Wyrok - IV SA/Wr 675/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 3 czerwca 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 8 września 2025 r. nr SKO 4532.135.2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalającej nienależnieUchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 8 września 2025 r. nr SKO 4532.135.2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalającej nienależnie
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
odwołujący
uczestnik postępowania
uczestnik
Data orzeczenia
3 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Andrzej Nikiforów
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 9 lutego 2023 r. nr DŚ.5212.7.2023 Burmistrz Miasta i Gminy Kąty Wrocławskie przyznał K. M. na wniosek z dnia 6 lutego 2023 r. świadczenie pielęgnacyjne od 1 lutego 2023 r. z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad dzieckiem, składkę na ubezpieczenie społeczne i składkę na ubezpieczenie zdrowotne.Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu decyzją z dnia 21 sierpnia 2024 r. nr SKO 4532.208.2024 stwierdziło nieważność powyższej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy, ponieważ w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka wskazano, że dziecko nie wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Kolegium zauważyło również, że żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie umocowuje organu wykonawczego gminy do przyznania w drodze decyzji administracyjnej składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne.Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez profesjonalnego pełnomocnika strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 października 2024 r. nr SKO 4532.322.2024 utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 21 sierpnia 2024 r.W konsekwencji, Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia 15 stycznia 2025 r. nr DŚ.5212.7.2.205 odmówił wnioskodawczyni przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad dzieckiem.Natomiast decyzją z dnia 18 marca 2025 r. nr DŚ.5212.7.3.2024 Burmistrz Miasta i Gminy ustalił wnioskodawczyni nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne, wypłacone w okresie od 1 lutego 2023 r. do 31 marca 2024 r. w łącznej wysokości 36.002,00 zł, zobowiązał wnioskodawczynię do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego w łącznej wysokości 36.002,00 zł w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 24 marca 2025 r.Wobec braku wpłaty nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego, organ pierwszej instancji wystawił w dniu 12 maja 2025 r. upomnienie i wezwał stronę do uregulowania należności wraz z kosztami upomnienia i odsetkami za zwłokę w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Upomnienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 15 maja 2025 r.Następnie w związku z nieuiszczeniem należności, w dniu 12 czerwca 2025 r. wystawione zostały tytułu wykonawcze i przekazane organowi egzekucyjnemu.W dniu 17 czerwca 2025 r. wpłynął do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wniosek strony z dnia 11 czerwca 2025 r., sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika, o uchylenie ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 18 marca 2025 r. w całości, bądź w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości. Jednocześnie strona wniosła o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, w tym czynności egzekucyjnych do czasu rozpoznania wniosku. Jak wskazano we wniosku, przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu powyższej decyzji, zaś za jej uchyleniem przemawia słuszny interes strony. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że nie miała świadomości o istnieniu jakichkolwiek przeszkód do przyznania i wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego, skoro okoliczności faktyczne były organowi od początku znane i nie uległy zmianie. W żadnym stopniu za zaistniałą sytuację nie można obwiniać wnioskodawczyni, w związku z tym brak jest podstaw do obarczania jej odpowiedzialnością za błędy organu. Zwrot obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy. Poza tym egzekwowanie tak wysokiej sumy może doprowadzić do nieodwracalnych, ciężkich strat dla rodziny, a wręcz doprowadzić do zagrożenia możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb bytowych i zapewnienia niepełnosprawnemu dziecku prawidłowej opieki, leczenia i rehabilitacji. Słuszny interes strony, dobro rodziny i przede wszystkim niepełnosprawnego dziecka przemawia za nieobciążaniem wnioskodawczyni obowiązkiem zwrotu świadczenia.Pismem z dnia 23 czerwca 2025 r. organ pierwszej instancji poinformował stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i przedłożenia dodatkowych dowodów. Organ przytoczył również treść art. 154 § 1 k.p.a. i poinformował stronę, że trybu określonego w art. 154 k.p.a. nie można traktować jako służącego do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną.Również pismem z dnia 23 czerwca 2025 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do organu egzekucyjnego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w całości w związku z wnioskiem o umorzenie należności objętych tytułem wykonawczym.W dniu 30 czerwca 2025 r. organ egzekucyjny poinformował organ pierwszej instancji o wyegzekwowaniu obowiązku i zakończeniu postępowania egzekucyjnego w dniu 26 czerwca 2025 r.Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia 16 lipca 2025 r. nr DŚ.5212.7.4.2025 na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji z dnia 18 marca 2025 r., ustalającej nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji powołał treść art. 154 § 1 k.p.a. i poinformował, że trybu określonego w art. 154 k.p.a. nie można traktować jako służącego do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną. Istota tego postępowania sprowadza się do możliwości uchylenia decyzji z uwagi na nowe okoliczności i sytuacje, które powstały po wydaniu decyzji. Wszelkie okoliczności przywołane w piśmie z dnia 11 czerwca 2025 r. były znane organowi w dniu wydania decyzji żądającej zwrotu. Ponadto z uwagi na wyegzekwowanie nienależnie pobranego świadczenia w całości brak jest obecnie podstaw do uchylenia decyzji.W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości wskazując, że za uchyleniem decyzji przemawia słuszny interes strony. Również interes społeczny przemawia za uchyleniem decyzji i nieobciążaniem strony obowiązkiem zwrotu środków w sytuacji, gdy opieka nad niepełnosprawnym dzieckiem, leczenie, rehabilitacja są drogie i wyegzekwowanie świadczenia w tych okolicznościach byłoby niesłuszne, dotkliwe i godzące w podstawowe wartości. Poza tym, do wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego doszło z wyłącznej winy organu, który wydał decyzję przyznającą świadczenie i przez długi okres je wypłacał. Jeżeli do błędu doszło z winy organu, obarczanie konsekwencjami strony, działającej w pełnym zaufaniu do organu jest godzące w poczucie sprawiedliwości społecznej. Okoliczności te nie były wcześniej brane pod uwagę przy ustalaniu nienależnie pobranego świadczenia. Strona przedstawiła również szczegółowo stan zdrowia syna.Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu decyzją z dnia 8 września 2025 r. nr SKO 4532.135.2025 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium uznało, że stwierdzenie strony, iż przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu decyzji, zaś za jej uchyleniem przemawia słuszny interes strony, nawiązuje do okoliczności uzasadniających weryfikację decyzji ostatecznej w trybie uregulowanym w art. 155 k.p.a., a nie w trybie art. 154 k.p.a., który został przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Kolegium wyjaśniło, że do oceny zaskarżonej decyzji przyjęto art. 154 k.p.a. z uwagi na pismo organu z dnia 23 czerwca 2025 r., odwołujące się do art. 154 k.p.a. oraz odwołanie, w którym strona nie kwestionowała przyjętej przez organ pierwszej instancji podstawy prawnej rozpatrzenia wniosku. Wobec tego, Kolegium uznało, że decyzja organu pierwszej instancji nie może być zmieniona lub uchylona w trybie art. 154 k.p.a., ponieważ jest to decyzja na mocy, której strona nabyła prawo i z tego względu decyzja ta jest wyłączona z zakresu zastosowania art. 154 k.p.a. Poza tym decyzja ma charakter decyzji związanej i nie stosuje się do niej trybu z art. 154 k.p.a.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie:- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 154 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji, a nadto przez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o nieprawidłowe przepisy (art. 154 zamiast art. 155 k.p.a.);- art. 6, art. 7 i art. 154 k.p.a. przez wadliwą kwalifikację prawną i błędne ustalenie, jaka norma winna znaleźć zastosowanie (art. 154 zamiast art. 155 k.p.a.);- art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. przez brak wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy i brak zebrania materiału dowodowego i odniesienia się do twierdzeń strony, w szczególności brak rozważenia wystąpienia słusznego interesu;- art. 155 k.p.a. przez jego błędne niezastosowanie, podczas gdy ziściły się przesłanki w postaci słusznego interesu strony i słusznego interesu społecznego;- art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez przyjęcie, że treść tego przepisu stanowi podstawę do nieuwzględnienia wniosku skarżącej o uchylenie decyzji z 18 marca 2025 r.Skarżąca wyjaśniła, że jej sytuacja rodzinna i finansowa jest trudna, bowiem opiekuje się niepełnosprawnym synem, a leczenie i rehabilitacja syna są kosztowne. Za uchyleniem decyzji przemawia słuszny interes skarżącej. W interesie społecznym jest zaś ochrona i wsparcie rodzin wychowujących dzieci z niepełnosprawnościami. Poza tym do wypłaty nienależnego świadczenia doszło z winy organu, który pierwotnie przyznał i wypłacał stronie świadczenie. W konsekwencji obciążenie skarżącej obowiązkiem zwrotu świadczenia stanowi obarczenie jej odpowiedzialnością za błędy organu, który dopuścił się wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa.Ponadto art. 155 k.p.a. nie stawia wymogu, aby zmianie bądź uchyleniu w tym trybie podlegały wyłącznie decyzje uznaniowe, a więc regulacja ta ma zastosowanie także w odniesieniu do decyzji związanych. Skarżąca nie miała obowiązku powoływania konkretnych przepisów prawa. Jeśli organ miał wątpliwości co do intencji skarżącej, to mógł zwrócić się do strony o doprecyzowanie.W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.Skarga w rozpatrywanej sprawie jest zasadna.Stosownie do art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W myśl art. 63 § 2 k.p.a. jednym z wymogów formalnych podania, warunkujących nadanie mu dalszego biegu, jest wskazanie w jego treści żądania. Zgodnie bowiem z art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, również w przypadku złożenia podania w postaci elektronicznej, i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych.Wobec powyższego istotą podania stanowiącego żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego jest jego treść ustalona przez wnoszącego podanie, a organ administracji, do którego wpłynął wniosek jest związany zakresem postawionego żądania. Z uwagi na to, że treść żądania wyznacza faktyczne granice przedmiotu sprawy, w razie wątpliwości w tym zakresie, organ administracji, do którego podanie wniesiono, zobowiązany jest wyjaśnić rzeczywistą treść żądania, aby rozstrzygana sprawa stanowiła odpowiedź ściśle na zgłoszone żądanie. Nie można przyjąć, że jeżeli żądanie jest zredagowane niezręcznie lub mało zrozumiale, to organ administracji publicznej jest uprawniony do sprecyzowania treści żądania. O tym, jaki charakter i zakres żądania posiada pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym decyduje ostatecznie wyłącznie strona. Ewentualne wątpliwości co do treści żądania organ winien wyjaśniać, zwracając się do strony o zajęcie stanowiska w określonym terminie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 280/24).W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że uprawnienie do określenia żądania, w razie wątpliwości sprecyzowania żądania, należy wyłącznie do strony, a nie do sfery ocennej organu. Organ nie może zatem wyręczyć strony i zdecydować za nią, w jakim przedmiocie będzie toczyć się postępowanie zainicjowane jej podaniem. Brak w podaniu określenia żądania w sposób precyzyjny i nienasuwający jakichkolwiek wątpliwości jest brakiem formalnym, który uniemożliwia wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego. W przypadku, gdy treść żądania nie jest jednoznaczna lub nasuwa wątpliwości organu, powinien na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwać stronę o wyjaśnienie bądź sprecyzowanie złożonego żądania, a więc do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt I OSK 841/23).Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika również, że w sytuacji, gdy żądanie zawarte w podaniu jest sformułowane w sposób niejasny i nieprofesjonalny, organ administracji publicznej nie jest uprawniony do samodzielnego precyzowania treści żądania (mogłoby to bowiem prowadzić do niedopuszczalnej zmiany kwalifikacji prawnej żądania, wbrew intencjom osoby wnoszącej), lecz winien ustalić rzeczywistą treść żądania przez wezwanie strony do jego doprecyzowania w trybie art. 64 § 1 k.p.a., udzielając przy tym wnioskodawcy niezbędnych wskazówek i wyjaśnień, zgodnie z zasada informowania określoną w art. 9 k.p.a. Niedopuszczalne jest wszakże, by to organ administracji samodzielnie rozstrzygał wątpliwości dotyczące treści żądania strony (wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 1063/23).Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że na gruncie art. 63 § 2 k.p.a., normującym elementy podania (w tym żądanie jako jeden z nich), o charakterze żądania decyduje sama strona, a nie organ. Określenie żądania jest obowiązkiem strony, która zwraca się do organu o podjęcie działania. Powinno ono spełniać wymóg jednoznacznego, wyraźnego i niebudzącego wątpliwości. Żądanie (jego treść) wiąże się bowiem z wyznaczeniem przedmiotu postępowania w ogóle albo rodzaju i charakteru dalszych czynności organu administracji publicznej. Określenie żądania i wszelkie związane z tym następstwa (np. sprecyzowanie żądania niejasnego) należą zawsze do wnoszącego podanie (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt I OSK 681/23).W rozpatrywanej sprawie we wniosku z dnia 11 czerwca 2025 r. pełnomocnik strony wniósł o uchylenie ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 18 marca 2025 r. nr DŚ.5212.7.3.2025 w całości Jak wskazano we wniosku, przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu powyższej decyzji, zaś za jej uchyleniem przemawia słuszny interes strony. Jednocześnie we wniosku strona powołuje się na swój słuszny interes i interes społeczny, które jej zdaniem przemawiają za uchyleniem wskazanej decyzji.Powyższe sformułowanie żądania wskazuje, że intencją strony było ubieganie się o uchylenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a., co słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji (s. 5 – 6 decyzji). W tej sytuacji nieuzasadnione było rozpatrzenie wniosku przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 154 k.p.a. Również bezpodstawne było przyjęcie przez SKO, że wniosek strony słusznie został rozpoznany na podstawie art. 154 k.p.a., jedynie z uwagi na powołanie art. 154 k.p.a. w piśmie informacyjnym organu z dnia 23 czerwca 2025 r. oraz niekwestionowanie w odwołaniu podstawy prawnej przyjętej w decyzji organu pierwszej instancji. W dodatku miało to miejsce w sytuacji, gdy organ odwoławczy zdawał sobie sprawę, że tryb ten nie może mieć zastosowania do decyzji, na podstawie której strona nabyła prawo (obciążono ją obowiązkiem zwrotu pobranego świadczenia pielęgnacyjnego). W przypadku wątpliwości co do zakresu żądania i trybu procedowania, organy zobowiązane były zwrócić się do strony o sprecyzowanie żądania. Organy nie były natomiast uprawnione do przyjęcia jako podstawy prawnej decyzji trybu z art. 154 k.p.a., zwłaszcza przez Kolegium, które słusznie wyjaśniało, że tryb ten nie ma zastosowania do decyzji na podstawie, których strona nabyła prawo lub obciążono ją obowiązkiem. Z powyższego obowiązku nie zwalnia organów złożenie wniosku przez stronę za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, bowiem w postępowaniu administracyjnym również strona zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie może ponosić negatywnych konsekwencji swoich działań.Należy zwrócić uwagę, że gospodarzem postępowania administracyjnego jest organ administracji, a jego obowiązki regulują również zasady ogólne postępowania. Stosownie do art. 6 k.p.a. zgodnie z zasadą praworządności organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Stosownie do zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wyrażonych w art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.Natomiast zgodnie z zasada informowania stron, wyrażoną w art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.Niezwykle istotna jest również zasada zaufania do władzy publicznej, wyrażona w art. 8 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie, organy naruszyły art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 6, art. 7, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a., arbitralnie przyjmując, bez wyjaśnienia tej kwestii ze stroną, jako podstawę do rozpoznania wniosku strony art. 154 k.p.a.Przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącej organ zobowiązany będzie do uwzględnienia wykładni przepisów, zaprezentowanej w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy zobowiązane są do przyjęcia właściwej podstawy prawnej do rozpoznania wniosku strony, a w razie wątpliwości w tym zakresie do wyjaśnienia tej kwestii ze stroną, zastępowaną przez pełnomocnika.Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a..