Postanowienie - II GSK 2023/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku K. Ż. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej K. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 lipca 2023 r. sygn. akt III SA/Po 197/23 w sprawie ze skargi K. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2023 r. nr SKO.KM.4030.776.2022 w przedmiocie cOddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku K. Ż. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej K. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 lipca 2023 r. sygn. akt III SA/Po 197/23 w sprawie ze skargi K. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2023 r. nr SKO.KM.4030.776.2022 w przedmiocie c
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono wniosek
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
Role w sprawie
płatnik składek / pracodawca
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dorota Dąbek
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
UZASADNIENIE
IWojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 11 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Po 197/23, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę K. Ż. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 27 stycznia 2023 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów.Od powyższego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został oddalony przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 23 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 2023/23.Pismem z 26 marca 2026 r. skarżący przedstawił aktualne stanowisko w sprawie oraz złożył wniosek o wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sposób umożliwiający skarżącemu korzystanie z uprawnień diagnosty do czasu zakończenia postępowania sadowego wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej. Skarżący wskazał, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w całości niewątpliwie skutkować będzie dalszymi, dotkliwymi oraz nieodwracalnymi dla skarżącego konsekwencjami związanymi z utratą przez skarżącego uprawnień diagnosty niezbędnych do ponownego podjęcia i wykonywania pracy zarobkowej, w sytuacji, gdy z uwagi na zarzuty sformułowane w wywiedzionej skardze kasacyjnej zachodzi wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia przedmiotowej skargi i uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzających go decyzji administracyjnych wydanych przez organy obu instancji.Skarżący wyjaśnił, że od 16 lipca 2025 r. jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Na dzień wniesienia pisma skarżący nadal pozostawał bezrobotny i nie może znaleźć zatrudnienia na stanowisku choćby trochę zbliżonym pod względem finansowym do dotychczasowego. Ponadto skarżący podał, że w dniu 30 października 2023 r., tj. w czasie dotychczasowego zatrudnienia u byłego już pracodawcy, skarżący zawarł z bankiem A. S.A. umowę kredytu hipotecznego na okres 25 lat. Zgodnie z treścią umowy kredytu skarżący jest jedynym kredytobiorcą i to jego w całości obciążają comiesięczne raty kapitałowo – odsetkowe w wysokości 2200 zł.W związku z tym, że skarżący nie ma na chwilę obecną stałego źródła dochodu, a jednocześnie obciążają go koszty m.in. wspomnianego powyżej zobowiązania kredytowego (w tym także oczywiście koszty utrzymania siebie oraz swojej rodziny), niewątpliwie w przedmiotowej sprawie doszło do wystąpienia szkody w postaci drastycznego pogorszenia sytuacji majątkowej skarżącego i jednoczesny brak perspektyw na jej poprawę z uwagi na uniemożliwienie decyzją organu drugiej instancji skarżącemu znalezienie pracy na warunkach podobnych do tej, którą świadczył do końca czerwca 2025 r. Dalsze utrzymywanie się takiej sytuacji w sposób oczywisty prowadzi – w ocenie skarżącego – do pogłębiania się szkody w majątku skarżącego, która w przyszłości nie będzie mogła zostać przywrócona do stanu pierwotnego,tj. nawet w przypadku odzyskania przez skarżącego uprawnień diagnosty, nie dostanie on rekompensaty za powstałe i stale pogłębiające się pogorszenie sytuacji majątkowej m.in. w postaci utraconych zarobków.Skarżący wniósł także o przeprowadzenie dowodu z przedłożonych do pisma dokumentów, tj. zaświadczenia z 14 października 2025 r. z Powiatowego Urzędu Pracy w P.; zaświadczenia z 30 lipca 2025 r. wydanego przez A. S.A. oraz umowy o pracę skarżącego wraz zakresem obowiązków (znajdującej się w aktach sprawy), a także zaświadczenia o zatrudnieniu z 13 września 2023 r. (znajdującego się w aktach sprawy).IINaczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.Rozpoznając złożony w toku postępowania kasacyjnego wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi z kolei, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek.W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Tym samym powinien on dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności.Należy przy tym podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie, pomimo ciążącego na skarżącym obowiązku, nie wykazał on zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Złożona w piśmie z 26 marca 2026 r. argumentacja oraz załączona dokumentacja nie wskazują, aby było zasadne zastosowanie wobec skarżącego środka prawnego w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Utrata uprawnień przez skarżącego nie może być zakwalifikowana jako nieodwracalny skutek, gdyż skarżący w przypadku korzystnego dla niego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, zapadłego po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, będzie mógł "odzyskać" dotychczasowe uprawnienia.Skarżący nie wskazał konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących jego sytuacji życiowej i zawodowej, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie przedstawił bowiem w sposób wystarczający rzeczywistej zdolności płatniczej i możliwości finansowych. Przedłożone przez skarżącego zaświadczenie z 14 października 2025 r. z Powiatowego Urzędu Pracy w P., że od 16 lipca 2025 r. jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, nie jest wystarczające by uznać zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w piśmie z 26 marca 2026 r. wskazał, że "[...] Na dzień wniesienia pisma skarżący nadal pozostawał bezrobotny i nie może znaleźć zatrudnienia na stanowisku choćby trochę zbliżonym pod względem finansowym do dotychczasowego. [...]". Brak jednak obecnie możliwości wykonywania dotychczasowych czynności, nie pozbawia skarżącego możliwości uzyskiwania dochodów z tytułu wykonywania innej pracy, z innymi zarobkami.Aby zbadać, czy zaskarżona decyzja może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie się do aktualnej sytuacji materialnej skarżącego. Dla obrazu sytuacji majątkowej skarżącego, umożliwiającego ocenę w kontekście zasadności przyznania ochrony tymczasowej, niezbędne byłoby np. udzielenie informacji dotyczących posiadanego majątku ruchomego, stanu oszczędności czy rachunków bankowych, a także comiesięcznych zobowiązań skarżącego.Przedłożona przez skarżącego dokumentacja w postaci zaświadczenia wydanego przez A. S.A. z 30 lipca 2025 r. nie obrazuje w sposób kompletny sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego. Zauważyć trzeba, że zaświadczenie wydane przez A. S.A. datowane jest na 30 lipca 2025 r., natomiast wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji datowany jest na 26 marca 2026 r., a zatem zaświadczenie nie jest aktualne na dzień złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z 26 marca 2026 r. Ponadto z zaświadczenia wydanego przez A. S.A. w dniu 30 lipca 2025 r. wynika, że skarżący nie ma zaległości w spłacie kredytu/pożyczki.Skoro zatem skarżący nie przedstawił kompletnego stanu pozostających do jego dyspozycji zasobów finansowych ani stanu majątkowego, nie ma możliwości uznania, że zachodzą wobec niego przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał bowiem, że wykonanie skarżonej decyzji spowoduje ziszczenie się jednej lub obu ustawowych przesłanek wyartykułowanych w treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji musiało to skutkować oddaleniem przedmiotowego wniosku.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.