Wyrok - II SAB/Po 73/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 3 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sebastian Michalski Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant specjalista Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Komendanta Policji do wydania decyzji administracyStwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sebastian Michalski Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant specjalista Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Komendanta Policji do wydania decyzji administracy
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
3 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Izabela Paluszyńska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
UZASADNIENIE
J. G. 7 lutego 2026r złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Policji w sprawie nr [...] w przedmiocie przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe.Skarżący zarzucił organowi naruszenie:1) art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; zwanej dalej: k.p.a) w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 38a ustawy o Policji (Dz.U. z 2025 r., poz. 636; zwanej dalej: ustawą o Policji) poprzez niewydanie przez organ rozstrzygnięcia w przedmiocie wszczętego w dniu 15 lipca 2025 r. postępowania administracyjnego pomimo, że obowiązek taki wynika z przepisów prawa;2) art. 35 § 1-3 k.p.a poprzez ich niezastosowanie i niezałatwienie sprawy w terminach wskazanych w przepisach;3) art. 36 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, niewskazaniu przyczyn zwłoki oraz nowego terminu załatwienia sprawy jak również niepouczeniu strony o prawie do wniesienia ponaglenia.Skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta Policji do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, stwierdzenie, że Komendant Policji dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 2500 zł, a także zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że w dniu 15 lipca 2025 r. Komendant Policji, na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 38a ustawy o Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne nr [...] w sprawie przeniesienia skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe detektywa Jednoosobowego Stanowiska do Spraw Kryminalnych Posterunku Policji w [...] Komisariatu Policji w [...]. Przez następne tygodnie skarżący kierował kolejne raporty chcąc przyspieszyć wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, jednak organ w dalszym ciągu nie załatwiał sprawy.Pomimo, że termin zakończenia postępowania wynikający z art. 35 § 1-3 k.p.a. upłynął w dniu 15 sierpnia 2025 r. organ nie powiadomił skarżącego o jego przedłużeniu stosownie do art. 36 § 1 i 2 k.p.a.W dniu 12 września 2025 r., został wezwany przez Komendanta Policji, gdzie wręczono mu Rozkaz Personalny nr [...] o powierzeniu z dniem 15 sierpnia 2025 r. obowiązków na stanowisku starszego dzielnicowego Rewiru Dzielnicowych [...] Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej KMP w [...].Skarżący zauważył, że w aktach sprawy znajduje się min. dokument opisany datą 10 września 2025 r. i zatytułowany "Uzupełnienie sprawozdania z dnia 22.08.2025r. z przeprowadzonych czynności postępowania administracyjnego w przedmiocie przeniesienia asp. J. G. - detektywa Zespołu do Walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu [...] Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KMP w [...] na równorzędne stanowisko służbowe do innej komórki/jednostki organizacyjnej KMP w [...]", w którym to dokumencie stwierdzono min., że zasadnym jest powierzenie mu obowiązków na stanowisku starszego dzielnicowego Rewiru Dzielnicowych [...] Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej KMP w [...].Zarówno z samego tytułu dokumentu jak i z jego treści wynika zatem, że organ zaczął procedować w samodzielnie zmienionym przez siebie przedmiocie postępowania. Potwierdzeniem zmiany przedmiotowej postępowania są także wcześniejsze dokumenty: z dnia 22 sierpnia 2025 r. "Sprawozdanie z przeprowadzonych czynności w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie przeniesienia asp. J. G. - detektywa Zespołu do Walki z Przestępczością przeciwko Mieniu [...] Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KMP w [...] na równorzędne stanowisko służbowe do innej komórki/jednostki organizacyjnej KMP w [...]", oraz "Analiza Kadrowa z dnia 2.09.2025 r.", gdzie również mowa jest o przeniesieniu go do innej jednostki/ komórki organizacyjnej KMP w [...]. Nie sposób zatem, na powyższej podstawie nie dostrzec samowolnej i nagłej zmiany przez organ przedmiotu prowadzonego postępowania - z przeniesienia na stanowisko służbowe detektywa Jednoosobowego Stanowiska do Spraw Kryminalnych Posterunku Policji w [...] Komisariatu Policji w [...] - na przeniesienie na równorzędne stanowisko służbowe do innej komórki/jednostki organizacyjnej KMP w [...].Skarżący zaznaczył, że ww. rozkaz personalny został wydany na podstawie art. 37 ustawy o Policji, który nie jest decyzją administracyjną, a zatem nie przysługuje od niego odwołanie. Tymczasem postępowanie administracyjne wszczęte zostało na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 38a ustawy o Policji.Organ, ani nie wydał w sprawie decyzji administracyjnej lub innego substratu orzeczenia przewidzianego przepisami prawa, a także zaprzestał w ogóle kontynuowania postępowania. Świadczy to w sposób oczywisty zarówno o bezczynności Komendanta Policji jak przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego.W ocenie skarżącego stopień naruszenia prawa przez organ ma charakter rażący, co uzasadnia zastosowanie środka z art. 149 § 2 p.p.s.a. Czas trwania postępowania oraz niewydania przewidzianego przepisami procedury administracyjnej aktu znacząco przekracza terminy ustawowe i nie znajduje usprawiedliwienia w charakterze sprawy. Aktywność organu od 12 września 2025 r. po wydaniu wewnętrznego aktu służbowego w zasadzie całkowicie ustała, co zresztą potwierdził sam organ, uznając, że dalej nie będzie procedował i zakończył sprawę, co w konsekwencji dotąd nie doprowadziło do prawidłowego zakończenia postępowania, Skarżący od 15 września 2025 r. pozostaje w stanie niepewności co do swojej sytuacji prawnej, co wywołuje u niego długotrwałe, negatywne konsekwencje życiowe, organizacyjne i psychiczne; min. został przeniesiony na stanowisko niezgodne z jego dotychczasowym doświadczeniem, wykształceniem kierunkowym oraz przygotowaniem policyjnym specjalistycznym, a także wbrew zgłoszonym niezwłocznie przełożonym informacjom o kontuzji kolana, gdyż służba na stanowisku dzielnicowego związana jest przede wszystkim z wielogodzinnym pieszym obchodem; w związku z powyższym, skarżący wymagał i wymaga wciąż dużo częstszej pomocy terapeutycznej, psychologicznej i farmakologicznej. Działanie organu narusza ponadto konstytucyjną zasadę zaufania obywatela do Państwa, co w obliczu bezczynności organu powołanego do stania na straży prawa i ochrony porządku publicznego stanowi okoliczność obciążającą dla organu i jednocześnie podważającą zaufanie skarżącego do organów władzy publicznej. W powyższych okolicznościach samo zatem stwierdzenie bezczynności lub przewlekłości oraz ewentualne zobowiązanie organu do wydania aktu, nie stanowiłoby w ocenie skarżącego gwarancji udzielenia wystarczającej ochrony prawnej i zapobieżenia podobnym sytuacjom w przyszłości.W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że skarżący w czerwcu 2025 r. poinformował osobiście, jak i za pośrednictwem raportów, o wyrażeniu akcesu przeniesienia do innej komórki/jednostki organizacyjnej Komendy Policji. Powyższe spowodowane było konfliktem z innym funkcjonariuszem, któremu powierzono obowiązki zastępcy naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KMP w [...], przez co stał się bezpośrednim przełożonym skarżącego. Biorąc pod uwagę istniejący konflikt Skarżący wskazał, że jest gotowy na przeniesienie do innej komórki organizacyjnej i że w pobliżu jego miejsca zamieszkania znajduje się Komisariat Policji w [...].Przeprowadzona analiza kadrowa wykazała, że w Komendzie Policji w Komisariacie Policji w [...] nie było żadnego wakatu. W związku z powyższym przeniesienie skarżącego do tej jednostki organizacyjnej mogło być jedynie uwarunkowane zamianą z innym policjantem, który zajmuje stanowisko równorzędne do posiadanego przez skarżącego. Żaden z funkcjonariuszy pełniących służbę w Zespole Kryminalnym KP w [...] nie złożył wniosku o przeniesienie, a Komendant Policji jako organ nie posiada podstaw prawnych do inicjowania przymusowych przeniesień wyłącznie w celu umożliwienia realizacji wniosku innego policjanta. Przeniesienie funkcjonariusza może nastąpić wyłącznie w granicach obowiązujących przepisów prawa oraz przy poszanowaniu praw innych funkcjonariuszy.Zaproponowano skarżącemu przeniesienie z dniem 4 sierpnia 2025 r. na równorzędne stanowisko służbowe detektywa Jednoosobowego Stanowiska do spraw Kryminalnych Posterunku Policji w [...] Komisariatu Policji w [...]. Na tą okoliczność w dniu 15 lipca 2025 r. została przeprowadzona rozmowa kadrowa ze skarżącym, podczas której przedstawiono mu powody przeniesienia uwzględniające jego konflikt z przełożonym i prośby o zmianę miejsca pełnienia służby. Skarżący oświadczył, iż ze względu m. in. na odległość z miejsca zamieszkania do Posterunku Policji w [...] nie chce tam pełnić służby. Po przeprowadzeniu rozmowy został wydany stosowny rozkaz personalny, który po podpisaniu przez Komendanta Policji miał zostać przekazany skarżącemu. Rozkaz jednak nie został skutecznie doręczony stronie i nie wszedł do obrotu prawnego.W dalszym toku postępowania uzyskano materiały dotyczące incydentu, który miał miejsce w marcu 2024 roku, na okoliczność potwierdzenia trwającego konfliktu między podwładnym, a przełożonym. Mając na uwadze kolejne raporty skarżącego w dalszym ciągu rozważane były możliwości przeniesienia go do innej komórki/jednostki organizacyjnej Policji. W tym czasie policjant realizujący zadania w Posterunku Policji w [...] wycofał, ze względów rodzinnych akces przeniesienia do Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KMP w [...]. W związku z powyższym ponownie przeanalizowano sytuację kadrową i potrzeby służby w zakresie przeniesienia skarżącego do innej komórki/jednostki organizacyjnej.Brak wolnych wakatów w Komisariacie Policji w [...] i innych komórkach organizacyjnych KMP w [...] oraz konieczność pilnego uzupełnienia osobowego w Rewirze Dzielnicowych [...] Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej KMP w [...] spowodowały, iż w dniu 12 września 2025 roku przedstawiono skarżącemu decyzję o powierzeniu mu z dniem 15 września 2025 roku obowiązków służbowych na stanowisku starszego dzielnicowego (Rozkaz Personalny nr [...] Komendanta Policji z dnia 12 września 2025 r.).W dalszym toku postępowania skarżący wnosił w kolejnych raportach o zmianę decyzji, argumentując to m. in. złym stanem zdrowia. Zwrócił się także o skierowanie go do komisji lekarskiej celem ustalenia zdolności do służby na zajmowanym stanowisku. W dniu 17 września 2025 r. wystawiono skarżącemu skierowanie nr [...] r. do Komisji Lekarskiej Podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych w [...], celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby.W związku z tym, iż skarżący w okresie od dnia 30 września 2025 r. do 14 grudnia 2025 r. przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim przekraczającym 31 dni, po jego zakończeniu został skierowany na badania do lekarza profilaktyka, który stwierdził brak przeciwwskazań do realizacji zadań służbowych z ograniczeniem służby patrolowo-interwencyjnej i prowadzenia pojazdów do czasu orzeczenia komisji MSWiA w [...].W konsekwencji skarżący został skierowany do realizacji zadań biurowych zgodnych z jego sytuacją zdrowotną i ograniczeniami, natomiast decyzję dotyczącą cofnięcia powierzenia obowiązków na stanowisku starszego dzielnicowego wstrzymano do czasu otrzymania orzeczenia komisji lekarskiej.W okresie od października 2025 r. do lutego 2026 r. sukcesywnie przeprowadzane były analizy możliwości przeniesienia skarżącego do innej komórki/jednostki organizacyjnej, co udokumentowane jest w aktach postępowania.Biorąc pod uwagę całokształt sprawy, a przede wszystkim brak wolnego stanowiska, na które możliwe byłoby przeniesienie skarżącego postępowanie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.. W związku z powyższym Komendant Policji w dniu 26 lutego 2026 r. wydał decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego.W wyniku przeprowadzonego przeglądu struktury organizacyjnej KMP w [...], w poszukiwaniu wakatu organ ustalił, że jedna z policjantek Zespołu Kryminalnego Komisariatu Policji w [...] przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Biorąc więc pod uwagę konieczność wzmocnienia osobowego Zespołu Kryminalnego, orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające, że skarżący ma zdolność do służby w Policji z ograniczeniem, że skarżący nadal podtrzymuje swoje stanowisko dotyczące przeniesienia do innej komórki/jednostki organizacyjnej, organ podjął decyzję o zwolnieniu go z powierzenia obowiązków na stanowisku starszego dzielnicowego Rewiru Dzielnicowych [...] Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej KMP w [...] oraz delegowaniu go do Komisariatu Policji w [...] i powierzenia mu obowiązków służbowych na stanowisku równorzędnym detektywa Zespołu Kryminalnego. W dniu 26 lutego 2026 r. zostały w przedmiotowej sprawie wydane rozkazy personalne Nr [...] i [...].Organ zaznaczył, że decyzja Nr [...] Komendanta Policji z dnia 26 lutego 2026 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego została wydana przed rozpoznaniem skargi, skarga w zakresie bezczynności stała się bezprzedmiotowa.W prowadzonym postępowaniu organ nie pozostawał bierny. W toku postępowania podejmowane były czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co znajduje odzwierciedlenie w aktach administracyjnych. Opóźnienie nie miało charakteru celowego ani nie wynikało z bezczynności organu, lecz było następstwem konieczności zgromadzenia i zweryfikowania danych niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ przyznaje, że doszło do przekroczenia terminu, jednakże prowadzone były czynności wyjaśniające, nie ignorował wniosku strony, analizował stan etatowy, ustalano możliwości organizacyjne, organ nie działał w złej wierze. Nie można zatem mówić o oczywistym i kwalifikowanym naruszeniu prawa.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:Skarga okazała się zasadna.Na mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.Stosownie do treści art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).Złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność czy też przewlekłość organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. Dla dopuszczalności skargi nie ma też znaczenia czy ponaglenie zostało rozpatrzone przez organ wyższego stopnia. Warunkiem formalnym skargi jest wyłącznie złożenie ponaglenia. Skarżący natomiast pismem z dnia 2 lutego 2026 r. wniósł ponaglenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], czym spełnił formalny warunek wniesienia skargi na bezczynność organu.Przechodząc natomiast do wyjaśniania powodów uwzględnienia niniejszej skargi w pierwszej kolejności rozróżnić należy pojęcia bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania. I tak z tą pierwszą formą opieszałości organu mamy do czynienia gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Za bezczynność organu administracji publicznej należy zatem uznać taki stan postępowania, w którym organ administracji publicznej prowadzący postępowanie narusza obowiązujący w tym postępowaniu termin załatwienia sprawy administracyjnej albo termin ustalony zgodnie z art. 36 § 1. Stwierdzenie bezczynności organu administracji publicznej może nastąpić po bezspornym ustaleniu, że organ ten nie załatwił sprawy w terminie. Przyczyny, z powodu których nastąpiło przekroczenie terminu załatwienia sprawy, są nieistotne dla stwierdzenia bezczynności organu. Nie ma zatem znaczenia, czy organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie załatwił sprawy w terminie. Przyczyny przekroczenia terminu załatwienia sprawy mogą mieć natomiast znaczenie przy ocenie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei z przewlekle prowadzonym postępowaniem mamy do czynienia gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Dotyczy to zatem przypadku, gdy organ administracji publicznej prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny i opieszały, podejmując działania w długim odstępie czasu bądź też realizując czynności zbędne lub pozorne, które nie przyczyniają się do wydania rozstrzygnięcia, także nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Dlatego też o ile zawiadomienie strony na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. o niezałatwieniu sprawy w terminie skutkuje uznaniem, że formalnie organ nie jest bezczynny, to nie stoi na przeszkodzie badaniu czy postępowanie prowadzone jest w sposób przewlekły. Przewlekłość nie łączy się bowiem z samym przekroczeniem terminów załatwienia sprawy, a występuje wtedy, gdy sprawa nie została załatwiona mimo, że - z uwagi na swój charakter - winna być już załatwiona.Zgodnie z wyrażoną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Realizacja tej zasady zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Przepis art. 35 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 12 lipca 2025 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Policji o przeniesienie na równorzędne stanowisko służbowe detektywa Jednoosobowego Stanowiska do Spraw Kryminalnych Posterunku Policji w [...] Komisariatu Policji w [...]. W terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. organ nie wydał decyzji w sprawie, ani nie zawiadomił skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie, co uzasadnia podniesiony przez skarżącego zarzutu bezczynności. Za załatwienie sprawy prowadzonej z wniosku skarżącego nie można uznać rozkazu personalnego Komendanta Policji z 12 września 2025 r. Rozkaz ten wydany został bowiem na podstawie art. 6f w związku z art. 37 ustawy o Policji i dotyczył czasowego powierzenia skarżącemu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, tymczasem skarżący domagał się przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe, a sprawa w tym przedmiocie załatwiana jest decyzją administracyjną wydaną na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Decyzją administracyjną nie jest natomiast rozkaz personalny, wydany na podstawie art. 37 ustawy o Policji. Jest to akt władczy, jednakże o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej funkcjonariusza, niepodlegający zaskarżeniu w trybie administracyjnym ani sądowym (por. wyroki NSA z 20 listopada 2024 r., III OSK 1025/23; z 21 lutego 2019 r., I OSK 465/17, z 14 stycznia 2015 r., I OSK 1562/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).Mając to na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uznał, że niewydając decyzji w sprawie wniosku skarżącego z dnia 15 lipca 2025 r., w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., przy jednoczesnym , przy jednoczesnym braku zawiadomieniu, na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. o niezałatwieniu sprawy w terminie, organ dopuścił się bezczynności (pkt II wyroku). W tym miejscu należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie jest związany przyjętą przez stronę skarżącą w skardze kwalifikacją wskazującą na to, że w sprawie wystąpiła bezczynność bądź przewlekłość postępowania. Sąd stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania należy mieć przede wszystkim na uwadze cel wprowadzenia obu tych instytucji w odniesieniu do podstawowego zadania sądownictwa administracyjnego, jakim jest ochrona praw podmiotowych jednostki, w tym prawa do rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym terminie. Stąd decyzję dotyczącą tego, czy w danej sprawie istnieje stan bezczynności organu, czy stan przewlekłości prowadzonego postępowania podejmuje sąd (por. wyrok NSA z 29 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2521/13, z 4 września 2015 r., sygn. akt II OSK 3141/14, CBOSA).Z uwagi na to, że ostatecznie (po wniesieniu skargi do sądu) w niniejszej sprawie została wydana decyzja administracyjna, Sąd w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do wydania decyzji (pkt I wyroku).Sąd uznał zarazem, że stwierdzony stan bezczynności nie miał miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w punkcie III sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Za rażące naruszenie prawa zostanie bowiem uznane naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 197/19). Postawę organu musiałaby cechować długotrwała i niezrozumiała bierność. Tymczasem organ podejmowane czynności zmierzające do ustalenia możliwości przeniesienia skarżącego na wskazane przez niego stanowisko służbowe. W ocenie Sądu zwłoka organu nie miała charakteru celowego, lecz była następstwem konieczności zgromadzenia i zweryfikowania danych niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przywołany przepis ma charakter uznaniowy. Sąd stoi na stanowisku, że nieuznanie, iż organ administracji publicznej dopuścił się bezczynności o charakterze rażącym, nie uzasadnia zastosowania tak drastycznych środków dyscyplinujących. Suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a jest – podobnie jak grzywna – środkiem dyscyplinująco-represyjnym o charakterze dodatkowym, który powinien być stosowany z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić go należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, co stanowi zaprzeczenie zasady demokratycznego państwa prawnego, a jednocześnie nadal pozostaje obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2020 r., II GSK 127/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter uznaniowy, Sąd na gruncie okoliczności niniejszej sprawy stwierdził brak podstaw do jego zastosowania i przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej. Na taką ocenie miał również ostateczne wydanie przez organ decyzji kończącej postępowania. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie. W wyroku nie zawarto orzeczenia o kosztach, gdyż na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit d skarżący był zwolnionych od ich uiszczenia.. oddalił skargę w pozostałym zakresie. W wyroku nie zawarto orzeczenia o kosztach, gdyż na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit d skarżący był zwolnionych od ich uiszczenia.