Wyrok - III SA/Lu 36/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Lublin-Północ w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 22 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu oddala skargę. UZASADNIENIOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Lublin-Północ w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 22 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu oddala skargę. UZASADNIENI
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
prokurator
uczestnik postępowania
uczestnik
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Przewodniczący
Agnieszka Kosowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy Lublin – Północ w Lublinie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 22 października 2025 r. w przedmiocie nałożenia na P. W. kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zarejestrowania pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 90 dni od dnia sprowadzenia z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.Prezydent Miasta Lublin (dalej jako "organ I instancji", "Prezydent") wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej na P. W. (dalej jako "uczestnik postępowania") za niedopełnienie obowiązku zarejestrowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Podstawą wszczęcia postępowania była informacja Starosty Świdnickiego o zbyciu przez uczestnika pojazdu marki PEUGEOT nr VIN [...] w dniu 5 sierpnia 2024 r.Decyzją z dnia 17 czerwca 2025 r. Prezydent nałożył na uczestnika postępowania karę pieniężną w wysokości 1 000 zł z tytułu naruszenia obowiązku zarejestrowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu marki PEUGEOT nr VIN [...] w terminie 90 dni od dnia sprowadzenia z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, wskazując jako podstawę prawną art. 140mb ust. 2 oraz art. 73aa ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm., dalej jako "p.r.d", "ustawa").W wyniku rozpatrzenia odwołania uczestnika postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy" "Kolegium"), decyzją z dnia 22 października 2025 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie I instancji w całości.W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 73aa ust. 1 p.r.d., właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia odpowiednio nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 1), dopuszczenia do obrotu przez organ Krajowej Administracji Skarbowej pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej (pkt 2), sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej (pkt 3). W przypadku gdy właścicielem pojazdu jest przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami termin wynosi 90 dni (art. 73aa ust. 3 p.r.d.).Przepis art. 140mb ust. 2 p.r.d. stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1 000 zł.Kolegium wskazało, że prowadzący działalność gospodarczą P. W. sprowadził na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazd marki Peugeot o wyżej wymienionym numerze VIN w dniu 6 lipca 2024 r. Był on zobowiązany do złożenia wniosku o rejestrację tego pojazdu do dnia 24 października 2024 r. Czynności tej w ustawowym terminie nie dopełnił, w dniu 5 sierpnia 2024 r. pojazd dostał sprzedany.Organ odwoławczy nie podzielił oceny i stanowiska organu I instancji, że uczestnik postępowania nie wywiązał się z ustawowego obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, co obligowało organ do nałożenia kary pieniężnej.Organ odwoławczy stwierdził, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że zbycie przez przedsiębiorcę pojazdu sprowadzonego z kraju członkowskiego UE przed wynikającym z przepisów terminem na złożenie wniosku o jego rejestrację, wyklucza możliwość nałożenia kary określonej przepisem art. 140mb ust. 2 p.r.d. Zatem, w momencie zbycia pojazdu podmiot będący dotychczas jego właścicielem - przestaje nim być, a przez to traci możliwość złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, zaś obowiązek ten przechodzi na nowego jego właściciela (nabywcę). Powyższe ustalenia mają przełożenie na ocenę wystąpienia przesłanek nakładania kary pieniężnej na podstawie art. 140mb ust. 2 p.r.d. Literalna wykładnia tego przepisu wskazuje, że dopuszcza on nałożenie kary na podmiot będący właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o jego rejestrację w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3 p.r.d. Nie jest zatem możliwe, a przez to uprawnione nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 140mb ust. 2 p.r.d. na byłego właściciela pojazdu, którego obowiązek złożenia wniosku o rejestrację pojazdu wygasł z uwagi na zbycie tego pojazdu w otwartym terminie do dokonania czynności zgłoszenia wniosku o jego rejestrację. Prawidłowa wykładnia art. 73aa ust. 1 i ust. 3 p.r.d. prowadzi zatem do wniosku, że w sytuacji, gdy wyznaczony w ustawie termin na wypełnienie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację nie upłynął, a właściciel dokonał zbycia pojazdu, wygasa obowiązek wynikający z art. 73aa ust. 1 albo ust. 3 p.r.d. W konsekwencji brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 140mb p.r.d.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Prokurator Rejonowy Lublin – Północ w Lublinie (dalej "Prokurator") decyzji Kolegium z dnia 22 października 2025 r. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 73aa ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 73aa ust. 3 w zw. z art. 140mb p.r.d., poprzez błędne przyjęcie, że P. W. nie naruszył obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu marki PEUGEOT w terminie 90 dni od dnia sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w sytuacji kiedy przed upływem terminu 90 dni przestał być właścicielem przedmiotowego pojazdu, a co za tym idzie błędnie nie został obciążony karą pieniężną w wysokości 1 000 zł.Wobec tak postawionego zarzutu Prokurator wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skoro przepis stanowi, że właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację we wskazanym ustawowym terminie (30 lub 90 dni), to oczywiste jest, że chodzi o każdego właściciela, dla którego co też oczywiste, bieg ustawowego terminu do dokonania tej czynności będzie inny. Tym samym zarejestrowanie przez kolejnego właściciela pojazdu w ustawowym terminie, który mieści się jednocześnie w terminie, w którym zobowiązany był to zrobić poprzedni właściciel, gdyby pojazdu nie sprzedał, nie oznacza, że uczestnik postępowania nie ponosi odpowiedzialności za zaniechanie wykonania ustawowego obowiązku. Istotny jest fakt, że dany podmiot będąc do tego zobowiązany nie dopełnił ustawowego obowiązku przed zdarzeniem, które uczyniło to niemożliwym. Nie budzi wątpliwości, że zbycie pojazdu uniemożliwiło uczestnikowi postępowania złożenie wniosku o rejestrację pojazdu, gdyż wniosek taki może złożyć wyłącznie aktualny właściciel, a z chwilą dokonania czynności zbycia uczestnik postępowania utracił legitymację do zarejestrowania pojazdu.Prokurator zwrócił jednak uwagę, że istota sprawy nie dotyczy możliwości wykonania tego obowiązku. Zaskarżona decyzja nie dotyczy nałożenia na uczestnika postępowania obowiązku zarejestrowania pojazdu, którego już nie jest właścicielem, a nałożenia kary za to, że nie dokonał rejestracji pojazdu sprowadzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, kiedy tym właścicielem był.W ocenie Prokuratora uczestnik postępowania, będąc właścicielem pojazdu zobowiązany był do jego zarejestrowania przed dokonaniem zbycia, które nastąpiło w terminie otwartym na dokonanie rejestracji pojazdu. Prokurator zgodził się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że zbycie pojazdu przed upływem terminu do dokonania jego rejestracji było prawem uczestnika postępowania. Nie oznacza to jednak, że ta okoliczność i fakt zarejestrowania pojazdu przez nowego nabywcę zwalania go z odpowiedzialności za to, że w czasie, kiedy był właścicielem tej rejestracji nie dokonał.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację. Końcowo organ zwrócił uwagę, że art. 73aa ust. 7 został zmieniony przez art. 1 pkt 5 lit. g ustawy z dnia 7 listopada 2025 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1734, dalej "ustawa zmieniająca") z dniem 24 grudnia 2025 r. Zgodnie z przepisem art. 73aa ust. 7 przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy właściciel pojazdu dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1, 2 albo 3. Natomiast w myśl art. 3 ustawy zmieniającej do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego przepisu, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:Skarga pomimo trafności podniesionych zarzutów podlega oddaleniu.Bezspornym jest, że uczestnik postępowania P. W. prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, w dniu 26 lipca 2024 r. sprowadził na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej pojazd marki PEUGEOT 2008 nr VIN [...], którego nie zarejestrował, i który 5 sierpnia 2024 r. został sprzedany.W tym stanie faktycznym organ I instancji w decyzji z dnia 17 sierpnia 2025 r. uznał, że uczestnik postępowania podlega karze pieniężnej na podstawie art. 140mb ust. 2 w związku z art. 73aa ust. 1 pkt 3 i ust. 3 p.r.d. w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie. Natomiast organ odwoławczy zakwestionował zasadność prowadzenia postępowania administracyjnego w okolicznościach faktycznych sprawy, wobec czego uchylił zaskarżoną decyzją oraz umorzył postępowanie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej jako "k.p.a.").W istocie spór w sprawie dotyczy wykładni przepisów prawa materialnego, które legły u podstaw rozstrzygnięć organów.Zgodnie z art. 73aa ust. 1 p.r.d., w brzmieniu na dzień podejmowanych przez organy rozstrzygnięć, właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia:1) nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;2) dopuszczenia do obrotu przez organ Krajowej Administracji Skarbowej pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej;3) sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.W przypadku gdy właścicielem pojazdu, o którym mowa w ust. 1, jest przedsiębiorca prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, obowiązany jest do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 90 dni (art. 73aa ust. 3 ustawy).Z kolei zgodnie z art. 140mb ust. 2 p.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1 000 zł.Z powołanych przepisów wynika generalny obowiązek właścicieli pojazdów do ich rejestracji. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 1 powołanej ustawy dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest, co do zasady, dowód rejestracyjny. Natomiast stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu, starosta właściwy - wydając decyzję o rejestracji pojazdu, dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice rejestracyjne.Skoro przepis stanowi, że właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację we wskazanym ustawowym terminie (30 lub 90 dni), to oczywiste jest, że chodzi o każdego właściciela, dla którego bieg ustawowego terminu do dokonania tej czynności będzie inny. Tym samym zarejestrowanie przez kolejnego właściciela pojazdu w ustawowym terminie, który mieści się jednocześnie w terminie, w którym zobowiązany był to zrobić poprzedni właściciel (czyli w tej sprawie uczestnik postępowania) gdyby pojazdu nie sprzedał, nie oznacza, że uczestnik nie ponosi odpowiedzialności za zaniechanie wykonania ustawowego obowiązku.Podzielić należy stanowisko Prokuratora, że istotny jest fakt, że dany podmiot będąc do tego zobowiązany nie dopełnił ustawowego obowiązku przed zdarzeniem, które uczyniło to niemożliwym. Nie budzi wątpliwości, że zbycie pojazdu uniemożliwiło uczestnikowi postępowania złożenie wniosku o rejestrację pojazdu, gdyż wniosek taki może złożyć wyłącznie aktualny właściciel i uczestnik z chwilą dokonania czynności zbycia utracił legitymację do zarejestrowania pojazdu.Istota sprawy niniejszej nie dotyczy jednak możliwości wykonania tego obowiązku. Zaskarżona decyzja nie dotyczy bowiem nałożenia na uczestnika postępowania obowiązku zarejestrowania pojazdu, którego już nie jest właścicielem, a nałożenia kary za to, że nie dokonał rejestracji pojazdu sprowadzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, kiedy tym właścicielem był.Przepis art. 140mb ust. 2 p.r.d. stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu, a nie kto jest właścicielem pojazdu, obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1 000 zł.Tym samym uczestnik postępowania, będąc właścicielem pojazdu zobowiązany był do jego zarejestrowania przed dokonaniem zbycia, które nastąpiło w terminie otwartym na dokonanie rejestracji pojazdu. Zbycie pojazdu przed upływem terminu do dokonania jego rejestracji było prawem właściciela. Nie oznacza to jednak, jak już zaznaczono, że ta okoliczność i fakt zarejestrowania pojazdu przez nowego nabywcę zwalania uczestnika z odpowiedzialności za to, że w czasie, kiedy był właścicielem tej rejestracji nie dokonał.Skoro tego nie uczynił, podlegał karze pieniężnej, na podstawie powołanego wyżej przepisu. W przypadku, gdy pojazd zostanie zbyty w terminie wcześniejszym, przed upływem 90 dni od sprowadzenia pojazdu na terytorium Polski z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, to wówczas, końcowy termin na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego jest równoznaczny z terminem zbycia sprowadzonego pojazdu.W stanie prawnym obowiązującym na datę wydania zaskarżonej decyzji - tylko w jednym przypadku, o którym mowa w art. 73aa ust. 7 p.r.d., zniesiony został obowiązek w zakresie rejestracji. Zgodnie z tym przepisem, przepisu art. 73aa ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, gdy właściciel pojazdu nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1 albo 3. Przypadek ten w niniejszej sprawie nie zachodzi, gdyż nie mamy do czynienia z pojazdem nabytym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, który został zbyty przed upływem terminu na dokonanie jego rejestracji, a z pojazdem zbytym przed upływem ustawowego terminu do złożenia wniosku o rejestrację przez właściciela, przedsiębiorcę, który sprowadził pojazd z terytorium Państwa UE na terytorium Polski.W ocenie sądu właśnie treść art. 73aa ust. 7 ustawy potwierdza obowiązek zarejestrowania pojazdu, o którym mowa w ust. 1, przez każdorazowego właściciela.Sąd podziela argumentację prezentowaną m.in. w wyrokach wydanych w sprawach o sygn. III SA/Po 690/24, III SA/Lu 705/24, III SA/Lu 607/24 oraz III SA/Lu 282/25 dotyczących wykładni art. 140mb ust. 2 p.r.d. Jedynie dla porządku odnotować należy, że w orzecznictwie prezentowane jest również stanowisko zbieżne z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, sygn. III SA/Łd 3/25 oraz III SA/Łd 890/24 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. III SA/Kr 1908/24).Zatem decyzja Prezydenta Miasta Lublin z 17 czerwca 2025 r. nakładająca na uczestnika postępowania karę pieniężną była prawidłowa i nie zachodziła konieczność jej uchylenia. W tym zakresie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie – na dzień jej wydania – naruszała przepisy prawa materialnego.Należy jednak zwrócić uwagę na powołaną we wstępnej części uzasadnienia ustawę z dnia 7 listopada 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1734 - "ustawa zmieniająca"), która weszła w życie – w tym zakresie – 24 grudnia 2025 r. Brzmienie znowelizowanego art. 73aa ust. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym rozszerza zwolnienie z obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. Zgodnie z nowym brzmieniem - przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku, gdy właściciel pojazdu dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1, 2 albo 3.Zatem w obecnym stanie prawnym zbycie pojazdu, w tym sprowadzonego na terytorium Polski z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej przed upływem terminu na złożenie wniosku o jego rejestrację zwalnia z tego obowiązku. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym stwierdzone w przedmiotowej sprawie zaniechanie uczestnika postępowania nie będzie więc obecnie sankcjonowane karą pieniężną.Przy czym, zgodnie z art. 3 wskazanej ustawy zmieniającej – do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego przepisu, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W przedmiotowej sprawie decyzja organu odwoławczego wydana została 22 października 2025 r., a zatem postępowanie zostało zakończone jeszcze przed wejściem w życie nowelizacji.Decyzja organu odwoławczego, jak już wyjaśniono na moment jej wydania naruszała przepisy prawa materialnego. Co do zasady zatem powinna być uchylona przez sąd. Wyrok uchylający zaskarżoną decyzję spowodowałby jednak, że postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie nałożenia kary pieniężnej powróciłoby do etapu wszczętego, ale jeszcze niezakończonego przed dniem 24 grudnia 2025 r. W konsekwencji Kolegium orzekając na dzień wydania nowej decyzji i tak zobowiązane byłoby do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie, skoro na podstawie art. 3 wskazanej powyżej ustawy zmieniającej – do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego przepisu, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, a zatem uczestnik postępowania nie mógłby już zostać pociągniętym do odpowiedzialności administracyjnej.Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a"), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.Uchylenie zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny spowodowałoby w istocie, mając na względzie powyższe, wydanie nowej decyzji organu odwoławczego identycznej w swojej treści do decyzji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu. Zatem wynik postępowania przed organem odwoławczym byłby taki sam.W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta musi oczywiście uwzględniać stan prawny i stan faktyczny z daty wydania zaskarżonego do sądu aktu lub czynności. Jednakże sąd administracyjny zobowiązany jest także do uwzględnienia zdarzeń prawnych lub faktycznych zaistniałych już po wydaniu zaskarżonego aktu lub czynności i oceny ich wpływu na legalność zaskarżonej decyzji, postanowienia, aktu lub czynności.Istota kontroli legalności decyzji administracyjnych sprowadzać się powinna do eliminacji z obrotu prawnego decyzji obarczonych wadami prawnymi. Natomiast w przedmiotowej sprawie uchylenie zaskarżonej decyzji nie spowodowałoby, że nowe rozstrzygnięcie będzie miało inną treść niż zaskarżone w niniejszej sprawie. W związku z tym – pomimo, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego to jednak w związku z zaistniałą zmianą stanu prawnego – uznać należy, że naruszenie to nie będzie miało żadnego wpływ na wynik ponownie prowadzonej sprawy.Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.Sprawa niniejsza została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy wniosek taki został złożony przez organ, a Prokurator nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy wniosek taki został złożony przez organ, a Prokurator nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.