Wyrok - III OSK 2036/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: asystent sędziego Kamil Grabiński po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 159/23 w sprawie ze skargi [...]Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: asystent sędziego Kamil Grabiński po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 159/23 w sprawie ze skargi [...]
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Sławomir Wojciechowski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 159/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie, sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [...] (dalej także jako: "Spółka", "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska (dalej także jako: "Minister", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z dnia 22 listopada 2022 r., nr DIŚ-III.411.122.2022.AT.5 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji: oddalił skargę.Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący.Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie stała się częściowo reformatoryjna decyzja Ministra z dnia 22 listopada 2022 r., nr DIŚ-III.411.122.2022.AT.5, którą po rozpatrzeniu odwołania Spółki od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia 21 czerwca 2022 r., nr OS-III.7244.51.2020 (dalej także jako: "Marszałek", "Marszałek Województwa", "organ I instancji"), stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Starosty [...] (dalej także jako: "Starosta") z dnia 21 listopada 2014 r., znak: OŚ.6233.11.2014 z jej kolejnymi zmianami, udzielającej P.C. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P.C. F.H.U. [...] (obecnie: skarżąca Spółka) zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Organ odwoławczy: w punkcie pierwszym – uchylił pkt. 1 zaskarżonej decyzji i nadał pkt. 1 brzmienie: Stwierdzam wygaśnięcie decyzji Starosty z dnia 21 listopada 2014 r., znak: OS.6233.11.2014 zmienionej decyzjami tego organu z dnia 22 stycznia 2016 r., znak: OŚ.6233.6.2015, z dnia 19 maja 2017 r., znak: GO.6233.4.2017 oraz z dnia 28 sierpnia 2019 r., znak: GO.6233.8.2019 udzielającej P.C. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P.C. F.H.U. [...] (obecnie: skarżąca Spółka – z uwagi na przekształcenie przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w jednoosobową spółkę kapitałową) udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów z dniem 14 grudnia 2015 r. (a nie z dniem 1.07.2015 r., jak przyjął organ I instancji); w punkcie drugim – utrzymał decyzję organu I instancji w mocy w pozostałym zakresie.Organ odwoławczy potwierdził ustalenia organu I instancji, że zgodnie z pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r. poz. 1169), przedmiotowa instalacja o mocy przerobowej 50 000 Mg/rok (137 Mg odpadów na dobę) kwalifikuje się do tych instalacji, które wymagają uzyskania pozwolenia zintegrowanego, tj. do instalacji w gospodarce odpadami, dla odpadów innych niż niebezpieczne z wyłączeniem działań realizowanych podczas oczyszczania ścieków komunalnych, do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem obróbki biologicznej.Organ II instancji podał, że w toku postępowania zgromadzono liczne dowody dotyczące mocy przerobowej instalacji, które stanowiły równolegle podstawę wydania ostatecznych rozstrzygnięć w zakresie: (-) odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia wydanego przez Starostę (postanowienie Marszałka z dnia 24 marca 2020 r., znak: OS-III.7244.34.2020, utrzymane w mocy przez Ministra Klimatu postanowieniem z dnia 13 lipca 2020 r., znak: DZŚ.111.431,28.2020.MP); (-) odmowy wydania skarżącej Spółce instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych o zdolności przyjmowania 137 Mg odpadów na dobę (50 000 Mg/rok) – decyzja Marszałka z dnia 7 października 2020 r., znak: OS-I.7222.78.1.2019.MD. utrzymana w mocy decyzją Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 15 stycznia 2021 r. znak: DIŚ-1IL435.23.2020.MP); (-) wydania decyzji Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 4 lipca 2022 r., znak: DIŚ- 111.415.35.2022.MP uchylająca decyzję Marszałka i przekazująca do ponownego rozpatrzenia przez organ i instancji sprawę z wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego.We wszystkich tych postępowaniach wykazano, iż instalacja prowadzona przez skarżącą Spółkę wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego, a nie zezwolenia, bazując na wnioskach strony z dnia 12 kwietnia 2017 r. oraz z dnia 11 maja 2021 r. o wydanie pozwolenia zintegrowanego, danych pokontrolnych (kontrola WIOŚ przeprowadzona w dniach 17-26 lutego 2020 r.), z których wynika, że ilość przetworzonych w instalacji odpadów w 2019 r. znacznie przekracza wartość graniczną dla uzyskania pozwolenia zintegrowanego, o czym mowa w przywołanym przepisie rozporządzenia.Minister ustalił, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że w dniu 14 grudnia 2015 r. na terenie instalacji oddanych do użytkowania było 10 reaktorów o wymiarach 30.0mx6.0mx4,5m i mocy instalacji 50 000 Mg/rok, a to powodowało, iż od tego dnia instalacja wymagała uzyskania pozwolenia zintegrowanego, a nie jak przyjął organ I instancji od dnia 1 lipca 2015 r.Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 48 ustawy o odpadach wymienia okoliczności, w których zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wygasa. Oznacza to, że w wymienionych w przepisie przypadkach zezwolenie takie wygasa z mocy prawa. W opisanym stanie faktycznym i prawnym decyzja Starosty wygasa więc z mocy prawa. Ustawodawca równocześnie nie zobligował wprost organu do wydania decyzji potwierdzającej zaistnienie tego faktu. Trzeba mieć jednak na uwadze brzmienie art. 162 § 1 pkt I k.p.a., który mówi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Ten właśnie przepis znalazł zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Minister podkreślił zatem, że w razie wystąpienia określonych przepisem art. 48 ustawy o odpadach przesłanek zezwolenie wygasa z mocy prawa. Jednak dla porządku prawnego słuszne jest wydanie przez właściwy organ odpowiedniej decyzji o charakterze deklaratoryjnym, potwierdzającej zaistniały stan prawny. W ocenie Ministra Klimatu i Środowiska jest to wręcz konieczne. Potwierdzenie tego znaleźć można w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2017 r" sygn. akt: II OSK 315/16: "Artykuł 162 § 1 pkt 1 k.p.a. jest podstawą do wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia bezprzedmiotowości w zakresie przyznania uprawnienia lub obowiązku decyzją administracyjną. Wystąpienie tej przesłanki wymaga autorytatywnej konkretyzacji normy prawnej do ustalonego stanu faktycznego sprawy, a w następstwie stwierdzenia wygaśnięcia mocy decyzją. Postępowanie na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. prowadzone jest zgodnie z przepisami tego kodeksu". Przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. mówi, że organ stwierdza wygaśnięcie decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Cytowany przepis odnosi się do dwóch sytuacji: konieczności stwierdzenia wygaśnięcia wynikającej z nakazu prawa, albo z uwagi na interes społeczny lub interes strony. Wprawdzie w przepisach ustawy o odpadach nie przewidziano nakazu obligującego organ do wydania takiej decyzji. Równocześnie jednak przepis art. 162 k.p.a. odnosi się do interesu społecznego lub interesu strony wymienionego w przepisie, alternatywnie w stosunku do omawianego nakazu prawa. Nie stanowi więc żadnego uchybienia wydanie takiej decyzji. Wręcz przeciwnie. Ze względu na wskazany interes społeczny, a także interes strony konieczne jest wydanie opisanej decyzji. Zdaniem Ministra, dla porządku prawnego należy więc stwierdzić wygaśnięcie decyzji, która de facto wygasła z mocy prawa. Dzięki temu strona świadoma będzie tego, że swoje wcześniejsze uprawnienie straciła, co jasno będzie określało jej status na polu gospodarki odpadami. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży też w interesie społecznym. W ten sposób uniknąć można sytuacji przekazywania odpadów podmiotowi nieuprawnionemu do ich przyjmowania. Wymienione sytuacje mogą też za sobą pociągnąć odpowiedzialność karną czy też naliczenie kar pieniężnych zarówno w stosunku do przekazującego odpady, jak i ich odbiorcy. Potwierdzenie zatem wygaśnięcia wspomnianej decyzji wyeliminuje niepewność podmiotu co do posiadanego zezwolenia i jego ewentualne nieuprawnione wykonywanie. Podobnie stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia powoduje, że podmioty przekazujące odpady unikną sytuacji, w której mogłyby je przekazać podmiotowi nieuprawnionemu, co w konsekwencji mogłoby obciążyć je karami za takie postępowanie z odpadami.W kontekście zastosowanego przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odwoławczy omówił również zagadnienie bezprzedmiotowości. Powołał się m. in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2218/16, gdzie wskazano, że za stan taki należy przyjąć następującą sytuację: "Bezprzedmiotowość decyzji, o której mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na jej podstawie, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy na sutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonania decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku gdy powoduje ona taki skutek". Zgodnie z tym stanowiskiem bezprzedmiotowość może wynikać m. in. ze zmiany stanu faktycznego sprawy, co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Zezwolenie wydane dla przedmiotowej instalacji stało się bezprzedmiotowe, ponieważ wykazano, że zmienił się stan faktyczny określający parametry instalacji, instalacja posiadająca zdolność przerobową 50 000 Mg/rok nie jest więc już tą instalacją, dla której Starosta wydal swoją decyzję. Minister podkreślił, że dla tego ustalenia pozostaje bez znaczenia fakt, czy zarządzający instalacją wykorzystuje jej pełną moc, czy też nie (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 lipca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 783/19, w którym sąd uznał: "(...) przepisy ustawy POŚ nie przewidują możliwości wyłączania części urządzeń wchodzących w skład instalacji".W zakresie pkt 2 zaskarżonej decyzji Organ odwoławczy podtrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji i podzielił w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Marszałka, dotyczące zobowiązania podmiotu do usunięcia wszystkich odpadów zgromadzonych w ramach prowadzonej działalności. Nadmienić w tym kontekście należy, że Marszałek Województwa zobowiązał skarżącą Spółkę do usunięcia przyjętych i nie przetworzonych odpadów, na własny koszt w terminie 15 tygodni, licząc od dnia kiedy jego decyzja stanie się ostateczna.Według Ministra, termin na usunięcie odpadów – 15 tygodni od dnia kiedy decyzja niniejsza stanie się ostateczna – jest wystarczający, zasadny i korzystny dla strony. Wynika z czasu koniecznego do ustania cyklu produkcyjnego w instalacji, a wynikającego z decyzji Starosty. Zgodnie z decyzją Starosty, udzielającą skarżącej Spółce zezwolenia na przetwarzanie odpadów, kompostowanie w instalacji prowadzone jest w dwóch etapach: (-) etap I – faza intensywnego kompostowania w bioreaktorach trwająca około 3 tygodni, (-) etap II – faza przemian i dojrzewania trwający od 2 do 3 miesięcy. Zdaniem Ministra, Marszałek Województwa ustalając termin na usunięcie odpadów uwzględnił czas trwania cyklu produkcyjnego, wskazany w decyzji Starosty oraz dodatkowy okres czasu przeznaczony na usunięcie odpadów.Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca Spółka domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenia i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawowa wątpliwość w rozpatrywanej sprawie dotyczyła daty wygaśnięcia decyzji Starosty z dnia 21 listopada 2014 r., znak: OŚ.6233.11.2014 z jej kolejnymi zmianami i ustalenia czy instalacja ta nie mogła być nadal użytkowana w oparciu o posiadane zezwolenie w postaci decyzji Starosty z dnia 21 listopada 2014 r. W tym kontekście należy odwołać się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 783/19 oddalającego skargę strony na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji Sąd przyznał rację organowi kontroli co do ustalenia, że instalacja wymaga pozwolenia zintegrowanego. To, że instalacji odmówiono wydania pozwolenia zintegrowanego wynikało z faktu niespełniania przez nią wymogów ochrony środowiska, a nie z braku zakwalifikowania do instalacji wskazanych w pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 sierpnia 2014 r. i nie podpadających pod art. 201 ust. 1 POŚ. Jak już wskazano, przyczyną tej odmowy były niezgodności wniosku z treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, konieczność hermetyzacji procesu kompostowania odpadów, z uwagi na oddalenie zabudowy mieszkaniowej od kompostowni o około 500 m, niewykazanie spełniania przez instalację konkluzji BAT, w szczególności wynikających z BAT 14d, jak również okoliczność, że we wniosku nie posiłkowano się żadnymi pomiarami. Trafnie, w ocenie Sądu, przyjął Minister, że do klasyfikowania instalacji przyjmuje się stały parametr ją opisujący, który przesądza o jej wielkości (maksymalnej wydajności) i to on jest podstawą ustalenia tak właściwości organu, jak i podlegania pod wymóg uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Prawidłowo organ odwoławczy odwołał się w tej kwestii, dotyczącej określania wartości mocy przerobowych instalacji, do wyroków sądów administracyjnych (por. WSA w Warszawie wyrok z dnia 9 września 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 444/21. WSA w Warszawie wyrok z dnia 9 lipca 2019 r. IV SA/Wa 783/19, WSA w Warszawie wyrok z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 1771/20). Niewątpliwie gospodarka odpadami podlega znacznej reglamentacji i ma na celu zabezpieczenie interesu ochrony środowiska. Prymat należy zatem dać interesowi ochrony środowiska. Organy rozpatrujące niniejszą sprawę trafnie wobec tego przyjęły, że Skarżąca będzie wykorzystywała maksymalną moc przerobową instalacji. Na podstawie tych ustaleń prawidłowo dowiedziono klasyfikacji instalacji jako wymagającej uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Organy przyjęły natomiast odmienne stanowiska co do wskazania terminu, od którego przedmiotowa instalacja uzyskała moce przerobowe w wielkości 50 000 Mg odpadów/rok.Sąd pierwszej instancji podzielił w tym zakresie ustalenia organu odwoławczego. Przepisy rozporządzenia z 27 sierpnia 2014 r. weszły w życie z dniem 5 września 2014 r. Zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych ustaw, obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego dla instalacji, które: 1. są eksploatowane w dniu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 201 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 oraz 2. nie były objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego ze względu na rodzaj prowadzonej w niej działalności przed dniem wejścia w życie tych przepisów, a od dnia ich wejścia w życie będą objęte tym obowiązkiem - powstaje z dniem 1 lipca 2015 r. Minister trafnie dostrzegł jednak, że będąca przedmiotem sprawy decyzja Starosty na przetwarzanie odpadów została wydana 21 listopada 2014 r., czyli w czasie gdy rozporządzenie z dnia 27 września 2014 r. już obowiązywało. W konsekwencji, ocena przedmiotowej instalacji winna być przeprowadzona w oparciu o rozporządzenie wprost i nie dotyczył jej przepis przejściowy art. 28 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy. W efekcie datą, od której wygasa zezwolenie jest data, w której instalacja uzyskała takie moce przerobowe, które kwalifikowały ją do konieczności uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Ustalając ten moment, Minister trafnie odwołał się do protokołu kontroli WIOŚ nr [...] wskazując, iż w trakcie trwania kontroli, tj. pomiędzy dniem 23 listopada 2015 r., a dniem 26 listopada 2015 r. instalacja działała w fazie rozruchu technologicznego, nie uzyskała jeszcze pozwolenia na użytkowanie. Podczas oględzin w dniu 23 listopada 2015 r. odnotowano, że 9 bioreaktorów do procesu kompostowania pracowało, jeden natomiast nie był eksploatowany. W protokole odnotowano też wymiary bioreaktorów 30,0mx6,0m>., wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na jej podstawie, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy na sutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonania decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku gdy powoduje ona taki skutek". Zgodnie z tym stanowiskiem bezprzedmiotowość może wynikać m. in. ze zmiany stanu faktycznego sprawy, co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Zezwolenie wydane dla przedmiotowej instalacji stało się bezprzedmiotowe, ponieważ wykazano, że zmienił się stan faktyczny określający parametry instalacji, instalacja posiadająca zdolność przerobową 50 000 Mg/rok nie jest więc już tą instalacją, dla której Starosta wydal swoją decyzję. Minister podkreślił, że dla tego ustalenia pozostaje bez znaczenia fakt, czy zarządzający instalacją wykorzystuje jej pełną moc, czy też nie (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 lipca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 783/19, w którym sąd uznał: "(...) przepisy ustawy POŚ nie przewidują możliwości wyłączania części urządzeń wchodzących w skład instalacji".W zakresie pkt 2 zaskarżonej decyzji Organ odwoławczy podtrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji i podzielił w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Marszałka, dotyczące zobowiązania podmiotu do usunięcia wszystkich odpadów zgromadzonych w ramach prowadzonej działalności. Nadmienić w tym kontekście należy, że Marszałek Województwa zobowiązał skarżącą Spółkę do usunięcia przyjętych i nie przetworzonych odpadów, na własny koszt w terminie 15 tygodni, licząc od dnia kiedy jego decyzja stanie się ostateczna.Według Ministra, termin na usunięcie odpadów – 15 tygodni od dnia kiedy decyzja niniejsza stanie się ostateczna – jest wystarczający, zasadny i korzystny dla strony. Wynika z czasu koniecznego do ustania cyklu produkcyjnego w instalacji, a wynikającego z decyzji Starosty. Zgodnie z decyzją Starosty, udzielającą skarżącej Spółce zezwolenia na przetwarzanie odpadów, kompostowanie w instalacji prowadzone jest w dwóch etapach: (-) etap I – faza intensywnego kompostowania w bioreaktorach trwająca około 3 tygodni, (-) etap II – faza przemian i dojrzewania trwający od 2 do 3 miesięcy. Zdaniem Ministra, Marszałek Województwa ustalając termin na usunięcie odpadów uwzględnił czas trwania cyklu produkcyjnego, wskazany w decyzji Starosty oraz dodatkowy okres czasu przeznaczony na usunięcie odpadów.Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca Spółka domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenia i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawowa wątpliwość w rozpatrywanej sprawie dotyczyła daty wygaśnięcia decyzji Starosty z dnia 21 listopada 2014 r., znak: OŚ.6233.11.2014 z jej kolejnymi zmianami i ustalenia czy instalacja ta nie mogła być nadal użytkowana w oparciu o posiadane zezwolenie w postaci decyzji Starosty z dnia 21 listopada 2014 r. W tym kontekście należy odwołać się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 783/19 oddalającego skargę strony na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji Sąd przyznał rację organowi kontroli co do ustalenia, że instalacja wymaga pozwolenia zintegrowanego. To, że instalacji odmówiono wydania pozwolenia zintegrowanego wynikało z faktu niespełniania przez nią wymogów ochrony środowiska, a nie z braku zakwalifikowania do instalacji wskazanych w pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 sierpnia 2014 r. i nie podpadających pod art. 201 ust. 1 POŚ. Jak już wskazano, przyczyną tej odmowy były niezgodności wniosku z treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, konieczność hermetyzacji procesu kompostowania odpadów, z uwagi na oddalenie zabudowy mieszkaniowej od kompostowni o około 500 m, niewykazanie spełniania przez instalację konkluzji BAT, w szczególności wynikających z BAT 14d, jak również okoliczność, że we wniosku nie posiłkowano się żadnymi pomiarami. Trafnie, w ocenie Sądu, przyjął Minister, że do klasyfikowania instalacji przyjmuje się stały parametr ją opisujący, który przesądza o jej wielkości (maksymalnej wydajności) i to on jest podstawą ustalenia tak właściwości organu, jak i podlegania pod wymóg uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Prawidłowo organ odwoławczy odwołał się w tej kwestii, dotyczącej określania wartości mocy przerobowych instalacji, do wyroków sądów administracyjnych (por. WSA w Warszawie wyrok z dnia 9 września 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 444/21. WSA w Warszawie wyrok z dnia 9 lipca 2019 r. IV SA/Wa 783/19, WSA w Warszawie wyrok z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 1771/20). Niewątpliwie gospodarka odpadami podlega znacznej reglamentacji i ma na celu zabezpieczenie interesu ochrony środowiska. Prymat należy zatem dać interesowi ochrony środowiska. Organy rozpatrujące niniejszą sprawę trafnie wobec tego przyjęły, że Skarżąca będzie wykorzystywała maksymalną moc przerobową instalacji. Na podstawie tych ustaleń prawidłowo dowiedziono klasyfikacji instalacji jako wymagającej uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Organy przyjęły natomiast odmienne stanowiska co do wskazania terminu, od którego przedmiotowa instalacja uzyskała moce przerobowe w wielkości 50 000 Mg odpadów/rok.Sąd pierwszej instancji podzielił w tym zakresie ustalenia organu odwoławczego. Przepisy rozporządzenia z 27 sierpnia 2014 r. weszły w życie z dniem 5 września 2014 r. Zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych ustaw, obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego dla instalacji, które: 1. są eksploatowane w dniu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 201 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 oraz 2. nie były objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego ze względu na rodzaj prowadzonej w niej działalności przed dniem wejścia w życie tych przepisów, a od dnia ich wejścia w życie będą objęte tym obowiązkiem - powstaje z dniem 1 lipca 2015 r. Minister trafnie dostrzegł jednak, że będąca przedmiotem sprawy decyzja Starosty na przetwarzanie odpadów została wydana 21 listopada 2014 r., czyli w czasie gdy rozporządzenie z dnia 27 września 2014 r. już obowiązywało. W konsekwencji, ocena przedmiotowej instalacji winna być przeprowadzona w oparciu o rozporządzenie wprost i nie dotyczył jej przepis przejściowy art. 28 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy. W efekcie datą, od której wygasa zezwolenie jest data, w której instalacja uzyskała takie moce przerobowe, które kwalifikowały ją do konieczności uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Ustalając ten moment, Minister trafnie odwołał się do protokołu kontroli WIOŚ nr [...] wskazując, iż w trakcie trwania kontroli, tj. pomiędzy dniem 23 listopada 2015 r., a dniem 26 listopada 2015 r. instalacja działała w fazie rozruchu technologicznego, nie uzyskała jeszcze pozwolenia na użytkowanie. Podczas oględzin w dniu 23 listopada 2015 r. odnotowano, że 9 bioreaktorów do procesu kompostowania pracowało, jeden natomiast nie był eksploatowany. W protokole odnotowano też wymiary bioreaktorów 30,0mx6,0m>