Wyrok - III OSK 877/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Maciej Kobak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 listopada 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 777/24 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium OOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Maciej Kobak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 listopada 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 777/24 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium O
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
zamawiający / strona powodowa
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Maciej Kobak
Podstawa prawna
art. 144
kpa
art. 107
kpa
art. 15
kpa
art. 106
kpa
art. 174
ppsa
art. 183
ppsa
art. 189
ppsa
art. 184
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 27 listopada 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (IV SA/Po 777/24) na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej także: "p.p.s.a.") oddalił skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z 19 sierpnia 2024 r. w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku.Podstawę zapadłego rozstrzygnięcia stanowiły niżej opisane okoliczności sprawy.Pismem z dnia 28 listopada 2023 r. Marszałek Województwa Wielkopolskiego wystąpił do Burmistrza Gostynia o zaopiniowanie na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm.; dalej także: "u.o.") wniosku skarżącej dotyczącego zmiany decyzji Starosty Gostyńskiego z 10 stycznia 2014 r., zmienionej decyzją z 08 stycznia 2018 r.; udzielającej zezwolenia na zbierania odpadów.Postanowieniem z 13 grudnia 2023 r. Burmistrz Gostynia ("organ") negatywnie zaopiniował przedłożony przez wnioskodawcę wniosek.Wskutek wniesionego zażalenia SKO w Lesznie postanowieniem z 22 kwietnia 2024 r. nr SKO.462.75.2.2024 uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.W toku ponownie prowadzonego postępowania Burmistrz Gostynia pismem z 9 maja 2024 r., nr GKOS.OS.6233.8.2023 zwrócił się do Marszałka Województwa Wielkopolskiego o wyjaśnienie kwestii związanych z wątpliwościami dotyczącymi terenów, na których firma P. zbierała odpady i planuje zbierać w przyszłości oraz kwestii związanych z aktualnym stopniem spełnienia przez spółkę wszystkich obowiązujących wymagań w zakresie ochrony środowiska, zwłaszcza wymagań przeciwpożarowych i aktualnych uzgodnień Straży Pożarnej, a także w kwestii zdarzeń pożarowych, które miały miejsce w na terenie zakładu P. Sp. z o.o. w P..16 maja 2024 r. do Urzędu Miejskiego w Gostyniu wpłynęła odpowiedź z Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego w Poznaniu, z której wynika, że na miejsce zbierania odpadów wyznaczona została dz. ew. nr [...] położona w Gostyniu. W związku z uwzględnieniem, w złożonym wniosku o zmianę przedmiotowej decyzji, także dz. ew. nr [...], wnioskodawca zadeklarował (podczas przeprowadzonej w dniu 9 kwietnia 2024 r. kontroli miejsca zbierania odpadów) złożenie stosownej korekty wniosku. Do chwili obecnej takowych czynności nie dokonano. Ponadto Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ("WIOŚ") postanowieniem znak: LDI.7023.52.2024.AR z 7 maja 2024 r. negatywnie zaopiniował spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska dla miejsca magazynowania odpadów, natomiast Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Gostyniu postanowieniem znak: PZ.5268.15.6.2023 z 16 lutego 2024 r. stwierdził spełnienie wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie przeciwpożarowym.31 maja 2024 r. organ na podstawie art. 41 ust. 6a u.o., art. 106 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej także: "k.p.a.") wydał postanowienie nr GKOS.OS.6233.8.2023, w którym negatywnie zaopiniował wniosek firmy P. Sp. z o.o., o zmianę decyzji udzielającej zezwolenia na zbierania odpadów. Skarżąca wywiodła na to postanowienie zażalenie, które na mocy postanowienia SKO z 19 sierpnia 2024 r., wydanego w oparciu o art. 39 ust. 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 609 ze zm.), art. 1, art. 2, art. 17 i 18 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r., poz. 580 ze zm.), § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości Samorządowych Kolegiów Odwoławczych (Dz.U. z 2003 r., poz. 1925 ze zm.), a nadto art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium wskazało na treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, m.in. art. 14 ustawy z 20 lipca 2018r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1592 ze zm.) oraz art. 41 ust. 1 u.o.Organ odwoławczy podkreślił, że przepis art. 41 ust. 6a u.o. nie określa zakresu przedmiotowego opinii. Niemniej jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zakres ten można określić porównując treść art. 41 ust. 6a z art. 46 ust. 1 pkt 1-3 u.o. Organ odwoławczy opisując dotychczasowy przebieg sprawy zauważyło, że skoro art. 41 ust. 6a u.o. uzależnia wydanie zezwolenia od zajęcia stanowiska w formie opinii przez burmistrza, to opinia ta nie może dotyczyć dowolnych spraw związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz tylko tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego.SKO podzieliło przy tym wywody zawarte m.in. w wyroku WSA w Lublinie z 21 września 2021 r. (II SA/Lu 275/21), który wskazuje na możliwość wypowiedzenia się organu opiniującego nie tylko w zakresie zgodności zamierzonego przedsięwzięcia z prawem miejscowym, ale także w zakresie szeroko rozumianej zgodności przedsięwzięcia z pozostałymi przepisami prawa, jednak w odniesieniu do przedmiotu postępowania i w takim zakresie w jakim ustawodawca nie zastrzegł określonych zagadnień do kompetencji organów wyspecjalizowanych.Ponadto Kolegium wskazało, że postanowienia opiniujące ze swej istoty nie rozstrzygają spraw administracyjnych, zwracają jedynie uwagę organu właściwego do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę administracyjną na okoliczności istotne z punktu widzenia organu opiniującego. Jako, że determinantą postanowienia opiniującego jest "miejsce" ("prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów"), to w ramach okoliczności faktycznych wiążących się z tym "miejscem", mieszczą się także zdarzenia faktyczne. Kolegium podkreśliło, że w aktach sprawy winien znaleźć się materiał dowodowy, który stanowi podstawę dla przedstawionych ustaleń i ich oceny, dokonanych przez organ opiniujący.SKO podkreśliło przy tym, że brak złożenia stosownej korekty wniosku wskazuje, że firma P. Sp. z o.o. nie reguluje na bieżąco swojej gospodarki odpadami, przez co spółka nie daje organowi gwarancji prawidłowego prowadzenia zbierania odpadów. Stąd uzasadniona jest negatywna opinia Burmistrza przedstawiona w zaskarżonym postanowieniu.Zdaniem Kolegium argumenty, zawarte w postanowieniu organu, niewątpliwie miały charakter argumentów prawnych i dotyczyły zgodności opiniowanego wniosku z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.Końcowo zauważono także, że opinia przewidziana w art. 41 ust. 6a u.o. nie wiąże organu właściwego do wydania zezwolenia (żadna opinia ze swej istoty nie jest wiążąca), a zatem organ ten może wydać zezwolenie mimo negatywnej opinii oraz może odmówić wydania zezwolenia mimo pozytywnej opinii.Postanowienie to stało się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, zarzucając naruszenie:1. art. 41 ust. 6a u.o. poprzez odniesienie się w zaskarżonym postanowieniu, do okoliczności niemających bezpośredniego znaczenia, z punktu widzenia prowadzonego obecnie postępowania dotyczącego zmiany posiadanego przez spółkę zezwolenia zintegrowanego;2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wadliwe (swobodne) uzasadnienie zaskarżonego postanowienia;3. art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez brak dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy.Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku WSA powołując się treść art. 41 ust. 6a u.o. stwierdził, iż przepis ten niewątpliwie nie precyzuje zakresu opinii wydanej na jego podstawie, co nie oznacza skuteczności argumentacji skargi, bowiem zgodnie z regułą lege non distinguente nec nostrum distinguere, skoro ustawodawca nie ograniczył w żaden sposób zakresu przedmiotowego opinii z art. 41 ust. 6a u.o. to tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że opinia taka dotyczyć może wyłącznie kwestii zgodności zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.Z tych też względów za niezasadny sąd uznał pierwszoplanowy zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 6a i 6b u.o. który podnosił, że treść tego przepisu nie uprawnia Burmistrza do zajmowania stanowiska co do całości sprawy, a tylko co do zgodności lub niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.Zarzut ten należy uznać za chybiony z tego podstawowego względu, że przepis art. 41 ust. 6a i 6b u.o. w ogóle nie normuje zakresu kognicji organu opiniującego wniosek o wydanie pozwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów, w tym w szczególności nie ogranicza zakresu przedmiotowego takiej opinii jedynie do zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym.Stwierdzenia takiego nie można również wywieść z innych przepisów prawa albowiem także i one nie ograniczają zakresu opinii wydawanej w trybie art. 41 ust. 6b u.o.Co więcej skoro wymóg zasięgnięcia opinii dotyczy opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów to tym samym uznać należy, że okoliczności związane z prowadzeniem tego rodzaju działalności na ściśle określonym terenie należą do okoliczności tak ściśle związanych z istotą sprawy, że organ powinien odnieść się do nich w wydawanej opinii. W tym zakresie organ powołał się na informacje jakie uzyskał od Marszałka Województwa, że WIOŚ negatywnie zaopiniował spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska dla przedmiotowego magazynowania odpadów.Zwrócono także uwagę, że skarżąca podczas kontroli zobowiązała się do korekty wniosku złożonego do Marszałka, w obszarze uwzględnienia dodatkowej działki przeznaczonej pod działalność związaną ze zbieraniem odpadów, ale korekta taka nie nastąpiła. Organy uznały, że jest to istotne z uwagi na stwierdzenie skali i zakresu oddziaływania zagrożeń oraz uciążliwości, jakie niesie działalność związana z gospodarką odpadami, m.in. zagrożeń pożarowych, sanitarnych, epidemiologicznych, emisyjnych, uciążliwościami hałasowymi i odorowymi, zwłaszcza gdy analizowana działalność znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zamieszkania zbiorowego/wielorodzinnego.Zdaniem Sądu meriti zawarcie przez organ opiniujący własnego stanowiska w zaskarżonym postanowieniu, wobec niewiążącego charakteru opinii, podejmowanej na podstawie art. 41 ust. 6a u.o., nie stanowi, wbrew zarzutom skargi, naruszenia prawa, mającego wpływ na wynik sprawy, albowiem mające niewiążący charakter, wypowiedzenie się przez organ opiniujący w zakresie należącym do organu współdziałającego, czy też organu prowadzącego postępowanie główne, nie zwalnia tego ostatniego z obowiązku merytorycznego rozpatrzenia sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami, czyniąc zarzuty skargi bezpodstawnymi.Nieuzasadniony w ocenie sądu okazał się również zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ analiza akt sprawy wskazała, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo zebrany i poddany prawidłowej ocenie. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 15 k.p.a. Wbrew odmiennym zarzutom skargi, SKO dokonało samodzielnych ocen prawnych i ustaleń faktycznych w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy.W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, ewentualnie uchylenie skarżonego wyroku w całości oraz poprzedzającego go postanowienia SKO z 19 sierpnia 2024 r. i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa prawnego, zrzekając się przeprowadzenia rozprawy, skarżąca zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 6a u.o. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji podzielenie w zaskarżonym wyroku stanowiska organu, który w postanowieniu z 19 sierpnia 2024 r. odniósł się do okoliczności nie mających bezpośredniego znaczenia, z punktu widzenia prowadzonego postępowania dotyczącego zmiany posiadanego przez spółkę zezwolenia zintegrowanego.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej znalazło się rozwinięcie podniesionego zarzutu.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznanie sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym następuje w granicach złożonej skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA, który w odróżnieniu od Sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.W złożonym środku zaskarżenia podniesiony został wyłącznie jeden zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), co wskazuje, iż skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje ustaleń przebiegu stanu faktycznego sprawy, bowiem brak jest podniesienia zarzutów w obrębie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).Warto przypomnieć, że podnosząc zarzuty z obrębu pierwszej podstawy kasacyjnej, jako błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. Z kolei zaś uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa należy wykazać, że sąd stosując konkretny przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w tym przepisie prawa. Pomiędzy obu rodzajami naruszeń prawa zachodzi zatem istotna różnica, gdyż błąd wykładni ma miejsce na etapie interpretacji stosowanej podstawy prawnej w danej sprawie administracyjnej. Z kolei niewłaściwe zastosowanie prawa odnosi się do dalszego etapu procesu zastosowania normy (materialnej), tj. etapu, w którym doszło już do podjęcia decyzji interpretacyjnej oraz ustalenia faktów istotnych sprawy, a organ musi zadecydować, czy ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada normatywnemu stanowi faktycznemu wynikającemu ze stosowanej normy materialnej i jej rozumienia określonego w decyzji interpretacyjnej.W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Powyższy warunek nie został spełniony, co już czyni podniesiony zarzut kasacyjny nieskutecznym.Materialnoprawną podstawę wydania przez organ kontrolowanego postanowienia stanowił art. 41 ust. 6a u.o., którego treść przedstawił WSA w swoich rozważaniach, charakteryzując postępowanie związane z wydaniem opinii związanej z uzyskaniem zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, w tym przesłanki negatywne wynikające z art. 46 ust. 1 pkt 1-3 u.o. takiej decyzji, a także rolę organu wydającego opinię. Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko Sądu meriti i przyjmuje je jako swoje, stojąc przy tym w opozycji, że stawianego zarzutu, że rola organu w zakresie wydania opinii winna skupiać się w istocie wyłącznie na zgodności planowanego zamierzenia z ustaleniami planistycznymi wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bez uwzględnienia innych jeszcze okoliczności, czynników bezpośrednio powiązanych z materią wydawanej opinii.Przyznać rację należy, że ustawodawca nie sprecyzował zakresu opinii wydawanej w trybie art. 41 ust. 6a u.o., co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że jej zakres nie ogranicza się jednak wyłącznie do przedstawienia przez organ opiniujący jedynie argumentacji dotyczącej zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie oznacza to jednak, że zakres tej opinii nie jest niczym ograniczony. Z jednej strony ogranicza, go bowiem przedmiot postępowania, albowiem opinia może odnosić się tylko i wyłącznie do tego co ma być przedmiotem rozstrzygnięcia organu głównego. Z drugiej zaś strony opinia ta nie może wykraczać poza zadania należące do kompetencji gminy.Jak wynika z art. 6 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 559; dalej także: "u.s.g."), do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Z kolei, w myśl art. 7 ust. 1 u.s.g. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Przy czym, z uwagi na użycie kwantyfikatora "w szczególności" katalog zadań wymienione w art. 7 ust. 1 u.s.g. ma charakter otwarty. Jako jedno z przykładowych zadań własnych ustawodawca wskazał sprawy dotyczące ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej. Nie ulega wątpliwości, że gospodarowanie odpadami związane jest z ochroną środowiska i ochroną przyrody oraz może dotyczyć także gospodarki wodnej.Bez wątpienia postanowienie wydane przez WIOŚ dotyczące spełnienia wymogów ochrony środowiska może być wzięte pod uwagę przez organ przy wydawaniu opinii na gruncie art. 41 ust. 6a u.o., albowiem komponuje się ono w zakres kompetencji organu wymienionych w ustawie o samorządzie gminnym, a związanych właśnie z ochroną środowiska. Zgodzić się przy tym należy ze skarżącą, że inny jest zakres kompetencji przyznanych zarówno Burmistrzowi, jak też i Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, jak wyjaśniono nie stoi to jednak na przeszkodzie, aby stanowisko WIOŚ zostało uwzględnione przy wydawaniu opinii organu w trybie art. 41 ust. 6a u.o., bowiem odnosi się ono do kwestii ochrony środowiska. Stanowisko to pozostaje także w zgodzie z orzeczeniem WSA w Rzeszowie z 19 maja 2021 r. (II SA/Rz 57/21), na które skarżąca wszakże się powołuje.Poza tym, nie tylko negatywne postanowienie WIOŚ zaważyło na wydaniu negatywnej opinii przez Burmistrza, bowiem w jej treści zwrócono także uwagę na uciążliwości i zagrożenia wynikające z działalności związanej z gospodarką odpadami, takie jak: zagrożenia pożarowe, sanitarne, epidemiologiczne, emisyjne, uciążliwości hałasowe i odorowe, zwłaszcza gdy tego typu działalność znajduje się w sąsiedztwie terenów zabudowy mieszkaniowej, w tym wielorodzinnej (vide: str. 2 uzasadnienia postanowienia organu z 31.05.2024 r.).Ostatecznie, spółka nie dokonała także korekty wniosku złożonego do Marszałka w zakresie zmiany decyzji zezwalającej na zbierania i przetwarzanie odpadów, który nie obejmował działki o nr [...], obręb [...], co przede wszystkim jest niezgodne z rzeczywistym stanem, a nadto pozostaje w bezpośrednim powiązaniu z opisanymi wyżej uciążliwościami i zagrożeniami, wedle oceny organów.Bez znaczenia dla przedmiotu sprawy pozostaje natomiast to, że skarżąca prowadzi już na tym terenie działalność związaną ze zbieraniem i przetwarzaniem odpadów, a konieczność zmiany decyzji zezwalającej wynika ze zmian przepisów wprowadzających obostrzenia dotyczące materii gromadzenia odpadów, podobnie jak i bez znaczenia pozostaje treść decyzji z 8 stycznia 2018 r. i załącznik graficzny do niej, wskazujące na możliwość zbierania odpadów również na nadmienionej działce nr [...], bowiem w ślad za aktualnym orzecznictwem sądowoadministracyjnym opinia wydana na podstawie art. 41 ust. 6a u.o. i art. 106 § 1 k.p.a. stanowi tylko jeden z elementów materiału zgromadzonego w sprawie, której przedmiotem jest wydanie decyzji dotyczącej pozwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub jej zmiany i nie ma charakteru bezwzględnie wiążącego, a zatem właściwy organ może wydać zezwolenie mimo negatywnej opinii oraz może odmówić wydania zezwolenia mimo pozytywnej opinii. Niemniej jednak argumentacja zawarta w takiej opinii winna stanowić przedmiot wnikliwej oceny organu wydającego merytoryczną decyzję w sprawię (vide: wyrok NSA z 12.09.2025 r., III OSK 1544/22; wyrok NSA z 27.05.2025 r., III OSK 891/23). To zatem nie tylko treść opinii warunkuje możliwość wydania bądź zmiany już istniejącej decyzji w zakresie gromadzenia odpadów, ale także inne czynniki, które będą przedmiotem oceny w ramach właściwego postępowania przed organem.Rolą organu wydającego opinię na gruncie art. 41 ust. 6a u.o. jest zatem wypowiedzenie się na temat okoliczności istotnych z punktu widzenia złożonego wniosku o udzielenie zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub zmiany już wydanej decyzji i w takim też zakresie, względem niniejszej sprawy, w obrębie jego kompetencji wypowiedział się organ, co słusznie potwierdziło SKO, a następnie sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności działania organów.Zważywszy na zaprezentowane wyżej stanowisko, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia złożonej skargi kasacyjnej, stąd też orzekł o jej oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a.Wobec zrzeczenia się rozprawy przez skarżący kasacyjnie organ sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym – art. 182 § 2 p.p.s.a..