Wyrok - II SA/Gd 833/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 3 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono bezskuteczność czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Marek Kraus Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G z siedzibą w K. na czynność Wójta Gminy Stare Pole z dnia 15 września 2025 r. w przedmiocie włączenia kart adresowych zabytków do gminnej ewidencji zabytków 1. stwierdza bezskuteczność czynności Wójta Gminy StStwierdzono bezskuteczność czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Marek Kraus Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G z siedzibą w K. na czynność Wójta Gminy Stare Pole z dnia 15 września 2025 r. w przedmiocie włączenia kart adresowych zabytków do gminnej ewidencji zabytków 1. stwierdza bezskuteczność czynności Wójta Gminy St
Data orzeczenia
3 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Dariusz Kurkiewicz
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono bezskuteczność czynności
UZASADNIENIE
G. spółka z o.o. z siedzibą w K., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na czynność Wójta Gminy Stare Pole z dnia 15 września 2025 r. w przedmiocie włączenia karty adresowej:1) budynku gospodarczego położonego w miejscowości S., gmina S., powiat m., nr ewid. dz. [...], (GEZ nr [...]);2) bramy położonej w miejscowości S., gmina S., powiat m., nr ewid. dz. [...], (GEZ nr [...]);3) parku wiejskiego w miejscowości S., obok budynku nr 3, gmina S., powiat m., nr ewid. dz. [...], (GEZ nr [...]),- do Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy Stare Pole pod nr [...], [...] [...], zgodnie z Zarządzeniem nr 71/2025 Wójta Gminy Stare Pole z dnia 15 września 2025 r.Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono naruszenie:1) art. 22 ust. 4 i ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (dalej jako u.o.z.) polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez:- bezpodstawne i dowolne uznanie budynku gospodarczego, bramy i parku wiejskiego za zabytki w sytuacji, gdy nie posiadają one cech zabytku w myśl art. 3 pkt 1 i 2 ustawy;- brak wykazania porozumienia, o którym mowa w treści art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z., co wskazuje tym samym, że takie porozumienie nie zostało zawarte, a w rezultacie dowolne uznanie budynku gospodarczego, bramy i parku wiejskiego za zabytki bez uzyskania stanowiska wojewódzkiego konserwatora zabytków;- włączenie karty adresowej przedmiotowych obiektów do GEZ bez przeprowadzania odpowiednich czynności wyjaśniających czy obiekty te spełniają przesłanki definicji legalnej zabytku, a w szczególności nienależyte i niewystarczające zbadanie istotnych okoliczności sprawy oraz brak stosownego udokumentowania przez organ okoliczności uzasadniających ich objęcie szczególną formą ochrony ze względu na posiadane ponadprzeciętnych wartości historycznych, zabytkowych lub artystycznych;2) § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 marca 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem, poprzez pominięcie w kartach zabytków wymaganych informacji nt. stylu, historii i wartości obiektów włączonych do Gminnej Ewidencji Budynków, w rezultacie brak wykazania ich zabytkowego charakteru, a także uniemożliwienie faktycznej weryfikacji wartości historycznej, artystycznej lub naukowej obiektów.Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności skarżonych czynności Wójta Gminy Stare Pole oraz o zasądzenie kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.W uzasadnieniu wyjaśniono, że w dniu 29 lipca 2025 r. Wójt Gminy Stare Pole zawiadomił Skarżącego o zamiarze włączenia do Gminnej Ewidencji Zabytków (dalej: GEZ) karty adresowej zabytków: budynku gospodarczego (GEZ [...]) bramy (GEZ [...]) oraz parku wiejskiego (GEZ [...]). W odpowiedzi Skarżący zwrócił się z prośbą o udostępnienie opinii Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej: PWKZ) dot. ww. obiektów, by móc zweryfikować przesłanki sklasyfikowania i uznania tych obiektów za zabytki. W odpowiedzi pismem z 21 sierpnia 2025 r. organ udostępnił Skarżącemu pismo PWKZ z 27 października 2023 r. opiniujące pozytywnie gminną ewidencję zabytków Gminy Stare Pole złożoną z 269 kart adresowych, które budzi jednak zasadnicze wątpliwości. Pismo to po pierwsze nie zostało podpisane przez upoważnioną osobę. Po drugie data wpływu (25.10.2023 r.) jest wcześniejsza niż data samego pisma (27.10.2023 r.). Ponadto pismo PWKZ nie odnosi się do konkretnych obiektów i kart. Nie sposób na jego podstawie określić, czym kierował się PWKZ opiniując pozytywnie włączenie do GEZ obiektów należących do Skarżącego. W dniu 15 września 2025 r. organ, na mocy Zarządzenia nr 71/2025 Wójta Gminy Stare Pole z dnia 15 września 2025 r. w sprawie przyjęcia Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy Stare Pole, włączył do GEZ karty adresowe obiektów stanowiących własność Skarżącego, tj. budynku gospodarczego (GEZ [...]), bramy (GEZ [...]) oraz parku wiejskiego (GEZ [...]).Skarżący nie zgadza się z powyższą czynnością wskazując, że przedmiotowe obiekty nie przedstawiają walorów zabytkowych, tym samym ochrona w postaci objęcia Gminną Ewidencją Zabytków Gminy Stare Pole nie jest zasadna.Powołując się na orzecznictwo Skarżący wskazał, że stanowisko organu współdziałającego wojewódzkiego konserwatora zabytków powinno być wyrażone w piśmie urzędowym. Oznacza to, że do ewidencji gminnej nie można włączyć obiektów, których nie zaaprobował i nie zaakceptował wojewódzki konserwator zabytków. Tymczasem w niniejszej sprawie brak podstaw do uznania, że do takiego porozumienia w ogóle doszło, bowiem pismo PWKZ z 23 października 2023 r. nie zawiera podpisu upoważnionej osoby. Nie sposób w tych okolicznościach uznać, że organ wykazał porozumienie, o którym mowa w treści art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z., co wskazuje tym samym, że nie dochowano ustawowych wymogów w tym zakresie.Następnie przypomniano, że zgodnie ze stanowiskiem NSA brak przepisów określających tryb postępowania skutkuje tym, że kontrola legalności działania organu sprowadza się do badania zgodności tego działania jedynie z przepisami administracyjnego prawa materialnego. Ujęcie w ewidencji zabytków nie następuje w związku ze stosowaniem kodeksu postępowania administracyjnego. Brak sformalizowania reguł postępowania wiążącego się z włączeniem karty zabytku do ewidencji nie oznacza jednak, że dokonanie tej czynności może nastąpić bez analizy przyczyn uzasadniających jej dokonanie, jak też udokumentowania jej chociażby w uproszczonej formie. Jest oczywiste bowiem, że włączenie karty zabytku do wojewódzkiej ewidencji musi wynikać ze stwierdzenia przez organ, że obiekt charakteryzuje się cechami, które uzasadniają objęcie go szczególną formą ochrony ze względu na posiadaną przez niego wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Tylko taki obiekt, który spełnia definicję zabytku z art. 3 pkt 1 u.o.z. może zostać ujęty w ewidencji. Jak podkreśla się w doktrynie, wartość zabytku należy rozpatrywać w trzech głównych aspektach: historycznym, artystycznym i naukowym. Wartość historyczna odnosi się do roli obiektu, jako świadectwa minionych wydarzeń, rozwoju społeczeństwa oraz działalności artystycznej i technologicznej. Wartość artystyczna wiąże się z estetyką i subiektywnym odbiorem piękna, przez co decyduje o uznaniu obiektu za dzieło sztuki oraz wpływa na jego cenę. Natomiast wartość naukowa określa znaczenie zabytku dla badań w różnych dziedzinach, wykraczając poza aspekt techniczny i konstrukcyjny. Obejmuje zarówno analizę historyczną, jak i potencjał badawczy, co czyni ją istotnym kryterium oceny obiektów zabytkowych. W tym kontekście należy zauważyć, że ocena wartości zabytkowej wymaga kompleksowej analizy wszystkich trzech wymienionych aspektów. Brak spełnienia któregokolwiek z nich powinien skutkować wyłączeniem obiektu spod ochrony konserwatorskiej.W przypadku obiektów stanowiących przedmiot skargi należy stwierdzić, że ani organ ani PWKZ nie przedstawili i nie wykazali występowania cech koniecznych do stwierdzenia ich wartości zabytkowej. Na podstawie dokumentów zgromadzonych przez organ, w szczególności kart adresowych zabytków oznaczonych w GEZ nr [...], [...] i [...] oraz opinii PWKZ z 27 października 2023 r. nie sposób ustalić jakie walory historyczne, architektoniczne czy artystyczne przemawiają za ochroną tych obiektów w przyjętej formie. Co więcej, brak jakiegokolwiek stanowiska i odniesienia się przez Konserwatora do treści konkretnych kart adresowych obiektów w GEZ poddaje w wątpliwość fakt dokonania takiej analizy/weryfikacji przez Konserwatora. W rezultacie decyzja o wpisaniu obiektów do ewidencji wydaje się być pozbawiona merytorycznych podstaw.Skarżący zauważył, że Gminna Ewidencja Zabytków karta nr [...] dot. budynku gospodarczego nie zawiera jakichkolwiek informacji o tym, jakie konkretnie cechy przedmiotowego budynku świadczą o jego zabytkowym charakterze. W karcie widnieją jedynie informacje będące opisem bryły oraz zewnętrznych cech budynku, jednak bez jakiegokolwiek odniesienia do zabytkowego charakteru tychże cech tudzież ich historycznej, bądź artystycznej wartości. Gdyby tego rodzaju ogólny opis był wystarczający dla sklasyfikowania danego budynku jako zabytek, to zasadniczo wszystkie budynki dość dowolnie można byłoby włączyć do GEZ. Jeszcze bardziej lakoniczny charakter ma włączona do GEZ karta nr [...] dot. bramy co do której organ ograniczył się do opisu, cyt. "Dwa murowane z cegły słupki zwieńczone stożkowymi daszkami ze sztucznego kamienia.". Niczego więcej z karty nie można się dowiedzieć, poza datowaniem, też nie wiadomo na jakiej podstawie określonym. Próżno doszukiwać się jakichkolwiek motywów historycznych czy artystycznych, na których Organ oparł swoją decyzję o uznaniu bramy za obiekt mający wartość zabytkową. Powyższe zastrzeżenia można odnieść również do opis parku wiejskiego włączonego do GEZ jako karta nr [...], w której wskazano jedynie, cyt. "Przydomowy. Nasadzenia graniczne z jesionów, w środku luźno komponowane sosny, świerki oraz lipy". Podobnie jak wyżej, również w przypadku tej karty nie sposób w niej znaleźć odniesień do wartości historycznej, architektonicznej czy artystycznej uzasadniających ich objęcie szczególną formą.W konsekwencji sporządzone karty zabytków należy uznać za niekompletne, nie spełniające wymogów określonych w § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 marca 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem. Nie zawierają one w szczególności wymaganych informacji nt. stylu, historii i wartości obiektów włączonych do Gminnej Ewidencji Zabytków, co uniemożliwia poddanie tych obiektów rzeczywistej kontroli co do posiadania przez nie cech zabytku.W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Stare Pole wniósł o oddalenie skargi w całości wskazując, że przedmiotowe obiekty znajdowały się w GEZ gminy Stare Pole od 2008 r., co potwierdzają załączone karty nr [...], [...] i [...] oraz pismo Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2008 r. opiniujące pozytywnie gminną ewidencję zabytków. Obecnie wykonywana gminna ewidencja zabytków miała na celu jej aktualizację. Jej opracowanie zostało pozytywnie zaopiniowane przez PWKZ w piśmie z 27 października 2023 r.Odnosząc się do zarzutu Skarżącego o podpisanie opinii przez nieupoważnioną osobę Wójt poinformował, że pismo zostało podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym ważnym na dzień składania podpisu, co potwierdza załączony do pisma raport. Ponadto organ podkreślił, że zarówno budynek gospodarczy jak i park wiejski znajdują się w wojewódzkiej ewidencji zabytków prowadzonej przez PWKZ. Wpisy te potwierdzają wartości zabytkowe obiektów.Biorąc pod uwagę powyższe organ działał zgodnie z przepisami u.o.z. i wszystkie kroki podejmowane przez Wójta były prowadzone bez wątpienia w porozumieniu i za zgodą konserwatora zabytków. Na mocy rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 marca 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem Wójt poinformował Skarżącego pismem z 29 lipca 2025 r. o zamiarze włączenia wskazanych kart do GEZ.Wójt Gminy Stare Pole pismem z dnia 21 stycznia 2026 r. poinformował Sąd, że w jego ocenie budynek gospodarczy (GEZ nr [...]) znajduje się pod poz. [...] w wojewódzkiej ewidencji zabytków, park wiejski (GEZ nr [...]) znajduje się tamże pod poz. [...]. Natomiast brama (GEZ [...]) znajduje się wyłącznie w gminnej ewidencji zabytków.Pomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków w piśmie z dnia 1 kwietnia 2026 r. poinformował Sąd, że budynek gospodarczy oraz park wiejski (przydomowy) został wykazany w wykazie zabytków wprowadzonych zarządzeniami nr 20 i 21 z dnia 6 grudnia 2010 r. stanowiących ówcześnie substytut ewidencji. Wykaz został przekazany Gminie Stare Pole pismem z dnia 22 stycznia 2014 r. w celu włączenia obiektów do gminnej ewidencji zabytków. Obiekty te nie posiadają kart ewidencyjnych WEŹ w związku z czym nie znajdują się w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Brama nie znajduje i nie znajdowała się w ewidencji zabytków.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.W tak zakreślonych granicach przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była czynność Wójta Gminy Stare Pole w przedmiocie włączenia obiektów do gminnej ewidencji zabytków.Czynność włączenia karty adresowej zabytku do gminnej ewidencji zabytków na podstawie art. 22 ust. 5 ustawy o ochronie zabytków w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia, jako działanie jednostronne będące elementem władczych działań administracji publicznej, jest jako czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. postanowienie z Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt II OZ 218/21, podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1766/19).Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.Zaskarżona czynność datowana jest na 15 września 2025 r., a skarżąca wniosła skargę w dniu 30 września 2025 r. Tym samym należy uznać, iż skarga została wniesiona w terminie.Przechodząc na grunt przepisów prawa materialnego należy wskazać, że zgodnie z art. 22 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. z 2024 r., poz. 1292 – dalej jako "u.o.z.") wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi gminną ewidencję zabytków w formie zbioru kart adresowych zabytków nieruchomych z terenu gminy, w której powinny być ujęte:1) zabytki nieruchome wpisane do rejestru;2) inne zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków;3) inne zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.Z kolei art. 3 pkt 1 u.o.z. stanowi, że zabytek to nieruchomość lub rzecz ruchoma, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Dana rzecz lub nieruchomość stanowi zabytek, jeżeli jej wartości historyczne, naukowe lub artystyczne są wyższe niż przeciętne. Stwierdzenie, że dany obiekt ma charakter zabytku wymaga poczynienia ustaleń w tym zakresie. Jakkolwiek przepisy u.o.z. nie przewidują, aby ujęcie zabytku w GEZ stanowiło rozstrzygnięcie podejmowane przez organ gminy w formie decyzji administracyjnej, niemniej ujęcie danego obiektu w GEZ nie może nastąpić bez zbadania przesłanek uzasadniających przypisanie temu obiektowi wartości zabytkowych. Umieszczając zabytek w GEZ organ gminy stwierdza, że obiekt ten charakteryzuje się cechami, które uzasadniają objęcie go szczególną formą ochrony nieruchomości ze względu na posiadaną przez niego wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Tego rodzaju czynność kwalifikująca stwarza wymóg określenia przez organ podstaw sformułowania oceny o wartości zabytkowej obiektu, której poprawność stanowi przedmiot kontroli sądu administracyjnego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 29 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Po 751/23).Odnoszą powyższe rozważania do oceny niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż podstawą wpisu spornych nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków nie mogły stanowić przesłanki określone w art. 22 ust. 5 pkt 1 i 2 u.o.z., albowiem nieruchomości te nie były wpisane do rejestru jak również nie znajdowały się w wojewódzkiej ewidencji zabytków (pismo Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 1 kwietnia 2026 r.).W ocenie Sądu nie można uznać również, iż podstawą zaskarżonej czynności jest art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z. Nie można bowiem uznać, iż pismo Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 27 października 2023 r. nr RD.5133.16.2023.MG(KP) stanowi porozumienie, o którym mowa w przywołanym przepisie. Pismo to bowiem nie odnosi się konkretnie do nieruchomości będących przedmiotem skargi w sposób pozwalający na ustalenie cech kwalifikujących je jako zabytek w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.o.z.W tym miejscu przywołać należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane w wyroku z dnia 5 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 249/22 (dostępny w CBOSA), że włączenie karty zabytku do wojewódzkiej ewidencji musi wynikać ze stwierdzenia przez organ, że obiekt charakteryzuje się cechami, które uzasadniają objęcie go szczególną formą ochrony ze względu na posiadaną przez niego wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Tylko taki obiekt, który spełnia definicję zabytku z art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków może zostać ujęty w ewidencji.W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie powyższe stanowisko dotyczy także ujęcia zabytków nieruchomych w gminnej ewidencji zabytków.W tym miejscu zauważyć należy, że karty adresowe zabytków GEZ nr [...], [...] i [...] zawierają jedynie lakoniczne opisy wymienionych nieruchomości, nie pozwalający na ustalenie cech określonych w art. 3 pkt 1 u.o.z.Z tych przyczyn, działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd za konieczne uznał uwzględnienie skargi i stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, nie przesądzając jednak w żaden sposób, czy przedmiotowe nieruchomości posiadają wartości prawnie chronione, które uzasadniają ujęcie ich w gminnej ewidencji zabytków.O kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. (punkt II sentencji wyroku). Na zasądzoną kwotę kosztów składa się uiszczony przez stronę wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Sąd nie zaakceptował wniosku pełnomocnika o przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej.Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. zgodnie z wnioskiem pełnomocnika skarżącej Spółki zawartym w piśmie z 30 października 2025 r. oraz wobec braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez organ.. zgodnie z wnioskiem pełnomocnika skarżącej Spółki zawartym w piśmie z 30 października 2025 r. oraz wobec braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez organ.