Wyrok - II SA/Ol 151/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Grzegorz Klimek (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Aneta Krygielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie z produkcji gruntów rolnych oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z [...] r. Samorządowe KolegiOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Grzegorz Klimek (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Aneta Krygielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie z produkcji gruntów rolnych oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegi
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
spadek
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Przewodniczący
Bogusław Jażdżyk
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium), działając na podstawie art. 11 ust. 1, 1a i 4, art. 12 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82 – u.o.g.r.l.) w zw. z art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 – u.g.n.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 – k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania P. C. (skarżący, strona) od decyzji z dnia [...] r. wydanej z upoważnienia Starosty E. przez Naczelnika Wydziału [...] w Starostwie Powiatowym w E. (organ pierwszej instancji) o zezwoleniu na wyłączenie z produkcji gruntów rolnych klasy Rlllb o powierzchni 50 m2 stanowiących część działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej na terenie obrębu - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji będącą przedmiotem odwołania.Zakwestionowana decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy:P. SA z siedzibą w L. (spółka) wystąpiła w dniu 7 lutego 2023 r. do Starosty E. o wyrażenie zgody na trwałe wyłączenie z produkcji rolnej gruntów rolnych zlokalizowanych na części działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej na terenie obrębu POHZ E.Decyzją z [...] r. organ pierwszej instancji zezwolił spółce na wyłączenie z produkcji gruntów rolnych klasy Rlllb o powierzchni 50 m2 wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego stanowiących część działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej na terenie obrębu POHZ E. Podano, że planowana inwestycja zgodnie z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego polega na budowie dwóch konstrukcji wsporczych w ramach przebudowy napowietrznej elektroenergetycznej linii wysokiego napięcia 110 kV E.-O. Ustalono należność z tytułu wyłączenia tych gruntów w wysokości 1311,52 zł. Zwolniono z należności jednorazowej. Ustalono opłaty roczne płatne przez 10 lat w wysokości 10% należności z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolnej w wysokości 131,15 zł poczynając od 2026 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na wniosek spółki organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r. ograniczył na jej rzecz sposób korzystania z części nieruchomości w zakresie działki [...]. Od decyzji tej odwołanie wniósł P. C. do Wojewody Warmińsko-Mazurskiego (Wojewoda), który decyzją z dnia [...] maja 2025 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Dalej podano, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r. organ pierwszej instancji odmówił zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przez spółkę części działki [...] i odmówił nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Na skutek odwołania złożonego przez spółkę Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2025 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i zezwolił spółce na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Organ pierwszej instancji podał, iż skutek decyzji z artykułu 124 ust. 1a u.g.n. daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane i stwarza warunki do wystąpienia o wydanie pozwolenia na budowę i zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża na to zgody. Administracyjny tytuł prawny do tej nieruchomości z pewnością stanowi źródło interesu prawnego inwestora w domaganiu się wydania decyzji w trybie artykułu 11 u.o.g.r.l. Organ powołał przepisy prawa mające zastosowanie mniejszej sprawie oraz wyjaśnił sposób ustaleniu wysokości należności i opłat rocznych.W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że spółce nie przysługuje prawo strony w niniejszym postępowaniu. Zarzucił też, że w treści zaskarżonej decyzji nie wskazano nazwisk właścicieli nieruchomości. Strona zarzuciła dalej, że pozbawiono ją prawa do wypowiedzenia się co do treści ustaleń oraz dowodów w sprawie. Zarzucił, że powołane przez organ pierwszej instancji orzeczenia są nieadekwatne do okoliczności rozpoznawanej sprawy. Poinformował, że złożył skargę do sądu administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2025 r., a zatem decyzja z dnia [...] kwietnia 2025 r. nie jest wykonalna, a jednocześnie nie została wydana decyzja w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. Zauważył, że nie zakończyło się postępowanie spadkowe po B. T., zatem postępowanie powinno być zawieszone. Do odwołania załączone zostało postanowienie WSA w Olsztynie z 24 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Ol 447/25, o wstrzymaniu wykonalności decyzji z dnia [...] maja 2025 r.W uzasadnieniu własnego rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że kluczową w sprawie okolicznością jest prawo spółki do ubiegania się o wyrażenie zgody na trwałe wyłączenie z produkcji rolnej gruntów rolnych zlokalizowanych na części działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej na terenie obrębu POHZ E. Działka ta stanowi przedmiot współwłasności: P. C., M. S. i A. S., T. T. W toku postępowania zmarła B. T., a postępowanie spadkowe nie zostało przeprowadzone. Spółka na części działki [...] zamierza wybudować dwie konstrukcje wsporcze w ramach przebudowy napowietrznej elektroenergetycznej linii wysokiego napięcia 110 kV E.-O. zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Spółka podejmowała ze współwłaścicielami negocjacje dotyczące zgody na zajęcie przez spółkę nieruchomości [...], jednakże nie doszło do zawarcia porozumienia. Nie ulega wątpliwości, iż na wniosek spółki Starosta E. decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r. działając na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczył na jej rzecz sposób korzystania z części nieruchomości w zakresie działki [...]. Od decyzji tej odwołanie wniósł P. S. do Wojewody, który decyzją z dnia [...] maja 2025 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Postanowieniem z 24 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/OI 447/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wstrzymał wykonalność decyzji z dnia [...] maja 2025 r. Jednocześnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r. organ pierwszej instancji działając na podstawie art 124 ust. 1a u.g.n. odmówił zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przez spółkę części działki [...] i odmówił nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Na skutek odwołania złożonego przez spółkę Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2025 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i zezwolił spółce na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta nie została zaskarżona do sądu administracyjnego, a zatem stała się ostateczna. Nie są zatem uzasadnione zarzuty i wywody odwołania, mające na celu wykazanie, że spółka nie ma prawa do dysponowania nieruchomością, skoro uzyskała ostateczne i wykonalne zezwolenie na niezwłoczne zajęcie części działki [...], co daje jej prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Kolegium dostrzega, że w dniu 24 lipca 2025 r. Sąd wstrzymał wykonalność decyzji z dnia [...] maja 2025 r., jednakże nastąpiło to już po wydaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2025 r. Decyzja ta istnieje w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne, a zatem zarówno organ pierwszej instancji jak też Kolegium są nią związane. W takiej sytuacji należy stwierdzić, iż spółka miała prawo ubiegania się o wyrażenie zgody na trwałe wyłączenie z produkcji rolnej gruntów rolnych klasy Rlllb zlokalizowanych na części działki (0,0050 ha) o numerze ewidencyjnym [...] położonej na terenie obrębu POHZ E., bowiem dysponuje tą częścią działki na cele budowlane. Dodatkowo, odnosząc się do treści odwołania, Kolegium stwierdziło, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, iż nie zapewniono stronie prawa czynnego udziału w postępowaniu. Strony zostały prawidłowo zawiadomione o wszczęciu oraz o zakończeniu postępowania, w tym o możliwości zaznajomienia się z materiałami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Z prawa tego skarżący skorzystał przedstawiając swoje stanowisko w piśmie z dnia 10 lipca 2025 r. Kolegium dostrzega, że nie zakończyło się postępowanie spadkowe po B. T., jednakże spadkobiercy mają wiedzę o toczącym się postępowaniu, bowiem T. T. (mąż B. T.) uczestniczy w postępowaniu. Należy wziąć też pod uwagę, że ten stan istniał w czasie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2025 r., której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Rozstrzygając o natychmiastowej wykonalności Wojewoda powołał się na potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego regionu. Wskazano na groźbę nie tylko dużych kosztów finansowych ale wręcz katastrofy związanej z długotrwałymi przerwami w dostawie energii elektryczne spowodowanej przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych.W skardze wywiedzionej do Sądu na decyzję Kolegium z [...] r. skarżący zarzucił jej naruszenie:- art. 28 k.p.a. poprzez faktyczne uznanie, że spadkobiercy B. T. - dotychczasowej współwłaścicielki działki, o której mowa w niniejszym postępowaniu nie są stronami ewentualnie, że stroną takową i spadkobiercą jest mąż B. T.;- art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie wszystkim stronom postępowania w tym w szczególności spadkobiercom B. T. czynnego udziału w sprawie w tym w szczególności możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w sprawie i wypowiedzenia się co do tego materiału;- art. 107 § 1 ust. 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w sposób prawidłowy w decyzji wszystkich stron postępowania;- art. 145 § 1 ust. 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nieważnej wobec niezapewnienia stronie prawa do brania udziału w sprawie.Argumentował, że istotny dla niniejszej sprawy jest fakt, że w trakcie trwania postępowania zmarła jedna ze współwłaścicielek działki, tj. B. T. Zarówno Starosta Powiatowy w E., jak i Kolegium, słusznie traktowało współwłaścicieli działki będącej przedmiotem niniejszego postępowania w tym również B. T. za strony niniejszego postępowania. Niewątpliwie organy nie dysponowały w chwili wydawania decyzji jakimkolwiek dokumentem stwierdzającym następców prawnych zmarłej B. T., a powyższe uzasadnia uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji.W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, że na wniosek spółki Starosta E. decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r. działając na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczył na jej rzecz sposób korzystania z części nieruchomości w zakresie działki [...]. Od decyzji tej odwołanie wniósł P. C. do Wojewody, który decyzją z dnia [...] maja 2025 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Postanowieniem z 24 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/OI 447/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wstrzymał wykonalność decyzji z dnia [...] maja 2025 r. Natomiast, co istotne, prawomocnym wyrokiem z 25 listopada 2025 r. (sygn. II SA/Ol 447/25) tut. Sąd oddalił skargę P. C. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] maja 2025 r., nr [...], w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości. W motywach uzasadnienia Sąd wskazał, że: "Do wniosku o udzielenie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Jednakże, co istotne w kontekście niniejszej sprawy, stosownie do art. 124a u.g.n. przepisy art. 124 ust. 1-2 i 4-7, art. 124b oraz art. 125 i art. 126 stosuje się odpowiednio do nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Do postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z tych nieruchomości stosuje się art. 114 ust. 3 i 4, art. 115 ust. 3 i 4 oraz art. 118a ust. 2 i 3. W przypadku nieruchomości z nieuregulowanym stanem prawnym nie przedkłada się więc dokumentów z rokowań, bowiem takie dokumenty nie będą mogły zostać wytworzone. Nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym to zgodnie z art. 113 ust. 6 i 7 u.g.n. nieruchomość, dla której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa rzeczowe. Pojęcie to stosuje się również, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie żyje i nie przeprowadzono lub nie zostało zakończone postępowanie spadkowe (por. np. wyrok NSA z dnia 9 października 2018 r., sygn. I OSK 1701/18, dostępny w CBOSA). Stosownie do art. 114 ust. 3 u.g.n. w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym informację o zamiarze wywłaszczenia starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, podaje do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości oraz na stronach internetowych starostwa powiatowego, a także przez ogłoszenie w prasie o zasięgu ogólnopolskim. Jeżeli wywłaszczenie dotyczy części nieruchomości, ogłoszenie zawiera również informację o zamiarze wszczęcia postępowania w sprawie podziału tej nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 114 ust. 4 u.g.n. jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, o którym mowa w ust. 3, nie zgłoszą się osoby, które wykażą, że przysługują im prawa rzeczowe do nieruchomości, można wszcząć postępowanie w sprawie podziału i postępowanie wywłaszczeniowe. Na gruncie niniejszej sprawy przedmiotowa nieruchomość stanowi współwłasność pięciu osób fizycznych, w tym jedna to osoba nieżyjąca (dowód: akt zgonu wystawiony przez Hrabstwo S., Stan K., akta adm., k. – 58). Zgodnie z informacją z Sądu Rejonowego w E. I Wydziału Cywilnego z 25 września 2024 r., nie zostało przeprowadzone postępowania spadkowe po zmarłej B. T. Dodatkowo Starosta E. sprawdził w notarialnych rejestrach, czy został sporządzony akt notarialny na tą okoliczność. Taki wpis nie został zarejestrowany w systemie internetowym. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że przedmiotowa nieruchomość ma częściowo nieuregulowany stan prawny. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 114 ust. 3 i 4, art. 115 ust. 3 i 4 oraz art. 118a ust. 2 i 3 u.g.n. poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy z uwagi na udzielone pełnomocnictwo przez zmarłego współwłaściciela nieruchomość nie powinna być traktowana jako nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym. Nawet ewentualne dokonanie czynności administracyjnej przez pełnomocnika po śmierci mocodawcy nie wywołuje skutków prawnych. Takie stanowisko znajduje również odzwierciedlenie w treści przepisu art. 102 § 2 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym umocowanie wygasa ze śmiercią mocodawcy lub pełnomocnika, chyba, że w pełnomocnictwie inaczej zastrzeżono z przyczyn uzasadnionych treścią stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa. Nawet jednak w przypadku wskazanego odmiennego zastrzeżenia, musiałoby ono zostać uznane za nieważne w przedmiotowym zakresie, jako nieuzasadnione treścią stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa. Zgodzić się bowiem należy, że nie sposób realizować uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy ta strona utraciła wskutek śmierci swoją zdolność prawną, a tym samym zdolność do czynności prawnych, a w jej miejsce mają uprawnienie wejść inne osoby, które na dzień orzekania nie legitymują się stosownym dokumentem".Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne (takim jest wyrok WSA w Olsztynie z dnia z 25 listopada 2025 r. w sprawie o sygn. II SA/Ol 447/25) wiąże strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu, o której mowa w art. 170 p.p.s.a. wyraża się w tym, że nie tylko sąd wydający rozstrzygnięcie, ale także inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Zatem w sprawie zostało przesądzone, że działka nr [...] ma nieuregulowany stan prawny, a ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości na rzecz spółki w zakresie działki [...] nastąpiło decyzyjnie, w sposób prawidłowy. W związku z powyższym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, że nie zostało przeprowadzone postępowania spadkowe po zmarłej B. T.Przechodząc dalej, wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I. II, III, IlIa, IIlb. oraz użytków rolnych klas IV, IVa. IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. W decyzji dotyczącej wyłączenia z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I. II, III, IlIa, IIlb, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne określa się obowiązki związane z wyłączeniem (art. 11 ust. 1 i 1a u.o.g.r.l.). Wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę albo dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie Prawo budowlane.Decyzja zezwalająca na wyłączenie z produkcji gruntów rolnych jest tzw. decyzją związaną, czyli taką, której sam fakt wydania oraz treść jest ściśle określona przepisami prawa, a proces oceny organu administracji jest ograniczony do minimum. Oznacza to, że wydający decyzję sprawdza jedynie, czy są spełnione przesłanki wydania decyzji - jeśli tak, to decyzję wydaje. Nie jest przesłanką konieczną do wydania decyzji o wyłączeniu z produkcji rolnej zgodność planowanej inwestycji z konkretnym przeznaczeniem nierolniczym i nieleśnym przewidzianym w planie miejscowym dla danego terenu. W sprawach w przedmiocie udzielenia zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej fakt, że teren został przeznaczony na cele nierolnicze lub nieleśnie w planie miejscowym co do zasady, nie pozwala na wydanie organowi decyzji odmawiającej udzielenia zgody na wyłączenie z produkcji użytków rolnych lub leśnych. W niniejszej sprawie planowana inwestycja zgodnie z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego polega na budowie dwóch konstrukcji wsporczych w ramach przebudowy napowietrznej elektroenergetycznej linii wysokiego napięcia 110 kV E.-O.W ocenie Sądu, przy stosowaniu u.o.g.r.l. wtórne znaczenie ma kwestia własności gruntu, który ma podlegać wyłączeniu z produkcji rolniczej. Oznacza to, że wniosek o wyłączenie z produkcji rolniczej nie musi być złożony przez właściciela gruntu. W regulacjach dotyczących wyłączenia z produkcji użytków rolnych mowa jest o "osobie ubiegającej się o wydanie decyzji" (art. 11 ust. 5 u.o.g.r.l.). Właściwie zatem przyjęły organy, że uprawnionym do wystąpienia z takim żądaniem jest nie tylko właściciel nieruchomości (gruntu), ale również inne podmioty, jeżeli jest to podyktowane ich interesem prawnym (art. 28 k.p.a.). Poszukiwanie i ocena interesu prawnego spółki powinna odbywać się na gruncie uprawnień nabytych przez tę spółkę w drodze nie bezpośrednio norm prawa materialnego, lecz wyjątkowo interes należy wyprowadzić z indywidualnych aktów administracyjnych jakimi są decyzje administracyjne. Słusznie zatem upatrywano w tym przypadku interesu prawnego w decyzjach administracyjnych wydanych na gruncie przepisów u.g.n. oraz norm prawnych zawartych w tej ustawie.Niewątpliwie, taką decyzją jest decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że wskutek wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości podmiot nabywający uprawnienie z takiej decyzji uzyskuje konkretne prawo polegające na możliwości założenia i przeprowadzenia na cudzej nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Uprawnienie to konkretyzuje się na dalszych etapach wykonywania uprawnienia, a jednym z tych etapów jest konieczność wyłączenia z produkcji rolniczej gruntu dotychczas wykorzystywanego rolniczo.Zauważenia również wymaga, że decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. dotyczy zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji ograniczającej sposób korzystania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 listopada 2017 r. (sygn. II OSK 2869/16) "intencją ustawodawcy, wprowadzającego art. 124 ust. 1a u.g.n., było przyśpieszenie procesu inwestycyjnego, nie wprowadził on bowiem dla podjęcia decyzji w oparciu o ww. przepis wymogu ostateczności decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. W przeciwnym wypadku gdyby tak było, to niweczyłoby to cel wydania decyzji z art. 124 ust. 1a u.g.n. Powyższa regulacja ma na celu zapewnienie inwestorowi możliwość sprawnego i szybkiego zrealizowania inwestycji, bez potrzeby oczekiwania na wynik kontroli instancyjnej lub sądowej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. może więc stanowić samodzielną podstawę nadania inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2681/15)".Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że interes prawny spółki przede wszystkim należy wywodzić z uprawnienia nadanego decyzją ograniczającą sposób użytkowania nieruchomości, stanowiącą m.in. własność skarżącego. Wprawdzie w dacie orzekania przez organ odwoławczy decyzja w tym przedmiocie była ostateczna, jednak Kolegium wiedziało o jej zaskarżeniu do sądu administracyjnego.W świetle powyższego Sąd uznał, że wywodzenie interesu prawnego z decyzji, uzasadniało przyjęcie przez organy legitymacji spółki do domagania się wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej. Zatem wydana w tym stanie faktycznym i prawnym decyzja nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego - u.o.g.r.l., jak i art. 28 k.p.a.Z akt sprawy wynika, że organy obydwu instancji nie uchybiły przepisom proceduralnym i przeanalizowały wszystkie okoliczności, które były niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, tj. art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje natomiast wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, interpretując powyższe przepisy, należy zauważyć, że ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wyłącznie działań niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego. Tym samym, organy nie są zobowiązane do dokonywania czynności nieistotnych dla skonkretyzowania praw i obowiązków danego podmiotu. Uwaga ta dotyczy również przepisu art. 77 § 1 k.p.a., będącego uszczegółowieniem zasady prawdy materialnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. W praktyce oznacza to konieczność zgromadzenia i analizy dokumentów, które pozwolą na wydanie rozstrzygnięcia.Należy uznać, że zakwestionowane decyzje wydane zostały w oparciu o właściwie i wyczerpująco ustalony stan faktyczny, stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu i prawidłowo zastosowano obowiązujące przepisów prawa w tym zakresie. W sprawie zebrano wystarczającą ilość materiału dowodowego i dokonano jego właściwej oceny, biorąc również pod uwagę wyjaśnienia skarżącego. Dlatego nie może być mowy o naruszeniu, wskazywanych w skardze przepisów procesowych.Mając powyższe na uwadze, sąd skargę oddalił jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a..