Wyrok - II OSK 388/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant starszy asystent sędziego Paulina Jaszczuk po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1414/23 w sprawie ze skargi L.S.Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant starszy asystent sędziego Paulina Jaszczuk po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1414/23 w sprawie ze skargi L.S.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
uchwała rady gminy
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Antas
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 26 października 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1414/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi L.S. (dalej jako "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 kwietnia 2023 r. znak: DOA.7110.347.2022.MML w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego.Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.Wojewoda Mazowiecki decyzją z 10 października 2022 r. Nr 924/OPON/2022 umorzył, wszczęte na wniosek skarżącego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z 20 listopada 2017 r., Nr 2031/2017, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. S. A pozwolenia na budowę kontenerowej stacji transformatorowej SN-15 kV/nN-0,4 kV, złącza kablowego SN-15kV, elektroenergetycznej sieci kablowej Sn- 15kV i nN-04 kV, na działkach nr ew. [...] ... [...] obręb [...], gmina [...].Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 13 kwietnia 2023 r. znak: DOA.7110.347.2022.MML, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.Organ wskazał, że status strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę należy rozpatrywać biorąc pod uwagę treść art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm., dalej: "Pr. bud."), który jako przepis szczególny do art. 28 K.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.Dla pełnego odczytania normy zawartej w tym przepisie należy wziąć pod uwagę czym jest obszar oddziaływania obiektu według art. 3 pkt 20 Pr. bud. Przez pojęcie to należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć.Organ podkreślił, że z uwagi na nowelizacje art. 3 pkt 20 Pr. bud., powyższe odnosi się jedynie do ograniczeń w zabudowie.Organ stwierdził, że analiza akt przedmiotowej sprawy wykazała, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji organu stopnia podstawowego i że wywodzi on swój interes prawny z tytułu przysługującego mu prawa własności działek nr ew. [...] ... [...] obręb [...], Gmina [...], co potwierdza treść księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], VI Wydział Ksiąg Wieczystych.Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że z częścią działek należących do skarżącego graniczy objęta sporną inwestycją działka drogowa o nr ew. [...]. Z projektu budowlanego wynika, że na działce nr ew. [...], stanowiącej pas drogowy ulicy [...] projektuje się złącze kablowe SN -15 kV 4-polowe, do którego zostaną wprowadzone istniejące linie kablowe SN - 15 kV w kierunku stacji transformatorowej nr [...] i odłącznika nr [...].Ponadto, z projektu budowlanego oraz z projektu zagospodarowania terenu wynika, że na działce drogowej nr ew. [...], stanowiącej pas drogowy ulicy [...] projektuje się linię kablową SN 15 kV typu 3xXRUHAKXS 1x120 mm2 na odcinkach: od istniejącej linii kablowej SN - 15 kV od projektowanej kontenerowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV nr 01-1111 do projektowanego złącza kablowego SN-15 kV i od projektowanego złącza kablowego SN-15 kV do istniejącej linii kablowej SN-15 kV wprowadzonej na słup z odłączeniem nr [...] (przewidzianego do rozbiórki wg odrębnego rozdzielnika).W ocenie organu odwoławczego, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr. bud. nie obejmuje swym zakresem działek nr ew. [...] ... [...].Zdaniem GINB, położenie tych działek względem projektowanego przedsięwzięcia, a zwłaszcza jego charakter wykluczają uznanie, że sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zabudowy działek należących do wnioskodawcy, które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Sporna inwestycja nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (§ 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). W projekcie budowlanym wskazano, że projektowane urządzenia elektroenergetyczne nie są uciążliwe dla środowiska i nie oddziałują w jakikolwiek sposób na działki sąsiadujące z inwestycją. Inwestycja nie powoduje również ograniczenia możliwości korzystania z szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, elektryczność, telekomunikacja), jak również nie pozbawia działek należących do wnioskodawcy dostępu do drogi publicznej. Roboty budowlane przewidziane w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z 20 listopada 2017 r., Nr 2031/2017, z całą pewnością nie obejmują nieruchomości należących do wnioskodawcy.Odnośnie do twierdzenia skarżącego, że przysługuje mu interes prawny albowiem usytuowanie urządzeń energetycznych w postaci kontenerowej stacji transformatorowej SN-15kV/nN-0,4kV, złącza kablowego SN-15kV, elektroenergetycznej sieci kablowej Sn-15kV i nN-04kV, na części działki nr ew. [...], obręb [...] (droga gminna, ul. [...]), tj. centralnie, na środku skrzyżowania ww. drogi gminnej z drogą wewnętrzną całkowicie, faktycznie uniemożliwia korzystanie przez niego z jego nieruchomości nr ew. [...] ... [...], zaś miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa przeznaczenie działki nr ew. [...], jako drogę wewnętrzną, organ zauważa, że z akt sprawy wynika, że działka nr ew. [...], została objęta zakresem obowiązywania uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] 2006 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy [...] obejmującej miejscowość [...] część I (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2006 r., nr [...] poz. [...]. Z załącznika graficznego do miejscowego planu, wynika, że fragment ww. działki znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 9KDW, którego podstawowym przeznaczeniem jest - tereny komunikacji kołowej - drogi dojazdowe wewnętrzne istniejące oraz wskazane planem. Organ przyjął, że z faktu, że przeznaczeniem działki nr ew. [...] jest droga wewnętrzna, stanowiąca drogę dojazdową do innych działek wnioskodawcy nie przesądza, że posiada on interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę.Znajdujący się na wysokości działki nr ew. [...] słup nie jest częścią przedmiotowej inwestycji, lecz jest to istniejąca słupowa stacja transformatorowa 15/0 4 kV [...] [...].Wobec tego GINB przyjął, że skarżący nie wykazał a organ nie dopatrzył się, aby miał on interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z 20 listopada 2017 r., Nr 2031/2017. Na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pr. bud.Skoro ww. decyzja Starosty [...] nie dotyczyła interesu prawnego, ani obowiązku skarżącego, to - stosownie do treści art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Pr. bud., nie mógł być on uznany za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia.Z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia, GINB uznał, że merytoryczna argumentacja odwołania, dotycząca decyzji Starosty [...] nie mogła być przedmiotem oceny.Skarżący zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia w całości zarzucając jej utrzymanie w mocy wadliwej decyzji umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, gdy decyzja, której domaga się stwierdzenia nieważności rażąco naruszała prawo poprzez jej niezgodność z postanowieniami obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przeznacza jego działkę nr [...] na drogę wewnętrzną 9KDW a jednocześnie zezwala na posadowienie stacji transformatorowej w miejscu do tego nieprzeznaczonym w kolizji z drogą wewnętrzną. Wskazał, że inwestycja ta całkowicie, faktycznie uniemożliwia mu korzystanie z usankcjonowanego prawnie dojazdu do ww. nieruchomości (pozbawia jego nieruchomości faktycznego dostępu do drogi publicznej), a tym samym, całkowicie, faktycznie uniemożliwia korzystanie przez z jego nieruchomości, tj. działek o nr ew. [...] ... [...]. Zarzuca brak wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności gdy decyzja o pozwoleniu na budowę narusza rażąco miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wadliwie organ uznał, że nie posiada on interesu prawnego w wystąpieniu o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę. Zakwestionował dokonaną przez organ ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wobec tego, że nie wyjaśniono wszelkich okoliczności sprawy. W piśmie procesowym z 24 października 2023 r. pełnomocnik skarżącego doprecyzowała postawione wcześniej zarzuty skargi.Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznał skargę za uzasadnioną i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.Sąd wyjaśnił, że w sytuacji, gdy ustalenie czy osoba wnioskująca o stwierdzenie nieważności decyzji ma interes prawny w sprawie wymaga przeprowadzenia bardziej szczegółowego postępowania wyjaśniającego, wówczas powinno ono nastąpić w toku postępowania administracyjnego. Właściwy organ powinien wszcząć postępowanie nadzwyczajne, co stwarza możliwość do szczegółowego badania interesu prawnego wnioskodawcy a następnie zbadać, czy zachodzą ustawowe przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Zasadą jest, że złożenie wniosku o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego przez podmiot czy podmioty niebiorące udziału w postępowaniu zwykłym wymaga od organu, wobec przepisu art. 157 § 2 K.p.a., oceny interesu prawnego wnioskodawcy czy wnioskodawców, co miało miejsce w sprawie niniejszej.Zdaniem Sądu, błędnie przyjął – a równie wadliwie zaakceptował to organ II instancji – w swym rozstrzygnięciu, podjętym na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., Wojewoda, że niezbędnym było umorzenie postepowania z uwagi na podmiotową bezprzedmiotowość (brak interesu prawnego wnioskodawcy w postępowaniu nadzwyczajnym). Za stronę postępowania nadzwyczajnego może też być uznany także podmiot, który wprawdzie nie był stroną w postępowaniu zwykłym, jednak ma interes prawny, w rozumieniu art. 28 K.p.a., do bycia stroną w tym postępowaniu administracyjnym. Nie budzi wątpliwości, iż interes prawny, o którym mowa w art. 28 K.p.a., może wynikać nie tylko z normy prawa materialnego administracyjnego, ale także z normy prawa materialnego, należącej do każdej innej gałęzi prawa, w tym również do prawa cywilnego (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2405/19 i z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2404/19, CBOSA).Stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji będzie każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy decyzja administracyjna, której żąda weryfikacji lub która jest przedmiotem weryfikacji w postępowaniu wszczętym z urzędu (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1892/19, CBOSA). W orzecznictwie podkreśla się, że okoliczność, że skarżący nie był stroną postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, nie może wykluczać tego, że może mieć taki status w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym. Odrębność postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę od postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wraz z niewątpliwym stwierdzeniem, że art. 28 ust. 2 p.b. jest przepisem szczególnym, uzasadniają pogląd, według którego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę legitymację do żądania wszczęcia takiego postępowania należy przede wszystkim oceniać na podstawie art. 28 K.p.a. (wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 757/20, CBOSA).Sąd zwrócił uwagę, że przedmiotem postępowania nadzorczego o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest decyzja wydana w postępowaniu zwyczajnym, na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie orzekania. Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji ostatecznej nie jest kontynuacją rozstrzygnięcia uchylanej decyzji. Decyzja ta dotyczy nowej sprawy - wadliwości decyzji (vide wyrok WSA w Warszawie z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 598/17, CBOSA).Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że z analizy akt przedmiotowej sprawy, dokonywanej w świetle twierdzeń skarżącego, tak rozumiany interes prawny wynika niewątpliwie. Przysługujące skarżącemu prawo do nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] (z podziału której, dokonanym w 2022 r., powstały działki nr ew. [...] ... [...]) jest prawem rzeczowym – prawem własności. Jak wynika z art. 140 Kodeksu cywilnego, prawo to wyraża się m.in. w korzystaniu z rzeczy z wyłączeniem innych osób i zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa. Prawo własności podlega w Polsce szczególnej ochronie, której rangę podkreśla art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Potwierdzenie tej zasady znajduje się w art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej, określającym zasadę wolności praw.Wywiedzenie więc interesu prawnego skarżącego w sprawie niniejszej – z pozaustawowego ograniczenia jego prawa do korzystania z własności przez pozwolenie na budowę w sposób uniemożliwiający mu korzystanie z własnej nieruchomości nr ew. [...] przez zezwolenie na lokalizację złącza kablowego SN-15 kV i nN-0,4 kV w kolizji z drogą wewnętrzną już w dacie wydawania pozwolenia na budowę ujętą w sposób umożliwiający identyfikację planowanego zagospodarowania tej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego – Sąd uznał za prawidłowe. Trafnie zauważyła pełnomocnik skarżącego, że oczywistym prawnie było, że podział całej nieruchomości skarżącego (nr ew. [...]) na poszczególne działki musi być zgodny z obowiązującym aktem prawa miejscowego. Podział ten, acz dokonany po wydaniu kwestionowanej co do ważności decyzji Starosty [...] (projekt podziału przedstawiono do ujęcia w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym 18 listopada 2021 r.), przewidywał – zgodnie z planem miejscowym – przeznaczenie działki nr ew. [...] pod drogę wewnętrzną i był zgodny z tak określonym przeznaczeniem w prawie miejscowym.Co więcej, ocena w tym aspekcie legitymacji czynnej skarżącego w zainicjowaniu postepowania nadzwyczajnego, wymagała zwrócenia uwagi, że w dacie wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę podział był już dokonany. Tym samym, składając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z 20 listopada 2017 r. skarżący był właścicielem nieruchomości składającej się z kilku działek ewidencyjnych, w tym działki [...] mającej służyć do skomunikowania innych działek, wydzielonych z nieruchomości o nr ew. [...] z drogą publiczną. Uniemożliwienie mu korzystania z własnej drogi wewnętrznej stanowiło naruszenie prawa własności skarżącego w sposób przyznający mu interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. do skutecznego zainicjowania postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z 20 listopada 2017 r., Nr 2031/2017, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. S. A pozwolenia na budowę kontenerowej stacji transformatorowej SN-15 kV/nN-0,4 kV, złącza kablowego SN-15kV, elektroenergetycznej sieci kablowej Sn- 15kV i nN-04 kV, na działkach nr ew. [...] ... [...] obręb [...], gmina [...] – rzecz jasna w takim zakresie, w jakim naruszała ona jego prawo własności.Odnosząc się natomiast do stwierdzeń organów obu instancji, że skarżący w tej sprawie nie miał interesu prawnego wywodzonego z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud. Sąd wyjaśnił, że niezależnie od tego, że jego interes prawny badany być powinien w tej sprawie na podstawie art. 28 K.p.a., to również i w ujęciu ww. przepisów Prawa budowlanego interes prawny skarżącego jawi się, jako oczywisty.Sad zauważył, że słusznie organy obu instancji przytaczają treść obu wyżej wymienionych przepisów, ale już nie dostrzegają tego, że zezwolona decyzją Starosty [...] inwestycja wprost wprowadzała związane z obiektem ograniczenia w zabudowie terenu uprzednio oznaczonego nr ew. [...], a po podziale nr ew. [...]. Przez zabudowę rozumie się bowiem również budowę drogi, także wewnętrznej (art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt. 1 Pr. bud.). Umiejscowienie złącza kablowego w świetle takiej przyszłej drogi na styku z drogą publiczną w sposób jednoznaczny uniemożliwia budowę drogi wewnętrznej. Przez to zaś w sposób równie oczywisty uniemożliwia jakąkolwiek budowę obiektów budowlanych na innych działkach, które tracą przecież możliwość skomunikowania z drogą publiczną.Tym samym Sąd stwierdził, że organa obu instancji naruszyły art. 105 § 1 K.p.a. przez jego błędne zastosowanie w tej sprawie, a ponadto art. 6 K.p.a. przez niezastosowanie art. 28 K.p.a., jak również – choć miało to mniejsze znaczenie procesowe – art. 28 ust. 2 Pr. bud. przez jego błędną w tej sprawie wykładnię. Dlatego więc naruszony został art. 107 § 3 K.p.a. przez wadliwe uzasadnienie prawne, a także art. 11 K.p.a., gdyż organa nie były w stanie poprawnie wyjaśnić przesłanek podjętego rozstrzygnięcia. GINB zaś dodatkowo naruszył art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy nieprawidłowej prawnie decyzji Wojewody.Sąd wskazał, że dokonana ocena prawna dotyczyła wyłącznie tego, czy organ I instancji i działający w postępowaniu odwoławczym GINB poprawnie ocenili brak podmiotowej bezprzedmiotowości postępowania, zainicjowanego wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z 20 listopada 2017 r., Nr 2031/2017. Nie dokonywał on oceny zasadności żądania skarżącego, wywodzonego z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - uczyni to organ, ponownie rozpoznając sprawę w warunkach związania oceną prawną tut. Sądu (art. 153 P.p.s.a.) co do tego, że skarżący posiada interes prawny w zainicjowaniu niniejszego postepowania nadzwyczajnego. Obowiązkiem organu będzie więc rozstrzygnięcie czy decyzja Starosty [...] z 20 listopada 2017 r., Nr 2031/2017, zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającej P. S. A pozwolenia na określoną budowę na działkach nr ew. [...] ... [...] obręb [...], gmina [...] była obarczona którąkolwiek z wad, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 K.p.a., a jeżeli tak to czy jest ona nieważna w całości, czy (i w jakiej) części.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając go w całości.Zaskarżonemu orzeczeniu organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 105 § 1 i 28 K.p.a. oraz w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez błędne przyjęcie, że nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji budowlanej i że ma on interes prawny do występowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z 20 listopada 2017 r., Nr 2031/2017, znak: WA.6740.2.166.2017.BS.MT, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. S. A pozwolenia na budowę kontenerowej stacji transformatorowej SN-15 kV/nN-0,4 kV, złącza kablowego SN-15kV, elektroenergetycznej sieci kablowej Sn-15kV i nN-04 kV, na działkach nr ew. [...] ... [...] obręb [...], gmina [...].Naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie upatruje w naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez błędne przyjęcie, że podstawą do rozstrzygania o interesie prawnym strony i o przymiocie pozostawania stroną w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym będzie art. 28 K.p.a. a nie normy prawa budowlanego, które powinny znaleźć zastosowanie.Mając powyższe zarzuty na uwadze wniesiono uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz przeprowadzenie rozprawy.W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację, która w ocenie skarżącego kasacyjnie organu uzasadnia postawione zarzuty.W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych prawem.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie ma usprawiedliwionych podstaw.Zdaniem NSA, Sąd I instancji słusznie stwierdził, że nieruchomość skarżącego tj. dz. nr [...] przeznaczona w obowiązującym na tym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę wewnętrzną 9KDW znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji polegającej na budowie kontenerowej stacji transformatorowej SN-15 kV/nN-0,4 kV, złącza kablowego SN-15kV, elektroenergetycznej sieci kablowej Sn-15kV i nN-04 kV, na działkach nr ew. [...] ... [...] obręb [...], gmina [...]. Skoro wydzielona zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] przy podziale działki nr [...], dokonanym wprawdzie po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, została przeznaczona na drogę wewnętrzną stanowiącą, co wynika z jej przeznaczenia, pod drogę dojazdową do pozostałych wydzielonych z działki [...] działek budowlanych, to prawidłowym jest uznanie przez Sąd I instancji, że budowa kontenerowej stacji transformatorowej SN-15 kV/nN-0,4 kV, złącza kablowego SN-15kV, elektroenergetycznej sieci kablowej Sn-15kV i nN-04 kV, na części działki stanowiącej pas drogowy tj. działce nr [...] (droga gminna ul. [...]) w miejscu centralnym skrzyżowania tej drogi gminnej z drogą wewnętrzną ogranicza przysługujące skarżącemu prawo własności polegające na swobodnym dojeździe legalną drogą wewnętrzną do własnych nieruchomości tj. działek [...] ... [...], w tym korzystania z tej drogi wewnętrznej dz. nr [...].Zdaniem NSA, o ile słusznie organ zarzuca Sądowi I instancji błędne przyjęcie, że ustalenie statusu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę powinno odbywać się na podstawie art. 28 K.p.a., to stanowisko to nie prowadzi do konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku albowiem Sąd przedstawił w uzasadnieniu argumentację, która odnosi się wyłącznie do ustalenia interesu prawnego skarżącego na podstawie li tylko art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane.Sąd ten wprost na stronie 18 i 19 uzasadnienia stwierdza, że zezwolona decyzją Starosty [...] inwestycja wprost wprowadzała związane z obiektem ograniczenia w zabudowie terenu uprzednio oznaczonego nr ew. [...], a po podziale nr ew. [...]. Przez zabudowę rozumie się bowiem również budowę drogi, także wewnętrznej (art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt. 1 Pr. bud.). Umiejscowienie złącza kablowego w świetle takiej przyszłej drogi na styku z drogą publiczną w sposób jednoznaczny uniemożliwia budowę drogi wewnętrznej. Przez to zaś w sposób oczywisty uniemożliwia jakąkolwiek budowę obiektów budowlanych na innych działkach, które tracą przecież możliwość skomunikowania z drogą publiczną.W związku z powyższym za niezasadny uznać należało zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 105 § 1 i 28 K.p.a. oraz w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez błędne przyjęcie, że nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji budowlanej i że ma on interes prawny do występowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z 20 listopada 2017 r.Mając powyższe na uwadze nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane skoro w istocie Sąd przeprowadził wywód i uznał, że także te przepisy w okolicznościach niniejszej sprawy były podstawą dla uznania, że skarżący jako właściciel działki - drogi wewnętrznej został ograniczony w prawie własności zabudowy swojej nieruchomości gdyż wybudowanie urządzeń sieci elektroenergetycznej faktycznie uniemożliwi korzystanie mu z szeregu jego nieruchomości. Nie jest możliwy wjazd na jego działki, skoro na przeznaczonej w planie działce drogowej, na jej skrzyżowaniu z drogą gminną działką 403/6 w centralnym jej punkcie znajduje się złącze kablowe SN-15kV.Inwestor planując inwestycję a organy oceniając jej prawidłowość powinny zweryfikować uchwalony już w 2006 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i wziąć pod uwagę, że teren działki [...] jeszcze przed podziałem jej (dokonanym w 2021 r.) został przeznaczony pod drogę wewnętrzną. Decyzja Starosty [...] z 20 listopada 2017 r. Nr 2031/2017 zawierała zatem rozstrzygnięcie, które pozwalało na przyjęcie, że skarżącemu przysługiwał status strony z uwagi na wpływ inwestycji na jego prawo do zabudowy (drogą wewnętrzną) jego nieruchomości.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 sentencji stosownie do art. 204 pkt 2 P.p.s.a.-----------------------1.-----------------------1