Wyrok - III SA/Po 228/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 3 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 listOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 list
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
3 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Katarzyna Witkowicz-Grochowska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2025 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również: SKO lub Kolegium), po rozpoznaniu zażalenia [...] Sp. z o.o., z siedzibą w P. (dalej również: skarżąca), utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy [...] (dalej również: Burmistrz) z dnia 2 września 2025 r. (znak: [...]) w przedmiocie opinii w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów.Powyższe postanowienia wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:Pismem z dnia 19 sierpnia 2025 r. Marszałek Województwa [...] wystąpił do Burmistrza o zaopiniowanie na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U z 2023 r., poz. 1587 ze zm., dalej: ustawa o odpadach) wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów na dz. ew. nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w R..Postanowieniem z dnia 2 września 2025 r. Burmistrz negatywnie zaopiniował przedłożony przez skarżącą wniosek w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów w R.. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek jest zgodny z przepisami prawa, w tym przepisami prawa miejscowego. Jednakże w ocenie Burmistrza, opierając się na dotychczasowych doświadczeniach i obecnej sytuacji w regionie, wyrazić należało negatywną opinię. Organ wskazał, że w niedalekim sąsiedztwie ul. [...] w R. (w odległości około 360 m) funkcjonował zakład zajmujący się również przetwarzaniem i zbieraniem odpadów, który kilkukrotnie ulegał pożarom (mimo, że zakład formalnie nie funkcjonuje, pozostały tam znaczne ilości odpadów). Pożary te stanowiły poważne zagrożenie dla życia, zdrowia mieszkańców oraz środowiska. Powodowały nie tylko szkody materialne – ich skutki były odczuwalne w gminie [...] przez długi czas. Pożary te były długotrwałe, a ich ugaszenie trwało kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt godzin, pochłaniając wiele środków i angażując wielu ludzi. Podczas gaszenia jednego z silniejszych pożarów konieczne było utworzenie magistrali wodnej z odległego końca miasta, aby zapewnić dostawy wody dla służb ratunkowych. Brak własnych zasobów wody w okolicy planowanego składowiska wskazuje na poważne niedostatki infrastrukturalne o ograniczenia w dostępności wody w tej okolicy, co jest nie do przyjęcia w kontekście planowanej inwestycji.Burmistrz wskazał także, że powierzchnia działki przeznaczona na zbieranie odpadów przy ul. [...] jest niewielka, co zwiększa ryzyko samozapłonów i pożarów. Ponadto, w bliskim sąsiedztwie planowanego miejsca zbierania odpadów znajduje się przedszkole (w odległości około 160 m), co dodatkowo zwiększa ryzyko zagrożenia dla życia i zdrowia dzieci oraz mieszkańców.Pomimo zgody Komendanta Powiatowej Straży Pożarnej w [...] na zastosowanie warunków ochrony przeciwpożarowej zawartych w operacie przeciwpożarowym, Burmistrz stanął na stanowisku, że lokalizacja w tym miejscu kolejnego zakładu zajmującego się tego typu działalnością będzie stanowiło zagrożenie dla życia, zdrowia i środowiska.Na powyższe postanowienie Burmistrza z dnia 2 września 2025 r. zażalenie wniosła skarżąca. Zarzuciła organowi brak wskazania podstawy prawnej dla negatywnej opinii. Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach organ wydający zezwolenie jest zobowiązany do zasięgnięcia opinii burmistrza. Przepis ten nie przewiduje jednak, by opinia mogła opierać się na przesłankach innych niż zgodność wniosku z obowiązującymi przepisami prawa. Burmistrz wprost stwierdził, że wniosek jest zgodny z prawem i prawem miejscowym, co powinno prowadzić do wydania opinii pozytywnej. Skarżąca zarzuciła także dowolność w ocenie stanu faktycznego, naruszenie zasady praworządności i proporcjonalności oraz brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego.Wymienionym we wstępie zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 listopada 2025 r. (znak: [...]) Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza z dnia 2 września 2025 r. (znak: [...]). W ocenie organu odwoławczego zażalenie okazało się nieuzasadnione. Zauważono, że art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach nie określa zakresu przedmiotowego opinii. Niemniej jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zakres ten można określić porównując treść art. 41 ust. 6a z art. 46 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o odpadach, właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami: 1) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska; 2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami; 3) jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego.Zdaniem SKO zakres opinii właściwego wójta, burmistrza, prezydenta miasta ma umożliwić odpowiedź na pytanie, czy planowane przetwarzanie odpadów zgodne jest z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego, a więc przede wszystkim z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy również pamiętać, że skoro art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach uzależnia wydanie zezwolenia od zajęcia stanowiska w formie opinii przez burmistrza, to opinia ta nie może dotyczyć dowolnych spraw związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz tylko tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego.W ocenie Kolegium brak jest jakichkolwiek wskazań do przyjęcia, że wójt, burmistrz lub prezydent miasta, dokonując zaopiniowania wniosku nie może wyjść poza granice wynikające z art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach. Przeciwnie – skoro wcześniejsze funkcjonowanie podmiotu, który obecnie ubiega się o nowe zezwolenie, dało podstawy do podjęcia działań, jako organu ochrony środowiska w graniach przyznanych ustawą kompetencji, to obowiązkiem tego organu jest uwzględnienie tego rodzaju informacji w treści opinii. Pozwoli to organowi rozstrzygającemu sprawę w drodze decyzji na pełniejsze i dokładniejsze ustalenie stanu faktycznego, zgodnie z celem ustawy o odpadach określonym w jej art. 1 ("Ustawa określa środki służące ochronie środowiska, życia i zdrowia ludzi zapobiegające i zmniejszające negatywny wpływ na środowisko oraz zdrowie ludzi wynikający z wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi oraz ograniczające ogólne skutki użytkowania zasobów i poprawiające efektywność takiego użytkowania"). Kolegium podkreśliło, że takie stanowisko wyrażono np. w wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 lipca 2021 r. (sygn. akt II SA/Kr 540/21).Dalej organ odwoławczy przywołał wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 września 2021 r. (sygn. akt II SA/Lu 275/21), w którym wskazano, że zgodnie z regułą "lege non distinguente nec nostrum distinguere", skoro ustawodawca nie ograniczył w żaden sposób zakresu przedmiotowego opinii z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, to tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że opinia taka dotyczyć może wyłącznie kwestii zgodności zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co więcej, skoro wymóg zasięgnięcia opinii dotyczy opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów, to tym samym uznać należy, że okoliczności związane z prowadzeniem tego rodzaju działalności na ściśle określonym terenie należą do okoliczności tak ściśle związanych z istotą sprawy, że organ powinien odnieść do nich w wydawanej opinii.Zdaniem Kolegium argumenty zawarte w postanowieniu Burmistrza niewątpliwie mają charakter argumentów prawnych i dotyczą zgodności opiniowanego wniosku z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Dla Kolegium przekonywujące są argumenty o niewielkiej powierzchni działki ew. nr [...], obręb [...], przy ul. [...] (4534 m2), co zwiększać może ryzyko samozapłonów odpadów i pożarów, co ma znaczenie tym bardziej, że w sąsiedztwie (około 160 m) działki, znajduje się przedszkole. Istotnym jawi się także ograniczony dostęp do wody w okolicy.Na powyższe postanowienie SKO skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi naruszenie:- art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że opinia wydawana przez Burmistrza winna sprowadzać się do przedstawienia dowolnego stanowiska organu dotyczącego sytuacji w regionie, podczas gdy organ ten zobowiązany był zaopiniować przedkładane mu wnioski jedynie w zakresie własnych kompetencji, co w konsekwencji doprowadziło do zaakceptowania błędnego postanowienia;- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 106 § 1, art. 6, art. 7a, art. 7b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 z późn. zm., dalej: K.p.a.), poprzez: 1) wydanie postanowienia i utrzymanie go w mocy przez organ II instancji pomimo, iż wydana opinia swoim zakresem bezsprzecznie wykracza poza wyznaczone przepisami prawa kompetencje organu opiniującego – w kontekście ich powiązania z zadaniami tego organu jako organu opiniującego w przedmiotowej sprawie; 2) wydanie postanowienia i utrzymanie go w mocy przez organ II instancji, podczas gdy opinia organu I instancji bezzasadnie ingeruje w kompetencje organu załatwiającego sprawę oraz innych organów współdziałających; 3) wydanie postanowienia i utrzymanie go w mocy przez organ II instancji, podczas gdy wydana opinia narusza obowiązujące przepisy prawa, gdyż jest oparta nie na dowodach a dowolnie wybranych informacjach dodatkowo sprzecznych ze stanem faktycznym i nieznajdujących oparcia w faktach oraz materiale dowodowym;- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co doprowadziło do arbitralnego i dowolnego przyjęcia, że: 1) działalność wnioskodawcy nie daje gwarancji zachowania obowiązujących przepisów w zakresie ochrony środowiska; 2) działalność wnioskodawcy spowoduje negatywne skutki dla środowiska, które to twierdzenia nie zostały poparte żadnymi materiałami znajdującymi się w materiale dowodowym;- art. 22 Konstytucji RP w zw. z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, poprzez ograniczenie możliwości wykonywania przez skarżącą działalności gospodarczej na terenie gminy, podczas gdy ograniczenia w wykonywaniu działalności gospodarczej mogą być nakładane wyłącznie na podstawie ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny;- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 § 1, art. 11, art. 107 § 3 oraz art. 126 K.p.a., poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia, z brakami w zakresie uzasadnienia prawnego oraz faktycznego, a także utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, które również w swym zakresie było wadliwe i nie zawierało uzasadnienia prawnego i faktycznego, co uniemożliwiło w sposób istotny zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń oraz nieprzytoczenia w jego treści faktów i dowodów uzasadniających wskazane tam twierdzenia;- art. 8 oraz art. 9 K.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz obowiązku dbałości przez organy administracji publicznej o interes stron postępowania przez celową, pozbawioną podstaw prawnych i rażąco sprzeczną z tymi przepisami negatywną opinię przedsięwzięcia, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, obligowały organ I instancji do wydania pozytywnej opinii dla inwestycji;- art. 15 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej oraz braku rozpoznania wszystkich zarzutów zażalenia skierowanego do SKO i dokonanie wyłącznie wybiórczej oceny zaskarżonego postanowienia.Skarżąca jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Burmistrza w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc jednocześnie o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.Skarga była niezasadna.Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie SKO w [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza negatywnie opiniujące wniosek skarżącej w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów w R., przy ul. [...], [...].Podstawą prawną postanowienia w przedmiocie opinii w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów jest art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach w zw. z art. 106 § 5 K.p.a. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do ustalenia, jakie okoliczności może brać pod uwagę organ opiniujący w ramach współdziałania, o którym mowa w art. 106 K.p.a.Zgodnie z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu, jeżeli jest on organem właściwym do wydania zezwolenia.W niniejszej sprawie organem właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów jest Marszałek Województwa [...], dlatego też pismem z dnia 19 sierpnia 2025 r. wystąpił on do Burmistrza o zaopiniowanie na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów (zob. załącznik nr 3 w aktach administracyjnych). W przewidzianym przepisem art. 106 § 3 K.p.a. terminie dwóch tygodni Burmistrz wydał postanowienie negatywnie opiniujące wniosek skarżącej. Kwestia ta pozostaje bezsporna.Przechodząc jednak do rozważań na temat zakresu okoliczności, które organ opiniujący może wziąć pod uwagę, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że ustawodawca nie wskazał wprost, jakimi przesłankami winien kierować się organ opiniujący. Pogląd ten jest aprobowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, co też słusznie zauważyło Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.W orzecznictwie wskazywano, że skoro art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach uzależnia wydanie zezwolenia od zajęcia stanowiska w formie opinii przez burmistrza, to opinia ta nie może dotyczyć dowolnych spraw związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz tylko tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1117/19, wszystkie przywoływane orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). To na organie prowadzącym postępowanie główne spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do zastosowania określonego przepisu materialnoprawnego i tym samym merytorycznego załatwienia sprawy. Niewątpliwie organ współdziałający – choć nie wydaje decyzji rozstrzygającej istotę sprawy – winien zbadać sprawę pod określonym kątem. Nie znaczy to jednak, że zobligowany jest do ustalenia okoliczności uzasadniających merytoryczne rozstrzygnięcie w takim zakresie, jak ma to uczynić organ załatwiający sprawę (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 57/21).Co prawda żaden przepis nie określa wprost zakresu przedmiotowej opinii, lecz zakres ten można w pewien sposób określić porównując treść art. 41 ust. 6a z art. 46 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o odpadach (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 57/21). Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o odpadach, właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami: 1) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska; 2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami; 3) jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego.Na powyższą zależność zwróciło zresztą uwagę Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zdaniem organów nie istnieją formalne przeszkody ku temu, aby wójt, burmistrz lub prezydent miasta, dokonując zaopiniowania wniosku nie mógł wyjść poza granice wynikające z art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach (niezgodność z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego). Przeciwnie twierdzi skarżąca, zdaniem której zakres opinii ma umożliwić odpowiedź na pytanie, czy planowane przetwarzanie odpadów zgodne jest z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego, a więc przede wszystkim z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jej zdaniem opinia nie może dotyczyć dowolnych spraw związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz tylko tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego.Zauważenia wymaga, że zarówno skarżąca, jak i Kolegium, powoływali się na tożsame orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, choć wyprowadzali z nich odmienne wnioski. Nie można się jednak zgodzić ze skarżącą, że zakres opinii powinien wyłącznie sprowadzać się do ustalenia, czy wniosek jest zgodny z prawem i prawem miejscowym (art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach). Potwierdzają to najnowsze poglądy wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak już wskazywano wcześniej, ustawodawca nie sprecyzował zakresu opinii wydawanej w trybie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że jej zakres nie ogranicza się jednak wyłącznie do przedstawienia przez organ opiniujący argumentacji dotyczącej jedynie zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie oznacza to jednak, że zakres tej opinii nie jest niczym ograniczony. Z jednej strony ogranicza go bowiem przedmiot postępowania, gdyż opinia może odnosić się tylko i wyłącznie do tego co ma być przedmiotem rozstrzygnięcia organu głównego. Z drugiej zaś strony opinia ta nie może wykraczać poza zadania należące do kompetencji gminy (por. wyrok NSA z dnia z dnia 2 czerwca 2026 r., sygn. akt III OSK 877/25). Jak wynika z art. 6 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2026 r. poz. 662 z późn. zm., dalej: u.s.g.), do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Z kolei, w myśl art. 7 ust. 1 u.s.g. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Przy czym, z uwagi na użycie kwantyfikatora "w szczególności" katalog zadań wymienionych w art. 7 ust. 1 u.s.g. ma charakter otwarty. Jako jedno z przykładowych zadań własnych ustawodawca wskazał sprawy dotyczące ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej. Nie ulega wątpliwości, że gospodarowanie odpadami związane jest z ochroną środowiska i ochroną przyrody oraz może dotyczyć także gospodarki wodnej.Ponadto pamiętać należy, że rolą organu wydającego opinię na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach jest wypowiedzenie się na temat okoliczności istotnych z punktu widzenia złożonego wniosku o udzielenie zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów (por. wyrok NSA z dnia 12 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 1059/23; wyrok NSA z dnia z dnia 2 czerwca 2026 r., sygn. akt III OSK 877/25).W niniejszej sprawie Burmistrz – jako organ opiniujący – w swojej opinii przywołał okoliczności istotne z punktu widzenia złożonego wniosku skarżącej, a ponadto nie wykroczył poza zadania należące do kompetencji gminy. Co istotne, pomimo stwierdzenia zgodności zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami (wniosku skarżącej) z przepisami prawa, w tym przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Burmistrz zasadnie wydał postanowienie negatywnie opiniujące wniosek z uwagi na okoliczności wykraczające poza zakres wskazany w art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach. Przede wszystkim, zwrócił uwagę na to, że w przeszłości w niedalekim sąsiedztwie funkcjonował zakład zajmujący się również przetwarzaniem i zbieraniem odpadów, który kilkukrotnie ulegał pożarom. Ich skutki były odczuwalne na terenie gminy przez długi czas. Gaszenie pożarów trwało kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt godzin, pochłaniając wiele środków i angażując wielu ludzi. Burmistrz wskazał w związku z tym na brak własnych zasobów wody w okolicy planowanego składowiska oraz poważne niedostatki infrastrukturalne i ograniczenia w dostępności wody w tej okolicy. Zauważył także, że powierzchnia działki przeznaczonej na zbieranie odpadów jest niewielka, co zwiększa ryzyko samozapłonów, a ponadto w bliskim sąsiedztwie znajduje się przedszkole.Wszystkie powyższe uwagi – pomimo tego, że wykraczają poza zakres określony w art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach – to jednak mieszczą się w granicach opinii wydawanej w trybie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach. Burmistrz wskazał bowiem na okoliczności istotne z punktu widzenia złożonego wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na zbieranie odpadów. Nie sposób bowiem uznać, że okoliczności takie jak ograniczony dostęp do wody w okolicy, mała powierzchnia działki zwiększająca ryzyko samozapłonów, czy bliskie sąsiedztwo przedszkola, nie są okolicznościami istotnymi dla przedmiotu niniejszej sprawy.Jednocześnie wbrew temu co twierdzi Kolegium – okoliczność na którą powołał się Burmistrz w postaci występujących w przeszłości na terenie siedziby skarżącej w P. wielokrotnych incydentów samozapłonów oraz pożarów – także mogła mieć wpływ na treść wydanej opinii i właściwie została wzięta pod uwagę przez Burmistrza.Z tego też względu uznać należało, że w niniejszej sprawie organ opiniujący nie wyszedł poza zakres opinii wydawanej na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach i wypowiedział się w obrębie swoich kompetencji, co też słusznie potwierdziło następnie Kolegium w zaskarżonym postanowieniu.Podsumowując zatem wszystkie dotychczasowe rozważania przyjąć należało, że zarzuty zawarte w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W szczególności nie stwierdzono naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., gdyż w sprawie dokonano pełnych i spójnych ustaleń zgodnych z treścią zgromadzonego materiału dowodowego oraz prawidłowo uzasadniono przyczyny wydania negatywnej opinii w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów. Tym bardziej nie można było uznać za zasadne zarzutów naruszenia zasady zaufania do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), zasady informowania stron (art. 9 K.p.a), czy art. 22 Konstytucji RP.Jednocześnie wskazać trzeba – co też wskazywały już wcześniej organy – że opinia wydana na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach stanowi tylko jeden z elementów materiału zgromadzonego w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie zbierania odpadów. Tym samym, jej treść może zaważyć na rozstrzygnięciu, ale nie ma charakteru bezwzględnie wiążącego. Z tego względu treść takiej opinii nie musi ostatecznie przesądzać o kierunku decyzji właściwego organu w przedmiocie wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2026 r., sygn. akt III OSK 1099/25).Mając zatem na uwadze wszystkie powyższe okoliczności oraz to, że zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.., orzekł jak w sentencji wyroku.