Wyrok - II SA/Go 154/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - z dnia 3 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (daleOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dale
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
odwołujący
świadek
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
3 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Przewodniczący
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako WITD) nałożył na A. M. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą P. A. M. (dalej jako strona lub skarżąca) karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za naruszenia określone pod: 1) lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm., dalej jako u.t.d.) – wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia, 2) lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. – niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zarzucając organowi I instancji naruszenie:- art. 6 w zw. z art. 92a ust. 7 oraz lp. 2.1.1 zał. nr 3 do u.t.d. poprzez niewłaściwą subsumcję, a w szczególności zastosowanie sankcji właściwej dla wykonywania przewozu regularnego bez uzyskania stosownego zezwolenia w sytuacji, gdy przewoźnik faktycznie dysponował zezwoleniem, a jedynie ewentualne niezgodności dotyczyły trasy świadczonej usługi,- art. 10 § 1 w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez pominiecie wyjaśnień złożonych przez stronę w trakcie postępowania administracyjnego, wskutek czego pominięto istotne okoliczności dotyczące związane z posiadaniem przez przewoźnika zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na poszczególne odcinki wykonywanego przewozu,- art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy.Strona podała, że realizowała przewóz zgodnie z zezwoleniem na przewozy regularne nr [...] w ramach przewozu łączonego składającego się z kilku częściowych tras, które to w sumie tworzyły trasę [...]., a kontrolujący powinien ograniczyć kontrolę do odcinka z [...]. Co do naruszenia lp.6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. odwołująca podkreśliła, że zostało ono niesłusznie stwierdzone, gdyż przewozy na liniach regularnych do 50 km zwolnione są z konieczności stosowania tachografów.Decyzją z dnia [...] października 2025 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako GITD), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm.), art. 4 pkt 22, art. 18, art. 87, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 u.t.d., lp.2.1.1, lp.6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.W uzasadnieniu decyzji GITD przytoczył na wstępie treść przepisów przywołanych w podstawie prawnej decyzji. Następnie organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie kontroli drogowej w dniu [...] października 2024 r. poddano autobus marki [...] o nr rej. [...]. W toku czynności kontrolnych kierowca pojazdu okazał m.in.: wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób; wypis nr [...] z zezwolenia nr [...]na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...] [...]; wypis nr [...] z zezwolenia nr [...]na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...]; zaświadczenie nr [...]na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego w ramach linii komunikacyjnej [...], wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...], wypis nr [...] z zezwolenia nr [...]na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...]; zaświadczenie nr [...]na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego w ramach linii komunikacyjnej [...]; wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...]; wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...] oraz zaświadczenie nr [...] na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego w ramach linii komunikacyjnej [...].W toku czynności kontrolnych przesłuchano w charakterze świadka pasażerkę autobusu, która zeznała: "Kierowcy zgłosiłam że chcę jechać na trasie [...]. Kierowca wydrukował bilet ulgowy (mam zniżkę) i zapłaciłam należność siedem złotych. Okazuję bilet. Pomiędzy [...] nie zmieniałam autobusu. Przejazd zakończyłam autobusem na [...]. Nie zwróciłam uwagi dlaczego na bilecie jest wskazana trasa [...]. Ja chciałam jechać na trasie [...]. i taką drogę faktycznie przejechałam autobusem." Kolejny świadek — pasażer autobusu zeznał: "Zeznaję, iż w dniu [...] października 2024 r. realizowałem przejazd z miejscowości [...]. Kierowcy zgłosiłem że chcę jechać na trasie [...]. Kierowca wydrukował bilet i zapłaciłem należność czternaście złotych — gotówką. Okazuje bilet. Pomiędzy [...]. nie zmieniałem autobusu. W miejscowości [...] (na przystanku na żądanie) kierowca który rozpoczął jazdę w [...], wysiadł z autobusu. Kierowca ten poinformował mnie, iż trasa będzie kontynuowana z drugim kierowcą. Drugi kierowca był już na przystanku i wsiadł za kierownicę. Z tym kierowcą jechałem tym samym autobusem aż do końca trasy, czyli [...]. Nie spojrzałem dlaczego na bilecie jest wskazana trasa [...]. (...) Jechałem faktycznie na trasie [...]. Nie mam innych biletów, niż poza tym który okazuję. "Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał: "Podczas kontroli okazałem zezwolenia na linię regularną na odcinku [...]w komunikacji łączonej. Nie okazałem jednego zezwolenia na linię regularną [...] gdyż nie zostałem w taką wyposażony przez przedsiębiorcę. W dniu kontroli łączna odległość jaką pokonał autobus wynosi ok 59 km. (...) W przedsiębiorstwie byłem poinformowany że przejazdy które wykonuje nie podlegają pod ustawę o czasie pracy.GITD wskazał, że w toku postępowania organ I instancji wystąpił do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] oraz Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] z zapytaniem czy skarżąca posiadała zezwolenie na wykonywanie regularnych, regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym lub zaświadczenie na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego na trasie [...]. W odpowiedzi wpłynęły pisma z informacją, że w/w przedsiębiorca nie posiadał takich uprawnień. Następnie na wezwanie WITD Urząd Miasta [...]., Urząd Gminy [...] oraz Urząd Miasta [...] przesłały informacje obejmujące kserokopię cennika i rozkładu jazdy obowiązujących w dniu [...] października 2024 r. dotyczące zezwolenia nr [...], zaświadczenia nr [...]oraz zezwolenia nr [...]. Następnie organ I instancji wezwał stronę do przesłania cennika i regulaminu przewozu na linii komunikacyjnej nr [...], które zostały złożone przez stronę.Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 8.000 zł z tytułu naruszenia określonego w lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Ponowna analiza materiału dowodowego wykazała, że organ I instancji prawidłowo ujawnił powyższe naruszenie i słusznie nałożył za nie karę pieniężną - tym samym zarzut strony uznano za bezzasadny. Po pierwsze GITD wskazał, że w toku postępowania ujawniono, iż skarżąca nie posiada zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego na trasie [...]. Organy właściwe do wydania takiego zezwolenia tj. Marszałek Województwa [...] lub Marszałek Województwa [...] (co wynika z faktu, że trasa ww. linii przebiega po terytorium dwóch wskazanych województwach) potwierdziły, iż nie wydawały na rzecz skarżącej takich uprawnień. Po drugie, z materiału dowodowego, ze szczególnym uwzględnieniem zeznań świadka, wynika, że strona faktycznie wykonywała przewóz na trasie [...]. (w tym zakresie organ przytoczył opisane powyżej zeznania świadka). GITD zaznaczył, że w/w pasażer wsiadł do autobusu w miejscowości [...] z zamiarem przejazdu do [...]. - zamiar ten został zwerbalizowany i zakupiono bilet. Pasażer kontynuował podróż tym samym autobusem pomimo zmiany kierowcy i zakończył przejazd w [...]. Po trzecie, zdaniem organu odwoławczego ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika jakoby strona realizowała przewozy cząstkowe, które po zsumowaniu składają się na trasę [...]. Rozkład jazdy linii [...] ważny od [...] września 2023 r. wskazuje, że rozpoczyna się ona w [...], a kończy w [...] Podobnie ma się kwestia sprzedawanych biletów. Wyżej cytowany pasażer wniósł jedną opłatę i otrzymał jeden bilet na trasie [...]. Potwierdza to też zdjęcie rozkładu jazdy linii [...] wykonane w dniu kontroli drogowej.GITD wskazał, że w świetle art. 4 ust. 7 u.t.d. przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz.U. z 2024 r. poz. 1262). Zgodnie z ust. 8 ww. artykułu linia komunikacyjna to połączenie komunikacyjne na określonej drodze między przystankami wskazanymi w rozkładzie jazdy, po której odbywają się regularne przewozy osób. Zgodnie z powyższym zdaniem GITD nie ulega wątpliwości, że skarżąca na trasie [...]. realizuje przewozy regularne linią nr [...]. Art. 18 ust. 1 pkt 1 g u.t.d. stanowi, że wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa — strona takiego uprawnienia nie posiada.Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi - lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., GITD wskazał wpierw na treśćart. 32 ust. 3 i art. 34 rozporządzenia nr 165/2014, z których naruszeniem wiąże się lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W niniejszej sprawie w toku kontroli drogowej, z dnia [...] października 2024 r., na podstawie analizy danych cyfrowych pobranych z urządzenia rejestrującego w pojeździe ujawniono, że pojazd ten poruszał się w godzinach od 04:21 do 13:15 w dniu [...] października 2024 r. bez załogowanej karty kierowcy. Kierowca oświadczył, że od godz. 12:07 w dniu [...] października 2024 r. to on osobiście wykonywał przewóz bez zalogowania swojej karty kierowcy. Jednocześnie przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że w dniu kontroli łączna odległość jaką pokonał autobus wynosi ok. 59 km, nie rejestrował on swojej aktywności gdyż odkąd pracuje w kontrolowanym przedsiębiorstwie nie było polecenia rejestrowania na karcie czasu pracy kierowcy. W przedsiębiorstwie był poinformowany, że przejazdy, które wykonuje nie podlegają ,,pod ustawę o czasie pracy".GITD wskazał, że jak wynika z danych zarejestrowanych przez tachograf, w dniu kontroli w godzinach od 11:51 (odjazd z przystanku początkowego w [...]) do godziny 13:15 (przyjazd na przystanek końcowy w [...]) autobus przejechał 57,3 km. Tym samym z ustalonego w sprawie stanu faktycznego jednoznacznie wynika, iż trasa przejazdu w dniu [...] października 2024 r. wyniosła ponad 50 km, co oznacza, że w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 3 lit. a rozporządzenia 561/2006. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 5.000 zł z tytułu naruszenia lp.6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia z załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 13.000,00 zł, jednakże z uwagi na treść art. 92a ust. 1 u.t.d. zasadnym jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.Odnośnie zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy po szczegółowej analizie całości materiału dowodowego zważył, iż są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew zarzutom odwołującej organ I instancji działał zgodnie z obowiązującymi przepisami, zarówno postępowania administracyjnego jak i regulującymi kwestie związane z przewozem drogowym osób, postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy. Według GITD zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości co do faktu zaistnienia ujawnionych naruszeń. Jednocześnie skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów dających podstawę do uchylenia decyzji. Zdaniem organu odwoławczego wszystkie złożone w toku postępowania pisma i wyjaśnienia strony zostały włączone do materiału dowodowego, a organ I instancji odniósł się do nich w zaskarżonej decyzji. GITD zaznaczył przy tym, że samo złożenie wyjaśnień nie sprawia, że organ automatycznie odstępuje od nałożenia kary. GITD uznał, że krytyczna analiza materiału dowodowego, w tym też pism złożonych przez przedsiębiorcę, nie pozwala uchylić decyzji jak tego oczekuje strona. GITD dodał, że strona miała zapewnioną możliwość wzięcia czynnego udziału w toczącym się postępowaniu i z możliwości tej skorzystała składając chociażby wyjaśnienia. Zdaniem organu brak także podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 77 i art. 78 k.p.a. wskazując, że strona w czasie postępowania przestawiła dowody, które nie dały podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji, co nie stanowi automatycznego naruszenia zasad postępowania administracyjnego, a świadczy o ograniczonej mocy dowodowej tychże dowodów.Ponadto GITD stwierdził brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Organ podkreślił, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d., gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Zdaniem organu analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wykazała, iż postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Analizując całość materiału dowodowego organ nie stwierdził istnienia okoliczności pozwalających na zastosowanie art. 92c u.t.d.Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., podnosząc zarzut:1. naruszenie art. 6 k.p.a. w związku z art. 92a ust. 7 oraz lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez niewłaściwą subsumcję, a w szczególności zastosowanie sankcji właściwej dla wykonywania przewozu regularnego bez uzyskania stosownego zezwolenia w sytuacji, gdy przewoźnik faktycznie dysponował zezwoleniem, a jedyne ewentualne niezgodności dotyczyły trasy świadczonej usługi,2. rażące naruszenie art. 10 § 1 w związku z art. 9 k.p.a. poprzez pominięcie wyjaśnień złożonych przez stronę w trakcie postępowania administracyjnego, wskutek czego nie uwzględniono istotnych okoliczności związanych z posiadaniem przez przewoźnika zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na poszczególne odcinki wykonanego przewozu,3. naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy.W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.Strona podkreślała, że momencie kontroli drogowej kierowca wykonywał przewóz regularny w oparciu o zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych nr [...] wydane przez Prezydenta Miasta [...], ważne do dnia [...] grudnia 2025. Przewóz odbywał się wg linii nr [...] (zgodnie z zezwoleniem), zaś kontrola była przeprowadzona na zakończenie kursu nr [...], który zgodnie ze wskazanym zezwoleniem kończył się o godzinie 13:14 w [...]. (czyli kontrola została rozpoczęta minutę po zakończeniu tego przewozu). Oznacza to, że w chwili kontroli przewoźnik wykonywał przewóz zgodnie z okazanym zezwoleniem na przewozy regularne nr [...]. W piśmie z dnia [...] października 2025 r. kierowanym do WITD strona również argumentowała, iż przewoźnik wykonywał przewóz regularny łączony składający się z kilku częściowych tras, które w sumie składają się na trasę od [...] do [...]. Skarżąca podkreśliła, że u.t.d. nie wprowadza zakazu organizacji dłuższych przewozów regularnych poprzez połączenie kilku krótszych linii. Praktyka ta dozwolona jest zarówno na trasach krótkich (gminnych, powiatowych) jak i dalekich (międzywojewódzkich) i przewoźnik może ustalać planowane rozkłady jazdy w drodze pełnej dowolności, pod warunkiem uzyskania uprawnień na każdą linię regularną, jaką przewoźnik zamierza świadczyć. W oparciu o regulacje określone w art. 18-18b u.t.d. należy uwzględnić następujące okoliczności:1. ustawodawca nie wprowadził obowiązku, jakoby kierowca/pojazd powinien być wykorzystany w ciągu dnia roboczego do świadczenia jednej usługi regularnej na jednej trasie. Przeciwnie, powszechną praktyką, szczególnie w bliskim transporcie pasażerskim, jest wykorzystanie jednego środka transportu do różnych przewozów regularnych w trakcie dnia pracy kierowcy. Według skarżącej ustawodawca nie wprowadził także zakazu co do możliwości realizowania przewozów regularnych na krótkich trasach kolejno po sobie. Jeśli koordynacja linii została tak przeprowadzona, iż kolejne przewozy regularne wykonywane na podstawie poszczególnych uprawnień są zbieżne z warunkami określonymi w rozkładzie jazdy, nie ma jakichkolwiek przeciwwskazań, aby taki przewóz łączony był realizowany w przyjęty przez przewoźnika sposób. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. 236/2024) przedsiębiorca może podejmować wszelkie działania, z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa. Przedsiębiorca może być obowiązany do określonego zachowania tylko na podstawie przepisów prawa. Skoro zatem ustawodawca umożliwił realizację przewozu zarówno w oparciu o jedno zezwolenie, jak i o zezwolenia na odcinki częściowe, żaden przepis prawa nie stoi na przeszkodzie, aby to przewoźnik kierując się swobodnym wyborem co do sposobu prowadzenia działalności mógł wybrać, w jaki sposób prowadzi działalność gospodarczą.2. W komentowanym przypadku istotą jest, aby każdy z wykonywanych przewozów regularnych wykonywany był z poszanowaniem warunków określonych w art. 18b u.t.d. W oparciu o powyższe parametry warunkujące wykonywanie przewozu regularnego zdaniem skarżącej uznać należy, że inspektor kontrolujący sposób realizacji przez przewoźnika przewozu regularnego powinien ograniczyć swoje czynności kontrolne wyłącznie do przewozu wykonywanego w momencie kontroli, czyli na trasie z [...]. Ponadto według skarżącej bez znaczenia pozostaje fakt, że w kontrolowanym autobusie znajdował się pasażer, który wszedł do pojazdu w miejscowości [...], ustawodawca nie wprowadził bowiem zasady, iż w momencie zmiany linii, na której porusza się dany autobus wszyscy pasażerowie powinni opuścić środek transportu. Przeciwnie, skoro przewóz jest realizowany w trybie łączonym nie istnieją jakiekolwiek prawne bądź organizacyjne przesłanki wymuszające nakaz opuszczenia środka transportu przy zmianie linii. Wskazać także należy, że poszczególne odcinki w ramach 4 zezwoleń na linię regularną mogłyby być przez przewoźnika hipotetycznie realizowane przez 4 niezależne środki transportu, a wówczas pasażerowie musieliby się przesiadać do kolejnych środków transportu po zakończeniu każdej linii.Odnośnie zastrzeżenia organu, że okazane zezwolenia "cząstkowe" nie pokrywają w całości trasy pomiędzy [...], a poszczególne uprawnienia obejmują następujące przystanki końcowe: 1. [...], skarżąca wskazała, że na odcinku pomiędzy [...] nie występuje jakakolwiek wymiana pasażerów (pojazd nie zatrzymuje się na żadnym przystanku). Ponadto obecny na pokładzie pojazdu pasażer, który był przesłuchany w charakterze świadka, dokonał zapłaty za bilet wyłącznie za przewóz objęty zezwoleniami, tj. nie dokonał płatności za odcinek [...]. Po trzecie, nawet przyjmując tezę organu za prawidłową, jakoby wskazany odcinek [...] nie był objęty zezwoleniem, to nie ulega wątpliwości, że na pozostałe odcinki takowe zezwolenia przewoźnik posiadał. A to zdaniem skarżącej prowadzi do wniosku, że ewentualne nieprawidłowe świadczenie usługi regularnej mogło polegać ewentualnie na wykonywaniu przewozu regularnego lub regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w/ zezwoleniu albo zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego dotyczących (...) ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków, za które ustawa o transporcie drogowym przewiduje karę pieniężną w wysokości 3000 zł, zgodnie z lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. W konsekwencji organ zastosował sankcję nieadekwatną do stwierdzonego stanu faktycznego (wadliwa subsumcja), której skutkiem było znaczne zawyżenie kary pieniężnej. Ponadto zdaniem skarżącej u.t.d. nie zabrania wystawiania jednego biletu na kilka linii komunikacyjnych pod warunkiem, iż kwota wskazana na bilecie jest zgodna z cennikami określonymi na poszczególnych liniach (analogicznie w transporcie kolejowym podróży otrzymuje jednej bilet niezależnie od tego, iloma pociągami transportu będzie podróżował do miejsca docelowego).Odnośnie stwierdzonego naruszenia lp. 6.2.1 zał. nr 3 do u.t.d. skarżąca wskazała, że przewoźnik w momencie kontroli realizował przewóz regularny w oparciu o zezwolenie nr [...] przez Prezydenta Miasta [...], co wynika wprost z treści protokołu kontroli. Zezwolenie to uprawnia przewoźnika do wykonywania przewozu regularnego na trasie [...] (na tej trasie skontrolowany został środek transportu), gdzie całkowita trasa przejazdu w ramach wspomnianej linii ma długość 7,9 km. Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006. Z kolei w myśl art. 3 lit (a) rozporządzenia 561/2006 (WE) niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego (...) pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km. Według skarżącej przyjąć należy, że w momencie kontroli przewóz regularny odbywał się na zasadach opisanych w tym przepisie, tj. w oparciu o zezwolenie nr [...] wydane przez Prezydenta Miasta [...], na trasie przejazdu długości 7,9 Km i przewóz był całkowicie objęty wyłączeniem z regulacji socjalnych, o których mowa powyżej. Skarżąca podkreśliła, że przewoźnik realizujący przewozy regularne na trasie poniżej 50 km objęty jest wyłącznie obowiązkiem tworzenia harmonogramów pracy i przechowywania ich w siedzibie przedsiębiorstwa. Obowiązujące przepisy, w tym w szczególności art. 31a-31e ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku (Dz.U. 220 z 2024 roku) - o czasie pracy kierowców nie nakładają na przewoźnika wykonującego przewozy w ramach linii regularnej do 50 km jakichkolwiek obowiązków okazywania dokumentów związanych z czasem pracy w momencie kontroli drogowej, a także rejestracji okresów aktywności przy użyciu tachografu oraz stosowania się do norm czasu prowadzenia i odpoczynku, określonych w art. 6-9 rozporządzenia nr 561/2006 (WE).W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, natomiast skarżący terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o tym fakcie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c p.p.s.a. lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowią w przedmiotowej sprawie decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2025 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...]. z dnia [...] stycznia 2025 r. nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za naruszenia określone podlp. 2.1.1 zał. nr 3 do u.t.d. i pod lp. 6.2.1 zał. nr 3 do u.t.d.Zgodnie z treścią przepisu art. 92a ust. 1 u.t.d., stanowiącego materialnoprawną podstawę do wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w tym przepisie oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia zostały określone w załączniku nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Przewidziane w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innym rozmiarze. Za wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia ustawodawca przewidział karę w wysokości 8000 zł (lp. 2.1.1. załącznika nr 3). Z kolei za niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi przewidziana została kara w wysokości 5000 zł (lp. 6.2.1 załącznika nr 3).Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest z kolei przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Z tego wynika, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 z uwzględnieniem przepisów ust. 3 i ust. 5. Zwolnienie się przez wykonującego przewóz drogowy z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92c u.t.d.Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o wyniki kontroli drogowej przeprowadzonej przez inspektora ITD wobec pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którym wykonywany był przez przedsiębiorcę (skarżącą) przewóz osób. Wyniki w/w kontroli ujęte zostały w protokole kontroli z [...] października 2024 r., nr [...].Jak wynika z treści protokołu z dnia [...] października 2024 r. przeprowadzono kontrolę opisanego powyżej pojazdu na [...]. Autobus wyposażony był w tablice boczną i przednią napisem ,, [...]", a kontrola przeprowadzona została na przystanku końcowym [...]. Kontrolujący ustalili, ze kierowca wykonywał przewóz regularny osób na linii [...]. Przy czym kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywania przewozu regularnego na takiej linii, a następujące dokumenty:1. wypis Nr [...] (o tej samej treści) z zezwolenia Nr [...] wydanego przez Burmistrza [...] na wykonywanie przez skarżącą przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: [...] (z ważnością do [...] grudnia 2022 r.),2. zaświadczenie nr [...]na wykonywanie publicznego transportu drogowego wydane przez Wójta Gminy [...] potwierdzające posiadanie przez skarżącą uprawnienia do wykonywania publicznego transportu zbiorowego w gminnych przewozach pasażerskich w ramach linii komunikacyjnej nr [...] o przebiegu: [...] (ważne od [...] sierpnia 2024 r. do [...] grudnia 2027 r.),3. wypis nr [...] z zezwolenia Nr [...] wydanego przez Prezydenta Miasta [...]. na wykonywanie przez skarżącą regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: [...] (z ważnością do [...] grudnia 2025 r.),4. wypis Nr [...] z zezwolenia [...]wydanego przez Burmistrza [...] na wykonywanie przez skarżącą przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: [...] (z ważnością do [...] grudnia 2023 r.),5. zaświadczenie nr [...]na wykonywanie publicznego transportu drogowego wydane przez Wójta Gminy [...] potwierdzające posiadanie przez skarżącą uprawnienia do wykonywania publicznego transportu zbiorowego w gminnych przewozach pasażerskich w ramach linii komunikacyjnej nr [...] o przebiegu: [...] (ważne od [...] sierpnia 2024 r. do [...] grudnia 2027 r.),6. wypis nr [...] z zezwolenia Nr [...] wydanego przez Prezydenta Miasta [...]. na wykonywanie przez skarżącą regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: [...] (z ważnością do [...] grudnia 2025 r.),7. wypis nr [...] z zezwolenia Nr [...]wydanego przez Prezydenta Miasta [...] na wykonywanie przez skarżącą regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: [...] (z ważnością do [...] grudnia 2025 r.),8. zaświadczenie nr [...]na wykonywanie publicznego transportu drogowego wydane przez Wójta Gminy [...] potwierdzające posiadanie przez skarżącą uprawnienia do wykonywania publicznego transportu zbiorowego w gminnych przewozach pasażerskich w ramach linii komunikacyjnej nr [...] o przebiegu: [...] (ważne od [...] sierpnia 2024 r. do [...] grudnia 2027 r.).W protokole wskazano, że na przystanku autobusowym był umieszczony m.in. rozkład jazdy dla linii [...][...] i w kierunku powrotnym. Jednocześnie w protokole podano, że z autobusu wysiadło 2 pasażerów, w tym jeden, który przyjechał z [...]. został przesłuchany w charakterze świadka. Z jego zeznań wynika, że wsiadł do autobusu w [...] na przystanku przy [...]i kupił u kierowcy bilet do [...]. za 14 zł (otrzymał 1 bilet).Z kolei przesłuchany kierowca zeznał, że wsiadł do autobusu w [...], odbierając autobus od innego kierowcy i nie włożył karty kierowcy do tachografu bo nie było polecenia od przedsiębiorcy, gdyż nie jest to wymagane przy trasie poniżej 50 km. Kierowca podał, że autobus przejechał 59 km. Pojazd poruszał się bez karty kierowcy od 4.21 do 13.15.W protokole kontrolujący wskazali na dwa naruszenia:1. Wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia, gdyż kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym wydanego na trasie [...]., a jedynie cztery zezwolenia obejmujące fragmenty tej trasy (lp. 2.1.1 zał. nr 3 do u.t.d.), 2. Niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy , prędkości pojazdu lub przebytej drogi, gdyż w wyniku analizy danych cyfrowych zawartych w urządzeniu rejestrującym pojazdu stwierdzono jazdę bez prawidłowej karty w tachografie (lp. 6.2.1 zał. nr 3 do u.t.d.). Do protokołu zaliczone zostały dokumenty w postaci wszystkich okazanych przez kierowcę zaświadczeń i wypisów, raportu danych z tachografu, dokumentacji zdjęciowej autobusu oraz przystanku z rozkładem jazdy oraz protokołów z przesłuchania świadków i kserokopii biletów okazanych przez pasażerów.Podkreślić należy, iż protokół został sporządzony przez organ kontrolny – inspektora ITD – przy współudziale kontrolowanego, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli ma na celu utrwalenie stanu faktycznego zaistniałego w dniu kontroli i w oparciu o ten stan faktyczny organ prowadzący postępowanie stwierdza, czy naruszenie przepisów u.t.d. miało miejsce. Stwierdzenie naruszenia prawa następuje dopiero w decyzji administracyjnej, na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, w tym protokołu kontroli. Protokół kontroli stanowi jedynie punkt wyjścia dla toczącego się postępowania wyjaśniającego i stwierdzenia naruszeń, które istniały w dniu kontroli (por. wyrok WSA w Krakowie z 16 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1362/15). Podkreślić należy jednak, że protokół z kontroli wraz z załącznikami stanowi dowód mający status dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli drogowej korzysta, jako dokument urzędowy, z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Protokół kontroli pojazdu, z uwagi na niemożność późniejszego czynienia ustaleń faktycznych, uznawany jest w orzecznictwie za dokument urzędowy mający szczególną moc dowodową. Jest najistotniejszym i bezpośrednim dowodem w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.t.d., bowiem zawiera ustalenia organu dokonane bezpośrednio w trakcie czynności kontrolnych, w obecności podmiotu kontrolowanego. Podkreślenia wymaga, że kontrolowany podmiot może wnieść zastrzeżenia do protokołu, wskazując, z jakimi ustaleniami nie zgadza się lub jakie czynności kontrolne kwestionuje, może także odmówić podpisania protokołu. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt sprawy, kierowca podpisał protokół kontroli bez uwag.W oparciu o wyniki w/w kontroli wszczęte i przeprowadzone zostało przez organ postępowanie administracyjne, w trakcie którego organ zgromadził materiał dowodowy, a w wyniku tego postępowania wydana została zaskarżona decyzja.Odnośnie stwierdzonego zaskarżoną decyzją naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu regularnego lub regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia (lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.), wskazać należy w pierwszej kolejności, iż zgodnie z art. 18 u.t.d. wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia:1) w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez:a) wójta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy;b) burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej;c) burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej w granicach określonych w art. 4 pkt 7a lit. a albo lit. b;d) burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły związek międzygminny;d1) prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych przebiegających na obszarze miasta i sąsiedniego powiatu;e) starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu,z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a-d1;f) marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa;g) marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa.Z przepisu tego wynika, że wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym wymaga zezwolenia wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez właściwy organ. Zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych specjalnych, o którym mowa w przytoczonym przepisie, wydaje się, na wniosek przedsiębiorcy, na czas nie dłuższy niż 5 lat (art. 21 ust. 1 pkt 1 u.t.d.).Z kolei w myśl art. 5 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym publiczny transport zbiorowy może odbywać się na podstawie: 1) umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego; 2) zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (...).Natomiast w art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. ustawodawca w jednoznaczny sposób sformułował obowiązek posiadania przez kierowcę przy sobie i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli, m. in. odpowiedniego zezwolenia lub wypisu z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy, ciążący na kierowcy pojazdu samochodowego wykonującego przewozy regularne i regularne specjalne. Przewoźnik drogowy powinien więc wpierw uzyskać wskazane zezwolenie, a następnie wyposażyć w nie kierowcę przed rozpoczęciem wykonywania w transporcie drogowym przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych. W przeciwnym wypadku musi liczyć się z konsekwencjami w postaci kary określonej pod lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.Ponieważ przytoczone regulacje odnoszą się do pojęć przewozu regularnego i przewozu regularnego specjalnego, należy wskazać, iż zgodnie z art. 4 pkt 7 u.t.d. pojęcie przewóz regularny użyte w ustawie oznacza publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 8). Z kolei zgodnie z art. 4 pkt 8 u.t.d. linia komunikacyjna to połączenie komunikacyjne na określonej drodze między przystankami wskazanymi w rozkładzie jazdy, po której odbywają się regularne przewozy osób.W ocenie Sądu skarżone organy w sposób prawidłowy ustaliły okoliczności stanowiące podstawę do wydania zaskarżonej decyzji w zakresie w/w naruszenia. Sąd podziela stanowisko organów, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie określone pod lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy. Skoro skarżąca naruszyła sankcjonowany przez ustawę obowiązek posiadania zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego na wykonywanej trasie (linii komunikacyjnej) to podlegała odpowiedzialności na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d.Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż przewóz wykonywany przez skarżącą jako przewoźnika pojazdem marki [...] o numerze rej. [...] w dniu [...] października 2024 r., był regularnym przewozem osób w krajowym transporcie drogowym. Sąd za prawidłową uznał ocenę organów, które stwierdziły, iż w/w przewóz wykonywany był faktycznie na trasie (linii) z [...] a nie jak twierdzi skarżąca był to przewóz na linii łączonej tj. w oparciu o kolejne zezwolenia na trasach: [...]. Po pierwsze na prawidłowość oceny organu wskazuje treść rozkładów jazdy wywieszona na tabliczkach przystankowych (w tym na przystanku, na którym wykonywana była kontrola, zdjęcie jako zał. do protokołu) i opublikowana na stronie internetowej przewoźnika (k. 64-68 akt administracyjnych). Wskazuje to na wykonywanie przewozu regularnego na linii [...]. Po drugie kierowca pojazdu podał w trakcie kontroli, że autobus wykonywał przewóz od [...]. Zauważyć należy, iż autobus miał jeden numer tj. linia [...] i pod tym numerem przejechał trasę od [...]. Ponadto przesłuchany w charakterze świadka pasażer autobusu zeznał, iż przejechał trasę od [...]., kupując jeden bilet na całą tą trasę i zapłacił jedną opłatę – 14 zł, choć na bilecie wydanym przez kierowcę wpisana była trasa Sta. II NŻ. (k. 65 akt administracyjnych). Opisane powyżej okoliczności w ocenie Sądu przemawiają jednoznacznie za stwierdzeniem, że przewóz w dniu [...] października 2024 r. faktycznie był regularnym przewozem wykonywanym na linii [...].Powyższe zaś prowadzi do wniosku, że skarżąca zobowiązana była uzyskać zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g u.t.d. zezwolenie od właściwego marszałka województwa, gdyż trasa [...]obejmuje obszar dwóch województw. Tymczasem kierowca takiego zezwolenia nie okazaa podczas kontroli, nie zostało ono również przedstawione w toku postępowania administracyjnego, a brak wydania takiego zezwolenia potwierdzony został dodatkowo w pismach Urzędu Marszałkowskiego województwa [...] (k.53 i 54 akt administracyjnych).W ocenie Sądu za błędną uznać należy interpretację skarżącej jakoby przy przewozie na trasie [...]. wystarczające były posiadane przez nią zezwolenia od: Wójta Gminy [...], Burmistrza [...] i Prezydenta Miasta [...]., obejmujące poszczególne odcinki. Jak wykazano powyżej przewóz wykonywany był faktycznie od [...]. i dlatego wymagane było uzyskanie zezwolenia od właściwego marszałka województwa.Dodać należy przy tym, iż pomiędzy poszczególnymi odcinkami, które objęte były zezwoleniami, znajdował się też odcinek, na który skarżąca nie posiadała zezwolenia tj. [...], a przewożony był nią pasażer jadący od [...]. Ponadto zauważyć także należy, iż analiza akt administracyjnych sprawy wykazała, że wypis z zezwolenia nr [...]wydanego przez Burmistrza [...] określał ważność do [...] grudnia 2022r., podczas gdy kontrola miała miejsce [...] października 2024 r. (inny dokument nie został przedłożony w postępowaniu).Zasadnicze znaczenie posiada jednak to na jakiej linii komunikacyjnej faktycznie wykonywany był przewóz regularny, to bowiem determinuje jakie zezwolenie jest wymagane w świetle art. 18 u.t.d. Właściwość organów determinowana jest zasięgiem terytorialnym przewozów. Zezwolenia na przewozy regularne w międzynarodowym transporcie drogowym wydaje Główny Inspektor Transportu Drogowego, natomiast w krajowym transporcie drogowym – organy jednostek samorządu terytorialnego, w zależności od obszaru, na którym wykonywane są przewozy. Kryterium, według którego określa się właściwość miejscową organu uprawnionego do wydania zezwolenia na przewozy regularne i regularne specjalne w krajowym transporcie drogowym, stanowi zatem planowany przebieg linii komunikacyjnej (R. Strachowska, Ustawa.., komentarz do art. 18). Przebieg planowanej linii komunikacyjnej, trasa przejazdu, miejsca, w których planuje się przystanki, czas przejazdu i przyjazdu na przystankach, ocena, czy projektowana linia komunikacyjna na terenie województwa spełnia oczekiwania w zakresie częstotliwości, jakości, zachowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a także ocena, czy spełnia oczekiwania i postulaty społeczności lokalnej, powinny być przedmiotem postępowania uzgodnieniowego w sprawie o udzielenie zezwolenia na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar właściwości co najmniej jednego organu (wyrok NSA z 21.11.2023 r., II GSK 874/20, LEX nr 3664514). M. Burtowy [w:] Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, Gdańsk 2025, art. 18. Powyższe oznacza, iż wymaganego zezwolenia od marszałka województwa nie można zastąpić zezwoleniami od poszczególnych organów na określonych fragmentach linii komunikacyjnej. Dlatego za błędne uznać należy stanowisko skarżącej w tym zakresie, gdyż decydujące znaczenie ma w tym względzie wymóg uzyskania określonego zezwolenia a na trasie [...], a takie wydać może jedynie właściwy marszałek województwa.Za nieuzasadniony uznał Sąd także zarzut skargi wskazujący na błędną kwalifikację naruszenia, gdyż zdaniem skarżącej powinny to być lp. 2.2.3 zał. nr 3 do u.t.d. tj. wykonywanie przewozu regularnego lub regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu albo zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego dotyczących (...) ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Zasadnicze znaczenie ma bowiem fakt, iż na wykonywaną linię komunikacyjna [...]. (w znaczeniu faktycznym) skarżąca nie posiadała wymaganego zezwolenia. Przewóz realizowany był na linii komunikacyjnej [...]. i na cała tą trasę sprzedany został pasażerowi bilet (bez znaczenia pozostaje co zostało na nim wpisane, gdyż nie odpowiadało to rzeczywistości).Natomiast odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi ( lp. 6.2.1. zał. nr 3 do u.t.d.) wskazać należy, iż zgodnie z art. 32 ust 3 rozporządzenia 165/2014, zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Zgodnie zaś z art. 34 rozporządzenia 165/2014:1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy.3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv):a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lubb) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu.4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu.Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd.5. Kierowcy:a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów (...).7. Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy.Z kolei w myśl art. 3 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozów osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km.Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy w zakresie opisanego naruszenia i zastosowały na jego tle przepisy prawa, stwierdzając dopuszczenie się przez skarżącą naruszenia określonego pod lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., co uzasadniało nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 5.000 zł (łącznie nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna zgodnie z art. 92a u.t.d. została obniżona do dopuszczalnej wysokości 12.000 zł).Treść protokołu kontroli z dnia [...] października 2024 r. potwierdza, że w tachografie zainstalowanym w kontrolowanym pojeździe nie było włożonej karty kierowcy, a dane tachografu wskazały, że pojazd w godzinach 4:21 do 13.15 wykonywał jazdę bez prawidłowej karty kierowcy. Kierowca zeznał w tym zakresie, że nie rejestrował swojej aktywności, gdyż został poinformowany, że przejazdy tego rodzaju nie podlegają takiemu obowiązkowi (k. 66 akt administracyjnych).Mając na uwadze wcześniejsze rozważania, gdzie Sąd stwierdził, że przewóz objęty kontrolą wykonywany był na trasie [...]., to należy uwzględnić, że trasa ta obejmowała ponad 57 km (k. 66 i 67 akt administracyjnych) i nie można jej postrzegać jako obejmującej w sposób odrębny poszczególne przewozy na kolejnych odcinkach, w zakresie których skarżącą dysponowała zezwoleniami. Pojazdem był przewożony pasażer na trasie od [...]. W świetle powyższego należało przyjąć, iż łączna długość przewozu w/w pojazdem wynosiła ponad 57 km, a zatem przekroczyła 50 km. Powyższe skutkowało wyłączeniem zastosowania art. 3 lit. a rozporządzenia nr 561/2006, na który powoływała się skarżąca.Zatem prawidłowo organy uznały, że kierowca był obowiązany do stosowania (włożenia) karty kierowcy w okresie, w którym stwierdzono, że pojazdem wykonywano przewóz drogowy. W takich okolicznościach stwierdzone naruszenie kwalifikuje się do lp. 6.2.1. zał. nr 3 do u.t.d. Zastosowanie w tym zakresie prawidłowej kwalifikacji naruszenia potwierdza wyrok NSA z dnia 25 lutego 2025 r., II GSK 2158/22, według którego właściwa obsługa tachografu polega na stosowaniu przez kierowcę karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzi pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu, a karty kierowcy co do zasady nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy (naruszenie w w/w zakresie ujęte zostało w lp. 6.2.1. zał. Nr 3 do u.t.d.).Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że kontrola powinna była ograniczyć się do ostatniego odcinka przewozu tj. [...] (który objęty był zezwoleniem), Sąd wskazuje, iż stanowisko takie nie znajduje uzasadnienia prawnego. Zgodnie z art. 50 u.t.d. do zadań ITD należy m.in. kontrola a) przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22, c) przestrzegania przepisów ruchu drogowego w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, e) przestrzegania szczegółowych zasad i warunków transportu zwierząt, g) wprowadzonych do obrotu ciśnieniowych urządzeń transportowych pod względem zgodności z wymaganiami technicznymi, dokumentacją techniczną i prawidłowością ich oznakowania, w zakresie określonym w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, h) rodzaju używanego paliwa, i) dokumentów związanych z wykonywaniem publicznego transportu zbiorowego, j) prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w tym w ramach kontroli związanej z transgraniczną wymianą informacji, o której mowa w art. 13mg tej ustawy, k) przestrzegania czasu pracy: przedsiębiorców osobiście wykonujących: przewozy drogowe, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006 albo Umowa europejska dotycząca pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzona w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 409), zwana dalej "Umową AETR" ,przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50 km, lub publiczny transport zbiorowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, którego trasa nie przekracza 50 km (...). W przedmiotowej sprawie kontroli podlegał przedsiębiorca (skarżąca) w zakresie przestrzegania wymogów prawnych, o których mowa w u.t.d. i takiej kontroli została poddana. W tym zakresie brak podstawy prawnej do nałożenie na organ ITD obowiązku ograniczenia prowadzonej kontroli tylko co do fragmentu wykonywanego przez przedsiębiorcę przewozu.Analiza akt administracyjnych sprawy wykazała, iż organy przeprowadziły postępowanie dowodowe bez naruszenia wskazanych w skardze przepisów, w tym art. 6, art. 9 i art. 10 k.p.a. Skarżony organ odniósł się do stanowiska odwołującej w zaskarżonej decyzji. Brak również podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ wydanie decyzji poprzedziło wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego całego materiału dowodowego. Ocena dokonana przez organ nastąpiła na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), co końcowo znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji, odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Okoliczność, że skarżąca nie zgadza się decyzją w przedmiocie nałożenia kary, nie oznacza, że jest ona wadliwa w stopniu zobowiązującym Sąd do uwzględnienia skargi.Z przepisów odrębnych, tj. z art. 92c ust. 1 u.t.d. wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Jednocześnie rację ma organ, że w sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d. W szczególności brak jest podstaw do uznania, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nie sposób przyjąć, że przedsiębiorca funkcjonujący na rynku usług przewozowych może nie znać zasad obowiązujących przy wykonywaniu przewozów regularnych specjalnych i związanych z tym obowiązków, w tym o charakterze podstawowym, jakim jest konieczność posiadania stosownego zezwolenia. W sprawie ustalono, że skarżąca wykonywała tego rodzaju przewozy oraz, że mimo obowiązku, nie posiadała zezwolenia na ich wykonywanie. W rezultacie, nie można uznać, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia oraz, że nastąpiło ono wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Nie jest sporne, że w sprawie, nie wystąpiły również pozostałe, wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3 przesłanki.W związku z powyższym Sąd podzielił ocenę organów, że w niniejszej sprawie wystąpiły podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. i jednocześnie brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. W toku prowadzonego postępowania w sposób prawidłowy i wyczerpujący ustalono okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów strony i prawidłowo wyjaśnił podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia.Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd oddalił skargę na podstawieart. 151 p.p.s.a.. Okoliczność, że skarżąca nie zgadza się decyzją w przedmiocie nałożenia kary, nie oznacza, że jest ona wadliwa w stopniu zobowiązującym Sąd do uwzględnienia skargi.Z przepisów odrębnych, tj. z art. 92c ust. 1 u.t.d. wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Jednocześnie rację ma organ, że w sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d. W szczególności brak jest podstaw do uznania, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nie sposób przyjąć, że przedsiębiorca funkcjonujący na rynku usług przewozowych może nie znać zasad obowiązujących przy wykonywaniu przewozów regularnych specjalnych i związanych z tym obowiązków, w tym o charakterze podstawowym, jakim jest konieczność posiadania stosownego zezwolenia. W sprawie ustalono, że skarżąca wykonywała tego rodzaju przewozy oraz, że mimo obowiązku, nie posiadała zezwolenia na ich wykonywanie. W rezultacie, nie można uznać, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia oraz, że nastąpiło ono wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Nie jest sporne, że w sprawie, nie wystąpiły również pozostałe, wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3 przesłanki.W związku z powyższym Sąd podzielił ocenę organów, że w niniejszej sprawie wystąpiły podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. i jednocześnie brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. W toku prowadzonego postępowania w sposób prawidłowy i wyczerpujący ustalono okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów strony i prawidłowo wyjaśnił podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia.Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd oddalił skargę na podstawieart. 151 p.p.s.a.