Wyrok - III OSK 2040/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska (sprawozdawca) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: asystent sędziego Kamil Grabiński po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. sp. z o.o. z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2541/22 w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą wOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska (sprawozdawca) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: asystent sędziego Kamil Grabiński po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. sp. z o.o. z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2541/22 w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
nieustalone
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Sławomir Wojciechowski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 21 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2541/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę K. sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ odwoławczy, organ II instancji) z 5 października 2022 r., znak DKO-WPUB.401.71.2022.kk, uchylającą decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z 31 maja 2021 r., znak WIOŚ-WI.7060.14.2020.MS i wstrzymującą działalność spółki w zakresie przetwarzania odpadów z przygotowania i przetwórstwa produktów spożywczych pochodzenia zwierzęcego bez wymaganego zezwolenia w procesie R3, tj. recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania), w biogazowni rolniczej.Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się spółka K. sp. z o.o. z siedzibą w J. (dalej: skarżąca, skarżąca kasacyjnie, spółka) i w skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. to jest:a) naruszenie treści dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98ME z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (w szczególności naruszenie art. 2 ust. 2 lit. b tejże dyrektywy), polegające na niewłaściwej wykładni tegoż aktu i uznaniu, iż w świetle tegoż aktu wykorzystywane w biogazowni skarżącej produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego zaliczane do kategorii 2 i kategorii 3 powinny być kwalifikowane jako odpady;naruszenie to skutkowało brakiem uchylenia zaskarżonej decyzji w części, w której decyzja ta wstrzymuje działalność spółki w zakresie przetwarzania odpadów z przygotowania i przetwórstwa produktów spożywczych pochodzenia zwierzęcego bez wymaganego zezwolenia w procesie R3, tj. recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania), w biogazowni rolniczej oraz określa termin wstrzymania na 60 dni od dnia doręczenia tejże decyzji;b) naruszenie treści rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.), polegające na niewłaściwej wykładni tegoż aktu i uznaniu, iż w świetle tegoż aktu wykorzystywane w biogazowni skarżącej produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego zaliczane do kategorii 2 i kategorii 3 powinny być kwalifikowane jako odpady;naruszenie to skutkowało brakiem uchylenia zaskarżonej decyzji w części, w której decyzja ta wstrzymuje działalność spółki w zakresie przetwarzania odpadów z przygotowania i przetwórstwa produktów spożywczych pochodzenia zwierzęcego bez wymaganego zezwolenia w procesie R3, tj. recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania), w biogazowni rolniczej oraz określa termin wstrzymania na 60 dni od dnia doręczenia tejże decyzji;c) naruszenie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r., poz. 779 ze zm.) - w szczególności art. 2 pkt 9 tejże ustawy, polegające na niewłaściwej wykładni tegoż aktu i uznaniu, iż w świetle tegoż aktu sam fakt wykorzystywania w biogazowni skarżącej produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (zaliczanych do kategorii 2 i kategorii 3) skutkuje koniecznością zakwalifikowania ich do odpadów oraz koniecznością spełnienia przez skarżącą wszystkich obowiązków sanitarnych i obowiązków wynikających z ustawy o odpadach;naruszenie to skutkowało brakiem uchylenia zaskarżonej decyzji w części, w której decyzja ta wstrzymuje działalność spółki w zakresie przetwarzania odpadów z przygotowania i przetwórstwa produktów spożywczych pochodzenia zwierzęcego bez wymaganego zezwolenia w procesie R3, tj. recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania), w biogazowni rolniczej oraz określa termin wstrzymania na 60 dni od dnia doręczenia tejże decyzji;2) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. to jest:a) naruszenie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r., poz. 779 ze zm.) - w szczególności art. 2 pkt 9 tejże ustawy, polegające na niewłaściwym zastosowaniu tegoż aktu i uznaniu, iż przepisy tegoż aktu mają zastosowanie do wykorzystywanych w biogazowni skarżącej produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego zaliczanych do kategorii 2 i kategorii 3;naruszenie to skutkowało brakiem uchylenia zaskarżonej decyzji w części, w której decyzja ta wstrzymuje działalność spółki w zakresie przetwarzania odpadów z przygotowania i przetwórstwa produktów spożywczych pochodzenia zwierzęcego bez wymaganego zezwolenia w procesie R3, tj. recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania), w biogazowni rolniczej oraz określa termin wstrzymania na 60 dni od dnia doręczenia tejże decyzji;b) naruszenie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.), polegające na braku zastosowania tegoż aktu i braku uznania, iż wykorzystywane w biogazowni skarżącej produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego zaliczane do kategorii 2 i kategorii 3 nie mogą być kwalifikowane jako odpady, a do tychże produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego będą miały zastosowanie wyłącznie przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009;naruszenie to skutkowało brakiem uchylenia zaskarżonej decyzji w części, w której decyzja ta wstrzymuje działalność spółki w zakresie przetwarzania odpadów z przygotowania i przetwórstwa produktów spożywczych pochodzenia zwierzęcego bez wymaganego zezwolenia w procesie R3, tj. recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania), w biogazowni rolniczej oraz określa termin wstrzymania na 60 dni od dnia doręczenia tejże decyzji;3) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. to jest:a) art. 7a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) polegające na braku zastosowania tegoż przepisu, dokonaniu najbardziej niekorzystnej dla skarżącej wykładni treści dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98ME z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy, treści rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 oraz treści art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach i uznaniu w oparciu o taką wykładnię, iż sam fakt wykorzystywania w biogazowni skarżącej produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (zaliczanych do kategorii 2 i kategorii 3) skutkuje koniecznością zakwalifikowania ich do odpadów;naruszenie to skutkowało brakiem uchylenia zaskarżonej decyzji w części, w której decyzja ta wstrzymuje działalność spółki w zakresie przetwarzania odpadów z przygotowania i przetwórstwa produktów spożywczych pochodzenia zwierzęcego bez wymaganego zezwolenia w procesie R3, tj. recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania), w biogazowni rolniczej oraz określa termin wstrzymania na 60 dni od dnia doręczenia tejże decyzji;b) art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) poprzez prowadzenie postępowania przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w sposób naruszający zaufanie skarżącej do władzy publicznej z uwagi na dokonywanie interpretacji przepisów niekorzystnej w stosunku do interpretacji przepisów dokonanej w piśmie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 21 września 2020 r.;naruszenie to skutkowało brakiem uchylenia zaskarżonej decyzji w części, w której decyzja ta wstrzymuje działalność spółki w zakresie przetwarzania odpadów z przygotowania i przetwórstwa produktów spożywczych pochodzenia zwierzęcego bez wymaganego zezwolenia w procesie R3, tj. recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania), w biogazowni rolniczej oraz określa termin wstrzymania na 60 dni od dnia doręczenia tejże decyzji.Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie od GIOŚ na rzecz spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie również pod nieobecność skarżącej.W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej.Skarżąca kasacyjnie kwestionując stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazała, że na podstawie treści dyrektyw unijnych nie można nakładać obowiązków, zakazów i sankcji na obywateli państw członkowskich, adresatami dyrektyw są określane każdorazowo przez dyrektywę państwa członkowskie, nie są one kierowane bezpośrednio do obywateli. Według orzecznictwa ETS i dominującego poglądu doktryny, nie jest przez to potwierdzona bezpośrednia skuteczność dyrektyw w stosunku do obywateli. Dyrektywa działa bezpośrednio wobec indywidualnego obywatela UE i tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki wspomniane wyżej, a także wówczas jedynie wtedy, gdy kreuje dla obywatela uprawnienia. Nie znajduje natomiast bezpośredniego zastosowania, gdy na jej podstawie powstają obowiązki.Następnie podkreślono, że dyrektywy stanowią wytyczną dla państw członkowskich, które powinny tworzyć prawo według ich zapisów, zaś w przypadku dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98ME z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy jedną z wytycznych była redukcja ilości odpadów.W ocenie skarżącej kasacyjnie, wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, z zapisów ww. Dyrektywy nie wynika, iż uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego wykorzystywane w biogazowni należy uznawać za odpady, z zapisów Dyrektywy wynika jedynie, iż takie produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego nie są wyłączone z zakresu jej zastosowania (co nie oznacza, iż należy je traktować jako odpady), z przepisów realizujących wytyczne Dyrektywy (tzn. przepisów unijnych oraz przepisów krajowych) nie wynikało, aby wszystkie produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego wykorzystywane w biogazowni należało uznawać za odpady - skarżąca wykazała to w drodze szczegółowej wykładni przepisów. Zgodnie z tym co skarżąca dotychczas wykazywała, jej postępowanie ma na celu maksymalne wykorzystanie wszystkich produktów ubocznych powstających w trakcie działalności jej zakładu. Oznacza to, że produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego (powstające przy procesie produkcyjnym jej zakładu) skarżąca traktuje jako dalszy substrat do produkcji biogazu. Jest to oczywisty sposób maksymalizacji wykorzystania wszystkich produktów powstających w czasie procesów technologicznych zakładu skarżącej. Takie postępowanie wypełnia zapisy motywu 37 oraz motywu 40 preambuły Dyrektywy, kładących nacisk na wprowadzanie przepisów dążących do redukcji ilości odpadów.Zdaniem skarżącej, nie można się zgodzić ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż sam fakt wykorzystywania w biogazowni skarżącej produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (zaliczanych do kategorii 2 i kategorii 3) skutkuje koniecznością zakwalifikowania ich do odpadów oraz koniecznością spełnienia przez skarżącą wszystkich obowiązków sanitarnych i obowiązków wynikających z ustawy o odpadach. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny niewłaściwie uznał także o tym, iż przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r., poz. 779 ze zm.) mają zastosowanie do wykorzystywanych w biogazowni skarżącej produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego zaliczanych do kategorii 2 i kategorii 3.Spółka zauważyła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ustosunkował się do argumentów podnoszonych w sprawie przez skarżącą, a w szczególności nie wykazał wadliwości wykładni przepisów dokonanej przez skarżącą, jeżeli wykładnia przepisów dokonana skarżącej nie była wadliwa, to wówczas w świetle art. 7a § 1 oraz art. 8 k.p.a., niedopuszczalnym było zastosowanie przez Sąd I instancji wykładni mniej korzystnej dla skarżącej.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.Z uwagi na charakter zarzutów skargi kasacyjnej celowe okazało się ich łączne rozpoznanie. Istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się bowiem do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że w zakładzie prowadzonym przez skarżącą kasacyjnie będącym biogazownią w procesie R3 przetwarzane są bez zezwolenia odpady pochodzenia zwierzęcego.W ocenie skarżącej kasacyjnie wykorzystywane przez nią w biogazowni rozliczne produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego nie stanowią odpadów.Powyższe stanowisko nie może zostać zaaprobowane.Zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2022 r., poz. 699 ze zm.; dalej: u.o.) ustawy tej nie stosuje się do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w tym produktów przetworzonych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009, z wyjątkiem tych, które są odpadami przewidzianymi do składowania na składowisku odpadów albo do przekształcania termicznego lub do wykorzystania w zakładzie produkującym biogaz lub w kompostowni, zgodnie z tym rozporządzeniem.Zasadą więc jest, że produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego nie stanowią odpadów. Wyjątkiem od tej reguły jest wykorzystywanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w zakładzie produkującym biogaz zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. U. UE. L. z 2009 r. Nr 300, str. 1 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie nr 1069/2009).W myśl art. 7 ust. 1 powyższego rozporządzenia produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego klasyfikuje się w specjalnych kategoriach odzwierciedlających poziom zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt stwarzanego przez takie produkty, zgodnie z wykazami ustanowionymi w art. 8, 9 i 10. Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego i produkty pochodne należy sklasyfikować w trzech kategoriach, odpowiadających zagrożeniu dla zdrowia ludzi i zwierząt, na podstawie ocen ryzyka (pkt 29 preambuły).Wbrew jednak stanowisku skarżącej kasacyjnie nie oznacza to, że produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego zakwalifikowane do kategorii 2 i 3, a przetwarzane w biogazowni nie stanowią odpadu.Takiego wniosku nie można wyprowadzić z brzmienia art. 13 i 14 rozporządzenia nr 1069/2009, które dotyczą usuwania i stosowania materiałów kategorii 2 i 3. Wręcz przeciwnie, to również te przepisy pozwalają na przyjęcie, że stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, iż produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego przetwarzane przez skarżącą kasacyjnie w procesie R3 należy zakwalifikować jako odpady, jest prawidłowe.Przepis art. 2 pkt 9 u.o. zakazuje traktować jako odpad produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego wykorzystywany w zakładzie produkującym biogaz zgodnie z rozporządzeniem. Z art. 13 pkt e) ii) oraz art. 14 pkt f) wynika, iż produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego zakwalifikowane do kategorii 2 i 3 mogą być przekształcone w biogaz, przy czym w przypadku produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kategorii 2 w przypadku obornika, przewodu pokarmowego i jego treści, mleka, produktów na bazie mleka i siary, jaj i produktów jajecznych, jeżeli właściwy organ uznał, że nie stwarzają one ryzyka dla rozprzestrzeniania poważnej choroby zakaźnej.W związku z powyższym produkty uboczne kategorii 2, o których mowa w art. 13 pkt e) ii) ww. rozporządzenia oraz kategorii 3 mogą być wykorzystywane zgodnie z rozporządzeniem przy produkcji biogazu (w przypadku kategorii 2 po spełnieniu dodatkowego wymienionego w tym przepisie warunku), a co za tym idzie zgodnie z art. 2 pkt 9 u.o. stanowią one odpady. Okoliczność podnoszona przez skarżącą kasacyjnie, że czynności te dokonywane są we współpracy z nadzorem weterynaryjnym mogą świadczyć o wypełnieniu obowiązku, o którym mowa w art. 13 pkt e) ii) rozporządzenia nr 1069/2009, to jest że produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, w tym przewody pokarmowe nie stwarzają ryzyka dla rozprzestrzeniania poważnej choroby zakaźnej.Dodać ponadto należy, że zgodnie z brzmieniem preambuły do rozporządzenia należy również zapobiec wywozowi produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów ubocznych w celu użycia ich w przedsiębiorstwie biogazu lub kompostowni w krajach trzecich, które nie są członkami Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), aby zapobiec potencjalnie szkodliwym skutkom dla środowiska naturalnego oraz zagrożeniu dla zdrowia ludzi i zwierząt. Przemawia to za trafnością dokonanej wyżej wykładni, albowiem wskazuje, że inaczej należy traktować produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, które mają zostać wykorzystane w biogazowniach.Podkreślenia wymaga, że rozporządzenie nr 1069/2009 w art. 3 pkt 27 stanowi, że "odpady" oznaczają odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE (dalej: dyrektywa odpadowa).Art. 2 pkt 9 u.o. jest konsekwencją implementacji dyrektywy odpadowej, a jego treść odpowiada brzmieniu art. 2 ust. 2 lit. b tej dyrektywy, który stanowi, że wyłącza się spod stosowania niniejszej dyrektywy, w zakresie, w jakim zostały objęte innymi przepisami wspólnotowymi produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, w tym produkty przetworzone objęte rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002, z wyjątkiem tych, które są przewidziane do przekształcenia termicznego, składowania na składowisku lub do wykorzystania w zakładzie produkującym biogaz lub w kompostowni.W związku z implementowaniem dyrektywy odpadowej do polskiego porządku prawnego, nie można uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 2 ust. 2 lit. b tej dyrektywy, bo jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na podstawie dyrektywy, co do zasady, nie można nakładać obowiązków, zakazów i sankcji na obywateli państw członkowskich, gdyż adresatami dyrektywy są państwa członkowskie.Przedstawione powyżej wywody wskazują na niezasadność zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 2 pkt 9 u.o. zarówno w zakresie błędnej wykładni, jak i niewłaściwego zastosowania.Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia treści rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego).Przypomnieć należy, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej, zgodnie z treścią art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez podstawy kasacyjne należy zaś rozumieć wskazanie konkretnych przepisów prawa (to jest sprecyzowanie właściwej jednostki redakcyjnej zawierającej dane unormowanie), podanie nazwy aktu prawnego, w którym znajdują się owe przepisy, datę wydania tego aktu oraz miejsce jego publikacji. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie skonkretyzowano właściwych jednostek redakcyjnych wskazując jako podstawę cały akt prawny. Przywołano art. 13 i 14 rozporządzenia nr 1069/2009, co umożliwiło rozpoznanie skargi kasacyjnej w takim zakresie. Jednakże jak przedstawiono powyżej, przywołane argumenty skargi kasacyjnej stanowiły podstawę dla uznania prawidłowości wykładni art. 2 pkt 9 u.o. dokonanej przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie.Nie zasługiwały na uwzględnienie także zarzuty naruszenia art. 7a oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000; dalej: k.p.a.). Okoliczność, że przepis znajdujący zastosowanie w sprawie podlega interpretacji, nie znaczy że w sprawie "pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej" w rozumieniu przytoczonej regulacji.W art. 7a § 1 k.p.a. nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie. Zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości, co do wykładni przepisów stosowanego prawa, tzw. "pat interpretacyjny" (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 23 lutego 2021 r., sygn. akt III OSK 3286/21, z 14 września 2021 r., sygn. akt III OSK 582/21 - cbois.nsa.gov.pl). Taki stan rzeczy w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca.W konsekwencji więc nie można mówić o naruszeniu zasady zaufania do władzy publicznej w wyniku dokonania niekorzystnej interpretacji przepisów prawa odmiennej, aniżeli wynika to z pisma Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi.Mając na względzie, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach prawnych podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a..