sygn. II SA/Lu 165/26 2 czerwca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Wyrok - II SA/Lu 165/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 2 czerwca 2026

Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Sędzia WSA Maciej Gapski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2026 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3 lutego 2026 r., znak: [...] Wojewoda (dalej jako: Wojewoda lub organ)Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Sędzia WSA Maciej Gapski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2026 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3 lutego 2026 r., znak: [...] Wojewoda (dalej jako: Wojewoda lub organ)
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
wnioskodawca / wnioskodawczyni apelujący / skarżący wnioskodawca
Data orzeczenia 2 czerwca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Przewodniczący Brygida Myszyńska-Guziur
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Sędzia WSA Maciej Gapski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2026 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 3 lutego 2026 r., znak: [...] Wojewoda (dalej jako: Wojewoda lub organ) stwierdził niedopuszczalność zażalenia złożonego przez A. O. (dalej jako: skarżąca lub strona) od pisma Starosty [...] z dnia 4 grudnia 2025 r., znak: [...]Wojewoda w uzasadnieniu wyjaśnił, że pismem z dnia 1 grudnia 2025 r. A. O. zwróciła się do Starosty [...] z prośbą o podanie informacji czy został pobrany dziennik budowy przez firmę M. Sp. z o.o. na inwestycję polegającą na budowie elektrowni fotowoltaicznej na działkach 59, 60 w miejscowości J., gm. S. Ł..Pismem z dnia 4 grudnia 2025 r. Starosta Ł. wyjaśnił, że informacja o wydaniu dziennika budowy nie stanowi elementu decyzji o pozwoleniu na budowę, nie stanowi także informacji zawartej w projekcie budowlanym ani też w zatwierdzonym planie zagospodarowania działki lub terenu. W ocenie organu powyższe nie podlega udostępnieniu w trybie udzielenia informacji publicznej na zasadach dostępu do informacji publicznej. Starosta uznał, że w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą.Pismem z dnia 10 grudnia 2025 r. strona złożyła zażalenie skierowane do Wojewody za pośrednictwem Starosty [...] na odmowę udzielenia informacji o wydaniu dziennika budowy dla firmy M. S. Sp. z o.o. Wniosła o natychmiastowe usunięcie naruszenia prawa i wydanie określonego zaświadczenia na podstawie art. 217 § 1 § 2 pkt 2 i § 3 k.p.a. zgodnie z wnioskiem z dnia 1 grudnia 2025 r.Organ odwoławczy podkreślił, że stosownie do art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Tym samym ustawodawca przewidział możliwość zaskarżenia postanowienia w administracyjnym toku instancji tylko w ściśle określonych przypadkach. Jak wynika przy tym z art. 134 w związku z art. 144 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia. Przepisy te znajdują zastosowanie, gdy zażalenie jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych (np. złożenie środka zaskarżenia przez nieuprawniony podmiot) albo z przyczyn przedmiotowych (np. złożenie środka zaskarżenia nieprzewidzianego w ustawie albo złożenie środka zaskarżenia od aktu niezaskarżalnego). Do przyczyn przedmiotowych należy również zaliczyć m.in. taką sytuację, gdy dana czynność organu administracji państwowej nie jest ani decyzją administracyjną ani postanowieniem. Z taką bowiem sytuacją, zdaniem Wojewody, mamy do czynienia w niniejszej sprawie.Organ podniósł, że pismo Starosty z dnia 4 grudnia 2025 r. znak: [...] miało charakter wyłącznie informacyjny, nie zostało wydane w formie postanowienia (nie jest aktem administracyjnym) i żadnego rozstrzygnięcia nie zawiera. Organ w piśmie tym jedynie udzielił wyjaśnień co do przyczyn odmowy udzielenia informacji o wydaniu dziennika budowy dla firmy M. S. Sp. z o.o. na inwestycję polegającą na budowie elektrowni fotowoltaicznej na działkach 59, 60 w miejscowości J., gm. S. Ł..Stosownie do przedstawionego stanu faktycznego Wojewoda na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania. Organ podkreślił, że w sprawie objętej zażaleniem skarżącej nie wydano decyzji lub postanowienia, które mogłyby być objęte zaskarżeniem w trybie odwoławczym.Skargę na powyższe postanowienie Wojewody złożyła A. O. zarzucając:- naruszenie art. 217 § 1 i § 2 pkt 2, art. 219 oraz art. 134 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że pismo Starosty [...] z dnia 4 grudnia 2025 r. nie miało charakteru rozstrzygnięcia (postanowienia) w sprawie odmowy wydania zaświadczenia, mimo, że w istocie zawierało ono rozstrzygnięcie negatywne wobec wnioskodawcy, a więc powinno być taktowane jako postanowienie podlegające zaskarżeniu;- naruszenie art. 7, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organy administracji działań niezbędnych do wyjaśnienia rzeczywistej treści wniosku wnoszącej, mimo, że wniosek był sporządzony według dyktanda pracownicy Starostwa, która wprowadziła wnioskodawczynię w błąd co do jego formy i treści;- naruszenie zasady zaufania obywatela do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.) poprzez działanie organu w sposób formalistyczny i sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej.Dodatkowo skarżąca podniosła, że naruszono jej prawo do środka zaskarżenia poprzez bezzasadne pozbawienie możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ wyższego stopnia, co stanowi rażące naruszenie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP (prawo do sądu).W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła stan sprawy oraz argumenty świadczące jej zdaniem o zasadności złożonej skargi.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznania w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienie kończące postępowanie. Takim postanowieniem niewątpliwie jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpatrując skargę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 p.p.s.a.Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest rozstrzygnięcie czy organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. i stwierdził niedopuszczalność zażalenia od pisma Starosty [...] z dnia 4 grudnia 2025 r. stanowiącego odpowiedź na wniosek skarżącej z dnia 1 grudnia 2025 r. zawierający pytanie, czy w zasobach archiwalnych Starostwa znajduje się informacja o pobraniu dziennika budowy przez inwestora M. S. 3 spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w zakresie inwestycji obejmującej budowę elektrowni fotowoltaicznej na działkach 59, 60 w miejscowości J. [...].Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stosownie zaś do art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że organ wyższego stopnia w postępowaniu wstępnym ma obowiązek dokonać ustaleń, czy wniesione odwołanie bądź zażalenie jest dopuszczalne. W przypadku zaś ustalenia, że od określonego aktu lub czynności odwołanie lub zażalenie nie przysługuje, obowiązkiem organu odwoławczego jest stwierdzenie w formie postanowienia jego niedopuszczalności, co nie pozwala na przystąpienie przez organ do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej.W judykaturze wskazuje się, że ukształtowane na tle art. 134 k.p.a. orzecznictwo sądowe wyróżnia dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji (postanowienia), która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną (postanowienia), a stanowi np. czynność materialno-techniczną. (wyrok NSA z 29.02.2008 r., I OSK 910/07, LEX nr 453423, wyrok NSA z 17.01.2019 r., I OSK 3669/18, LEX nr 2623536).W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z przedmiotową niedopuszczalnością odwołania.Ze złożonego przez skarżącą zażalenia wynika, że jej wolą było objęcie tym środkiem prawnym pisma Starosty [...] z dnia 4 grudnia 2025 r. stanowiącego odpowiedź na zapytanie o informację publiczną. Skarżąca wyraził swoje niezadowolenie z faktu braku oczekiwanej odpowiedzi oraz zażądała wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 1 k.p.a.Czynność Starosty, którego wyrazem było pismo z dnia 4 grudnia 2025 r. nie może być skutecznie objęte zażaleniem lub odwołaniem, gdyż stanowi ono tzw. czynność materialno-techniczną, od której nie przysługuje tego rodzaju środek zaskarżenia. Należy również podkreślić, że z treści tego pisma nie wynika, aby była to odmowa wydania zaświadczenia na podstawie art. 219 k.p.a. Skarżąca w podaniu z dnia 1 grudnia 2025 r. nie wystąpiła bowiem z wnioskiem od wydanie zaświadczenia. Dlatego też prawidłowo Wojewoda stwierdził niedopuszczalność zażalenia od wskazanego pisma – czynności materialno-technicznej organu. W zaskarżonym orzeczeniu nie został naruszony żaden z powoływanych w skardze przepis procesowy lub materialny. W realiach przedmiotowej sprawy skarżąca może jedynie wnieść skargę na bezczynność organu, jeżeli nadal uznaje, że odpowiedź Starosty wyrażona w piśmie z dnia 4 grudnia 2025 r. była niewłaściwa.Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.. Skarżąca w podaniu z dnia 1 grudnia 2025 r. nie wystąpiła bowiem z wnioskiem od wydanie zaświadczenia. Dlatego też prawidłowo Wojewoda stwierdził niedopuszczalność zażalenia od wskazanego pisma – czynności materialno-technicznej organu. W zaskarżonym orzeczeniu nie został naruszony żaden z powoływanych w skardze przepis procesowy lub materialny. W realiach przedmiotowej sprawy skarżąca może jedynie wnieść skargę na bezczynność organu, jeżeli nadal uznaje, że odpowiedź Starosty wyrażona w piśmie z dnia 4 grudnia 2025 r. była niewłaściwa.Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.