Wyrok - II SA/Go 199/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - z dnia 3 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji o środowisku I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od [...] sp. z o.oUchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji o środowisku I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od [...] sp. z o.o
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych
piractwo / prawa autorskie
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
3 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Przewodniczący
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Wnioskiem złożonym drogą mailową z [...] lipca 2025 r. [...]z siedzibą w [...] (dalej jako: Strona, Skarżący, Stowarzyszenie) zwrócił się do Prezesa Zarządu Ł. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej jako: Organ) z wnioskiem o udostępnienie informacji o środowisku, tj. o przekazanie informacji dotyczącej liczby odbiorców usług w zakresie gospodarki odpadami, zarówno podmiotów krajowych, jak i zagranicznych (spoza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej) - w okresie od [...] stycznia 2019 r. do [...] marca 2019 r.Wiadomością mailową z dnia [...] lipca 2025 r. - wobec braku odpowiedzi - Stowarzyszenie ponowiło swój wniosek. W dniu [...] sierpnia 2025 r. Spółka odpowiedziała Skarżącemu za pomocą poczty elektronicznej, wskazując, że wyraża żal z powodu nieterminowego rozpatrzenia wniosku oraz iż deklaruje, że zostanie on rozpoznany niezwłocznie po dokonaniu jego oceny prawnej.Decyzją z dnia [...] października 2025 r. Organ odmówił udostępnienia żądanej informacji. W motywach swojego rozstrzygnięcia wskazał, iż z tożsamym wnioskiem zwróciła się także F. z siedzibą w [...], będąca uczestnikiem L. Inicjatywy społecznej na rzecz poprawy powietrza (dalej: Fundacja). W dniu [...] lipca 2024 r. organ odmówił wnioskodawcy udostępnienia żądanych informacji. Następnie, wnioskami z [...] marca 2025 r., [...] marca 2025 r., [...] kwietnia 2025 r. i [...] kwietnia 2025 r. Fundacja zwróciła się o tożsame informacje, ale nie dotyczące już zbiorczo całego żądanego pierwotnie okresu, ale poszczególnych, krótszych okresów. Na dzień sporządzania decyzji odmownej wszystkie postępowania wywołane ww. wnioskami były w toku. W ocenie Spółki wniosek złożony przez Stowarzyszenie był kolejną próbą uzyskania ww. informacji, motywowaną bezpośrednio przez Fundację, która to nie mogła jej uzyskać samodzielnie. Jak podniesiono w uzasadnieniu decyzji, Organ ustalił, że Skarżący jest stowarzyszeniem zwykłym wpisanym do ewidencji stowarzyszeń zwykłych prowadzonej przez Starostę, a obszar jego działania ma charakter lokalny. Jak wynikało z mediów społecznościowych Stowarzyszenia, koncentrowało ono wówczas swoją aktywność na gminie [...], było zaangażowane w sprawy tej gminy, szczególnie z zakresu szeroko pojętej ochrony środowiska i przyrody oraz było aktywnym krytykiem władz tej Gminy, zwłaszcza w tematach związanych z działaniami w zakresie ochrony środowiska i przyrody. Z informacji internetowych wynikało również, że Skarżący współpracuje z S.. Z zebranych przez Organ informacji nie wynikało, jakoby Stowarzyszenie swoją działalność prowadziło na rzecz innej społeczności niż społeczność Gminy [...]. Doszedł on zatem do przekonania, iż Stowarzyszenie nie powinno być nadmiernie zainteresowane przedmiotem działalności podmiotu, funkcjonującego w tak znacznej odległości.W związku z powyższym, Organ uznał, iż nie jest przypadkiem, że Skarżący, którego działalność co do zasady nie wykracza poza obszar macierzystej gminy, a które - podobnie jak Fundacja - powiązany jest z siecią W., zwróciło się do Spółki o udostępnienie informacji o środowisku tożsamej do tej, którą usilnie próbuje uzyskać Fundacja. Przeciwnie, w opinii Organu organizacje te musiały pozostawać ze sobą w porozumieniu. Mając to na uwadze przyjął on, że co prawda informacja objęta wnioskiem jest informacją o środowisku, ale wnioskujące Stowarzyszenie działa w warunkach nadużycia prawa.Z przyjętym przez Organ rozstrzygnięciem nie zgodziło się Stowarzyszenie, które skierowało na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i procesowego, w szczególności tych dotyczących zasad udostępniania informacji o środowisku. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II SA/Go 601/25 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał on, iż, co do zasady, zasadność stosowania instytucji "nadużycia prawa dostępu do informacji o środowisku" nie podlega wątpliwości, nawet wziąwszy pod uwagę fakt, iż nie znajduje ona bezpośredniego odzwierciedlenia w przepisach powszechnie obowiązującego, a jest ona konstruktem doktryny, opartym na właściwej wykładni przepisów ustaw. W opinii Sądu nie znajdowała ona jednak zastosowania w realiach zaistniałej sprawy. Tym samym uchylając zaskarżoną decyzję Sąd zobowiązał Organ do ponownego rozpatrzenia sprawy przy przyjęciu oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu, tj., że wniosek Skarżącego nie stanowi nadużycia prawa do informacji o środowisku.Na rozstrzygnięcie Sądu nie wniesiono skargi kasacyjnej, w związku z czym przedmiotowy wyrok uprawomocnił się z dniem [...] lutego 2026 r. Akta sprawy ponownie wpłynęły do Organu w dniu [...] marca 2026 r. Dokonując ponownej analizy przedmiotu samego wniosku oraz zaistniałych w sprawie okoliczności Organ doszedł do przekonania, iż informacja żądana przez Stowarzyszenie nie podlega udostępnieniu, ponieważ jest ona objęta tajemnicą jej przedsiębiorstwa. Kierując się tak przyjętymi wytycznymi Organ przyjął, iż skoro przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.; dalej również jako: "u.i.o.ś.") nie dają możliwości odmowy udostępnienia informacji o środowisku objętej tajemnicą przedsiębiorstwa, jeśli jest to tajemnica własna podmiotu, do którego skierowano wniosek to należy stosować odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej jako: " u.d.i.p."). W jego opinii bowiem nie można było przyjąć, iż celem ustawodawcy jest pozostawienie podmiotów wykonujących zadania publiczne, ale równocześnie działających także na rynku komercyjnym bez jakiejkolwiek ochrony prawnej.Decyzją z dnia [...] marca 2026 r. Organ odmówił Skarżącemu udostępnienia żądanej przez niego informacji o środowisku. W uzasadnieniu decyzji Organ uznał, że Spółka, mimo wykonywania zadań publicznych, prowadzi również działalność gospodarczą i jako uczestnik rynku ma prawo do ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. Ujawnienie żądanych informacji mogłoby narazić ją na straty oraz pogorszyć jej pozycję konkurencyjną, dlatego zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w związku z przepisami dotyczącymi informacji o środowisku, było w ocenie Organu uzasadnione.Dalej Organ uznał, że dane objęte wnioskiem stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, gdyż pozwalają na ocenę skali działalności Spółki, struktury przychodów, pozycji rynkowej oraz relacji z kontrahentami. Informacje o klientach i liczbie odbiorców usług mają wartość gospodarczą i mogą zostać wykorzystane przez konkurencję. Organ wskazał również, że Spółka podjęła odpowiednie działania organizacyjne i techniczne w celu zachowania poufności tych danych, co potwierdzało spełnienie przesłanek formalnych ochrony tajemnicy przedsiębiorcy.Ponownie rozpoznając sprawę, Organ zastosował się do wskazań Sądu i nie opierał rozstrzygnięcia na zarzucie nadużycia prawa do informacji. Uznał jednak, że niezależnie od tego istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia żądanych informacji ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy. W konsekwencji odmówił ich udostępnienia.Pismem z dnia [...] marca 2026 r. Stowarzyszenie zaskarżyło ww. decyzję do Sądu, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:- art. 16 ust. 1 i 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 4 ust. 2 Dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (dalej: Dyrektywa 2003) oraz art. 4 ust. 4 lit. d Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. (dalej: Konwencja z Aarhus) poprzez zastosowanie jako podstawy odmowy przesłanki ochrony własnej tajemnicy przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), która nie mieści się w zamkniętym katalogu przesłanek przewidzianych w art. 16 u.i.o.ś., co stanowić ma niedopuszczalne rozszerzenie tego katalogu z naruszeniem zasady lex specialis derogat legi generali.- art. 16 ust. 1 pkt 7 u.i.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu, że przepis ten dopuszcza ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa wyłącznie osób trzecich, które przekazały informacje organowi, a nie własnej tajemnicy podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji;- art. 16 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 4 ust. 2 Dyrektywy 2003 oraz art. 74 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nieprzeprowadzenie wymaganego ustawą oraz prawem unijnym testu interesu publicznego, tj. nierozważenie, czy interes publiczny przemawiający za udostępnieniem żądanej informacji nie przeważa nad powołaną przesłanką odmowy;- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (dalej jako: u.z.n.k.) poprzez błędne uznanie, że zagregowana, historyczna informacja liczbowa o liczbie odbiorców usług z jednego kwartału sprzed ponad sześciu lat spełnia przesłanki materialne i formalne tajemnicy przedsiębiorcy.W ramach przedmiotowej skargi Stowarzyszenie zarzuciło decyzji również naruszenie wyszczególnionych przepisów prawa procesowego, tj.:- art. 7, art. 8 § 1, art. 12 oraz art. 77 § 1 ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 20 ust. 1 u.i.o.ś. - poprzez instrumentalne poszukiwanie kolejnych podstaw odmowy po każdorazowym uchyleniu decyzji przez sąd - co w jego opinii miało istotny wpływ na wynik sprawy.Na tej podstawie Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zobowiązanie Organu do rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. zgodnie z oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu poprzez udostępnienie żądanej informacji o środowisku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi oraz zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że zaskarżona decyzja jest wadliwa przede wszystkim dlatego, że opiera odmowę udostępnienia informacji o środowisku na przesłance niewymienionej w zamkniętym katalogu przesłanek odmowy określonych w art. 16 i 17 u.i.o.ś. Katalog ten, stanowiący implementację Dyrektywy 2003/4/WE oraz Konwencji z Aarhus, ma charakter wyczerpujący. W ocenie Strony Organ nie może więc rozszerzać podstaw odmowy poprzez odwołanie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.Dalej Skarżący wskazał, że art. 16 ust. 1 pkt 7 u.i.o.ś. chroni wyłącznie tajemnicę przedsiębiorstwa osób trzecich, które przekazały informacje organowi. Nie obejmuje natomiast ochrony własnej tajemnicy handlowej podmiotu zobowiązanego. Sam Organ przyznał, że taka przesłanka nie została przewidziana w u.i.o.ś., lecz następnie próbował uzupełnić ustawę przez odpowiednie zastosowanie u.d.i.p. Jest to zdaniem Strony niedopuszczalne, gdyż kwestia przesłanek odmowy została w u.i.o.ś. uregulowana kompleksowo. Brak ochrony własnej tajemnicy przedsiębiorcy nie stanowi luki prawnej, lecz świadomy wybór ustawodawcy, zgodny z prawem unijnym. Orzecznictwo TSUE konsekwentnie wskazuje, że przesłanki odmowy dostępu do informacji o środowisku należy interpretować ściśle, a ujawnienie informacji jest zasadą.Niezależnie od powyższego, w ocenie Strony Organ naruszył art. 16 ust. 2 u.i.o.ś., ponieważ nie przeprowadził wymaganego testu interesu publicznego. W uzasadnieniu nie rozważył, czy interes publiczny związany z transparentnością działalności w zakresie gospodarki odpadami nie przeważa nad interesem, na który się powołuje. Już samo to uchybienie uzasadnia uchylenie decyzji.Następnie Skarżący stwierdził, że nawet przy hipotetycznym założeniu, że możliwe byłoby zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., żądana informacja nie spełnia przesłanek tajemnicy przedsiębiorcy. Dotyczy ona jedynie zagregowanej liczby klientów z jednego kwartału sprzed ponad sześciu lat. Taka informacja nie pozwala na identyfikację kontrahentów, ustalenie wartości kontraktów ani uzyskanie przewagi konkurencyjnej. Twierdzenia Organu o możliwości odtworzenia sytuacji ekonomicznej Spółki lub identyfikacji klientów mają charakter wyłącznie hipotetyczny i nie zostały poparte konkretnymi okolicznościami.Organ nie wykazał również formalnych przesłanek tajemnicy przedsiębiorcy. Ograniczył się do ogólnych twierdzeń o stosowanych procedurach bezpieczeństwa, nie wskazując, jakie konkretne działania podjęto w celu ochrony właśnie tej informacji.Zdaniem Stowarzyszenia istotne znaczenie ma również fakt, że jest to już trzecia decyzja odmowna wydana w tej samej sprawie. Dwie poprzednie opierały się na zarzucie nadużycia prawa do informacji, natomiast dopiero po uchyleniu decyzji przez WSA Organ powołał się na tajemnicę przedsiębiorcy. Skoro przez cały wcześniejszy tok postępowania, w tym w odpowiedzi na skargę do sądu, Organ nie podnosił tej okoliczności, w ocenie Strony wskazywało to na instrumentalne poszukiwanie kolejnych podstaw odmowy. Taka praktyka narusza zasady prawdy obiektywnej, zaufania do organów administracji oraz szybkości postępowania.Skarżący podkreślił, że od złożenia wniosku upłynęło ponad osiem miesięcy, a Skarżący nadal nie uzyskał prostej informacji liczbowej. Kolejne zmiany podstaw odmowy prowadzą do faktycznego pozbawienia prawa do informacji o środowisku oraz niweczą cel związania organu oceną prawną sądu.Wobec bezspornego charakteru żądanej informacji jako informacji o środowisku, braku ustawowych przesłanek odmowy oraz trzykrotnego wydania decyzji odmownych na zmienianych podstawach prawnych, w ocenie Skarżącego zasadne jest nie tylko uchylenie decyzji, lecz także jednoznaczne przesądzenie przez Sąd, że informacja podlega udostępnieniu, oraz zobowiązanie Organu do jej udostępnienia w terminie 14 dni od doręczenia akt sprawy. Dalsze przekazywanie sprawy do ponownego rozpoznania prowadziłoby jedynie do przedłużania postępowania i dalszego naruszania prawa Skarżącego do informacji o środowisku.W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.Pismem z dnia [...] kwietnia 2026 r. Strona skarżąca ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę organu. Skarżący wskazał w nim, że centralnym argumentem Organu jest twierdzenie, że brak w art. 16 ust. 1 pkt 7 u.i.o.ś. ochrony własnej tajemnicy przedsiębiorcy podmiotu zobowiązanego stanowi lukę prawną, którą można uzupełnić poprzez odpowiednie zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Pogląd ten w ocenie Strony jest błędny. Art. 16 ust. 1 pkt 7 u.i.o.ś. reguluje kwestię ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa w sposób kompletny, ograniczając ją do informacji przekazanych przez osoby trzecie. Nie jest to luka legislacyjna, lecz świadomy wybór ustawodawcy, odpowiadający szczególnemu charakterowi prawa do informacji o środowisku oraz zasadzie ścisłej interpretacji wyjątków od jawności wynikającej z Dyrektywy 2003/4/WE i orzecznictwa TSUE.Stowarzyszenie podkreśliło, że Organ sam przyznał, że u.i.o.ś. nie przewiduje ochrony własnej tajemnicy handlowej podmiotu zobowiązanego. Nie może więc rozszerzać zamkniętego katalogu przesłanek odmowy poprzez odwołanie do u.d.i.p. Zasada lex specialis derogat legi generali wyklucza takie rozwiązanie, skoro u.i.o.ś. tę samą materię reguluje odmiennie i w sposób węższy.W uzasadnieniu decyzji nie rozważył interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem informacji, ograniczając się wyłącznie do wskazania potencjalnych zagrożeń dla własnej pozycji rynkowej. Tymczasem sam organ konsekwentnie kwalifikuje żądaną informację jako informację o środowisku. Skoro tak, jej udostępnienie co do zasady realizuje interes publiczny chroniony przez art. 74 ust. 3 Konstytucji RP, Konwencję z Aarhus i Dyrektywę 2003/4/WE.W ocenie Skarżącego nietrafny jest także zarzut Organu dotyczący rzekomej bezzasadności twierdzeń o instrumentalnym poszukiwaniu kolejnych podstaw odmowy. Skarżący nie kwestionował możliwości współistnienia różnych przesłanek odmowy, lecz wskazał, że Organ powołał je kolejno dopiero po przegranych postępowaniach sądowych. Przez cały wcześniejszy tok sprawy, w tym w odpowiedzi na poprzednią skargę, Organ nie podnosił kwestii tajemnicy przedsiębiorcy. Pojawiła się ona dopiero po uchyleniu wcześniejszej decyzji przez WSA.Wobec bezspornego charakteru żądanej informacji jako informacji o środowisku, braku przesłanek odmowy przewidzianych w art. 16 i 17 u.i.o.ś. oraz powtarzających się prób odmowy udostępnienia informacji na kolejnych podstawach prawnych, Skarżący wniósł o zastosowanie art. 145a § 1 p.p.s.a. i zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji w terminie 14 dni od doręczenia akt sprawy. W ocenie Strony tylko takie rozstrzygnięcie zapewni skuteczną ochronę prawa gwarantowanego przez art. 74 ust. 3 Konstytucji RP, Konwencję z Aarhus oraz Dyrektywę 2003/4/WE.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.). Należy wskazać, że przepisy u.i.o.ś, stanowią rozwinięcie określonego w art. 74 ust. 3 Konstytucji RP prawa podmiotowego dostępu do informacji o środowisku i jego ochronie. Są jednocześnie wynikiem wdrożenia do polskiego prawa wymagań Konwencji sporządzonej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. z 2003 r. Nr 78, poz. 706), a także transpozycji dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz. U. UE. L. z 2003 r. Nr 41, poz. 26). Przepisy tej ustawy akcentują spoczywający na władzach publicznych obowiązek udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie (art. 8 u.i.o.ś.) oraz określają zakres przedmiotowy tego rodzaju informacji (art. 9 u.i.o.ś.). Przewidują również wnioskowy tryb dostępu do informacji (art. 12 u.i.o.ś.) z zastrzeżeniem, że organy mają obowiązek udostępniać informacje każdemu zainteresowanemu bez konieczności wykazania przez niego interesu prawnego lub faktycznego (art. 13 u.i.o.ś.). Określają również termin (art. 14 u.i.o.ś.) oraz sposób i formę udostępnienia informacji (art. 15 u.i.o.ś.), a także przypadki, w których organ może odmówić udostępnienia informacji (art. 16 u.i.o.ś.). Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 u.i.o.ś. władze publiczne mogą odmówić udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie po rozważeniu interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji w konkretnym przypadku, jeżeli udostępnienie tych informacji może naruszyć: 1) ochronę danych przewidzianą przepisami o ochronie informacji niejawnych; 2) przebieg toczącego się postępowania sądowego, dyscyplinarnego lub karnego; 3) prawa własności intelektualnej, o których mowa w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2509) lub w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1170); 4) ochronę danych osobowych, dotyczących osób trzecich, jeżeli jest ona przewidziana odrębnymi przepisami prawa; 5) ochronę informacji lub danych, dostarczonych przez osoby trzecie, jeżeli osoby te, nie mając obowiązku ich dostarczenia i nie mogąc być takim obowiązkiem obciążone, dostarczyły je dobrowolnie, chyba że wyraziły zgodę na ich udostępnianie; 6) stan środowiska, którego informacja dotyczy, w szczególności przez ujawnienie ostoi lub siedliska roślin, zwierząt i grzybów objętych ochroną gatunkową; 7) ochronę informacji o wartości handlowej, w tym danych technologicznych, dostarczonych przez osoby trzecie i objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, jeżeli osoby te złożyły wniosek o wyłączenie tych informacji z udostępniania, zawierający szczegółowe uzasadnienie dotyczące możliwości pogorszenia ich pozycji konkurencyjnej; 8) obronność i bezpieczeństwo państwa; 9) bezpieczeństwo publiczne; 10) ochronę tajemnicy statystycznej przewidzianą przepisami o statystyce publicznej. Natomiast stosownie do art. 16 ust. 2 u.i.o.ś. władze publiczne mogą odmówić udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, jeżeli: 1) wymagałoby to dostarczenia dokumentów lub danych będących w trakcie opracowywania; 2) wymagałoby to dostarczenia dokumentów lub danych przeznaczonych do wewnętrznego komunikowania się; 3) wniosek jest w sposób oczywisty niemożliwy do zrealizowania; 4) wniosek jest sformułowany w sposób zbyt ogólny.W sprawie nie budzi wątpliwości, że informacja o liczbie odbiorców usług w zakresie gospodarki odpadami - jako odnosząca się do działań władzy polegających m.in. na zapewnieniu utrzymania i eksploatacji własnych lub wspólnych z innymi gminami, lub wspólnych ze związkiem metropolitalnym instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, objęcia wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami komunalnymi oraz zapewnienia selektywnego zbierania odpadów komunalnych (art. 5 ust. 2 pkt 2, 3 i 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach – tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 733), co niewątpliwe ma wpływ na stan środowiska - stanowi informację o środowisku w rozumieniu art. 9 ust. 1 u.i.o.ś. i art. 74 ust. 3 Konstytucji RP (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 stycznia 2026 r., II SA/Go 601/25, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 maja 2025 r., II SAB/Go 54/25, CBOSA). Ł., jest spółką z o.o., której wspólnikami są jednostki samorządu terytorialnego. Wykonuje ona zadania publiczne z zakresu usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych oraz wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym), na co wskazuje przedmiot działalności w Krajowym Rejestrze Sądowym – Rejestrze Przedsiębiorców nr [...]). Oznacza to, iż Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji o środowisku stosownie do art. 8 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 9 lit. b i pkt 15a u.i.o.ś.W rozpoznawanej sprawie kwestia sporna sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w sprawie wniosku strony skarżącej złożonego na podstawie przepisów u.i.o.ś., dopuszczalne jest odwołanie się do przepisów u.d.i.p. (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) jako podstawy prawnej odmowy uwzględnienia tegoż wniosku. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Natomiast w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. zawarta została norma kolizyjna wyłączająca stosowanie przepisów u.d.i.p. w sytuacji, gdy tryb i zasady dostępu do informacji publicznej zostały w innych aktach prawnych uregulowane odmiennie. Z treści ww. przepisu wynika bowiem, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że "nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że istnieje dualizm prawny w zakresie udostępniania informacji publicznej, objętych dyspozycją art. 8 i art. 9 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Nie ma bowiem żadnych podstaw by wskazywać na jakieś elementy podlegające ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku, a pozostałe udostępniane w oparciu o u.d.i.p. Jeżeli materia decyzji dotyczy informacji o środowisku i jego ochrony, to informacji publicznej o tej decyzji udziela się w oparciu o ustawę o udostępnianiu informacji o środowisku. W każdym przypadku, gdy przedmiotem konkretnego postępowania będzie któryś z celów określonych w art. 1 pkt 1 lit. a ustawy, rozwiązania wynikające z tej ustawy znajdować będą zastosowanie. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku wprowadziła otwartą definicję informacji o środowisku i jego ochronie, stanowiąc w art. 9 ust. 1 m.in., że udostępnieniu podlegają informacje dotyczące stanu elementów środowiska oraz wzajemnych oddziaływań między tymi elementami, emisji i zanieczyszczeń" (wyrok NSA z 24 lutego 2016 r., I OSK 2267/14). Prawodawca już w Konstytucji podzielił dostęp do informacji na dwie grupy: 1) dostęp do informacji publicznej – art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, którego zakres i tryb udostępnienia został statuowany w ustawie o dostępie do informacji publicznej oraz 2) dostęp do informacji o środowisku – art. 74 ust. 3 Konstytucji RP oraz przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Nie można zatem "mieszać" tych rodzajów informacji i trybów ich udzielenia. W tym zakresie norma kolizyjna z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., wprost określa, że w sytuacji, gdy inna ustawa reguluje dostęp do informacji publicznej – nakazuje stosować przepisy tej ustawy. Tak więc jeżeli materia żądania wniosku dotyczy informacji o środowisku i jego ochrony, to informacji publicznej udziela się w oparciu o przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W każdym przypadku, gdy przedmiotem konkretnego postępowania będzie któryś z celów określonych w art. 1 pkt 1 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, to rozwiązania i instytucje wynikające z tej ustawy znajdować będą zastosowanie. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku wprowadziła otwartą definicję informacji o środowisku i jego ochronie, stanowiąc w art. 9 ust. 1 m.in., że udostępnieniu podlegają informacje dotyczące stanu elementów środowiska oraz wzajemnych oddziaływań między tymi elementami, emisji i zanieczyszczeń. Norma z art. 9 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku rozstrzyga o zakresie przedmiotowym informacji o środowisku podlegających udostępnieniu (wyrok NSA z 22 maja 2024 r., III OSK 117/23, CBOSA). Należy zatem stwierdzić, że jeśli wniosek o udostępnienie danych dotyczy zakresem podmiotowym lub przedmiotowym informacji, o której mowa w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku - należy stosować do niej tylko przepisy tego aktu prawnego (wyrok WSA NSA z dnia 20 listopada 2024 r., III OSK 650/23, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2025 r., II SA/WA 2071/24, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 lutego 2026 r., III SA/GL 1072/25, CBOSA). Również w piśmiennictwie zwraca się uwagę, iż katalog określony w art. 16 ust. 1 i 2 u.i.o.ś. ma charakter zamknięty, co oznacza, że organ nie może odmówić udostępnienia informacji, jeśli nie potrafi udowodnić, iż w danej sytuacji występuje jeden z wymienionych w tym przepisie wyjątków. Nie jest zatem dopuszczalna - zdarzająca się czasem w praktyce - odmowa udostępnienia informacji ze względu na stwierdzenie (rzeczywiste lub błędne), że w danej sprawie występuje jeden z wyjątków przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Nawet bowiem w przypadku informacji będących jednocześnie informacjami o środowisku i informacjami publicznymi, wyjątki dopuszczalne na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie rozciągają się na informacje podlegające reżimowi udostępniania na podstawie komentowanej ustawy (M. Bar, J. Jendrośka, Komentarz do wybranych przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. II, publ. LEX/el. 2024).Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że przepisy omawianej ustawy stanowią odrębny, w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, reżim prawny udzielania informacji o środowisku i jego ochronie (art. 1 pkt 1 lit. a u.i.o.ś.), który reguluje dostęp do tego rodzaju informacji w sposób kompleksowy i wyczerpujący. Jeśli zatem przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji jest informacja o środowisku i jego ochronie (art. 9 u.i.o.ś.), zastosowanie znajdują przepisy ustawy środowiskowej jako ustawy szczególnej, w tym art. 16 ust. 1 i 2 u.i.o.ś. statuujący przesłanki odmowy udostępnienia informacji o środowisku. Wymaga podkreślenia, że w polskim porządku prawnym zasadą jest udostępnienie informacji o środowisku, a odmowa takiego udostępnienia stanowi wyjątek, który nie może być interpretowany rozszerzająco. Dostęp do informacji o środowisko regulowany jest już na poziomie konstytucyjnym – art. 74 ust. 3 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), co jest elementem prowadzenia przez władze publiczne polityki zapewniającej bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu oraz przyszłym pokoleniom (art. 74 ust. 1 Konstytucji RP, wyrok NSA z dnia 13 maja 2025 r., III OSK 7437/21, wyrok NSA z dnia 29 października 2025 r., III OSK 6839/21, CBOSA).Podsumowując stwierdzić należy, że zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 16 ust. 1 u.i.o.ś. w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. jest uzasadniony, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ błędnie zastosował ww. przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej w sytuacji, gdy w sprawie miała zastosowanie ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku. Nie jest zatem konieczna analiza przesłanki "tajemnicy przedsiębiorcy" w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przepis art. 16 ust. 1 i 2 u.i.o.ś. enumeratywnie wymienia przypadki odmowy udostępnienia informacji o środowisku.Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni dokonaną ocenę prawną i ponownie rozpozna wniosek strony skarżącej wyłącznie w oparciu o przepisy u.i.o.ś.Odnośnie zasądzenia kosztów postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w wysokości 200 zł, Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a..