sygn. II SA/Kr 284/26 3 czerwca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Wyrok - II SA/Kr 284/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 3 czerwca 2026

Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Magda Froncisz Sędziowie: SWSA Monika Niedźwiedź (spr.) SWSA WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Tarnowie na decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 7 lipca 2025 r., znak: WAP.6733.8.8.2025 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIEUchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Magda Froncisz Sędziowie: SWSA Monika Niedźwiedź (spr.) SWSA WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Tarnowie na decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 7 lipca 2025 r., znak: WAP.6733.8.8.2025 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE
Data orzeczenia 3 czerwca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący Magda Froncisz
Rozstrzygnięcie

Uchylono zaskarżoną decyzję

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Magda Froncisz Sędziowie: SWSA Monika Niedźwiedź (spr.) SWSA WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Tarnowie na decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 7 lipca 2025 r., znak: WAP.6733.8.8.2025 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego uchyla zaskarżoną decyzję.

UZASADNIENIE
Decyzją Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 7 lipca 2025 r. znak WAP.6733.8.8.2025 orzeczono o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. sp. z o.o. P. o nominale TAR7148D wraz z instalacją elektroenergetyczną oraz kanalizacją kablową na działce nr [...] obręb [...] w T. przy ul. J. , w skład której będą wchodzić:maszt z antenami i sztycą odgromową wys. 25,7m n.p.t.;6szt anten sektorowych A03120PA00, wysokość zawieszenia środka 24,3 m n.p.t. skierowanych na azymutach 60°, 180°, 300°;3 szt. anten radioliniowych o wysokości środka zawieszenia 24,9m n.p.t., skierowanych na azymutach 53°, 139°, 209°;zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych (RRU- sztuk 9) oraz transmisyjnych (ODU) umieszczonych w pobliżu anten.Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.Dnia 24 kwietnia 2025 r. inwestor P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożył wniosek o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego.Organ I instancji ustalił zaskarżoną decyzją lokalizację inwestycji celu publicznego określając warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art.6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami wnioskowana inwestycja jest celem publicznym. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego złożony przez inwestora zawiera niezbędne określenia wyszczególnione w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.Miasto Tarnów w obszarze wskazanym we wniosku nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego niniejsza decyzja została przygotowana zgodnie z art. 60 Ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów (MP-0937). Podczas przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania administracyjnego o wydanie decyzji celu publicznego, stronom postępowania zapewniono możliwość czynnego udziału w postępowaniu, zapoznania się z materiałem dowodowym i w tym przedmiocie wniesienia ewentualnych uwag i zastrzeżeń (zawiadomienie i obwieszczenie z dnia 08.05.2025r. i 26.06.2025r.).Ustalenie wymagań dla planowanej inwestycji poprzedzono przeprowadzeniem analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu. Stwierdzono zgodność inwestycji z przepisami szczególnymi.Odziaływanie obiektu na środowisko określono na podstawie opracowania "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru ponadnormatywnego oddziaływania - Instalacja Radiokomunikacyjna P4 TAR7148D" firmy Centrum Konsultingowo-Usługowe "[...]" M. G., 17 kwietnia 2025r. Opracowanie nie zwalnia z wymagań zawartych w przepisach dotyczących w/w przedsięwzięcia w.in. Ustawie Prawo Ochrony Środowiska, w tym dotyczących obowiązku poziomu pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku (art. 122a) i w związku z tym bezpośrednio po uruchomieniu instalacji przeprowadzić pomiary kontrolne rzeczywistego rozkładu gęstości mocy promieniowania elektromagnetycznego w otoczeniu instalacji.Teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze, gdyż przepisów Ustawy o ochronie gruntów rolnych I leśnych (Dz.U.2024 poz. 82) nie stosuje się do gruntów położonych w granicach administracyjnych miast.Projekt decyzji nie wymagał uzgodnienia z Dyrektorem Zarządu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zakresie melioracji. Działka terenu inwestycji w rejestrze gruntów ma oznaczenie: B - tereny mieszkaniowe. Zgodnie z art.53 ust 4 pkt 6 uzgodnienie w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych jest wymagane w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, a Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne albo leśne uznaje nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopane i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art.92 ust.2).Uzgodnienie projektu decyzji w zakresie art. 53 ust. 4 pkt 2 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennymi trybie przewidzianym w art. 106 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego nie jest wymagane ponieważ:na terenie inwestycji nie występują obszary i obiekty objęte formami ochrony zabytków, o których mowa w art.7 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków;prezydent miasta na prawach powiatu jest równocześnie zarządcą drogi (art. 19. ust.5 ustawy o drogach publicznych).Uzgodnienie projektu decyzji jest wymagane w zakresie art. 53 ust. 4 punkt 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i trybie przewidzianym w art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej - pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Pismem z dnia 28.05.2025r. wystąpiono o uzgodnienie z Małopolskim Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Małopolski Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał postanowienie z dnia 16 czerwca 2025r. znak NS.9022.8.13.2025, w którym uzgodnił pozytywnie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych lokalizację inwestycji celu publicznego obejmującą ww. zamierzenie inwestycyjne bez zastrzeżeń.Celem decyzji o lokalizację celu publicznego jest stwierdzenie dopuszczalności zamierzenia oraz ustalenie warunków i zasad jego realizacji. Decyzja ta wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewiedzianym w prawie budowlanym.Na powyższą decyzję skargę złożył Prokurator Prokuratury Rejonowej w Tarnowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił:1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 3 oraz art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a, b oraz d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mającym wpływ na wynik spraw, polegającym na braku prawidłowego określenia rodzaju inwestycji oraz warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, wymagań ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a polegającym na zaniechaniu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i weryfikacji dokumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę, zwłaszcza powołania biegłego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji dla weryfikacji poprawności tej dokumentacji oraz na sporządzeniu uzasadnienia decyzji niezawierającego ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ.W uzasadnieniu zarzutów skargi wskazano, że wbrew dyspozycji art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a, b oraz d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zaniechano w decyzji precyzyjnego określenia rodzaju inwestycji, jak również warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Wskazano bowiem co prawda szereg parametrów anten sektorowych oraz anten radioliniowych, jednak nie sprecyzowano ich współczynników PAPR, właściwości zespołu urządzeń nadawczo odbiorczych (RRU) oraz transmisyjnych (ODU). Nie podano również bliższej charakterystyki urządzeń sterujących i zasilających, jak również elementów torów anten. Tymczasem wszystkie te elementy są istotne z punktu widzenia elementów wymienionych w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a, b i d ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 czerwca 2025 r., II SA/Rz 1519/24, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2025 r., II SA/Kr 332/25). Przy tym organ zaniechał dokładnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wymaganej stosownie do art. 53 ust. 3 ustawy, nie przedstawił bowiem dokładnych informacji o tym, co znajduje się w okolicy, w jakiej odległości znajdują się miejsca dostępne dla ludności i jaki jest zasięg pól elektromagnetycznych w tych miejscach. Nie ustalił, czy oddziaływanie zamieszenia inwestycyjnego obejmie miejsca dostępne dla ludności, o których mowa w art. 124 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, jak również - wbrew wymogowi z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie dokonał weryfikacji zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, a to art. 122 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2024 r., II SA/Kr 1431/24, oraz z dnia 20 listopada 2025 r., II SA/Kr 844/25). Rozważania decyzji w tym zakresie są mają charakter blankietowy i nie czynią zadość obowiązkom nałożonym przez ww. przepisy prawa materialnego.Prezydent Miasta Tamowa bez głębszej analizy uznał za rzetelne twierdzenia inwestora, zwłaszcza konkluzje przedłożonego przez niego opracowania "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru ponadnormatywnego oddziaływania - Instalacja Radiokomunikacyjna P4 TAR7148D" sporządzonego przez Centrum Konsultingowo-Usługowe "[...]" M. S.. Weryfikacja poprawności ustaleń wnioskodawcy w tym zakresie wymaga wiadomości specjalnych dalece wykraczających poza kompetencje organu planistycznego i wobec tego niezbędne było zasięgnięcie w tym celu opinii biegłego stosownej specjalności zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. Nie można w tym zakresie polegać jedynie na dokumencie prywatnym przedłożonym przez inwestora (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2025 r., II SA/Gd 592/24, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 listopada 2025 r., II SA/Kr 844/25).Brak wnikliwej analizy dokumentacji przedłożonej przez inwestora, zaniechanie poczynienia samodzielnych ustaleń w kwestii zgodności planowanej inwestycji z warunkami i wymaganiami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz z wymaganiami dotyczącymi ochrony interesów osób trzecich, jak również sporządzenie pobieżnego uzasadnienia decyzji przesądzają również o naruszeniu art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Tymczasem rzetelne i wyczerpujące odniesienie się do wszystkich wymienionych kwestii jest kluczowe, gdyż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wstępnym etapem procesu inwestycyjnego, zaś pozwolenie na budowę wydawane jest w oparciu właśnie o nią, a zatem wszystkie istotne parametry planowanego przedsięwzięcia muszą być ustalone w jej treści. Następstwem bowiem niekompletnej decyzji lokalizacyjnej może być uzyskanie pozwolenia na budowę obiektu o niedopuszczalnych parametrach technicznych. Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy i powinny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł o dopuszczeniu Polskiego Stowarzyszenia na rzecz Ochrony Środowiska i Praw Człowieka z siedzibą w Kiełczowie do udziału w postępowaniu.Stanowisko uczestnika zostało przedstawione w piśmie z dnia 11 marca 2026 r. W piśmie tym Stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono:1. rażące naruszenie art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. a, b i d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej określanej jako: "upzp") w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c upzp w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez brak określenia współczynników PAPR anten sektorowych i radioliniowych oraz parametrów urządzeń RRU i ODU, w szczególności ich ilości, wysokości zawieszenia, mocy wyjściowych i wejściowych oraz ich typów, producentów oraz brak podania parametrów urządzeń sterujących i zasilających oraz elementów torów antenowych, a są to parametry które decydują o wpływie promieniowania na środowisko, zdrowie i interesy osób trzecich, a tym samym w decyzji nie określono najbardziej koniecznych i najbardziej podstawowych parametrów, całkowicie je pomijając, pomimo że jest to wymagane jako określenie szczegółowych warunków w celu ochrony zdrowia, środowiska i interesów osób trzecich,2. naruszenie art. 84 § 1 kpa i art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez niepowołanie biegłego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji ruchomej przy SO w Kielcach dr. inż. J. G. w celu sprawdzenia poprawności i kompletności podanych parametrów technicznych oraz sprawdzenia w ramach swobodnej oceny materiału dowodowego, czy inwestycja rzeczywiście nie przekracza dopuszczalnego poziomu promieniowania - gdyż Organ musi swobodnie ocenić kompletność i poprawność parametrów, a z racji, że nie ma wiedzy fachowej w tym zakresie, to musiał powołać biegłego w celu fachowego przeanalizowania wniosku inwestora i podanych danych technicznych inwestycji, by z całą mocą zapewnić, że dopuszczalne poziomy promieniowania będą dochowane i inwestycja nie będzie zagrażać zdrowiu i życiu ludzi oraz stanowi środowiska, a wszystkie parametry inwestycji są poprawne i kompletne,3. naruszenie art. 54 ust. 1 pkt 3 upzp poprzez brak określenia linii rozgraniczających dokładnie, precyzyjnie teren inwestycji, ponieważ linie na mapie załączonej do decyzji rozgraniczają teren działki inwestycyjnej, a inwestycji - nieprecyzyjnie,4. rażące naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp poprzez wydanie decyzji, mimo że do wniosku nie załączono mapy, na której zaznaczony by był obszar oddziaływania inwestycji,5. rażące naruszenie art. 33 § 3 kpa poprzez uznanie przecz Organ, że przedłożone przez pełnomocnika działającego w postępowaniu w imieniu P. Sp. z o.o. pełnomocnictwa uprawniają jego oraz pełnomocnika, który udzielił mu pełnomocnictwa, do reprezentowania Spółki w przedmiotowym postępowaniu, i poprzez doręczenie decyzji pełnomocnikowi, mimo> że pełnomocnik nie przedłożył prawidłowego umocowania do reprezentacji Spółki w postępowaniu ws. ustalenia lokalizacji dla osoby, która podpisała pełnomocnictwo dla niego oraz prawidłowego pełnomocnictwa dla siebie, wobec czego Organ powinien wezwać pełnomocnika do przedłożenia prawidłowych pełnomocnictw i w razie nieusunięcia braków prowadzić korespondencję bezpośrednio ze Spółką.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,2) dochowania wymaganej prawem procedury,3) respektowania reguł kompetencji.Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 p.p.s.a. stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Poza sporem jest legitymacja skargowa Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Tarnowie do złożenia skargi na niniejszą ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa. Legitymacja do wniesienia niniejszej skargi wynika z art. 8 § 1 p.p.s.a, na podstawie którego prokurator może wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę oraz inne środki, jeżeli według jego oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. W takim przypadku przysługują mu prawa strony. O prawie prokuratora do wniesienia skargi stanowi ponadto art. 50 § 1 p.p.s.a., natomiast z art. 52 § 1 p.p.s.a. wynika, że do prokuratora nie odnosi się wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, o ile nie brał on udziału w postępowaniu administracyjnym. Na podstawie art. 53 § 3 p.p.s.a., prokurator może wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej.Ramy prawne sądowej kontroli skarżonej decyzji w aspekcie prawa materialnego wyznaczają przepisu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym według stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania zaskarżonej decyzji (t.j Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm, dalej u.p.z.p.).Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 4 ust. 2 w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.Definicję inwestycji celu publicznego określa art. 2 pkt 5 u.p.z.p., stanowiąc, że należy przez nią rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.W świetle przywołanych wyżej regulacji dla przypisania inwestycji cech "inwestycji celu publicznego" istotne są dwa elementy. Po pierwsze, inwestycja ma stanowić działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym), ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), albo metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny). Po drugie, inwestycja musi realizować cel publiczny w rozumieniu art. 6 u.g.n. Przywołana norma stanowi, że o kwalifikacji inwestycji jako inwestycji celu publicznego nie może przesądzać ani status podmiotu podejmującego działanie, ani źródła ich finansowania. W przedmiotowej sprawie kwalifikacja przedmiotowego zamierzenia jako inwestycji celu publicznego w świetle powołanych przepisów prawa nie budzi wątpliwości.Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza taka musi zostać poprzedzona precyzyjnym ustaleniem rodzaju i charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego i jego konkretnych charakterystycznych parametrów.Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:1) rodzaj inwestycji;2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.Stosownie do art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego ( dalej k.p.a., Dz.U, z 2025, poz.1691) w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei w myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.Prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, w toku którego organ ustala istotne dla sprawy okoliczności, warunkuje prawidłową subsumpcję stanu faktycznego pod normę prawa materialnego.Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje.Zaskarżona decyzja jest wadliwa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd nie stwierdził przy tym wad decyzji uzasadniających stwierdzenie jej nieważności.Objęta zaskarżoną decyzją inwestycja celu publicznego obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. sp. z o.o. P. o nominale TAR7148D wraz z instalacją elektroenergetyczną oraz kanalizacją kablową na działce nr [...] obręb [...] w T. przy ul. J. , w skład której będą wchodzić:maszt z antenami i sztycą odgromową wys. 25,7m n.p.t.;6szt anten sektorowych A03120PA00, wysokość zawieszenia środka 24,3 m n.p.t. skierowanych na azymutach 60°, 180°, 300°;3 szt anten radioliniowych o wysokości środka zawieszenia 24,9m n.p.t., skierowanych na azymutach 53°, 139°, 209°;zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych (RRU- sztuk 9) oraz transmisyjnych (ODU) umieszczonych w pobliżu anten.W decyzji podano typ anteny, dla każdej z anten podano azymut, wysokość zawieszenia, nazwę systemu i pasmo pracy, maksymalną moc nadajnika, maksymalne pochylenie wiązki głównej promieniowania (tilt) oraz EIRP. Z kolei dla anten radioliniowych podano typ anteny, pasmo pracy, maksymalną moc nadajnika, azymut, średnicę, wysokość środka anteny, EIRP, maksymalny zasięg występowania obszarów pól E-M o gęstości mocy większych lub równoważny dopuszczalnym.Wskazano również, że w skład inwestycji wchodzić będą urządzenia nadawczo-odbiorcze (RRU- sztuk 9) oraz transmisyjne (ODU) umieszczone w pobliżu anten. Jak słusznie zauważa skarżący i uczestnik postępowania, nie wskazano jednak ich parametrów pracy. W ocenie Sądu, jeśli urządzenia nadawczo-odbiorcze (RRU) oraz transmisyjne (ODU) emitują promieniowanie elektromagnetyczne, to konieczne jest podanie parametrów pracy tych urządzeń. Jest to niezbędne dla dokonania oceny wpływu na środowisko i zdrowie ludzi zamierzenia inwestycyjnego w pełnym kształcie oraz ustalenia adekwatnych warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w tym zakresie, o których mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.z.p. Zatem już na wstępie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie zawiera pełnej charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego, wbrew wymogom wynikającym z art. 54 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.W niniejszej sprawie nie przeprowadzono również analizy wymaganej przepisami prawa, tak by skarżona decyzja poddawała się ona kontroli w zakresie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Materiał dowodowy jest skąpy, a uzasadnienie decyzji jest niezwykle lakoniczne.Podkreślenia przy tym wymaga, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym procesu inwestycyjnego, a jej wydanie wymaga wyjaśnienia, czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, czy zamierzenie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi oraz na jakich warunkach może być realizowana.W niniejszej sprawie, po pierwsze, organ w ogóle nie przeprowadził administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, zgodnie z art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., które ukierunkowane powinno być – w myśl art. 53 ust. 3 u.p.z.p. na analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W tym zakresie zarówno analiza urbanistyczno-architektoniczna, jak i sama decyzja mają charakter ogólnikowy. W analizie w ogóle nie odniesiono się do istniejącego zagospodarowania terenu. Po drugie, w ogóle nie zbadano, jakie znaczenie ma dla zagospodarowania terenu okoliczność, że maszt z antenami i sztycą odgromową o wysokości 25, 7 m n.p.t. ma być posadowiony na dachu budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wszak nie pozostaje to bez wpływu na zagospodarowanie przestrzeni. Masz umieszczony na dachu budynku będzie faktycznie wyżej eksponowany, niż jego własna wysokość. Poza tym o ile analiza wspomina o takiej właśnie lokalizacji inwestycji, w skarżonej decyzji kwestie tę pominięto.Podkreślić należy, że przepisy ustawy szczególnej, jaką jest ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie wprowadzają ograniczeń w zastosowaniu u.p.z.p. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 3 powołanej ustawy W przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.Ponadto trafnie wskazuje Skarżący oraz uczestnik – Stowarzyszenie, że organ w ogóle nie dokonał analizy wpływu inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi, ograniczając się jedynie do powielenia stanowiska inwestora zawartego w opinii z dnia 17 kwietnia 2025 r. (k. 13 i n. a.a.). W skarżonej decyzji wskazano jedynie, że "Odziaływanie obiektu na środowisko określono na podstawie opracowania "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru ponadnormatywnego oddziaływania - Instalacja Radiokomunikacyjna P4 TAR7148D" firmy Centrum Konsultingowo-Usługowe "[...]" M. G., 17 kwietnia 2025r. Opracowanie nie zwalnia z wymagań zawartych w przepisach dotyczących w/w przedsięwzięcia w.in. Ustawie Prawo Ochrony Środowiska, w tym dotyczących obowiązku poziomu pomiarów pól (...)". Nie odniesiono się w ogóle do treści tego opracowania, przedstawionych tam tabel, nie wyjaśniono jak zestawienie z tabeli nr 1, A i B opracowania ma się do tabeli nr 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Nie wskazano, w jakiej odległości występują miejsca dostępne dla ludzi, jakie wartości poziomów pól elektromagnetycznych w tych miejscach występują i czy są one dopuszczalne.W orzecznictwie tut. Sądu, które skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, wskazuje się, że wprawdzie od 2022 r. instalacje radiokumunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie ma oczywiście obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej. Jednak brak takiego wymogu nie oznacza, że zlikwidowano obowiązek uwzględnienia w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Różnica jest tylko taka, że organ wydający decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może oprzeć się w zakresie wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi na decyzji środowiskowej, ale musi dokonać stosownej oceny i analizy samodzielnie, w razie konieczności korzystając z opinii biegłego (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 844/25, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 lipca 2025 r. sygn. II SA/Kr 332/25).Ponownie rozpatrując sprawę organ dokona analizy wymaganej w świetle art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 i art. 54 u.p.z.p. oraz dokona samodzielnie oceny i analizy, czy spełnione są wymogi w zakresie ochrony środowiska i zdrowia, oraz ustali warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku.Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a.., które ukierunkowane powinno być – w myśl art. 53 ust. 3 u.p.z.p. na analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W tym zakresie zarówno analiza urbanistyczno-architektoniczna, jak i sama decyzja mają charakter ogólnikowy. W analizie w ogóle nie odniesiono się do istniejącego zagospodarowania terenu. Po drugie, w ogóle nie zbadano, jakie znaczenie ma dla zagospodarowania terenu okoliczność, że maszt z antenami i sztycą odgromową o wysokości 25, 7 m n.p.t. ma być posadowiony na dachu budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wszak nie pozostaje to bez wpływu na zagospodarowanie przestrzeni. Masz umieszczony na dachu budynku będzie faktycznie wyżej eksponowany, niż jego własna wysokość. Poza tym o ile analiza wspomina o takiej właśnie lokalizacji inwestycji, w skarżonej decyzji kwestie tę pominięto.Podkreślić należy, że przepisy ustawy szczególnej, jaką jest ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie wprowadzają ograniczeń w zastosowaniu u.p.z.p. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 3 powołanej ustawy W przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.Ponadto trafnie wskazuje Skarżący oraz uczestnik – Stowarzyszenie, że organ w ogóle nie dokonał analizy wpływu inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi, ograniczając się jedynie do powielenia stanowiska inwestora zawartego w opinii z dnia 17 kwietnia 2025 r. (k. 13 i n. a.a.). W skarżonej decyzji wskazano jedynie, że "Odziaływanie obiektu na środowisko określono na podstawie opracowania "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru ponadnormatywnego oddziaływania - Instalacja Radiokomunikacyjna P4 TAR7148D" firmy Centrum Konsultingowo-Usługowe "[...]" M. G., 17 kwietnia 2025r. Opracowanie nie zwalnia z wymagań zawartych w przepisach dotyczących w/w przedsięwzięcia w.in. Ustawie Prawo Ochrony Środowiska, w tym dotyczących obowiązku poziomu pomiarów pól (...)". Nie odniesiono się w ogóle do treści tego opracowania, przedstawionych tam tabel, nie wyjaśniono jak zestawienie z tabeli nr 1, A i B opracowania ma się do tabeli nr 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Nie wskazano, w jakiej odległości występują miejsca dostępne dla ludzi, jakie wartości poziomów pól elektromagnetycznych w tych miejscach występują i czy są one dopuszczalne.W orzecznictwie tut. Sądu, które skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, wskazuje się, że wprawdzie od 2022 r. instalacje radiokumunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie ma oczywiście obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej. Jednak brak takiego wymogu nie oznacza, że zlikwidowano obowiązek uwzględnienia w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Różnica jest tylko taka, że organ wydający decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może oprzeć się w zakresie wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi na decyzji środowiskowej, ale musi dokonać stosownej oceny i analizy samodzielnie, w razie konieczności korzystając z opinii biegłego (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 844/25, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 lipca 2025 r. sygn. II SA/Kr 332/25).Ponownie rozpatrując sprawę organ dokona analizy wymaganej w świetle art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 i art. 54 u.p.z.p. oraz dokona samodzielnie oceny i analizy, czy spełnione są wymogi w zakresie ochrony środowiska i zdrowia, oraz ustali warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku.Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a.