiązującego przepisu. Treść ta jest jasna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych Sądu. Zastosowania przepisu w odniesieniu do skarżącej nie należy więc postrzegać w kategoriach nadmiernego rygoryzmu, ale przestrzegania przez organy obowiązującego prawa, który z woli ustawodawcy zostało ukształtowane w określny sposób.W szczególności z omawianego przepisu nie można wyinterpretować, że nie dotyczy on sytuacji rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem, po którym następuje długotrwały okres pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, który jest też następnie, jako rodzaj świadczenia, wskazany w art. 218 ust. 1 pkt 10 cyt. ustawy uwzględniany do wyliczeń i oceny spełnienia warunków z art. 218 cyt. ustawy.Z tych też względów, mając na uwadze cel, w jakim ustawodawca podejmuje poszczególne rozwiązania, zmierzające do wsparcia osób bezrobotnych, z uwzględnieniem tego, czy pozostawanie bez pracy, nie jest w szerszym rozumieniu także wynikiem podjętych przez te osoby uprzednio samodzielnych decyzji, w ocenie Sądu analizowany przepis art. 220 ust. 1 pkt 5 o rynku pracy i służbach zatrudnienia nie narusza konstytucyjnej zasady równości. Ustawodawca ma prawo różnicować sytuację osób zgłaszających się do rejestracji w celu uzyskania statusu osoby bezrobotnej uwzględniając także to, czy wcześniej nie podjęły decyzji o rezygnacji z zatrudnienia. Dokonywanie rejestracji osób bezrobotnych ma bowiem przede wszystkim służyć wsparciu osób poszukujących pracy i nie powinno być postrzegane w oderwaniu od ww. celu, to jest tylko jako stan sam w sobie zapewniający "źródło utrzymania" w postaci zasiłku dla bezrobotnych.Podkreślenia wymaga, że zastrzeżenie z art. 220 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy, nie wyklucza prawa do posiadania statusu osoby bezrobotnej i uzyskiwania dalszego wsparcia w poszukiwaniu pracy. Wyklucza jednak prawo do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych, przy czym także tylko na pewien okres. Jest to więc rozwiązanie proporcjonalne, uwzględniając treść art. 220 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy, zgodnie z którym po upływie 90 dni od rejestracji prawo do zasiłku dla bezrobotnych będzie mogło zostać przyznanie stronie (o ile nie zajdą oczywiście okoliczności powodujące wcześniejszą utratę statusu bezrobotnego). W decyzjach obu instancji organy zawarły wyjaśnienie wskazujące stronie na to, że w jej przypadku nie można było pozytywnie orzec o prawie do zasiłku już od dnia 24 września 2025 r., a więc przed upływem ww. okresu 90 dni, o którym mowa w art. 220 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy.Zastosowanie przepisu art. 220 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy zostało dokonane prawidłowo, to jest zgodnie z jego brzemieniem oraz w odniesieniu do wyczerpująco ustalonych okoliczności faktycznych sprawy. Wojewoda Pomorski dodatkowo odnosząc się w odpowiedzi na skargę do zarzutu naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego przez nieuwzględnienie szczególnej sytuacji życiowej i rodzinnej skarżącej podkreślił, że naczelną zasadą działania organów administracji publicznej jest zasada praworządności, a więc działania w granicach i na podstawie obowiązującego prawa. W tym zakresie zasadnie wskazano, że przepis art. 220 ust. 1 pkt 5 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia nie pozwala na swobodne uznanie organu, czy go zastosować, z uwagi na powody powoływane przez stronę związane z jej trudną sytuację życiową, bytową czy rodzinną.W tym stanie sprawy, stwierdzając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej eliminację, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..