sygn. II SA/Kr 371/26 2 czerwca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Wyrok - II SA/Kr 371/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 2 czerwca 2026

Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Muzeum Narodowego w Krakowie z dnia 25 lutego 2026 r. znak: DP-142/30/2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora MuzeuUchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Muzeum Narodowego w Krakowie z dnia 25 lutego 2026 r. znak: DP-142/30/2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Muzeu
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik zasądzono świadczenie
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
Skarb Państwa apelujący / skarżący wnioskodawca
Data orzeczenia 2 czerwca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący Anna Kopeć
Rozstrzygnięcie

Uchylono zaskarżoną decyzję

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Muzeum Narodowego w Krakowie z dnia 25 lutego 2026 r. znak: DP-142/30/2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Muzeum Narodowego w Krakowie na rzecz M. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 25 lutego 2026 r., nr DP-142/30/2025 Dyrektor Muzeum Narodowego w Krakowie (dalej: organ, dyrektor), po rozpoznaniu wniosku z dnia 29 grudnia 2025 r. odmówił M. G. (dalej: skarżący) udzielenia informacji publicznej w zakresie pkt 6 wniosku, tj. informacji dotyczących J. N..W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał, że we wniosku z dnia 29 grudnia2025 r. skarżący wniósł o udzielenie informacji o autorze artykułu pt. [...] - J. N., w szczególności:- czy był pracownikiem Biblioteki Książąt Czartoryskich lub Muzeum Książąt Czartoryskich lub Muzeum Narodowego w Krakowie?- jeśli tak, to: w jakich latach i na jakich stanowiskach?- jakie pełnił funkcje związane z opracowaniem zbiorów instytucji wymienionych w punkcie 6a? Podniósł następnie, że w powyższym zakresie, informacja nie może zostać udzielona.Następnie, organ powołał się na art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r.o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.)i podkreślił, że dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, przy czym nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.Wobec powyższego, organ stwierdził, że żądane przez skarżącego dane, takie jak informacja o formie zatrudnienia oraz o pełnionych stanowiskach i ich okresie podlegają ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Organ zauważył także, że J. N. nie pełni w Muzeum Narodowym w Krakowie żadnej funkcji publicznej.Końcowo, dyrektor pouczył skarżącego o możliwości złożenia wnioskuo ponowne rozpoznanie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.Z rozstrzygnięciem organu nie zgodził się skarżący i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając ww. decyzjęz dnia 25 lutego 2026 r., nr DP- 142/30/2025.Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 16 ust. 2 u.d.i.p. i na tym tle sformułował wnioseko stwierdzenie nieważności decyzji oraz sformułowanie zaleceń dla organu wobec jego wniosku. Kolejno wniósł o stwierdzenie, że decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, zweryfikowanie pełnomocnictw i uprawnień osoby, podpisującej ww. decyzję. Ewentualnie, skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie art. 61 Konstytucji RP i u.d.i.p. Zwrócił się także do sądu administracyjnego o udzielnie mu informacji sformułowanych w pkt 6 wnioskui zasądzenie kosztów sądowych.W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji z 25 lutego 2026 r. nie zawiera imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, zatem poddaje onw wątpliwość posiadane przez J. H. upoważnienia i uprawnienia do wydania decyzji w imieniu dyrektora. Skarżący podkreślił, że w jego ocenie, naruszony został także art. 107 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.), ponieważ w decyzji został niewłaściwie określony organ jako Muzeum Narodowew Krakowie, podczas gdy, poprawnie oznaczony organ to Dyrektor Muzeum Narodowego w Krakowie. Brakuje również zdaniem skarżącego informacji, że decyzja została wydana z upoważnienia dyrektora i brakuje informacji o stanowisku służbowym podpisującego decyzję.Następnie, skarżący podkreślił, że organ niewłaściwie przywołał podstawę prawną decyzji, wskazując, że działa na podstawie prawa do informacji publicznej,a nie u.i.d.p.Kolejno, zdaniem skarżącego, jest niewystarczające wskazanie, że informacje dotyczące J. N. podlegają ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej i brak pełnienia przez nią funkcji publicznej. Skarżący podniósł, że decyzja powinna bowiem zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Nie jest wystarczające ogólnikowe powołanie się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ponadto, nie podano żadnych faktów uznanych za udowodnione, ani też dowodów, na których się oparto. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został sformułowany przez skarżącego w związku z autorstwem ww. artykułu. Skarżący dodał, że niezależnie od decyzji, przesłano do niego adres strony internetowej, pod którym znalazły się informacje, że J. N. jest historykiem-archiwistą, starszym kustoszemw Muzeum Narodowym w Krakowie, pracował w Bibliotece Książąt Czartoryskich. Celem tego wniosku było pozyskanie wiarygodnych informacji. W ocenie skarżącego, skoro artykuł naukowy jest powszechnie dostępny a autorstwo publikacji naukowych, popularnonaukowych i informacyjnych należy do dorobku zawodowego kustosza na podstawie art. 33b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (t.j. dz. U. z 2022 r. poz. 385), to informacja o zajmowaniu tego stanowiska jest informacją publiczną.Pismem z dnia 30 marca 2026 r. w odpowiedzi na skargę organ wniósło oddalenie skargi w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w całości.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnegoi przepisów postępowania.Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych, które nie zostały podniesione w skardze, a są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa sięz uwzględnieniem obowiązujących wówczas przepisów prawa.Na podstawie art. 135 p.p.s.a., sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy(art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, w których zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do treści art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albow części.Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczegoi zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresiew jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie prawa,o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określonew ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucja RP).Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w ustawie o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.W rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), w tym także muzea jako instytucje kultury wykonujące zadania publiczne i dysponujące majątkiem publicznym.W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że definicja pojęcia informacji publicznej, wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14, CBOSA). Ustawa o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) nie zawiera zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ wolą ustawodawcy jest, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyroki NSA z dnia: 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14 oraz 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 504/19, CBOSA). Dostęp do informacji publicznej stanowi narzędzie kontroli społecznej, dzięki któremu każdy obywatel staje się swego rodzaju audytorem władzy, która poddana tak szerokiej kontroli powinna działaćw taki sposób, aby wynik tej swoistej kontroli wypadał jak najlepiej. Szeroki dostęp do informacji ma jednocześnie powstrzymać organy władzy przed próbami manipulacji opinią publiczną, ponieważ jawność działania organów administracji publicznej powoduje, że wszelkie tego rodzaju działania wcześniej lub później zostaną ujawnione i staną się przedmiotem publicznej debaty (por. wyrok NSAz dnia 22 października 2019 r., sygn. akt I OSK 968/18, CBOSA).Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ powinien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.), odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).Sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.Kontrolowana decyzja została wydana na podstawie art. 5 ust. 2, art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 104 k.p.a. Decyzją tą organ odmówił częściowo skarżącemu udostępnienia informacji publicznejw zakresie pkt 6 wniosku z dnia 29 grudnia 2025 r. z powołaniem się na przesłankę ochrony prywatności osoby fizycznej, uregulowaną w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodniez tym przepisem, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związekz pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.Z kolei, według art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacjiw sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanieo udostępnienie informacji umarza się.Stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacjiw przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następująw drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że odwołanie od decyzji rozpoznaje sięw terminie 14 dni (pkt 1) oraz uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowiskow toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzjęo odmowie udostępnienia informacji (pkt 2).Artykuł 17 ust. 1 u.d.i.p. stanowi o odpowiednim stosowaniu art. 16 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej. Z kolei, art. 104 k.p.a. statuuje jako formę załatwienia sprawy administracyjnej decyzję administracyjną.Z powyżej przywołanych przepisów wynika, że regulacja u.d.i.p. jest materią niejako "wolną" od przepisów procedury administracyjnej. Wyjątkiem jest jednak sytuacja, w której podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, odmawia tego w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. W sytuacji odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej organ wydaje decyzję stosując w tym zakresie przepisy k.p.a.z pewnymi zastrzeżeniami, wynikającymi z art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 u.d.i.p., tj. 14-dniowego terminu na rozpoznanie odwołania oraz wskazania imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania i oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra wydano decyzję odmowną.W przypadku wydania decyzji przez organ Muzeum Narodowego w Krakowie należy zastosować te przepisy odpowiednio, stosownie do treści art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Odpowiednie stosowanie może przebiegać w trzech postaciach, tj. przepisy mogą zostać zastosowane wprost (bez żadnych zmian), ze zmianami (adekwatnymi do charakteru i rodzaju sprawy) oraz określony zakres normy stosowanej odpowiednio nie znajduje zastosowania w ogóle do drugiego zakresu odniesienia (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 2643/17, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie przepisy k.p.a. należy zastosować wprost z zastrzeżeniem wynikającym z art. 16 ust. 2 u.d.i.p.Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktycznei prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji; 9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja (art. 107 § 2 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinnow szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. Nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania (art. 107 § 4 k.p.a.). Organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji również w przypadkach, w których z dotychczasowych przepisów ustawowych wynikała możliwość zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia ze względu na interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny (art. 107 § 5 k.p.a.).Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania wybranej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego, odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. To z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1983 r., sygn. akt I SA 178/83, CBOSA). Z uzasadnienia powinny w sposób wyraźny i komunikatywny wynikać przesłanki wydania konkretnego rozstrzygnięcia, a ponadto powinny zostać wyjaśnione jego podstawy prawne (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2021 r., sygn. akt I GSK 431/21, CBOSA). Artykuł 107 § 1 pkt 6 k.p.a. obliguje więc organ do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych oraz wyjaśnienia stronie przyczyn takiego, a nie innego załatwienia żądania strony. Uzasadnienie decyzji winno być sporządzone w taki sposób, aby było możliwe poznanie toku rozumowania organu i kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia. Skoro zaś decyzja nie zawiera wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, to nie spełnia wymogów wskazanych w powołanym wyżej przepisie (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 117/21, CBOSA).Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdził, że decyzja z dnia 25 lutego2026 r., nr DP-142/30/2025 nie spełnia wymogów wskazanych w art. 107 k.p.a., zatem z tego względu nie może się ostać w obrocie prawnym.W myśl powołanego art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W niniejszej sprawie, uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi krótkie przywołanie treści pkt 6 wniosku z dnia 29 grudnia 2025 r., oznaczenie przepisów prawa i przytoczenie treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p., stwierdzenie, że zawnioskowana informacja nie może zostać udzielona oraz zbiór ogólników, którego nie można uznać za wyjaśnienie podstawy prawnej w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a. Organ wskazał wyłącznie, że informacja zawarta w pkt 6 przedmiotowego wniosku nie może zostać udzielona ze względu prywatność osoby fizycznej. Ograniczenie takie obejmuje informację o formie zatrudnienia, pełnionych stanowiskach i ich okresie. Organ dodał, że wyraża się ono w niniejszej sprawiew braku pełnienia jakiejkolwiek funkcji publicznej przez J. N. w Muzeum Narodowym w Krakowie (aktualnie). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczył jednak wcześniejszego okresu. Należy zauważyć, że uzasadnienie decyzji zostało sformułowane w sposób lakoniczny. Okoliczności, na które powoływał się organ, stanowiących formę ograniczenia dostępu do informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności, nie zostały w żaden sposób odniesione do stanu faktycznego sprawy. Organ ograniczył się de facto do konstatacji, że J. N. nie pełni żadnej funkcji publicznej w jego strukturach, więc odmawia udostępnienia żądanej informacji. Wyjątkowo ogólnikowy charakter wywodów prawnych i brak ich powiązania ze stanem faktycznym sprawy, celem dokonania właściwej subsumpcji normy prawnej, uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny trafności zajętego stanowiska przez organ. Brak merytorycznego i pogłębionego uzasadnienia decyzji sprawia, że rozstrzygnięcie jest arbitralne i wymyka się spod kontroli sądowej.W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie zawiera istotnych elementów uzasadnienia, określonych w art. 107 § 3 k.p.a., w myśl którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne: wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie rozstrzygnięcia organu ma bowiem przedstawiać zajęte przez organ stanowisko oraz motywy, które przemawiają za takim stanowiskiem, celem umożliwienia kontroli rozstrzygnięcia w dalszym toku postępowania.W zaskarżonej decyzji należało zatem wykazać, w jaki sposób udostępnienie żądanych informacji narusza prywatność osoby fizycznej. W uzasadnieniu powinny zostać umieszczone okoliczności, rozważania i oceny, dotyczące odmowy udzielenia informacji. Skoro więc organ nie wyjaśnił, dlaczego odmówił udostępnienia informacji, to brak wskazanych elementów należy uznać za wadę postępowania skutkującą potrzebą eliminacji takiego aktu z obrotu prawnego. W takim przypadku, strona pozbawiona zostaje możliwości ustosunkowania się do tych okoliczności, co ogranicza jej prawo do obrony własnych racji. Stanowisko takie nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowym (tak np. wyrok NSA z dnia 11 maja 2010 r., II GSK 586/09, wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 1035/07). Wobec tego, Sąd stwierdził, że zarzut skarżącego dotyczący naruszenia k.p.a.,w tym art. 107 § 1 w zw. z § 3 k.p.a. okazał się zasadny.Ponadto, należy podkreślić, że słusznie podniósł skarżący, że zaskarżona decyzja narusza również art. 107 § 1 kpa, gdyż nie zawiera pełnego pouczenia o środkach zaskarżenia, tj. o możliwości zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego oraz ze względu na treść art. 16 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., który wymaga, aby decyzja o odmowie udostępnienia tej informacji zawierała także imiona i nazwiska oraz funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowaniao udostępnienie tej informacji, co nie jest równoznaczne, z podpisem osoby upoważnionej do wydania decyzji. Zaskarżona decyzja nie zawiera tego typu informacji. Dodatkowo stwierdzić należy, że decyzja podpisana jest przez J. H., przy czym nie wyjaśniono w decyzji na podstawie jakiego upoważnienia i pochodzącego od jakiego organu. Budzi to uzasadnione wątpliwości również z tego powodu, że na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r przed sądem administracyjnym pojawił się r.pr J. H. działający w imieniu Dyrektora Muzeum Narodowego w Krakowie, jako jego pełnomocnik procesowy, na podstawie pełnomocnictwa z dnia 27 października 2021 r ( k - 96).Zaskarżona decyzja zawiera także błędne oznaczenie organu wydającego decyzję. Organem odpowiadającym za prawidłową realizację działalności statutowej oraz właściwe gospodarowanie mieniem i środkami finansowymi w Muzeum Narodowym w Krakowie odpowiada Dyrektor tego Muzeum, co wynika z treści § 11 statutu Muzeum Narodowego w Krakowie, stanowiącego załącznik do zarządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia1 sierpnia 2017 r. w sprawie nadania statutu Muzeum Narodowemu w Krakowie (poz. 55). Jak wynika z § 11 pkt 1 i 4 ww. statutu to Dyrektor reprezentuje Muzeum na zewnątrz i zapewnia kierownictwo w sprawach działalności podstawoweji administracyjnej. Należy podkreślić, że zarzuty naruszenia art. 107 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. są słuszne, bowiem poprawne oznaczenie organu wydającego decyzję jest jednym z czterech składników minimum elementów decyzji, jego brak obok braku podpisu, adresata i rozstrzygnięcia stanowi naruszenie prawa procesowego (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2029 r., sygn. akt II OSK 2572/19, CBOSA).Zauważyć należy, że bezsprzecznie w świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy i stanowi uzasadnioną podstawę do wydania decyzji odmownej. Ograniczenie prawa dostępu do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Zgodniez treścią art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie dotyczy ono bowiem informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tymo warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, jak też przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.Powyższe oznacza, że dostęp do informacji publicznej nie może zostać ograniczony przez organ zobowiązany do jej udostępnienia z powołaniem się na ochronę prywatności w sytuacji, gdy informacja dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji oraz przypadku, gdy osoby fizyczne zrezygnują z przysługującego im prawa. Organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może zatem powołać się na prawo do prywatności tylko w odniesieniu do informacji o osobach nie pełniących funkcji publicznych, nie mających związku z pełnieniem tych funkcji oraz osób, które nie zrezygnowały z przysługującego im w tym zakresie prawa ochrony (por. wyrok WSAw Olsztynie z dnia 15 września 2014 r., sygn. akt II SA/Op 447/14).Zastosowanie regulacji art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wymaga więc nie tylko zbadaniai jednoznacznego ustalenia, czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna pełniła funkcje publiczne, ale także, czy zrezygnowała z przysługującego jej prawa do ochrony. Organ powinien rzetelnie wyjaśnić powyższe kwestie oraz ustosunkować się do nich w treści rozstrzygnięcia.Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., K 17/05 (OTK-A 2006, nr 3, poz 30 ), badając zgodność art. 5 ust 2 zd. 2 z normami Konstytucji RP – zwrócił uwagę na kluczowy problem związany z wyłączeniem o którym mowa w art. 5 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, którym jest określenie związku między życiem prywatnym a działalnością publiczną. Jego istnienie oznacza, że informacja powinna się wiązać z funkcjonowaniem instytucji, w szczególności mogłaby mieć znaczenie dla ukształtowania się poglądu o sposobie jej funkcjonowania.W związku z tym podmioty stosujące art. 5 ust 2 ustawy, zobowiązane są do szczególnie starannej jego interpretacji i badania w indywidulanych okolicznościach sprawy, czy dopuszczalna ingerencja w chronioną sferę prywatności nie wykracza poza ramy konstytucyjne, w szczególności art. 31 ust 3, art. 47, art. 61 ust 1- 3 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r.Skoro organ nie sprostał tym wymaganiom przepisów prawa, nie dokonał ustaleń odnośnie tych kwestii i nie przedstawił rozważań w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a jedynie wskazał, że osoba, której dotyczą żądane informacje nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne (aktualnie), to tym samym uznać należało, że organ wadliwie zastosował przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i jednocześnie naruszył art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. oraz art. 107 § 3, art. 7i art. 11 k.p.a. Decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej powinna być zatem wydana na podstawie ustaleń dokonanych zarówno w odniesieniu do przesłanek odmowy udostępnienia, jak i wymienionych przesłanek wyłączających ochronę prawa do prywatności.Na zakończenie, należy jeszcze wyjaśnić, że Sąd dokonuje kontroli wydanej decyzji i nie zastępuje organu w przeprowadzeniu postępowania w zakresie udzielenia informacji publicznej, dlatego też nie jest rolą Sądu rozpoznającego sprawę zobowiązywanie do udzielenia wnioskowanej informacji, zgodnie z żądaniem skargi.Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni stanowisko zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności dokona prawidłowej, opartej na utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, wykładni przepisów prawa dotyczących ochrony prywatności i warunków, w jakich można się na nią powołać w celu ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej. Wynikiem tego będzie albo udostępnienie żądanej przez skarżącego informacji w całości albo wykazanie w szczegółowym i konkretnym uzasadnieniu decyzji, dlaczego odmówił udostępnienia informacji oraz w jakim zakresie informacja ta lub jej część objęta jest ochroną prywatności osoby fizycznej, zarówno w aspekcie formalnym, jaki materialnym. Dopiero taka argumentacja organu, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia wnioskowanej informacji publicznej.Biorąc pod uwagę całokształt powyżej wskazanych okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 200 i art. 205 § 1 p.s.s.a. (punkt II sentencji wyroku).. Decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej powinna być zatem wydana na podstawie ustaleń dokonanych zarówno w odniesieniu do przesłanek odmowy udostępnienia, jak i wymienionych przesłanek wyłączających ochronę prawa do prywatności.Na zakończenie, należy jeszcze wyjaśnić, że Sąd dokonuje kontroli wydanej decyzji i nie zastępuje organu w przeprowadzeniu postępowania w zakresie udzielenia informacji publicznej, dlatego też nie jest rolą Sądu rozpoznającego sprawę zobowiązywanie do udzielenia wnioskowanej informacji, zgodnie z żądaniem skargi.Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni stanowisko zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności dokona prawidłowej, opartej na utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, wykładni przepisów prawa dotyczących ochrony prywatności i warunków, w jakich można się na nią powołać w celu ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej. Wynikiem tego będzie albo udostępnienie żądanej przez skarżącego informacji w całości albo wykazanie w szczegółowym i konkretnym uzasadnieniu decyzji, dlaczego odmówił udostępnienia informacji oraz w jakim zakresie informacja ta lub jej część objęta jest ochroną prywatności osoby fizycznej, zarówno w aspekcie formalnym, jaki materialnym. Dopiero taka argumentacja organu, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia wnioskowanej informacji publicznej.Biorąc pod uwagę całokształt powyżej wskazanych okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 200 i art. 205 § 1 p.s.s.a. (punkt II sentencji wyroku).