Postanowienie - II OZ 565/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 1365/24 o uzupełnieniu sentencji wyroku z 4 grudnia 2025 r. o koszty sądowe w sprawie ze skargi kasacyjnej A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 grudnia 2024 rOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 1365/24 o uzupełnieniu sentencji wyroku z 4 grudnia 2025 r. o koszty sądowe w sprawie ze skargi kasacyjnej A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 grudnia 2024 r
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
pokrzywdzony
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Czerwiński
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 16 grudnia 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 1365/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 157 w zw. z art. 207 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a.") uzupełnił sentencję wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 grudnia 2025 r. poprzez dodanie pkt III w brzmieniu: "odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości".Sąd rozpatrzył zgłoszony wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego albowiem został on zgłoszony w skardze kasacyjnej, a Sąd orzekając w trybie autokontroli z art. 179a P.p.s.a. i uchylając wyrok zobligowany był do rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i ponownego rozpatrzenia sprawy. Uznał, że istniały podstawy do uzupełnienia wyroku.Mając na uwadze przepisy P.p.s.a. odnoszące się do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego tj. art. 209, art. 203 pkt 1 i art. 207 § 1 i 2 Sąd stwierdził, że w okolicznościach sprawy spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 207 § 2 P.p.s.a.Zdaniem Sądu, podstawy skargi kasacyjnej okazały się oczywiście usprawiedliwione jedynie częściowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 4 grudnia 2025 r., działając na podstawie art. 179a P.p.s.a. – uchylił wcześniejszy wyrok z 18 grudnia 2024 r. ( pkt I). Następnie, ponownie rozpoznając skargę orzeczono o jej oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a, jak w punkcie II wyroku.Sąd wskazał, że podczas rozpoznania sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie na rozprawie w dniu 18 grudnia 2024 r doszło do naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Skarżąca była pozbawiona możności obrony swych praw, bowiem jak się później okazało nie została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy, na który się nie stawiła. To naruszenie wyczerpało znamiona nieważności postępowania sądowego. W warunkach nieważności postępowania wydano wyrok oddalający skargę w dniu 18 grudnia 2024 r.Sąd zauważył, że dowód doręczenia zawiadomienia skarżącej o terminie rozprawy w dniu 18 grudnia 2024 (k -70 akt sądowych) spełniał wszystkie wymogi formalne. Znajduje się na nim adnotacja o dwukrotnym prawidłowym awizowaniu korespondencji, podpis doręczyciela, a także adnotacja, że przesyłki nie doręczono a pozostawiono ją w placówce pocztowej, o czym umieszczono zawiadomienie w drzwiach adresata. Awizowana przesyłka powróciła z adnotacją poczty "zwrot nie podjęto w terminie". W tych okolicznościach Sąd był w pełni uprawniony do wydania wyroku w dniu 18 grudnia 2024 r., po zawiadomieniu skarżącej i pomimo jej niestawiennictwa, na podstawie dowodu doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy jaki znajduje się w aktach. Dopiero później skarżąca wykazała, że odpowiedzialny za dostarczanie korespondencji w rejonie jej zamieszkania doręczyciel F.M. "w elektronicznym systemie omyłkowo odnotował awizowanie przesyłki", a "awiza nie zostawił" (pisemne oświadczenie doręczyciela k - 88). Okoliczności te zostały potwierdzone w piśmie Poczty Polskiej z dnia 3 kwietnia 2025 r. ( k - 125).Postanowieniem z dnia 5 maja 2025 r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przywrócił skarżącej termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 18 grudnia 2024 r, co otworzyło jej drogę do wniesienia skargi kasacyjnej.W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że skarżąca nie stawiła się na rozprawie w dniu 18 grudnia 2024 r bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku, bowiem nie została prawidłowo zawiadomiona w następstwie błędu pracownika poczty. Ta sytuacja w żaden sposób nie obciąża ani organu wydającego zaskarżoną decyzję, ani sądu rozpoznającego skargę.W konsekwencji końcowy wynik postępowania dla skarżącej jest taki sam, jak w wyroku z dnia 18 grudnia 2025 r., a mając na względzie przyczyny częściowego uwzględnienia skargi kasacyjnej odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. (art. 207 § 2 P.p.s.a.)Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości.Ww. postanowieniu skarżąca zarzuca naruszenie art. 207 § 2 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Jej zdaniem, żadna ze wskazanych przez Sąd okoliczności nie uzasadnia przyjęcia występowania szczególnie uzasadnionego przypadku, o jakim mowa we wskazanym przepisie, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia skoro zamiast uwzględnia żądania zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego zgodnie z wnioskiem o uzupełnienie wyroku z dnia 4 grudnia 2025 r. bezpodstawnie orzeczono o odstąpieniu od ich zasądzenia na rzecz skarżącej.Na podstawie tak sformułowanego zarzutu wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uznanie, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona - art. 188 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., w konsekwencji uzupełnienie wyroku zgodnie z jej wnioskiem tj. zasądzenie na jej rzecz od organu kwoty 607 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego w kwocie 100 zł odpowiadającej wysokości uiszczonego od zażalenia wpisu.W uzasadnieniu zażalenia skarżąca przedstawiła argumentację, która w jej ocenie, uzasadnia postawiony w zażaleniu zarzut.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo uzupełnił wyrok z 4 grudnia 2024 r. na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2026 r., poz. 143, dalej jako "P.p.s.a.") i zastosował art. 207 § 2 P.p.s.a. dający Sądowi uprawnienie do odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części z uwagi na "szczególnie uzasadnione okoliczności".Skarżąca zauważa, że skoro uchylony został w trybie autokontroli z art. 179a P.p.s.a. poprzedni wyrok WSA wydany po wznowieniu postępowania z uwagi na przesłankę pozbawienia strony udziału w postępowaniu bez jej winy – art. 240 § 1 pkt 4 K.p.a. a skarżąca dopełniła obowiązku złożenia do Sądu wniosku o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 607 zł, to Sąd decydując się odstąpić od zasądzenia tych kosztów powinien wskazać takie okoliczności, które odpowiadają szczególnie uzasadnionemu przypadkowi, a tego jej zdaniem w zaskarżonym postanowieniu zabrakło. W jej ocenie, odstępując od zasądzenia kosztów rozstrzygnął w sposób najbardziej zbliżony do braku orzeczenia w tym zakresie.Przesłanką do odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego jest wystąpienie szczególnie uzasadnionych okoliczności, które nie zostały w żaden sposób zdefiniowane w P.p.s.a. Z racji tego wywieść należy, że to Sąd samodzielnie decyduje jakie okoliczności uzna w konkretnej sprawie za uzasadniające odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów. Oczywiście nie może poprzestać na dowolnym wskazaniu jakichkolwiek okoliczności ale powinno to odnosić się do okoliczności obiektywnie rzecz biorąc wskazujących, że było to uzasadnione.Przykładowo w orzecznictwie wskazuje się sytuację gdy wynagrodzenie za zastępstwo procesowe jest bardzo wysokie w relacji zarówno do stopnia zawiłości sprawy, jak i nakładu pracy, jaki należało ponieść na sporządzenie skargi kasacyjnej, a jednocześnie nie ulega wątpliwości, że druga strona nawet w najmniejszym stopniu nie przyczyniła się do podjęcia wadliwego orzeczenia przez sąd pierwszej instancji.Zastosowanie tego przepisu możliwe jest także gdy na skutek wad popełnionych w swoim postępowaniu organ przyczynił się do poniesienia kosztów, których zwrotu później dochodził. Inną sytuacją uzasadniającą odstąpienie od zasądzenia kosztów może być wielokrotne powielenie skargi kasacyjnej (lub odpowiedzi na skargę kasacyjną) w bardzo podobnych lub identycznych problemowo sprawach.Z powyższego wynika, że chodzi o sytuację z zakresu rozliczenia kosztów postępowania, w których jedna ze stron byłaby pokrzywdzona tym zasądzeniem albowiem nie ponosi jakiejkolwiek winy za taki wynik sprawy, który obligowałby do zasądzenia od niej kosztów.Zasadniczo to wygrywający sprawę uzyskuje koszty postępowania w formie ich zwrotu. Kiedy jednak wygrana skarżącego nie jest wynikiem wniesionej przez niego skargi, to zasadnym jest rozważenie czy nie powinno odstąpić się od ich zasądzenia w całości albo części.W niniejszej sprawie Sąd dokonał uchylenia własnego wyroku z uwagi na istnienie podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania sądowego bowiem okazało się, że skarżąca nie została prawidłowo powiadomiona o terminie rozprawy przed Sądem I instancji, co uzasadniało zastosowanie art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Wadliwość powiadomienia spowodowana była zaniechaniem obowiązków pracownika Urzędu Pocztowego, który nie dokonując awizacji zawiadomienia z sądu oznaczył je omyłkowo w systemie jako awizowane i upłynął termin zawiadomienia a skarżąca nie uzyskała informacji o planowanej rozprawie. Zauważyć należy, że sama awizacja od strony formalnej była prawidłowa gdyż dowód doręczenia nie budził wątpliwości sądu (podwójna awizacja, podpis doręczyciela, adnotacja, że przesyłki nie doręczono i pozostawiono ją w placówce pocztowej o czym pozostawiono zawiadomienie w drzwiach adresata). Zatem Sąd nie przyczynił się do wystąpienia nieważności postępowania wydając wyrok bez udziału skarżącej. Dopiero później skarżąca wskazała, że doręczyciel omyłko oznaczył przesyłkę jako awizowaną, choć awiza nie pozostawił (pisemne oświadczenie doręczyciela). Powyższe okoliczności potwierdziło również pismo Poczty Polskiej z 3 kwietnia 2025 r.W tych okolicznościach wskutek przywrócenia skarżącej terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku możliwe stało się wniesienie skargi kasacyjnej i uchylenie wyroku.Nie bez znaczenia pozostaje także okoliczność, że po uchyleniu wyroku Sąd ponownie rozpoznając sprawę oddalił skargę skarżącej, czyli z jednej strony skarżąca wygrała gdyż wyrok uchylono z powodu nieważności postępowania a z drugiej przegrała sprawę gdyż jej skargę oddalono.W ocenie NSA, wszystkie te okoliczności Sąd powołał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odnośnie do uzupełnienia wyroku o koszty postępowania. To właśnie one są w niniejszej sprawie tymi szczególnie uzasadnionymi okolicznościami z art. 207 § 2 P.p.s.a., które pozwoliły na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.W istocie z okoliczności postępowania sądowego wyłania się taki jego obraz, który powala przyjąć, że odpowiedzialność za powstanie kosztów postępowania (wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku z uzasadnieniem, wniesienie skargi kasacyjnej, reprezentowanie przez pełnomocnika ) wynikało z wadliwego postępowania pracownika poczty a tym samym wynik postępowania sądowego nie zależał od starań skarżącej kasacyjnie ale był wynikiem zaistniałej omyłki urzędnika poczty. Nie miał z nią nic wspólnego ani organ wydający decyzję ani sąd wydający wyrok. Wobec czego trudno obciążać kosztami organ, zwłaszcza że merytorycznie zaskarżona decyzja okazała się prawidłowa gdyż skargę skarżącej oddalono.Słusznie zatem zauważył Sąd I instancji, że przyczyny częściowego uwzględnienia skargi kasacyjnej uzasadniały odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.Generalną zasadą przy orzekaniu o kosztach postępowania jest to, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem skarżąca kierując skargę powinna była liczyć się z ponoszeniem związanych w tym kosztów. Gdyby podniesione przez nią zarzuty spowodowały uwzględnienie skargi kasacyjnej w całości mogła by liczyć na zasądzenie kosztów zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy z art. 203 P.p.s.a. Jednak jej skarga kasacyjna miała jedną uzasadnioną podstawę tj. nieważność postępowania natomiast pozostałe zarzuty okazały się nieskuteczne i skargę tę oddalono.W związku z powyższym uzupełnienie wyroku o wyliczone przez skarżącą koszty postępowania kasacyjnego w wysokości 607 złotych nie było prawidłowe bowiem Sąd I instancji zasadnie przyjął, że wystąpiły w sprawie szczególnie uzasadnione okoliczności uzasadniające odstąpienie przez Sąd od zasądzenia ich zwrotu stosownie do art. 207 § 2 P.p.s.a.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sad Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.