Wyrok - III OSK 1262/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia delegowany WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Magdalena Zając po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 786/23 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw KomOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia delegowany WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Magdalena Zając po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 786/23 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kom
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
świadek
poszkodowany
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Kazimierz Bandarzewski
Podstawa prawna
art. 107
kpa
art. 134
ppsa
art. 133
ppsa
art. 141
ppsa
art. 145
ppsa
art. 185
ppsa
art. 181
ppsa
art. 183
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 16 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 786/23 oddalił skargę J. B. (dalej "skarżący") na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (dalej "Szef Urzędu" lub "organ") z dnia 10 lipca 2023 r. nr DSE3-K1027-D18522-28D/23 w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej.Ww. decyzja została wydana w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 257/22, którym to wyrokiem Sąd uchylił decyzję Szefa Urzędu z dnia 17 stycznia 2022 r. odmawiającą potwierdzenia skarżącemu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Sąd uznał bowiem, że należy dokonać oceny w świetle art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 388) dalej jako u.d.o.a., wskazanej przez skarżącego działalności związanej z współtworzeniem przez niego partii politycznej. Przeprowadzone przez organ dowody nie wskazują bowiem jednoznacznie, że skarżący nie prowadził działalności opozycyjnej w rozumieniu ww. przepisu.Wobec powyższego Szef Urzędu ponownie rozpatrzył wniosek skarżącego i zaskarżoną decyzją z dnia 10 lipca 2023 r., wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 u.d.o.a.. ponownie odmówił skarżącemu potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.Sąd pierwszej instancji zauważył, że w świetle rozwiązań przyjętych w przepisach ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych stanowiących materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, status działacza opozycji lub osoby represjonowanej jest kategorią normatywną i przysługuje wyłącznie osobom spełniającym warunki określone wprost przez ustawodawcę odpowiednio w art. 2 i art. 3 u.d.o.a.Sąd dodał, że niewątpliwie osobie zainteresowanej może być przyznany zarówno status "działacza opozycji antykomunistycznej", jak i "osoby represjonowanej z powodów politycznych", co oznacza, że statusy te mogą zostać potwierdzone przez właściwy organ w jednym postępowaniu osobom spełniającym warunki określone wprost przez ustawodawcę odpowiednio w art. 2 oraz art. 3 u.d.o.a. Status działacza opozycji antykomunistycznej przyznany może zostać wyłącznie osobie, która w okresie co najmniej 12 miesięcy prowadziła działalność w warunkach i celu określonych w art. 2 ust. 1 u.d.o.a. Za osobę represjonowaną może natomiast być uznana jedynie taka osoba, która spotkała się dolegliwościami wymienionymi w art. 3 u.d.o.a. i nastąpiło to z powodów politycznych.Zdaniem Sądu z oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, dokonanej przez organ w całokształcie zebranego i uzupełnionego po wyroku z dnia 2 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 257/22 materiału dowodowego, nie wynika, aby skarżący spełnił przesłankę określoną w art. 2 lub art. 3 u.d.o.a.Jako tytuły upoważniające do uzyskania wymienionych statusów skarżący wskazał działalność polityczną zmierzającą do "zmiany ustroju politycznego Państwa Polskiego", a w latach 1985-1988 prowadzenie "intensywnych konsultacji politycznych z siłami opozycyjnymi w Polsce w celu utworzenia partii politycznej, która byłaby do zaakceptowania przez władze komunistyczne". Ponadto 10 grudnia 1988 r. skarżący wraz z H. S. i Z. F. miał być współtwórcą PPZ, co spowodowało zatrzymania, rewizje i nieprzyjemności w pracy. Skarżący przedłożył oświadczenia 5 świadków, a także kserokopie dokumentów pochodzących z zasobu archiwalnego IPN potwierdzające fakt inwigilowania skarżącego przez funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa. Skarżący wskazał również, że w 1985 r. po przeprowadzeniu rewizji w jednym z prowadzonych przez niego zakładów produkcyjnych, przewieziono skarżącego do aresztu milicyjnego w Sokółce, gdzie był przetrzymywany 48 godzin. W niedługim czasie po tym wydarzeniu funkcjonariusze Milicji "najechali" dom wynajmowany na jego żonę - asesora sądowego. Zaznaczył, że był rzecznikiem PPZ, obok H. S. i Z. F. Brał udział w Kongresie Zielonych w Zurichu i w Paryżu, gdzie udzielił wywiadu dziennikarzowi Radia Wolna Europa. Miał dobre kontakty z niemiecką partią Zielonych, przez którą poznał premiera Bawarii J. S. i nawiązał przyjacielskie stosunki z sekretarzem CSU W. V. Dodał, że W. V. był jego gościem, a w niedługi czas potem funkcjonariusze SB zrobili rewizję domu skarżącego, w czasie której zabrano dokumenty skarżącego (m. in. paszport) i prywatną korespondencję. Uczestniczył z H. S., jako Rzecznik PPZ, w spotkaniu z gen. W. J. w KC PZPR.W celu wykonania zaleceń wyroku WSA w Olsztynie z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 257/22 organ przeprowadził również dowód w postaci przesłuchania 5 świadków wskazanych przez skarżącego na okoliczność działalności skarżącego związanej z współtworzeniem przez niego partii politycznej. Szef Urzędu zauważył, że świadkowie potwierdzili działalność skarżącego w PPZ, jednakże na podstawie złożonych zeznań nie można ustalić jak długo trwała działalność skarżącego. Świadkowie zeznali, iż działalność skarżącego zaczęła się co najmniej w 1987 r., jednakże nie wiadomo jakie konkretne działania do momentu powstania partii w grudniu 1988 r. miał podejmować skarżący i jaki był stopień jego zaangażowania w tej działalności. Z oświadczeń świadków wynika, że skarżący zajmował się rozbudową struktur PPZ i przygotowywaniem jej do wyborów, jednakże nie jest to jednoznaczne z prowadzeniem działalności określonej w art. 2 u.d.o.a. jako ukierunkowanej i prowadzonej w ramach zorganizowanych struktur lub w ścisłej współpracy z nimi, zakazanej działalności na rzecz odzyskania niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, trwającej co najmniej 12 miesięcy.Prawidłowo także oceniono, że brak jest dowodów na okoliczność podlegania represjom w rozumieniu art. 3 u.d.o.a. Już w wyroku z dnia 2 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 257/22 WSA w Olsztynie podkreślił, że sama znajomość z działaczami opozycyjnymi i politykami zagranicznymi nie stanowi wystarczającej przesłanki do przyznania statusu działacza opozycji. Sąd zgodził się również z organem, iż takich dowodów nie dostarczyła kwerenda w zasobach archiwalnych IPN, również świadkowie nie posiadali informacji o stosowaniu represji wobec skarżącego. Skarżący był inwigilowany przez funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa, jednakże sam fakt inwigilacji nie może być podstawą do potwierdzenia statusu osoby represjonowanej z powodów politycznych. Również szykany ze strony ówczesnych władz wobec żony skarżącego nie stanowią o tym, że to skarżący podlegał represjom z powodów politycznych. Za osobę represjonowaną może być uznana jedynie taka osoba, która spotkała się z dolegliwościami wymienionymi w art. 3 u.d.o.a. i nastąpiło to z powodów politycznych. Powyższego skarżący nie udowodnił. Żadne inne zdarzenia, okoliczności i kłopoty nie mogą być uznane za represję w rozumieniu tej ustawy, choćby w subiektywnej ocenie osoby poszkodowanej, stanowiły dużą dolegliwość.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zaskarżając go w całości.Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), dalej jako P.p.s.a., zarzucono1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez brak jakiegokolwiek merytorycznego rozpoznania każdego z wielu zarzutów zawartych w skardze, a nawet brak opisania choćby w części historycznej uzasadnienia wyroku niektórych zarzutów zawartych w skardze; brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów skarżących miał istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd pierwszej instancji naruszył powyższe przepisy postępowania sądowoadministracyjnego i nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie. co skutkowało bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy;2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku i brak jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do każdego z podniesionych zarzutów zawartych w skardze, a nawet brak opisania choćby w części historycznej uzasadnienia wyroku niektórych zarzutów zawartych w skardze; brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów skarżących miał istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie, co skutkowało naruszeniem powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego i miało istotny wpływ na wynik sprawy bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem;3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. tj. art. 134 § 1 P.p.s.a, i nieskontrolowanie zaskarżonej decyzji poza granice zakreślone w skardze; naruszenie ww. przepisów postępowania sądowoadministracyjnego przez Sąd miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd nie powinien oddalać skargi, a powinien uchylić w całości zaskarżoną decyzję, w szczególności z uwagi na naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a.W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono, o 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania w całości na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a.; 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych; 3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, na podstawie art. 181 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 176 8 2 P.p.s.a.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w przedmiotowej sprawie nie zaistniała.Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.Skarga kasacyjna nie jest zasadna, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.Strona skarżąca kasacyjnie podniosła jedynie zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 P.p.s.a. jest nieuzasadniony.Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji naruszyłby obowiązek określony w art. 133 § 1 P.p.s.a. przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonego aktu administracyjnego w taki sposób, który doprowadziłby do przedstawienia przez ten Sąd sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym. Obowiązkiem Sądu jest bowiem dokonanie oceny, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, tj. wynikającego z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Ponadto należy wyjaśnić, że orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania, a art. 133 § 1 P.p.s.a nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego.Zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. byłby zasadny, gdyby w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie dokonał wadliwie własnych ustaleń w zakresie kontroli stanu faktycznego sprawy pomijając materiał dowodowy zgromadzony przez orzekający w sprawie organ. Sytuacja taka nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy administracji i przyjął, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wymaga uzupełnienia umożliwiając wydanie wyroku. Ponadto będąc związanym na mocy art. 153 P.p.s.a. wskazaniami co do dalszego postępowania wynikającymi z prawomocnego wyroku WSA w Olsztynie z 2 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 257/22 nie mógł w tej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonywać ocen przekraczających zakres związania wynikający z ww. art. 153 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 133 § 1 P.p.s.a., ponieważ orzekał na podstawie materiałów znajdujących się w aktach sprawy, a zgromadzonych przez organy w toku całego postępowania administracyjnego. Kompletności materiału dowodowego w sprawie nie kwestionuje sama strona skarżąca kasacyjnie.Nie został także naruszony przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a.Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic rozpoznawania sprawy, ponieważ skarga dotyczyła decyzji Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 10 lipca 2023 r. w przedmiocie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej i przedmiot tej właśnie sprawy administracyjnej został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak jest związany granicami danej sprawy, albowiem ustawodawca wprost stanowi, że :sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy" (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1142/15). Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem, innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 2633/15; wyrok NSA z 8 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1488/17).Nie jest także zasadne podnoszenie przez stronę skarżącą kasacyjnie argumentacji, jakoby Sąd pierwszej instancji nie dokonał jakiegokolwiek rozpoznania zarzutów samej skargi. Przede wszystkim należy podnieść, że skarga sporządzona osobiście przez skarżącego nie zawiera zarzutów, ale polemikę z oceną materiału dowodowego zebranego przez organ administracyjny i była próbą przedstawienia innej oceny tego materiału. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji nie miał możliwości dokonywania własnych ustaleń faktycznych w tej sprawie. Sądy administracyjne jedynie kontrolują prawidłowość ustaleń stanu faktycznego dokonanego przez organy prowadzące postępowanie administracyjne.Nie było żadną wadą w zaskarżonym wyroku dokonanie oceny prawidłowości wniosków, jakie wywiódł Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w uzasadnieniu decyzji z dnia 10 lipca 2023 r. w zakresie oceny mocy dowodowej dowodów zgromadzonych w tej sprawie. Odmienna ocena tak zgromadzonych dokumentów przez stronę skarżącą kasacyjnie opiera się na subiektywnym przekonaniu, że spełniła ona przesłanki do uznania jej za osobę będąca działaczem opozycji antykomunistycznej w rozumieniu art. 2 u.d.o.a. lub spełnia przesłanki do zaliczenia jej do grona osób represjonowanych z powodów politycznych w rozumieniu art. 3 ww. ustawy.Należy stwierdzić, że na podstawie tak zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego trafna jest kontrola Sądu pierwszej instancji stwierdzająca, że wobec skarżącego kasacyjnie nie zachodzi podstawa do zaliczenia ani do osób będących działaczami opozycji antykomunistycznej ani też do osób represjonowanych politycznie w rozumieniu ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych.Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Naruszenia tego skarżący upatruje w wadliwym sporządzeniu uzasadnienia wyroku, polegającym w istocie na ograniczeniu się Sądu do nieuzasadnionego stanowiska zajętego przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ostatecznej i pominięciu merytorycznego odniesienia się do każdego z zarzutów zawartych w samej skardze.Art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w szczególności w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nawet brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwością, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 2633/04; wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2721/13). W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.W tej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem zawiera wszystkie wymagane elementy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszczalne jest przyjęcie przez orzekający w sprawie Sąd za własne prawidłowo poczynione ustalenia i wnioski w sprawie a także argumentację dokonaną przez organ w ramach prowadzonego przez nie postępowania administracyjnego i przedstawioną w uzasadnieniu rozstrzygnięcia administracyjnego. Ponadto wbrew argumentacji strony skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji ustosunkował się do treści samej skargi wskazując, że nie podziela jej zasadności. Nie stanowi to w żadnym zakresie naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.Nie można również uznać za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieskontrolowanie zaskarżonej decyzji poza granicami wyznaczonymi zarzutami samej skargi i niedostrzeżenie naruszenia przez organ ww. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.Zarzut ten nie jest zasadny już z tego powodu, że strona skarżąca kasacyjnie nie uzasadniła, na czym miałoby polegać naruszenie przez Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Brak uzasadnienia podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu uniemożliwia kontrolę zaskarżonego wyroku.Ponadto w samym uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podnosi argumenty wskazujące na wadliwą wykładnię zarówno pojęcia działacza opozycji antykomunistycznej jak i osoby represjonowanej. Jednak skoro skarga kasacyjna nie zawiera żadnego zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, to nie można poprzez zarzuty naruszenia przepisów postępowania dokonywać kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zarówno błędnej wykładni prawa materialnego lub też niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego.W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach to Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 P.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.., orzekł o jej oddaleniu.