Wyrok - I SA/Łd 175/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 3 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną interpretację. Dnia 3 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant : St. asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z/s w W. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 3 lutego 2026 roku nr DFP-WPd-VII.31Uchylono zaskarżoną interpretację. Dnia 3 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant : St. asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z/s w W. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 3 lutego 2026 roku nr DFP-WPd-VII.31
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Kwota główna
1,38 zł · żądana wpłata na cel społeczny
Tryb
rozprawa
Tematy
uchwała rady gminy
Role w sprawie
wnioskodawca
Data orzeczenia
3 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Agnieszka Gortych-Ratajczyk
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną interpretację
UZASADNIENIE
We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, złożonym w dniu 6 listopada 2025 r., A sp. z o.o. z siedzibą w W. przedstawiając opis stanu faktycznego wskazała, że jest właścicielem budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 707 ze zm.), zwanej u.p.o.l., który pełni rolę domu studenta.Przeważającą część powierzchni budynku (ok. 85%) stanowi powierzchnia pokoi mieszkalnych oraz powiązane z nimi zaplecze, tj. w szczególności kuchnie i toalety dla mieszkańców oraz przestrzeń komunikacyjna (korytarze i klatki schodowe).Głównym i zasadniczym przeznaczeniem budynku jest zaspokajanie podstawowych potrzeb mieszkaniowych studentów uczelni wyższych lub innych osób fizycznych (funkcja mieszkalna). Udostępnione tym osobom powierzchnie budynku służą do m.in. spędzania czasu wolnego, spania, realizacji innych podstawowych zadań życiowych związanych z zamieszkaniem, w tym przygotowywania lub spożywania posiłków, nauki czy wypoczynku. Dla pełniejszej realizacji funkcji mieszkalnej budynek obejmuje także:- pomieszczenia zajmowane przez administrację obiektu,- pomieszczenia techniczne i magazyny materiałów zużywanych w bieżącym utrzymaniu budynku,- pomieszczenia przeznaczone na wynajem dla podmiotów komercyjnych, w szczególności w zakresie siłowni oraz dla innych rodzajów działalności, których funkcjonowanie w pobliżu zwiększa komfort zamieszkiwania w obiekcie.Najemcy części komercyjnych budynku mogą się zmieniać w zależności od potrzeb wnioskodawcy i sytuacji rynkowej. Generalnie, celem tych powierzchni jest zwiększanie komfortu osób zamieszkujących w budynku.Jednocześnie, konstrukcja budynku powoduje, że przekwalifikowanie go do zastosowań innych niż mieszkalne (np. na budynek biurowy lub siedzibę instytucji) wymagałoby przeprowadzenia przebudowy o bardzo szerokim zakresie, obejmującej m.in. całkowitą zmianę układu pomieszczeń.Zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów i budynków budynek mieści się w grupie 1 - "Budynki i lokale oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego i spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego", w podgrupie 11 - "Budynki mieszkalne", w rodzaju 110 - "Budynki mieszkalne" Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT).Budynek jest przedmiotem opinii klasyfikacyjnej Dyrektora Urzędu Statystycznego w Łodzi, zgodnie z którą budynek mieści się w sekcji 1 dziale 11 - "Budynki mieszkalne", w grupie 113 klasie 1130 - "Budynki zbiorowego zamieszkania" Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB).Poza budynkiem wnioskodawca jest użytkownikiem wieczystym gruntu, który jest zabudowany budynkiem, oraz gruntu, który przylega bezpośrednio do budynku i pozostaje z nim w ścisłym związku.Wnioskodawca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie m. in. zarządzania nieruchomościami i w zakresie wynajmu nieruchomości, w ramach którego następuje odpłatne udostępnianie studentom lub innym osobom fizycznym pomieszczeń mieszkalnych zapewniających realizację podstawowych potrzeb mieszkaniowych w okresie zamieszkiwania.Udostępnianie lokatorom pomieszczeń mieszkalnych odbywa się na podstawie umów najmu, które przewidują, że celem najmu jest zakwaterowanie najemcy (spełnienie jego potrzeb mieszkalnych). Jednocześnie, treść umowy najmu wyklucza prowadzenie w najmowanych pomieszczeniach działalności gospodarczej przez najemcę. Co do zasady, najemca jest zobowiązany do używania udostępnionego pomieszczenia mieszkalnego wyłącznie we własnych celach mieszkaniowych. Umowy najmu mają charakter najmu długoterminowego i są zawierane na okres co najmniej jednego semestru, tj. 4 miesięcy. Najemca staje się posiadaczem lub współposiadaczem (w przypadku pokoi wieloosobowych) zależnym wynajmowanej powierzchni, co przejawia się m.in. w braku możliwości dowolnego wstępu przedstawicieli wnioskodawcy do pokoju poza wyjątkowymi sytuacjami, takimi jak np.:- konieczne naprawy lub kwestie sanitarne (za uprzednim zawiadomieniem najemcy) oraz- wstęp bez uprzedzenia najemcy w nagłych sytuacjach, np. w razie awarii lub innych zdarzeń losowych.Wynajmowana powierzchnia nie jest we faktycznym władaniu wnioskodawcy i nie prowadzi on na wynajmowanej powierzchni działalności gospodarczej.Co więcej, w przypadku czasowego lub stałego wstrzymania funkcjonowania uczelni lub podmiotu, w ramach którego najemca uczęszcza na studia, najemca nie jest uprawniony do żądania rozwiązania umowy najmu.Wnioskodawca nie zawiera z najemcami umów o świadczenie usług hotelowych. Wnioskodawca nie ponosi odpowiedzialności osób utrzymujących zarobkowo hotel, o której mowa w art. 846 i n. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), zwanej kc.Budynek nie stanowi obiektu hotelarskiego w rozumieniu art. 36 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1944).Wnioskodawca nie oferuje wynajmu pokoi w budynku za pośrednictwem portalu https://www.booking.com lub podobnych portali. Potencjalni mieszkańcy mają możliwość wyrażenia chęci zawarcia umowy najmu na własnym portalu prowadzonym przez podmiot powiązany na rzecz wnioskodawcy i innych podmiotów powiązanych z wnioskodawcą. Portal wnioskodawcy nie umożliwia zawierania umów najmu na czas krótszy niż semestr. Wnioskodawca wskazał, że choć w poszczególnych okresach nie występuje pełne obłożenie, wszystkie pokoje mieszkalne są przeznaczone do najmu, są na bieżąco oferowane potencjalnym najemcom i mogą być wynajęte na zasadach opisanych powyżej, wobec czego nie stanowią pustostanów. Ponadto wnioskodawca nie posiada wydzielonych lokali mieszkalnych przeznaczonych na sprzedaż.W zakresie lokali przeznaczonych na wynajem dla najemców komercyjnych zawierane umowy najmu określają działalność gospodarczą prowadzoną w tych lokalach.Na tle opisanego stanu faktycznego wnioskodawca zapytał:1) czy budynek podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki ustalonej w drodze uchwały Rady Miejskiej w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l, za wyjątkiem powierzchni pomieszczeń wynajmowanych podmiotom komercyjnym,2) czy powierzchnie wynajmowane podmiotom komercyjnym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki ustalonej w drodze uchwały Rady Miejskiej w oparciu o art. 5 ust 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.,3) czy grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki ustalonej w drodze uchwały przez Radę Miejską w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l.W ocenie wnioskodawcy budynek podlega podatkowaniu z zastosowaniem stawki ustalonej w drodze uchwały Rady Miejskiej w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l., tj. od budynków lub ich części mieszkalnych, za wyjątkiem powierzchni pomieszczeń wynajmowanych podmiotom komercyjnym za wyjątkiem powierzchni pomieszczeń wynajmowanych podmiotom komercyjnym. Powierzchnie wynajmowane podmiotom komercyjnym podlegają opodatkowaniu z zastosowaniem stawki ustalonej w drodze uchwały Rady Miejskiej w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., tj. od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. A grunty podlegają opodatkowaniu z zastosowaniem stawki ustalonej w drodze uchwały przez Radę Miejską w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l., tj. od gruntów pozostałych.Prezydent Miasta Łodzi w dniu 3 lutego 2026 r. wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od nieruchomości w zakresie pytań nr 1 i 3 za nieprawidłowe, zaś w zakresie pytania nr 2 – za prawidłowe.W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 1a ust. 2, art. 1a ust. 2a pkt 1, art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 u.p.o.l. i stwierdził, że zasadą jest płacenie przez przedsiębiorców podatku od nieruchomości według stawek dla nieruchomości i obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a wskazane wyżej okoliczności stanowią wyjątki od tej zasady, których to wyjątków, podobnie jak wszystkich wyjątków stanowiących wyłom od konstytucyjnej zasady powszechności i równości opodatkowania, nie wolno interpretować w sposób rozszerzający.W celu ustalenia właściwej stawki podatkowej dla budynków przepisy art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) u.p.o.l. należy interpretować łącznie, a zatem do budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się co do zasady budynków mieszkalnych, chyba że są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W powyższych przepisach mamy do czynienia z dwoma odmiennymi określeniami determinującymi sposób opodatkowania, tj. "związany z prowadzeniem działalności gospodarczej" oraz "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej".Kryterium decydującym o uznaniu budynków za "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest co do zasady sam fakt posiadania ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, bez względu na to, czy są wykorzystywane do prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Wskazując na stanowisko prezentowane przez NSA w szeregu orzeczeń organ zauważył, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art 551 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:- są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w tym rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.Jak wskazuje się aktualnie w orzecznictwie, związek z działalnością gospodarczą, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane za związane z tą działalnością.Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie wskazuje się, że "grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" nie mogą być utożsamiane z "gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej", które zostały zdefiniowane w art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę, co skutkuje uznaniem go za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie stanowi podstawy do twierdzenia, że jest to grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Przez grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć grunty rzeczywiście wykorzystywane do czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej.W ocenie organu podatkowego, budynki (lokale) mieszkalne oddawane przez spółkę w najem na cele mieszkaniowe będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.Dla zastosowania właściwej stawki podatku od nieruchomości kluczowe znaczenie ma sposób wykorzystania majątku (budynku i gruntu) przez podatnika będącego przedsiębiorcą. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że budynek domu studenta, stanowiący własność spółki, został zaklasyfikowany jako budynek zamieszkania zbiorowego, i nie służy do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych spółki, lecz do realizacji podstawowego celu jej działalności gospodarczej, która polega przede wszystkim na wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Prowadzenie domu studenckiego przez podmiot niebędący uczelnią w rozumieniu art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1571 ze zm.) należy kwalifikować jako świadczenie usług najmu, które wypełnia wszelkie przesłanki działalności gospodarczej, bowiem stanowi zorganizowaną działalność zarobkową, wykonywaną we własnym imieniu i w sposób ciągły. W przypadku lokali w budynkach zamieszkania zbiorowego przeznaczonych przez przedsiębiorcę na wynajem innym podmiotom, w tym studentom (zarówno w celach komercyjnych, jak i w celach mieszkaniowych), w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami, mamy do czynienia z sytuacją pośredniego zajęcia budynków na działalność gospodarczą, bowiem podmiot będący właścicielem takiego budynku nie zajmuje go fizycznie, ale prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług najmu, które mają charakter odpłatny i są świadczone w celu osiągania zysku. Należy zatem uznać, że budynki zamieszkania zbiorowego wynajmowane innym podmiotom nie powinny korzystać ze stawki właściwej dla budynków mieszkalnych, ale powinny zostać opodatkowane stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W przeciwnym razie dochodziłoby do naruszenia zasady sprawiedliwości i równości opodatkowania w stosunku do podmiotów, których budynki służą takim samym celom, czyli odpłatnemu wynajmowi lokali (np. hotele, motele, pensjonaty i podobne obiekty zakwaterowania), ale z uwagi na inny sposób klasyfikacji budynku w ewidencji gruntów i budynków (jako budynek pozostały lub inny budynek niemieszkalny), podlegają opodatkowaniu według stawki właściwej dla budynków związanych prowadzeniem działalności gospodarczej. Naruszenie zasady sprawiedliwości i równości opodatkowania miałoby miejsce również w stosunku do innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą wyłącznie z powodu odmiennego przedmiotu tej działalności.W ocenie organu podatkowego, zarówno budynek domu studenta, jak i powierzchnie wynajmowane podmiotom komercyjnym w budynku domu studenta podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Natomiast grunt, który jest zabudowany budynkiem domu studenta, oraz grunt, który przylega bezpośrednio do tego budynku i pozostaje z nim w ścisłym związku, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l.W skardze na tą interpretację spółka zarzuciła dopuszczenie się błędu:1) wykładni art. 1 a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm.), zwanej p.g.k., polegającego na błędnym uznaniu, że budynek domu studenckiego należący do skarżącej nie stanowi budynku mieszkalnego w rozumieniu tego przepisu;2) wykładni i w konsekwencji niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l., polegającego na błędnym uznaniu, że budynek domu studenckiego należący do skarżącej, w zakresie powierzchni pomieszczeń innych niż wynajmowane podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków lub ich części mieszkalnych;3) dopuszczenie się błędu wykładni i w konsekwencji niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., polegającego na błędnym uznaniu, że budynek domu studenckiego należący do skarżącej - w zakresie, w jakim jest przeznaczony do udostępniania osobom fizycznym na cele mieszkaniowe - podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej;4) wykładni i w konsekwencji niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) u.p.o.l., polegającego na błędnym uznaniu, że grunty związane z budynkiem domu studenckiego należącego do skarżącej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomimo ich związku z budynkiem mieszkalnym.Mając na uwadze zarzucane uchybienia, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części dotyczącej stanowisk (odpowiedzi na pytania) nr 1 i 3 oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację i stanowisko w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny nie może poszukiwać uchybień prawa materialnego i procesowego, które w skardze nie zostały podniesione. Sąd bada więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanych w nich podstaw prawnych. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności, zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś stwierdzenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Powyższy pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 14 czerwca 2019 r., II FSK 2102/17; 27 stycznia 2023 r., I FSK 2022/19; 5 kwietnia 2023 r., II FSK 2440/20).Powyższe oznacza, że Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, dokonuje jej oceny w świetle wskazanych w skardze zarzutów, którymi jest związany.Zasadniczy spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy będący własnością spółki budynek domu studenckiego wraz z gruntem powinien być opodatkowany według stawek dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.Według strony skarżącej sporny budynek w części wykorzystywanej jako lokale dla studentów oraz grunt powinien być opodatkowany z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych i gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi.Rozpoznając tak zarysowaną istotę sporu Sąd stwierdza, że w myśl art. 5 ust. 1 u.p.o.l. określone zostały stawki podatku od nieruchomości dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, m.in.- dla budynków lub ich części mieszkalnych - w 2025 r. stawka do kwoty 1,19 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (pkt 2 lit. a),- dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - w 2025 r. stawka do kwoty 34,00 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (pkt 2 lit. b),- dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - w 2025 r. stawka do kwoty 1,38 zł od 1 m2 powierzchni (pkt 1 lit. a),- dla gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - w 2025 r. stawka do kwoty 0,73 zł od 1 m2 powierzchni (pkt 1 lit. c).Zgodnie zaś z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. budynkiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej jest budynek będący w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Jednocześnie, zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. do budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych.Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przy uwzględnieniu stawki podatkowej właściwej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej co do zasady podlega każdy budynek będący w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Budynki mieszkalne i ich części są wyjątkiem od tej zasady, tj. w świetle u.p.o.l. nie mogą zostać uznane ze związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.Dla ustalenia sposobu rozumienia regulacji stanowiącej podstawę dla stawki podatku od przedmiotowej nieruchomości, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., istotne staje się wskazanie dwóch elementów. Po pierwsze, przedmiotowy budynek ma być budynkiem mieszkalnym, zaś po drugie musi zostać spełniona przesłanka zajęcia budynku mieszkalnego (jego części) na prowadzenie działalności gospodarczej.Biorąc pod uwagę przyjęty kształt normatywny tej przesłanki kluczowe staje się wyjaśnienie sformułowania "zajęcie budynków mieszkalnych lub ich części na prowadzenie działalności gospodarczej", bowiem jedynie wówczas można uznać zastosowanie podwyższonej stawki podatku od nieruchomości. Zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej jest określeniem nieostrym, którego zakres znaczeniowy wymaga ustalenia w stanie faktycznym danej sprawy. A wyrażenie to ustawodawca wprost odnosi do budynków mieszkalnych lub ich części, co ma znaczenie przy formułowaniu zakresu sytuacji wypełniających ustawową przesłankę z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.Ważne jest również, iż zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej musi być realne, a nie potencjalne.Kwestia sposobu rozumienia zasadniczej dla rozpoznawanej sprawy przesłanki z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. była przedmiotem uchwały podjętej w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2024 r., III FPS 2/24. W tezie tej uchwały NSA wskazał, że: "budynki, sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 z późn. zm.) jako mieszkalne, przeznaczone do najmu, w ramach prowadzonej przez podatnika podatku od nieruchomości (wynajmującego) działalności gospodarczej, w takiej części, w jakiej służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych najemców, należy traktować jako budynki mieszkalne lub ich części, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l.".W treści tej uchwały NSA wskazał również, że: "za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej nie będą mogły być uznane natomiast te części budynku mieszkalnego, które są wykorzystywane (zajęte) na cele mieszkalne, przez co należy rozumieć trwałe zaspokajanie podstawowych potrzeb mieszkaniowych posiadacza lokalu, nawet wówczas, gdy ich oddanie przez podatnika (np. dewelopera, spółdzielnię mieszkaniową, spółkę komunalną, podmiot działający w formule społecznej agencji najmu albo społecznej inicjatywy mieszkaniowej lub innego właściciela będącego przedsiębiorcą) do korzystania osobom trzecim dla realizacji tej funkcji (zajęcie na cele mieszkalne), nastąpiło w ramach gospodarczej działalności podatnika (np. komercyjnego najmu). Biorąc pod uwagę preferencyjne opodatkowanie lokali mieszkalnych istotne jest to, by w budynku (lokalu) takim realizowany był cel polegający na zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych w przedstawionym wyżej rozumieniu. Bez znaczenia pozostaje natomiast okoliczność, czy funkcja ta (tzn. mieszkaniowa) realizowana jest przez podatnika, czy jego najemcę.".Z art. 269 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. W orzecznictwie podkreśla się również, że dokonana w uchwale składu poszerzonego interpretacja przepisów prawa administracyjnego jest wiążąca zarówno dla zwykłych, jak i rozszerzonych składów orzekających. Skutkiem takiego związania jest to, że składowi sądu administracyjnego rozpoznającemu sprawę nie wolno samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ogólna moc wiążąca uchwał konkretnych i abstrakcyjnych nie pozwala na samodzielne rozstrzygnięcie przez jakikolwiek skład sądu administracyjnego sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjęcie wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2023 r., I OSK 2044/22). W myśl bowiem art. 269 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi.Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko prezentowane we wskazanej uchwale składu siedmiu sędziów i w związku z tym nie dostrzega potrzeby inicjowania postępowania, o którym mowa w art. 269 § 1 p.p.s.a.Wobec tego Sąd podnosi, że jak wynika z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, udostępnianie lokatorom pomieszczeń mieszkalnych odbywa się na podstawie umów najmu, które przewiduję, że celem najmu jest zakwaterowanie najemcy (spełnienie jego podstawowych potrzeb mieszkalnych). Umowy najmu są zawierane na okres co najmniej semestru, tj. 4 miesięcy. Budynek akademika służy trwałemu zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych, a dzieje się to w sposób bezpośredni i pośredni. Bezpośrednie zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych przejawia się w trwałym zamieszkiwaniu studentów w akademiku. Pośrednia realizacja podstawowych potrzeb mieszkaniowych to "odciążenie" rynku najmu mieszkań w miastach akademickich, dzięki któremu na rynku mieszkań na wynajem nie następuje wzrost cen utrudniający najemcom innym niż studenci realizację własnych potrzeb.Fakt, że budynek akademika służy trwałemu zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych potwierdza również okoliczność, że w przypadku czasowego lub stałego wstrzymania funkcjonowania uczelni lub podmiotu, w ramach którego najemca uczęszcza na studia, najemca nie jest uprawniony do żądania rozwiązania umowy najmu. Innymi słowy, celem umowy najmu jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych w długoterminowej perspektywie niezależnie od czynników zewnętrznych. Podobnie, w przypadku "klasycznych" mieszkań okres obowiązywania umowy najmu jest niezależny od rzeczywistego funkcjonowania uczelni.Uwzględniając zatem wskazany w uchwale sposób rozumienia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. nie sposób uznać, że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka zajęcia budynków mieszkalnych lub ich części na prowadzenie działalności gospodarczej.Konsekwencją powyższego jest konieczność uznania za nieprawidłowe stanowiska organu w zakresie opodatkowania gruntów związanych z budynkiem domu studenckiego, należącego do skarżącej, według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stanowisko organu oparte było bowiem na uznaniu, że przedmiotowy budynek nie jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu u.p.o.l. Zgodnie zaś z treścią art. 1 a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l., do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi. Stanowisko organu ignoruje też wiążący treść wiążącej uchwały.Wykładnia językowa art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) u.p.o.l. w zw. z art. 1 a ust. 2a pkt 1 tej ustawy prowadzi zatem do wniosku, że grunty związane z budynkami mieszkalnymi nie podlegają opodatkowaniu przy zastosowaniu stawki podatku właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.Rozpatrując ponownie wniosek organ interpretacyjny będzie zobowiązany będzie do uwzględnienia poglądu prawnego wyrażonego w uzasadnieniu niniejszego wyroku.Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 200 i art. 205 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.ds., orzekł jak w sentencji.ds