Wyrok - I SA/Bk 111/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku - z dnia 3 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Justyna Siemieniako, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 10 marca 2026 r. nr 2001-IOC.4380.1.2026 w przedmiocie stwierdzenia, że w odniesieniu do towaru objętego procedOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Justyna Siemieniako, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 10 marca 2026 r. nr 2001-IOC.4380.1.2026 w przedmiocie stwierdzenia, że w odniesieniu do towaru objętego proced
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
płatnik składek / pracodawca
Data orzeczenia
3 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Przewodniczący
Justyna Siemieniako
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 20 marca 2026 r. nr 2001-IOC.4380.1.2026, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku z dnia 15 grudnia 2025 r. nr 318000-CZC1.4380.8.2025.DI stwierdzającą, że w odniesieniu do towaru w postaci używanego samochodu osobowego objętego zgłoszeniem celnym MRN nr [...] z dnia 28 grudnia 2023 r. powstał z mocy prawa dług celny w przywozie oraz określającą kwotę wynikającą z długu celnego, wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym i podatku od towarów i usług.Z akt sprawy wynika, że w dniu 28 grudnia 2023 r. Pan W.B. (dalej również jako: "skarżący"), działając przez przedstawiciela bezpośredniego, zgłosił w Oddziale Celnym w Białymstoku do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci samochodu osobowego marki H. o poj. silnika 1799 cm3 nr nadwozia [...], rok produkcji 2008, o wartości statystycznej9 550,00 PLN, deklarując go do kodu TARIC 9905 00 00 00 właściwego dla mienia osobistego należącego do osób fizycznych przenoszących swoje miejsce zamieszkania.Zgłoszenie celne zostało przyjęte przez organ celny i zarejestrowane pod pozycją MRN nr [...].W złożonym wraz ze zgłoszeniem celnym oświadczeniu skarżący wskazał, że przebywał w Wielkiej Brytanii od kwietnia 2016 r. Jego pobyt zakończył się w dniu22 grudnia 2023 r., a rzeczy ujęte w liście mienia przesiedlenia służyły mu przez co najmniej sześć miesięcy przed datą zakończenia pobytu za granicą i będą przeznaczone do użytku w tych samych celach w nowym miejscu zamieszkaniaw Polsce. W załączonej do zgłoszenia celnego liście towarów w ramach mienia przesiedlenia skarżący wskazał wyłącznie samochód osobowy marki H.i określił jego wartość na kwotę 8 650 zł. Oświadczył również, że przywożony samochód przez okres 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu nie zostanie oddany jako zabezpieczenie, sprzedany, wynajęty, użyczony, wydzierżawiony lub w inny sposób odstąpiony odpłatnie lub nieodpłatnie bez wcześniejszego poinformowania o tym organu celnego. Do zgłoszenia celnego załączono również m.in.: oświadczenie o kosztach transportu, dokumenty dotyczące rejestracji, ubezpieczenia oraz dokumenty potwierdzające pobyt w Wielkiej Brytanii (m.in.: dowód rejestracyjny i ubezpieczenie pojazdu, paski wypłat i wyciągi z banku strony za rok 2023).Wraz ze zgłoszeniem celnym skarżący złożył wniosek o zastosowanie zwolnienia od cła na podstawie rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. WE L 324/23 z dnia 10.12.2009 r.; dalej w skrócie: "rozporządzenie nr 1186/2009),z podatku akcyzowego na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3, poz. 11) oraz z podatku od towarów i usług na podstawie art. 47 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług(Dz. U. z 2004 r. nr 54, poz. 535).Po przeprowadzonej weryfikacji zgłoszenia celnego towar nim objęty został dopuszczony do obrotu i zwolniony z należności celnych i podatkowych.Po zwolnieniu towaru do procedury dopuszczenia do obrotu Naczelnik PUCSw Białymstoku przeprowadził kontrolę przedmiotowego zgłoszenia celnego pod kątem zachowania warunków udzielonego zwolnienia z należności celno-podatkowych od towaru zgłoszonego jako mienie przesiedlenia. W trakcie kontroli ustalono, że skarżący faktycznie nie przeniósł swojego miejsca zamieszkaniaz państwa trzeciego na obszar celny Unii, co zgodnie z przepisami prawa warunkuje korzystanie ze zwolnienia z należności przywozowych.Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 15 grudnia 2025 r. Naczelnik PUCSw Białymstoku stwierdził powstanie z mocy prawa długu celnego na podstawieart. 79 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE. L 2013.269.1 ze zm.), określił wysokość należności celnych oraz podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług w odniesieniu do towaru w postaci samochodu osobowego marki H., objętego procedurą dopuszczenia do obrotu według ww. zgłoszenia celnego z zastosowaniem zwolnienia z należności przywozowych - w związku z naruszeniem warunku określonego w art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009.W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Naczelnik stwierdził, że materiał zgromadzony w sprawie wskazuje, że nie nastąpiło przeniesienie przez stronę miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar Unii. Należności celne określone zostały w oparciu o wartość towaru zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym według stawki celnej przewidzianej dla towaru klasyfikowanego do kodu TARIC 8703 23 90 00. Na tej podstawie określone zostały kwoty należnego podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług.Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Dyrektor IAS utrzymując w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika wskazał, że w sytuacji, gdy wnioskodawca ubiega sięo zastosowanie zwolnienia towarów od należności celnych, to przede wszystkim na nim spoczywa ciężar wykazania okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne (art. 126 rozporządzenia nr 1186/2009).Jak wynika z akt sprawy skarżący zgłosił do zgłoszenia celnego z dnia28 grudnia 2023 r. oświadczył, że przebywał w Wielkiej Brytanii od kwietnia 2016 r.,a pobyt w tym kraju zakończył się w dniu 22 grudnia 2023 r. Jednocześnie zadeklarował przesiedlenie się z pobytu stałego w Wielkiej Brytanii do Polski, pod adres: ul. [...],[...] B. W ramach prowadzonej kontroliw zakresie zasadności zwolnienia z należności celnych mienia osobistego przywożonego przez osoby fizyczne przenoszące swoje miejsce zamieszkaniaz Państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty kontrolerzy PUCS w Białymstoku, pismem z dnia 21 listopada 2024 r. wezwali stronę do dostarczenia osobiście dowodu osobistego zaimportowanego pojazdu, a także do złożenia pisemnej deklaracji czy od dnia przesiedlenia strona wyjeżdżała z Polski. Wezwano również do udokumentowania przeniesienia miejsca swojego ośrodka życiowego na teren Polski. Z uwagi na nieodebranie korespondencji, wezwanie o tej samej treści wystosowano ponownie dnia 17 grudnia 2024 r. W odpowiedzi na powyższe skarżący, podczas osobistej wizyty w urzędzie w dniu 31 grudnia 2024 r. złożył oświadczenie, z którego wynika, że od dnia przesiedlenia do Polski wyjeżdżał do Wielkiej Brytanii w celach: turystycznych, odwiedzin rodziny, zamknięcia konta bankowego. Do oświadczenia załączył: (-) zaświadczenie z rejestru mieszkańców,z którego wynika, że został zameldowany dnia 20 grudnia 1996 r. na pobyt stały pod adresem: [...] B., ul. [...]; (-) rachunek za energię elektryczną z terminem płatności 23 czerwca 2023 r.; (-) oryginał dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu wydanego dnia 10 stycznia 2024 r.Dyrektor IAS stwierdził, że z wyżej wymienionych dowodów jedynie czynność zarejestrowania przedmiotowego pojazdu nastąpiła z oczywistych względów po dacie jego dopuszczenia do obrotu. Pozostałe dwa dowody ze względu na chronologię zdarzeń, nie mogą dokumentować przeniesienia miejsca swojego ośrodka życiowego na teren Polski. Wyżej wskazane zaświadczenie z rejestru mieszkańców, jak i rachunek za energię elektryczną wskazują, że skarżący był zameldowany na pobyt stały w kraju na długo przed wyjazdem do Wielkiej Brytanii,a także opłacał rachunki za energię elektryczną będąc poza granicami kraju. Mało tego z zaświadczenia z rejestru mieszkańców wynika, że skarżący był zameldowany na pobyt stały w kraju pod wskazanym adresem, przez cały okres deklarowanego przez niego pobytu w Wielkiej Brytanii w latach 2016-2023. Mając na uwadze powyższe zachodzi więc zdaniem organu uzasadniona obawa, że strona tylko deklaratoryjnie przeniosła swój ośrodek życiowy do Polski z Wielkiej Brytanii, podczas gdy faktycznie, zarówno przed jaki i po dacie importu jej interesy życiowe znajdowały się w Wielkiej Brytanii.W trakcie prowadzonej kontroli celno-skarbowej, pismem z dnia 30 kwietnia 2025 r., skarżący został wezwany do wyjaśnienia i udokumentowania okoliczności dotyczących przeniesienia swojego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty, tj. m.in. na czym polegało zakończenie pobytu w Wielkiej Brytanii (np. czy rozwiązano umowę o pracę, najmu mieszkania), gdzie po dacie przesiedlenia płacone były podatki, składane zeznania podatkowe, opłacane składki na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne. Strona została również wezwana do nadesłania informacji, kiedy nastąpiło przeniesienie jej ośrodka życiowego do Polski. Wezwano ponadto do potwierdzenia i udokumentowania pobytu w Polsce.W oświadczeniach z dni 5-6 maja 2025 r., złożonych w trakcie osobistej wizyty w PUCS w Białymstoku, skarżący oświadczył, że z Wielkiej Brytanii przesiedlił się sam, a jego najbliższa rodzina i żona mieszkają w Polsce. Ponadto skarżący oświadczył m.in, że zakończenie pobytu w Wielkiej Brytanii związane było z jej sytuacją rodzinną oraz że nie posiada w tym kraju żadnego majątku, a po przeprowadzce do Polski utrzymuje się z wynajmu mieszkania, którego jest właścicielem, a do Wielkiej Brytanii (po dacie przeprowadzki do Polski) wyjeżdżałw celach turystycznych. Ponadto oświadczył, że nie wyjeżdżał do innych krajów. Skarżący wskazał ponadto, że nie rejestrował się w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna oraz korzysta z ubezpieczenia zdrowotnego żony. Skarżący oświadczył, że po dacie 28 grudnia 2023 r. podróżował do Wielkiej Brytanii w celach turystycznych i odwiedzin syna – transportem samolotowym, i że nie ma dowodu rozwiązania umowy najmu (mieszkania), ponieważ umowa ta była ustna oraz, że nie posiada (dowodu) rozwiązania umowy o pracę w Wielkiej Brytanii z powodu jej porzucenia (powodem był nieuczciwy pracodawca).Organ odwoławczy uznał, że informacje o ustnym rozwiązaniu umowy najmu mieszkania oraz porzucenia pracy są zdaniem organu niewystarczające. Sytuacja,w której osoba legalnie osiedlona i zatrudniona w kraju trzecim, a także płacącaw tym kraju podatki, nie jest w stanie udokumentować zakończenia swojego stałego pobytu w tym kraju inaczej, niż za pomocą składanych oświadczeń, wydaje się ze wszech miar nielogiczna. Dyrektor IAS zaznaczył, że katalog możliwych do przedstawienia organowi dokumentów nie był zamknięty i strona mogła przedstawić dowolne dokumenty, na potwierdzenie faktu przesiedlenia się z Wielkiej Brytanii do Polski, czego nie uczyniła.Organ odwoławczy wskazał następnie, że w trakcie kontroli zgromadzono dowody w postaci wydruków z bazy ZAOiL (Zintegrowane Archiwum Odprawi Legitymowania), z których wynika, że w okresie od 29 lipca 2023 r. do 5 sierpnia 2025 r. skarżący przekraczał granicę Polski na kierunku przyjazd/wyjazd przez przejścia lotnicze w następujących terminach: 1. kierunek przyjazd (P) dnia 29 lipca 2023 r., 2. kierunek wyjazd (W) dnia 15 sierpnia 2023 r., 3. kierunek przyjazd (P) dnia22 października 2023 r., 4. kierunek wyjazd (W) dnia 6 listopada 2023 r., 5. kierunek wyjazd (W) dnia 12 stycznia 2024 r., 6. kierunek przyjazd (P) dnia 25 grudnia 2024 r., 7. kierunek wyjazd (W) dnia 12 stycznia 2025 r., 8. kierunek przyjazd (P) dnia19 kwietnia 2025 r., 9. kierunek wyjazd (W) dnia 10 maja 2025 r., 10. kierunek przyjazd (P) dnia 18 maja 2025 r., 11. kierunek wyjazd (W) dnia 3 czerwca 2025 r., 12. kierunek przyjazd (P) dnia 22 lipca 2025 r., 13. kierunek wyjazd (W) dnia5 sierpnia 2025 r.Jednocześnie Dyrektor IAS wskazał, że skarżący skutecznie podważył argumentację organu I instancji (że po dokonaniu zgłoszenia celnego w dniu28 grudnia 2023 r. W.B. wyjechał do Wielkiej Brytanii w dniu12 stycznia 2024 r. i wrócił 25 grudnia 2024 r., tj. po 347 dniach i od dnia dokonania zgłoszenia celnego dot. mienia przesiedlenia do dnia przekazania niniejszego pisma przebywał w kraju zaledwie 60 dni), wyjaśniając, że podróżował do Wielkiej Brytanii również drogą lądową, nie tylko lotniczą. Skarżący wyjaśnił, że 28 marca 2024 r. przekroczył granicę angielską w Dover w kierunku Calais we Francji, w celu powrotu do domu po wizycie u syna w Anglii i, że podróżował wtedy autem. Wyjaśnił dalej, że przez następne kilka miesięcy przebywał w Polsce, po czym w listopadzie 2024 r. ponownie podróżował do Wielkiej Brytanii, w celu odwiedzin rodziny i przyjaciół. Skarżący przedstawił m.in. bilet imienny datowany na 19 listopada 2024 r. na przeprawę promową na odcinku Calais - Dover z datą przeprawy 22 listopada 2024 r. Na bilecie znajdują się dane podróżnych: M.B. i W.B., a także numer rejestracyjny pojazdu ([...]). Kolejnym pismem skarżący wyjaśnił ponadto, że samochód marki B. o ww. numerze rejestracyjnym jest własnością jego syna oraz przedstawił bilet imienny datowany na 26 marca 2024 r. na przeprawę promową na odcinku Dover - Calais z datą przeprawy 28 marca 2024 r. Na bilecie znajdują się dane podróżnych: M.B. i W.B., a także numer rejestracyjny pojazdu ([...]).PUCS w odpowiedzi na te materiały dokonał sprawdzenia przejazdów ww. pojazdu w okresie od 26 marca 2024 r do 30 listopada 2024 r. w systemie ANPRS (Automatyczny System Rozpoznawania Numerów Rejestracyjnych). Z wydruku z ww. bazy danych wynika, że w analizowanym okresie odnotowano przejazdy tego samochodu osobowego o po polskich drogach. Z wydruku wynika, że wjazd na terytorium RP odnotowano dnia 29 marca 2024 r. w Świecku, natomiast wyjazd dnia 2 maja 2024 r. w tym samym miejscu.Mając na uwadze powyższe Dyrektor IAS stwierdził, że na podstawie informacji o podróżach skarżącego do i z Wielkiej Brytanii do Polski, przedstawionych zarówno przez organ jak i stronę, nie można jednoznacznie stwierdzić, w którymz tych dwóch państw skarżący w objętym dokumentacją okresie od lipca 2023 r. do sierpnia 2025 r. przebywał większą część czasu. Z przedstawionych przez organi stronę dowodów wyłania się natomiast ogólny trend do ciągłego naprzemiennego przebywania w obydwu tych krajach. Trend ten był już widoczny przed datą przedmiotowego zgłoszenia celnego mienia przesiedlenia, jak i na długo po niej. Zestawiając te dane z wykazanym brakiem udokumentowania zaprzestania swojego pobytu w Wielkiej Brytanii z jednej strony oraz nieudokumentowaniem przeniesienia swojego ośrodka życiowego do Polski, organ odwoławczy stwierdził, że o ile w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego skarżący dysponował dokumentacją pozwalającą na stwierdzenie, że spełnił warunki określone w art. 5 rozporządzenie nr 1186/2009, tj. udokumentował, że jego miejsce zamieszkania znajdowało się poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy, to przeprowadzone postępowanie wykazało, że nie spełnił warunków określonych w art. 4 i 7 tego rozporządzenia tj. nie przestał zamieszkiwać w państwie trzecim, który opuścił (art. 4 pkt a), ani też nie ustalił miejsca zamieszkania na terenie Wspólnoty (art. 7). Z zebranych w sprawie dowodów nie wynika bowiem, aby skarżący przestał zamieszkiwać Wielką Brytanię po dacie przedmiotowego zgłoszenia celnego.W sposób znaczący nie zmieniła się ani jego częstotliwość podróży pomiędzy Wielką Brytanią i Polską ani też nie podjął na terenie Polski działalności zarobkowej w formie zatrudnienia, ani też w formie własnej działalności gospodarczej. Ponadto z danych uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (pismo z 20 października 2025 r.) wynika, że dla skarżącego: brak jest aktualnych zgłoszeń do ubezpieczeń z tyt. zatrudnienia, brak jest zgłoszeń do ubezpieczeń w okresie od 29 grudnia 2023 r., podmiot figuruje jako członek rodziny zgłoszony do celu ubezpieczenia zdrowotnego przez żonę.Reasumując organ wskazał, że, ustalone w sprawie okoliczności wskazują, że strona nie podjęła jakichkolwiek kroków, aby związać się ekonomicznie lub społecznie z krajem zadeklarowanym jako nowy ośrodek życiowy. Okoliczności sprawy wskazują, że ekonomicznie i rodzinnie skarżący jest w dalszym ciągu związany ze swoim ośrodkiem interesów życiowych w Wielkiej Brytanii ustanowionym po 2016 r. i faktycznie nie przeniósł go Polski.Dyrektor IAS podkreślił, że zwolnienie mienia osobistego wymaga od osoby przesiedlającej się spełnienia podstawowego warunku, jakim jest fakt przeniesienia swojego stałego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Dokonanie zaś zwolnienia z należności przywozowych na dzień dokonania zgłoszenia nie oznacza zwolnienia bezwarunkowego. Jednymz warunków udzielonego zwolnienia jest to, aby osoba, która deklaruje przesiedlenie się na obszar Wspólnoty, faktycznie, a nie tylko deklaratoryjnie na dzień złożenia zgłoszenia celnego dokonała przesiedlenia, czyli przeniosła swoje miejsce stałego zamieszkania z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że ośrodek osobistych i życiowych interesów skarżącego po zadeklarowaniu przesiedlenia nie uległ zmianie, a zasadniczym miejscem zamieszkania strony nadal jest Wielka Brytania, gdzie strona przebywa naprzemiennie z Polską, co też czyniła przed zadeklarowaną datą przeprowadzki do Polski. Skarżący po upływie roku od zgłoszenia celnego, na wezwanie organu nie potrafił przedstawić żadnego wiarygodnego dowodu na ostateczne zakończenie pobytu w Wielkiej Brytanii i przeniesienie swoich czynności życiowych do Polski,a o przesiedleniu się do Polski nie może decydować fakt zameldowania w kraju.Z rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodził się skarżący. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, działający w jego imieniu pełnomocnik, zaskarżając decyzję DIAS w całości podniósł zarzuty naruszenia:I. prawa materialnego, w szczególności art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że skarżący nie spełnił warunku przeniesienia miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Unii Europejskiej, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na rzeczywiste i trwałe przeniesienie przez skarżącego centrum jego interesów życiowych z Wielkiej Brytanii do Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzone m.in. wyjaśnieniami skarżącegoi jego żony, brakiem majątku na terytorium Wielkiej Brytanii, składaniem zeznań podatkowych w Polsce, korzystaniem z polskiego ubezpieczenia zdrowotnego oraz dokumentami dotyczącymi przekraczania granic.II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: a) art. 187 § 1 w zw. z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.; dalej w skrócie: "o.p."), poprzez niedostateczne zebranie i niewystarczające rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na fragmentarycznej i wybiórczej analizie zgromadzonych dowodów, z pominięciem okoliczności jednoznacznie wskazujących na trwałe przeniesienie przez skarżącego miejsca zamieszkania do Polski, b) art. 191 o.p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i zastąpienie jej oceną dowolną, wyrażającą się w tym, że organ odwoławczy, z jednej strony sam stwierdził brak możliwości jednoznacznego ustalenia, w którym z dwóch państw skarżący przebywał dłużej,a mimo to utrzymał w mocy decyzję niekorzystną dla strony – wbrew zasadzie rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, c) art. 121 § 1 o.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na przyjęciu wobec skarżącego stanowiska skrajnie niekorzystnego, opartego na subiektywnej i selektywnej ocenie materiału dowodowego, w sytuacji gdy strona przedstawiła spójne, logiczne i wzajemnie uzupełniające się wyjaśnienia poparte dowodami z dokumentów, a organ nie wykazał istnienia żadnych dowodów potwierdzających dalsze stałe zamieszkiwanie skarżącego na terytorium Wielkiej Brytanii.Mając powyższe na uwadze autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika i umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Warunki pozwalające na zwolnienie z należności celnych przywozowych mienia osobistego przywożonego na obszar celny UE przez osoby fizyczne przesiedlające się z państw trzecich zostały określone w art. 3-11 rozporządzenia nr 1186/2009 (rozdział pt. Mienie osobiste należące do osób fizycznych, przenoszących swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty).Zgodnie z art. 3 tego aktu, z zastrzeżeniem art. 4-11 zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste przywożone przez osoby fizyczne przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty.Stosownie do art. 4, zwolnienie ograniczone jest do mienia osobistego, które: a) z wyjątkiem szczególnie uzasadnionych okoliczności, pozostawało w posiadaniu oraz, w przypadku towarów nieprzeznaczonych do konsumpcji, było używane przez osobę zainteresowaną w jej poprzednim miejscu zamieszkania przez co najmniej sześć miesięcy przed datą, w której osoba zainteresowana przestała zamieszkiwaćw państwie trzecim, który opuściła; b) jest przeznaczone do użytku w takim samym celu w nowym miejscu zamieszkania. Ponadto państwa członkowskie mogą uzależnić zwolnienie takiego mienia od poniesienia w kraju pochodzenia bądźw kraju opuszczanym opłat celnych lub skarbowych, którym takie mienie zwykle podlega.W przepisie art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia przewidziano, że zwolnienie może zostać udzielone tylko osobom, których miejsce zamieszkania znajdowało się poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy(ust. 1). Jednakże właściwe organy mogą zezwolić na odstępstwa od zasady ustanowionej w ust. 1 pod warunkiem że wyraźną intencją osoby zainteresowanej było zamieszkiwanie poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy (ust. 2).W myśl art. 7 ust. 1 rozporządzenia, z wyjątkiem szczególnych przypadków, zwolnienie przyznawane jest tylko w przypadku mienia osobistego dopuszczonego do swobodnego obrotu w ciągu 12 miesięcy od daty ustalenia przez osobę zainteresowaną miejsca zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty.W rozpatrywanym przypadku istota sporu dotyczy tego, czy skarżącyw grudniu 2023 r. przeniósł swoje miejsce zamieszkania z terytorium państwa trzeciego (Wielkiej Brytanii) na terytorium Unii Europejskiej (Rzeczypospolitej Polskiej), a w konsekwencji - czy spełnił podstawowy warunek uprawniający go do zwolnienia z należności celnych przywozowych oraz należności podatkowych,w odniesieniu samochodu osobowego przywiezionego na obszar celny UE.Zdaniem sądu organy prawidłowo stwierdziły, że skarżący nie był uprawniony do skorzystania ze zwolnienia z należności przywozowych, ponieważ nie spełnił warunku określonego w art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009, bowiem nie przeniósł swojego miejsca zamieszkania do Polski.Przeniesienie miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny UE jest jedną z przesłanek zwolnienia z należności celnych przywozowych mienia osobistego przywożonego przez osoby fizyczne i wynika z przytoczonego już art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009. Musi mieć ono charakter czynności faktycznych a nie deklaratoryjnych. Analiza treści cytowanych wyżej przepisów rozporządzenia unijnego pozwala na wniosek, że działania osoby fizycznej wyrażające wolę zakończenia stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim, nawet jeśli jednocześnie podejmuje działania w celu ustalenia zamieszkania na obszarze celnym UE, polegające np. na posiadaniu meldunku, nieruchomości, nie wskazuje, aby faktycznie nastąpiło przeniesienie stałego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny UE. Zakończenie stałego miejsca zamieszkaniaw państwie trzecim i opuszczenie terytorium państwa trzeciego może być rozciągnięte w czasie, jest jednak ostatnią czynnością podjętą w procesie przesiedlania do miejsca stałego zamieszkania, które oznacza miejsce koncentracji spraw życiowych i osobistych, zawodowych, rodzinnych, ale także miejsce, w którym skupiona jest "życiowa działalność". Wykładnia art. 25 kodeksu cywilnego, pomocna dla interpretacji pojęcia "miejsca zamieszkania" wyróżnia dwie płaszczyzny, które muszą wystąpić łącznie, aby można było mówić o miejscu zamieszkania osoby fizycznej: po pierwsze fizyczne przebywanie (corpus) oraz wolę zamiaru stałego pobytu (animus). Dla ustalenia miejsca zamieszkania nie jest zatem wystarczające samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym, ale bez zamiaru stałego pobytu, ani też sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości niepołączony z przebywaniem w tej miejscowości. Natomiast, przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, ponieważ sam zamiar stałego pobytuw danej miejscowości nie stanowi o zamieszkaniu, lecz musi być połączonyz przebywaniem w danej miejscowości, i to z takim przebywaniem, które ma cechy założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów (por. wyroki WSA w Białymstoku: z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Bk 428/11 i z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 944/16).Na uwagę zasługuje również wyrok z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawieC-528/14, w którym TSUE orzekł, że przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych należy interpretować w ten sposób, że nie jest dopuszczalne, by osoba fizyczna posiadała miejsce zamieszkania jednocześnie zarówno w państwie członkowskim, jak i w kraju trzecim, w szczególności dla celów zastosowania zwolnienia z należności celnych przewidzianego w art. 3 tego rozporządzenia. Trybunał stwierdził, że za miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009 uznać należy miejsce, w którym zainteresowany ustanowił stały ośrodek swych interesów. Dla celów ustalenia, czy owo miejsce zamieszkania znajduje się w państwie trzecim dla celów zastosowania zwolnienia celnego przewidzianego w owym art. 3, należy wziąć pod uwagę wszystkie mające znaczenie okoliczności faktyczne, włącznie z okolicznościami wyliczonymi w sposób niewyczerpujący przez Trybunał w wyrokach Louloudakis (C‑262/99, EU:C:2001:407) oraz Alevizos (C‑392/05, EU:C:2007:251) i wskazanymi w pkt 33 niniejszego wyroku, nie udzielając przy tym pierwszeństwa więzom osobistym. W pkt 33 wyrokuw sprawie C-528/14 Trybunał wyliczył przykładowo owe istotne okoliczności faktyczne, jakie powinny być wzięte pod uwagę dla uznania miejsca zamieszkania za stałe centrum interesów danej osoby, wskazując, że obejmują w szczególności fizyczne przebywanie tej osoby i członków jej rodziny, posiadanie miejsca zamieszkania, miejsce, gdzie dzieci faktycznie chodzą do szkoły, miejsce działalności zawodowej, lokalizację interesów majątkowych, więzy administracyjnez władzami publicznymi i organizacjami społecznymi, ponieważ elementy te oznaczają wolę tej osoby ustabilizowania miejsca pobytu, z racji trwałości, wynikającej z normalnych nawyków życiowych i rozwoju zwykłych relacji społecznych i zawodowych.Skarżący twierdzi, że wykazał szereg obiektywnych i weryfikowalnych okoliczności potwierdzających trwałe przeniesienie ośrodka interesów życiowych do Polski, których organ w sposób nieuzasadniony odmówił przyznania należytej mocy dowodowej. Do okoliczności tych zalicza m.in.: (-) fakt, iż skarżący zamieszkuje stale w Polsce wraz z żoną, która złożyła wyjaśnienia potwierdzające zamieszkanie małżonka w Polsce; (-) nie posiada żadnego majątku na terytorium Wielkiej Brytanii;(-) składa zeznania podatkowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; (-) korzystaz polskiego ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba objęta ubezpieczeniem swojej żony; (-) wskazuje, że wyjazdy do Wielkiej Brytanii po dacie zgłoszenia celnego miały charakter incydentalny i były związane wyłącznie z odwiedzinami syna oraz dopełnieniem formalności urzędowych wynikających z procesu przeprowadzki. Ponadto w toku postępowania skarżący przedstawił: (-) zaświadczenie z rejestru mieszkańców, z którego wynika, że został zameldowany dnia 20 grudnia 1996 r. na pobyt stały pod adresem: [...] B., ul. [...];(-) rachunek za energię elektryczną z terminem płatności 23 czerwca 2023 r.;(-) oryginał dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu wydanego dnia 10 stycznia 2024 r.Zdaniem sądu organ prawidłowo ocenił wyjaśnienia skarżącego i przedkładane przez niego dokumenty i uznał, że zachodzi uzasadniona obawa, że strona tylko deklaratoryjnie przeniosła swój ośrodek życiowy do Polski z Wielkiej Brytanii, podczas gdy faktycznie, zarówno przed jaki i po dacie importu jej interesy życiowe znajdowały się w Wielkiej Brytanii.Nie znajdują usprawiedliwionych podstaw zarzuty naruszenia art. 121 § 1,art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p.Wykazanie, że zostały spełnione wszystkie warunki uprawniające do skorzystania ze zwolnienia należy zasadniczo do strony postępowania, ponieważ to ona z reguły dysponuje dokumentami potwierdzającymi istnienie podstaw do zwolnienia. Obowiązkiem organu jest natomiast czuwanie nad całokształtem postępowania dowodowego, jego prawidłowym przebiegiem oraz umożliwienie stronie wykazania swoich racji. Wynikająca z art. 122 o.p. zasada prawdy materialnej, której uzupełnienie stanowi art. 187 o.p., nakładająca na organ celny obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego nie oznacza, że organ musi prowadzić powstępowanie w sposób nieskończony, jak też, że strona postępowania jest zwolniona od współdziałania z organem w celu wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla końcowego załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt I GSK 611/12).W realiach tego przypadku organ podjął z urzędu szereg czynności mających na celu ustalenie czy zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu mienie przesiedleńcze może być zwolnione z należności przywozowych, wzywając kilkukrotnie skarżącego do złożenia wyjaśnień i przedstawienia dokumentów. Pozyskane od skarżącego wyjaśnienia i dokumenty organ ocenił, dając temu wyrazw uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia.Na uwagę zasługuje, że zgodnie z art. 126 rozporządzenia nr 1186/2009,w przypadku gdy niniejsze rozporządzenie określa, że zwolnienie stosuje się po spełnieniu pewnych warunków, osoba zainteresowana przedstawia właściwym organom dowody, iż takie warunki zostały spełnione.Rację ma zatem Dyrektor IAS, że w sytuacji, gdy wnioskodawca ubiega sięo zastosowanie zwolnienia towarów od należności celnych, to przede wszystkim na nim spoczywa ciężar wykazania okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne.W głównej mierze zaś, dowody na które powołuje się skarżący to zdarzenia, które istniały jeszcze przed przesiedleniem (meldunek, opłacenie rachunków za energię, dochody z najmu). Zdaniem sądu brak jest wiarygodnych dowodów, że po deklarowanym przesiedleniu w grudniu 2023 r. centrum interesów życiowych uległo zmianie w stosunku do poprzedniego. Skarżący nie pracuje w Polsce, nie jest zarejestrowany jako bezrobotny, sam meldunek nie świadczy natomiasto przeniesieniu miejsca zamieszkania, zwłaszcza, że skarżący jest zameldowanyw kraju co najmniej od 30 lat. Oświadczenia o porzuceniu pracy i ustnym rozwiązaniu umowy najmu w Wielkiej Brytanii to za mało aby uznać za wiarygodne oświadczeniao przeniesieniu miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny UE. Organ trafnie wskazuje, że sytuacja, w której osoba legalnie osiedlona i zatrudniona w kraju trzecim, a także płacąca w tym kraju podatki, nie jest w stanie udokumentować zakończenia swojego stałego pobytu w tym kraju inaczej, niż za pomocą składanych oświadczeń, wydaje się ze wszech miar nielogiczna. Również argument o składaniu zeznań podatkowych w Polsce nie świadczy o wykazaniu przeniesieniu centrum interesów życiowych skarżącego do kraju. W ramach postępowania zidentyfikowano dwa zeznania PIT-28 za 2023 i 2024 r. dotyczące wynajmu mieszkania, co oznacza, że dochód z najmu skarżący czerpał równieżw trakcie swego deklarowanego stałego pobytu w Wielkiej Brytanii. Analizując z kolei aspekt podróży skarżącego po dacie zgłoszenia celnego, które według jego twierdzeń miały charakter incydentalny i były związane wyłącznie z odwiedzinami syna oraz dopełnieniem formalności urzędowych wynikających z procesu przeprowadzki – sąd zauważa, że z akt sprawy wynika, że skarżący naprzemiennie przebywał w kraju i Wlk. Brytanii, przy czym trend ten był widoczny także przed dokonanym zgłoszeniem i zadeklarowaniem przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski. W tym zakresie nic się zatem nie zmieniło. Dyrektor IAS trafnie wskazał, że nie da się zatem jednoznacznie stwierdzić, w którym kraju skarżący przebywał więcej, co nie oznacza, że należało kierować się zasadą korzyści i przyjąć za wykazany fakt przeniesienie miejsca zamieszkania. Poza tym skarżący nie przedstawił nawet dowodu, z którego wynikałoby jakich formalności urzędowych wynikających z procesu przeprowadzki dopełnił, poprzestając w tym względzie na niczym nie popartych oświadczeniach. Zważywszy natomiast na ciężar dowodzeniaw tego typu sytuacjach - organ zasadnie ocenił, że brak jest przekonujących dowodów na to, że skarżący przeniósł swój ośrodek interesów życiowych do Polski po dacie 28 grudnia 2023 r. Przeniesienie miejsca zamieszkania ma co najwyżej charakter deklaratywny, a to nie uprawnia do zwolnienia z należności celnych przywozowych i podatkowych. Należy zgodzić się z Dyrektorem IAS, że po przesiedleniu strona nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że jej centrum interesów życiowych uległo zmianie w stosunku do poprzedniego. Z uwagi na brak przekonujących dowodów na zaprzestanie zamieszkiwania w Wielkiej Brytanii należy przyjąć, że zasadniczym miejscem zamieszkania strony nadal jest Wielka Brytania, gdzie skarżący przebywa naprzemiennie z Polską, co też czynił przed zadeklarowaną datą przeprowadzki do Polski.Organ odwoławczy, nie naruszając wskazanych w skardze przepisów postępowania prawidłowo stwierdził, że skarżący nie był uprawniony do skorzystania ze zwolnienia z należności przywozowych, ponieważ nie spełnił warunku określonego w art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009. Wykładnia tego przepisu zaprezentowana w zaskarżonej decyzji nie budzi żadnych wątpliwości.Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143).Paweł Janusz Lewkowicz Justyna Siemieniako Marcin Kojło, pomocna dla interpretacji pojęcia "miejsca zamieszkania" wyróżnia dwie płaszczyzny, które muszą wystąpić łącznie, aby można było mówić o miejscu zamieszkania osoby fizycznej: po pierwsze fizyczne przebywanie (corpus) oraz wolę zamiaru stałego pobytu (animus). Dla ustalenia miejsca zamieszkania nie jest zatem wystarczające samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym, ale bez zamiaru stałego pobytu, ani też sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości niepołączony z przebywaniem w tej miejscowości. Natomiast, przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, ponieważ sam zamiar stałego pobytuw danej miejscowości nie stanowi o zamieszkaniu, lecz musi być połączonyz przebywaniem w danej miejscowości, i to z takim przebywaniem, które ma cechy założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów (por. wyroki WSA w Białymstoku: z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Bk 428/11 i z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 944/16).Na uwagę zasługuje również wyrok z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawieC-528/14, w którym TSUE orzekł, że przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych należy interpretować w ten sposób, że nie jest dopuszczalne, by osoba fizyczna posiadała miejsce zamieszkania jednocześnie zarówno w państwie członkowskim, jak i w kraju trzecim, w szczególności dla celów zastosowania zwolnienia z należności celnych przewidzianego w art. 3 tego rozporządzenia. Trybunał stwierdził, że za miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009 uznać należy miejsce, w którym zainteresowany ustanowił stały ośrodek swych interesów. Dla celów ustalenia, czy owo miejsce zamieszkania znajduje się w państwie trzecim dla celów zastosowania zwolnienia celnego przewidzianego w owym art. 3, należy wziąć pod uwagę wszystkie mające znaczenie okoliczności faktyczne, włącznie z okolicznościami wyliczonymi w sposób niewyczerpujący przez Trybunał w wyrokach Louloudakis (C‑262/99, EU:C:2001:407) oraz Alevizos (C‑392/05, EU:C:2007:251) i wskazanymi w pkt 33 niniejszego wyroku, nie udzielając przy tym pierwszeństwa więzom osobistym. W pkt 33 wyrokuw sprawie C-528/14 Trybunał wyliczył przykładowo owe istotne okoliczności faktyczne, jakie powinny być wzięte pod uwagę dla uznania miejsca zamieszkania za stałe centrum interesów danej osoby, wskazując, że obejmują w szczególności fizyczne przebywanie tej osoby i członków jej rodziny, posiadanie miejsca zamieszkania, miejsce, gdzie dzieci faktycznie chodzą do szkoły, miejsce działalności zawodowej, lokalizację interesów majątkowych, więzy administracyjnez władzami publicznymi i organizacjami społecznymi, ponieważ elementy te oznaczają wolę tej osoby ustabilizowania miejsca pobytu, z racji trwałości, wynikającej z normalnych nawyków życiowych i rozwoju zwykłych relacji społecznych i zawodowych.Skarżący twierdzi, że wykazał szereg obiektywnych i weryfikowalnych okoliczności potwierdzających trwałe przeniesienie ośrodka interesów życiowych do Polski, których organ w sposób nieuzasadniony odmówił przyznania należytej mocy dowodowej. Do okoliczności tych zalicza m.in.: (-) fakt, iż skarżący zamieszkuje stale w Polsce wraz z żoną, która złożyła wyjaśnienia potwierdzające zamieszkanie małżonka w Polsce; (-) nie posiada żadnego majątku na terytorium Wielkiej Brytanii;(-) składa zeznania podatkowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; (-) korzystaz polskiego ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba objęta ubezpieczeniem swojej żony; (-) wskazuje, że wyjazdy do Wielkiej Brytanii po dacie zgłoszenia celnego miały charakter incydentalny i były związane wyłącznie z odwiedzinami syna oraz dopełnieniem formalności urzędowych wynikających z procesu przeprowadzki. Ponadto w toku postępowania skarżący przedstawił: (-) zaświadczenie z rejestru mieszkańców, z którego wynika, że został zameldowany dnia 20 grudnia 1996 r. na pobyt stały pod adresem: [...] B., ul. [...];(-) rachunek za energię elektryczną z terminem płatności 23 czerwca 2023 r.;(-) oryginał dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu wydanego dnia 10 stycznia 2024 r.Zdaniem sądu organ prawidłowo ocenił wyjaśnienia skarżącego i przedkładane przez niego dokumenty i uznał, że zachodzi uzasadniona obawa, że strona tylko deklaratoryjnie przeniosła swój ośrodek życiowy do Polski z Wielkiej Brytanii, podczas gdy faktycznie, zarówno przed jaki i po dacie importu jej interesy życiowe znajdowały się w Wielkiej Brytanii.Nie znajdują usprawiedliwionych podstaw zarzuty naruszenia art. 121 § 1,art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p.Wykazanie, że zostały spełnione wszystkie warunki uprawniające do skorzystania ze zwolnienia należy zasadniczo do strony postępowania, ponieważ to ona z reguły dysponuje dokumentami potwierdzającymi istnienie podstaw do zwolnienia. Obowiązkiem organu jest natomiast czuwanie nad całokształtem postępowania dowodowego, jego prawidłowym przebiegiem oraz umożliwienie stronie wykazania swoich racji. Wynikająca z art. 122 o.p. zasada prawdy materialnej, której uzupełnienie stanowi art. 187 o.p., nakładająca na organ celny obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego nie oznacza, że organ musi prowadzić powstępowanie w sposób nieskończony, jak też, że strona postępowania jest zwolniona od współdziałania z organem w celu wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla końcowego załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt I GSK 611/12).W realiach tego przypadku organ podjął z urzędu szereg czynności mających na celu ustalenie czy zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu mienie przesiedleńcze może być zwolnione z należności przywozowych, wzywając kilkukrotnie skarżącego do złożenia wyjaśnień i przedstawienia dokumentów. Pozyskane od skarżącego wyjaśnienia i dokumenty organ ocenił, dając temu wyrazw uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia.Na uwagę zasługuje, że zgodnie z art. 126 rozporządzenia nr 1186/2009,w przypadku gdy niniejsze rozporządzenie określa, że zwolnienie stosuje się po spełnieniu pewnych warunków, osoba zainteresowana przedstawia właściwym organom dowody, iż takie warunki zostały spełnione.Rację ma zatem Dyrektor IAS, że w sytuacji, gdy wnioskodawca ubiega sięo zastosowanie zwolnienia towarów od należności celnych, to przede wszystkim na nim spoczywa ciężar wykazania okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne.W głównej mierze zaś, dowody na które powołuje się skarżący to zdarzenia, które istniały jeszcze przed przesiedleniem (meldunek, opłacenie rachunków za energię, dochody z najmu). Zdaniem sądu brak jest wiarygodnych dowodów, że po deklarowanym przesiedleniu w grudniu 2023 r. centrum interesów życiowych uległo zmianie w stosunku do poprzedniego. Skarżący nie pracuje w Polsce, nie jest zarejestrowany jako bezrobotny, sam meldunek nie świadczy natomiasto przeniesieniu miejsca zamieszkania, zwłaszcza, że skarżący jest zameldowanyw kraju co najmniej od 30 lat. Oświadczenia o porzuceniu pracy i ustnym rozwiązaniu umowy najmu w Wielkiej Brytanii to za mało aby uznać za wiarygodne oświadczeniao przeniesieniu miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny UE. Organ trafnie wskazuje, że sytuacja, w której osoba legalnie osiedlona i zatrudniona w kraju trzecim, a także płacąca w tym kraju podatki, nie jest w stanie udokumentować zakończenia swojego stałego pobytu w tym kraju inaczej, niż za pomocą składanych oświadczeń, wydaje się ze wszech miar nielogiczna. Również argument o składaniu zeznań podatkowych w Polsce nie świadczy o wykazaniu przeniesieniu centrum interesów życiowych skarżącego do kraju. W ramach postępowania zidentyfikowano dwa zeznania PIT-28 za 2023 i 2024 r. dotyczące wynajmu mieszkania, co oznacza, że dochód z najmu skarżący czerpał równieżw trakcie swego deklarowanego stałego pobytu w Wielkiej Brytanii. Analizując z kolei aspekt podróży skarżącego po dacie zgłoszenia celnego, które według jego twierdzeń miały charakter incydentalny i były związane wyłącznie z odwiedzinami syna oraz dopełnieniem formalności urzędowych wynikających z procesu przeprowadzki – sąd zauważa, że z akt sprawy wynika, że skarżący naprzemiennie przebywał w kraju i Wlk. Brytanii, przy czym trend ten był widoczny także przed dokonanym zgłoszeniem i zadeklarowaniem przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski. W tym zakresie nic się zatem nie zmieniło. Dyrektor IAS trafnie wskazał, że nie da się zatem jednoznacznie stwierdzić, w którym kraju skarżący przebywał więcej, co nie oznacza, że należało kierować się zasadą korzyści i przyjąć za wykazany fakt przeniesienie miejsca zamieszkania. Poza tym skarżący nie przedstawił nawet dowodu, z którego wynikałoby jakich formalności urzędowych wynikających z procesu przeprowadzki dopełnił, poprzestając w tym względzie na niczym nie popartych oświadczeniach. Zważywszy natomiast na ciężar dowodzeniaw tego typu sytuacjach - organ zasadnie ocenił, że brak jest przekonujących dowodów na to, że skarżący przeniósł swój ośrodek interesów życiowych do Polski po dacie 28 grudnia 2023 r. Przeniesienie miejsca zamieszkania ma co najwyżej charakter deklaratywny, a to nie uprawnia do zwolnienia z należności celnych przywozowych i podatkowych. Należy zgodzić się z Dyrektorem IAS, że po przesiedleniu strona nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że jej centrum interesów życiowych uległo zmianie w stosunku do poprzedniego. Z uwagi na brak przekonujących dowodów na zaprzestanie zamieszkiwania w Wielkiej Brytanii należy przyjąć, że zasadniczym miejscem zamieszkania strony nadal jest Wielka Brytania, gdzie skarżący przebywa naprzemiennie z Polską, co też czynił przed zadeklarowaną datą przeprowadzki do Polski.Organ odwoławczy, nie naruszając wskazanych w skardze przepisów postępowania prawidłowo stwierdził, że skarżący nie był uprawniony do skorzystania ze zwolnienia z należności przywozowych, ponieważ nie spełnił warunku określonego w art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009. Wykładnia tego przepisu zaprezentowana w zaskarżonej decyzji nie budzi żadnych wątpliwości.Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143).Paweł Janusz Lewkowicz Justyna Siemieniako Marcin Kojło