Wyrok - III OSK 2203/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy asystent sędziego Magdalena Zając po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 sierpnia 202Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy asystent sędziego Magdalena Zając po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 sierpnia 202
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Kazimierz Bandarzewski
Podstawa prawna
art. 141
ppsa
art. 134
ppsa
art. 174
ppsa
art. 183
ppsa
art. 106
ppsa
art. 133
ppsa
art. 184
ppsa
art. 205
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2025 r. sygn. akt IV SAB/Wr 431/25, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej "[...]" S.A. z siedzibą w [...] na bezczynność Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w [...] S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 28 stycznia 2025 r., stwierdził, że Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w [...] S.A. z siedzibą w [...] dopuściło się bezczynności (pkt I); stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II); zobowiązał Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w [...] S.A. z siedzibą w [...] do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III); zasądził od Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w [...] S.A. z siedzibą w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt IV).Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiodło Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "WPECL" lub "organ"). Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") organ zarzucił:I) naruszenie przepisów postępowania, tj.:1) art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na nienależytym wyjaśnieniu podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia zawartego w wyroku oraz jego motywów co do: (I) powodów, dla których Sąd uznał, że WPECL jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jak i wyjaśnienia podstawy prawnej w tym zakresie; (II) wskazania zadań publicznych, których realizacja została, zdaniem Sądu, powierzona WPECL przez Państwo, co z kolei uzasadniało, w ocenie Sądu, ustalenie, że WPECL podlega przepisom ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej w skrócie: "u.d.i.p."); (III) uzasadnienia rozstrzygnięcia, że informacja z wniosku skarżącego z dnia 28 stycznia 2025 r. stanowi informację publiczną, jak i wyjaśnienia podstawy prawnej w tym zakresie – Sąd pierwszej instancji ograniczył się jedynie do wskazania, iż pomiędzy wnioskiem o przedstawienie wyników badań wody sieciowej a wykonywaniem przez WPECL dostaw ciepła zachodzi związek; naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uniemożliwiło zrekonstruowanie toku rozumowania WSA we Wrocławiu, które doprowadziło do uznania, że w niniejszej sprawie WPECL pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku;2) art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego oraz oparciu rozstrzygnięcia na wybiórczej i niepełnej analizie akt sprawy w zakresie podlegania przez WPECL przepisom u.d.i.p. i ustalenie, że: (I) akcje WPECL są własnością Skarbu Państwa, w tym pozwalające na uzyskanie pozycji dominującej w WPECL; (II) WPECL zostały powierzone do wykonywania zadania publiczne; naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny dokonany na podstawie całokształtu materiału dowodowego w sprawie skutkowałby oddaleniem skargi na bezczynność;II) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:1) art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.:- poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że WPECL jako przedsiębiorstwo sektora energetycznego wykonuje zadania publiczne i tym samym należy do kategorii podmiotów wskazanych w tym przepisie i zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej,- w zakresie pojęcia "pozycja dominująca", spowodowanej nieuwzględnieniem przez Sąd pierwszej instancji treści art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 184 ze zm., dalej w skrócie: "u.o.k.k."), co w następstwie spowodowało bezpodstawne uznanie przez Sąd, że Skarb Państwa ma pozycję dominującą w WPECL w rozumieniu przepisów u.o.k.k., uznając, iż 32% akcji jest wystarczające aby być spółką dominującą;2) art. 1 ust. 1 i 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 u.d.i.p., polegające na ich błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu, poprzez przypisanie żądanym informacjom przymiotu informacji publicznej.Wskazując na powyższe zarzuty, WPECL wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosło o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.W odpowiedzi na skargę kasacyjną Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej "[...]" S.A. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "Spółka" lub "wnioskodawca") wniosło o jej oddalenie w całości. Ponadto wniosło o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i Sąd pierwszej instancji.Na wstępie przypomnieć należy, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w [...] S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania złożonego w trybie u.d.i.p. wniosku Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej "[...]" S.A. z siedzibą w [...] z dnia 28 stycznia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kompletnych badań wody sieciowej za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 28 lutego 2025 r.Istota zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej koncentruje się na zakwestionowaniu stanowiska Sądu pierwszej instancji, który przyjął, że WPECL jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Autor skargi kasacyjnej kwestionuje ponadto ustalenie WSA we Wrocławiu, że żądana przez wnioskodawcę informacja ma charakter informacji publicznej.W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, bowiem zarzuty naruszenia przepisów postępowania stanowią w istocie procesowe odzwierciedlenie koncepcji materialnej przedstawionej przez autora skargi kasacyjnej.Dla oceny zasadności podniesionych przez WPECL zarzutów niezbędne jest krótkie wyjaśnienie charakteru prawa do informacji publicznej i jego zakresu w polskim porządku prawnym.Zakres i charakter prawa do informacji publicznej określają art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Przepisy te stanowią, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do informacji obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Jednocześnie ustawodawca pojęcie "informacji publicznej" określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych. W szczególności są to sprawy wymienione w art. 6 u.d.i.p. Wskazać należy, iż określając pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca odwołał się do kategorii "sprawy publicznej", przy czym w przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej". Niewątpliwie sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. "Sprawa publiczna" to sprawa ogółu, która w znacznym stopniu koresponduje z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). W doktrynie i orzecznictwie akcentuje się, że takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" jest związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem (por.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 2093/14). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną – określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, Komentarz do art. 1, t. 4; por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10) nie są sprawami publicznymi. Przyjąć należy, że pojęcie "sprawa publiczna" oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań ustawy zasadniczej, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Wykładnia art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p., eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie (por. np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10).Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej – odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań u.d.i.p. – jest przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która jest związana z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej – Państwa (por. np. wyroki NSA z dnia: 7 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3461/21 i 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3195/21).Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zastosowany w tym przepisie zwrot "w szczególności" oznacza, że podany katalog ma charakter otwarty, przykładowy. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie budzi zatem wątpliwości, że obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. jest każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Przepis ten posługuje się alternatywą rozłączną, zatem wystarczy, że podmiot wykonuje zadanie publiczne (nawet jeśli nie dysponuje majątkiem publicznym), czy też dysponuje majątkiem publicznym (nawet jeśli nie wykonuje zadań publicznych) – aby uznać go za zobowiązany do udostępniania informacji publicznej (por. np. wyroki NSA z dnia: 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1603/14; 9 kwietnia 2026 r., sygn. akt III OSK 1539/25). Cechy "wykonywania zadań publicznych" oraz "dysponowania majątkiem publicznym" przez podmioty wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. są zatem pierwotne wobec możliwości stwierdzenia, czy podmiot jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Podnoszona przez autora skargi kasacyjnej kwestia dotycząca pozycji dominującej Skarbu Państwa w WPECL w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów nie ma zatem w tej sprawie znaczenia, bowiem istotne (pierwotne) jest to, że WPECL – jako przedsiębiorstwo sektora energetycznego (energii cieplnej) – wykonuje zadania publiczne. Orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie uznaje, że przedsiębiorstwa energetyczne niezależnie od sposobu działania (produkcja, przesył, dystrybucja, obrót lub sprzedaż) wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p (por. np. wyroki NSA z dnia: 25 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 906/21; 1 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1127/21). Stanowisko takie jest uzasadnione tym, że użyte w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., określenie "zadania publiczne" posiada znaczenie szersze od zwrotu "zadania władzy publicznej", zawartego w art. 61 Konstytucji RP. Według poglądów doktryny takimi zadaniami są też zadania służące zaspokajaniu potrzeb zbiorowych i realizujących interes społeczny, które zachowują swój publiczny status także w przypadku, gdy w drodze tzw. prywatyzacji zadań publicznych zostają one przeniesione z podmiotów publicznych, jakie tradycyjnie je wykonywały, na podmioty prawa prywatnego, w coraz większym stopniu współdziałające w wykonywaniu administracji publicznej (por. S. Biernat, Prywatyzacja zadań publicznych. Problematyka prawna Warszawa 1994). Nie można zatem z tej kategorii wyłączyć zadań realizowanych przez przedsiębiorców w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ale zaspakajających jednocześnie powszechne potrzeby obywateli i z tego powodu istotnych z punktu widzenia celów i zadań państwa (por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 3195/15 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05).Skoro zatem WPECL wykonuje zadania z zakresu obrotu energią cieplną, a działalność ta mieści się w zakresie objętym działalnością publiczną podmiotów z branży energetycznej, to w konsekwencji jest ona podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. – jako podmiot wykonujący zadania publiczne. Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że w skład obsługiwanej przez WPECL sieci należą systemy ciepłownicze miast: [...]. Codziennie z usług WPECL korzystają tysiące odbiorców indywidualnych, biznesowych oraz instytucjonalnych na terenie prowadzenia działalności w obrębie [...]. Zakres działalności WPECL ma więc bezdyskusyjnie charakter ponadlokalny, zaś w aspekcie przedmiotowym dotyczy sektora energetycznego (energii cieplnej), który z woli ustawodawcy ma charakter strategiczny, z uwagi na istotne znaczenia dla funkcjonowania państwa. Zaopatrzenie w energię cieplną należy do zadań własnych gminy jako zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.).Wobec powyższego przyjąć także należy, iż żądana przez Spółkę we wniosku z dnia 28 stycznia 2025 r. informacja – dotycząca kompletnych badań wody sieciowej za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 28 lutego 2025 r. – ma charakter informacji publicznej, bowiem bezsprzecznie ma ona związek z prowadzoną przez WPECL działalnością, która związana jest – co już wyżej wykazano – z wykonywaniem zadań publicznych.Z przedstawionych względów zarzuty naruszenia prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie.Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia wskazanych przepisów postępowania, które – jak wcześniej wskazano – stanowią w istocie procesowe odzwierciedlenie koncepcji materialnej przedstawionej przez autora skargi kasacyjnej.Zgodnie z art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Obowiązek wydania wyroku "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z tych akt wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem oraz przed sądem (uwzględniając treść art. 106 § 3 p.p.s.a.). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby więc zostać naruszony, gdyby Sąd pierwszej instancji oparł swe rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy. Należy bowiem odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy – od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego.Z kolei o naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby Sąd pierwszej instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez stronę skarżącą, a które Sąd zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Tego rodzaju okoliczności w tej sprawie nie wystąpiły.Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd pierwszej instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Zauważyć należy, iż za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd meriti stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji trafności rozstrzygnięcia. W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia: 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13, CBOSA). Przy czym tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie toku myślowego Sądu pierwszej instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2259/11, LEX nr 1299453). Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie takich okoliczności nie dostrzeżono.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 2, art. 209 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 118), z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013, nr 3, poz. 38).Jednocześnie – odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej "[...]" S.A. z siedzibą w [...] o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z tytułu odpowiedzi na skargę kasacyjną – wyjaśnić należy, iż zwrot kosztów postępowania kasacyjnego związany ze sporządzeniem i wniesieniem odpowiedzi na skargę kasacyjną dotyczy wyłącznie przypadku, w którym tego rodzaju pismo sporządził profesjonalny pełnomocnik – adwokat, radca prawny, doradca podatkowy, rzecznik patentowy (art. 175 p.p.s.a.) oraz wniósł je w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej (art. 179 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie odpis skargi kasacyjnej został doręczony pełnomocnikowi Spółki w dniu 15 października 2025 r. (karta nr 94 akt sądowych), tymczasem odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona do Sądu w dniu 30 października 2025 r. (data stempla pocztowego na kopercie, karta nr 101 akt sądowych), a więc z uchybieniem terminu, który upływał w dniu 29 października 2025 r. (środa). W sprawie brak było zatem podstawy prawnej do zasądzenia na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z tego tytułu. Zasądzone w pkt 2 sentencji wyroku koszty dotyczą w konsekwencji wyłącznie udziału pełnomocnika w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym..). W rozpoznawanej sprawie odpis skargi kasacyjnej został doręczony pełnomocnikowi Spółki w dniu 15 października 2025 r. (karta nr 94 akt sądowych), tymczasem odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona do Sądu w dniu 30 października 2025 r. (data stempla pocztowego na kopercie, karta nr 101 akt sądowych), a więc z uchybieniem terminu, który upływał w dniu 29 października 2025 r. (środa). W sprawie brak było zatem podstawy prawnej do zasądzenia na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z tego tytułu. Zasądzone w pkt 2 sentencji wyroku koszty dotyczą w konsekwencji wyłącznie udziału pełnomocnika w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.