Wyrok - IV SA/Wr 87/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 3 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Protokolant: Specjalista Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi T. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji komendanta oddala skaOddalono skargę w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Protokolant: Specjalista Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi T. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji komendanta oddala ska
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
powód
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
3 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Andrzej Nikiforów
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę w całości
UZASADNIENIE
Zaskarżonym rozkazem personalnym z 10 grudnia 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu (dalej: Komendant Wojewódzki), po rozpoznaniu odwołania T. K. (dalej: strona, skarżący), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Oławie (dalej: Komendant Powiatowy) z 6 listopada 2025 r. w sprawie zwolnienia ze stanowiska [...] O. w J. i przeniesienia do dyspozycji K. w O.Podstawę prawną rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego stanowiły przepisy art. 32 ust. 1 i 2, art. 36, art. 37 a pkt 1 oraz art. 45 ust. 3, art. 37 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 121 ust 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2025 r., poz. 636; dalej: ustawa o Policji).Na podstawie ww. rozkazu Komendant Powiatowy z dniem 11 listopada 2025 r. zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska, delegowania i powierzenia obowiązków i z dniem 12 listopada 2025 r. przeniósł go do swojej dyspozycji i jednocześnie z dniem 12 listopada 2025 r. powierzył skarżącemu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku [...] Z. w O., z zachowaniem dotychczasowego uposażenia zasadniczego. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności, w myśl art. 108 § 1 k.p.a.W uzasadnieniu rozkazu organ I instancji wskazał, iż strona została mianowana na stanowisko [...] O. w J. K. w O. w dniu 7 lutego 2024 r. Głównym celem tego stanowiska jest sprawowanie nadzoru nad O. w J. Następnie podano, że Komendant Powiatowy w dniu 29 kwietnia 2025 r. wszczął czynności wyjaśniające w trybie art. 134i ust. 4 ustawy o Policji w sprawie ustalenia czy doszło do naruszenia dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej przez stronę. W związku z zawartymi w sprawozdaniu wnioskami Komendant Powiatowy w dniu 4 lipca 2025 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne. Analiza zebranej dokumentacji w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym pozwoliła natomiast na stwierdzenie, że postawa prezentowana przez stronę budzi zastrzeżenia podwładnych i jako niewłaściwa wymaga skutecznych działań eliminujących powstałą sytuację. Powodem prowadzonego postępowania wyjaśniającego była notatka służbowa Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w Jelczu-Laskowicach, dotycząca podejrzenia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu przez stronę dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej. Komendant Powiatowy stwierdził, że nie sposób zaaprobować zachowania strony jako przełożonego, które uznano za nieprofesjonalne oraz mogące naruszać zasady wynikające z Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Nieuprawnionym jest bowiem formułowanie wulgaryzmów podczas odprawy służbowej i krytyczne wypowiadanie się na temat innych osób, w tym policjantów niższego szczebla, przekraczanie uprawnień i dokonywanie ocen w obszarach, które nie wynikają z karty opisu stanowiska pracy. Dlatego Komendant Powiatowy uznał, że strona może przyczyniać się do zaburzenia pozytywnego wizerunku Policji jako instytucji. Z uzyskanych informacji oraz wstępnych ustaleń wynika, że funkcjonariusz w relacjach służbowych z podległymi policjantami dopuszczał się zachowań niezgodnych z zasadami etyki zawodowej, w tym używania słów o charakterze obraźliwym i poniżającym, a także wyrażania się w sposób mogący naruszać godność osobistą innych funkcjonariuszy, niestosownym tonie wypowiedzi oraz zachowaniach naruszających zasady wzajemnego szacunku i współpracy w służbie.Dalej wskazał, że w toku prowadzonego postępowania pojawiła się wątpliwość czy nadzór realizowany przez Kierownika O. K. w J. K. w O. jest właściwy, a metoda zarządzania nie daje wymiernego efektu. Może to wskazywać, że dalsze kierowanie przez stronę O. w J. K. w O. będzie oceniane negatywnie przez funkcjonariuszy oraz pracowników i może skutkować złą współpracą. Ponadto utrzymywanie takiej sytuacji może spowodować konsekwencje dla funkcjonowania całego O. W związku z powyższym, z uwagi na potrzebę zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki oraz zachowania płynności organizacyjnej, zasadne było przeniesienie [...] T. K. do dyspozycji K. w O. Jako miejsce pełnienia służby wyznaczono Z. w O. z zachowaniem dotychczasowych składników uposażenia.Komendant Powiatowy motywując dalej swoje rozstrzygnięcie wyjaśnił specyfikę stosunku służbowego policjanta z uwzględnieniem aspektu dyspozycyjności i zdyscyplinowania. Podkreślił ponadto, że podstawą sprawnego funkcjonowania komórek organizacyjnych Policji jest nie tylko fachowość i doświadczenie osoby pełniącej funkcję kierowniczą, ale również pełne zaufanie organu mianującego. Ponadto zaznaczył, że Komendant Powiatowy ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległym powiecie, a w szczególności w Komendzie Powiatowej Policji w Oławie. W zarządzaniu pojęcie kierowania ludźmi oznacza zjawisko osiągania wyznaczonych celów przy pomocy tychże ludzi. K. O. jest osobą, która koordynuje pracę podległych mu osób w ten sposób, aby osiągnąć cele organizacyjne - jego funkcja to nie tylko wykonywanie potrzebnych do realizacji celów, co raczej sprawne i właściwe zarządzanie [...], który zadania te realizuje. Obok celów zadaniowych [...] O. pełni jeszcze inne funkcje - jest reprezentantem O. na zewnątrz, kreuje stosunki interpersonalne w O., decyduje o karach i nagrodach, stanowi podporę w przypadku sytuacji konfliktowych, a poprzez wyznaczanie obowiązującego stylu zachowania stanowi wzorzec dla O.Komendant Powiatowy wskazał wreszcie, że w związku z koniecznością zapewnienia sprawnej i skutecznej realizacji zadań w Z. w O. powierzono stronie obowiązki [...].Na koniec Komendant Powiatowy uzasadnił nadanie rygorowi natychmiastowej wykonalności z uwagi na wyjątkowo ważny interes społeczny tożsamy z interesem służby. Wyjaśnił, że nadając rygor natychmiastowej wykonalności niniejszemu rozkazowi personalnemu miał na uwadze, że w szeroko rozumianym interesie służby w Policji leży takie kształtowanie sytuacji kadrowej, które poprzez właściwą obsadę stanowisk służbowych, w szczególności kierowniczych, zapewnia sprawność działania całej formacji.W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie przepisów:1. prawa materialnego a to art. 32 ust. 1 i 2, art. 36 oraz art. 37a pkt 1 ustawy o Policji poprzez ich nieprawidłową wykładnię i zastosowanie, co skutkowało przeniesieniem funkcjonariusza do dyspozycji wraz z powierzeniem wykonywania obowiązków służbowych na niższym stanowisku od dotychczas zajmowanego.2. postępowania administracyjnego a to art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.Motywując swoje stanowisko strona przede wszystkim wskazała, że w dniu 12 listopada 2025 r. złożyła pisemny wniosek o udostępnienie akt postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem rozkazu z 6 listopada 2025 r. Z kolei pismem z 13 listopada 2025 r. Komendant Powiatowy poinformował, iż w przedmiotowej sprawie nie prowadzono postępowania administracyjnego, wobec czego nie istnieją akta postępowania administracyjnego, do których wnioskujący mógłby uzyskać dostęp. Zdaniem strony, rozkaz o zwolnieniu z dniem 11 listopada 2025 r. z zajmowanego stanowiska służbowego [...] O. w J. i przeniesienia z dniem do dyspozycji K. w O. wraz z powierzeniem pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku [...] Z. w O. jest arbitralny i podjęty przy użyciu niedozwolonych kryteriów.Strona zauważyła, że Komendant Powiatowy wydał rozkaz bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Wskazywał na brak akt sprawy, co – w jego ocenie – powinno skutkować uchyleniem rozkazu. Poza tym akcentowała, że Komendant Powiatowy nie wskazał okoliczności faktycznych, które uzasadniały wydanie rozkazu, a tym samym z czego wynika konieczność odsunięcia strony od zajmowanego stanowiska. Komendant Powiatowy powołuje się bowiem na postępowanie wyjaśniające, a używając sformułowań nieprecyzyjnych, ogólnikowych oraz wskazując na tzw. zdarzenia przyszłe niepewne a tym samym przyznaje, że nie jest pewny swojego stanowiska, które winno być w tym zakresie skonkretyzowane. W jego ocenie, wskazanie na okoliczność wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, również nie mogło stanowić podstawy faktycznej wydania kwestionowanego rozkazu personalnego, gdyż postępowanie dyscyplinarne co do zasady zmierza dopiero do wykazania, że zarzucane policjantowi przewinienie dyscyplinarne w rzeczywistości miało miejsce. Podkreślił, iż w przypadku przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej na organie administracji spoczywa obowiązek wydania rozstrzygnięcia opartego na zindywidualizowanych przesłankach, w taki sposób, by można było stwierdzić, że rozstrzygnięcie to nie nosi cech dowolności. W ocenie strony, uzasadnienie zaskarżonego rozkazu w znakomitej większości mogłoby znaleźć zastosowanie do każdego rozstrzygnięcia w tego typu sprawach osobowych. Strona wreszcie zarzuciła, że Komendant Powiatowy przeniósł ją do dyspozycji i powierzył jej pełnienie obowiązków służbowych na niższym stanowisku służbowym, czego jej zdaniem zrobić nie mógł, zważywszy na fakt posiadania stanowiska równorzędnego.Komendant Wojewódzki postanowieniem z 3 grudnia 2025 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania strony od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego z 6 listopada 2025 r. w zakresie powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku ([...] Z. w O.). Wyjaśnił, że na takie rozstrzygnięcie odwołanie nie przysługuje.Następnie ten sam organ rozkazem personalnym z 10 grudnia 2025 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego z 6 listopada 2025 r. w pozostałym zakresie.W obszernym uzasadnieniu podtrzymał merytoryczne stanowisko Komendanta Powiatowego.Odnosząc się do zarzutów procesowych strony stwierdził, że pomimo niewłaściwej odpowiedzi skierowanej przez Komendanta Powiatowego w przedmiocie wglądu do akt postępowania, okoliczność ta nie stanowi podstawy do uchylenia skarżonego rozkazu personalnego. Nie nastąpiło bowiem takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący domagał się stwierdzenia nieważności lub – ewentualnie – uchylenia zarówno rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego jak i poprzedzającego go rozstrzygnięcia Komendanta Powiatowego.Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucił naruszenie przepisów:1. art. 2 Konstytucji RP oraz zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. w stopniu rażącym, poprzez wydanie decyzji nie będącej wynikiem procedury administracyjnej, lecz przejawem arbitralnej woli organu, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego;2. postępowania administracyjnego a to art. 61 § 1 i 4 oraz art. 10 k.p.a. w stopniu rażącym poprzez zaniechanie formalnego wszczęcia postępowania administracyjnego i niezawiadomienie strony o podjęciu działań z urzędu, co skutkowało pozbawieniem strony wiedzy o toczącym się procesie decyzyjnym;3. postępowania administracyjnego a to art 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., art. 8 k.p.a., i art. 107 § 3 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy4. prawa materialnego a to art. 32 ust. 1 i 2, art. 36 oraz art. 37a pkt 1 ustawy z o Policji poprzez ich nieprawidłową wykładnię i zastosowanie, co skutkowało przeniesieniem funkcjonariusza do dyspozycji wraz z powierzeniem wykonywania obowiązków służbowych na niższym stanowisku od dotychczas zajmowanego.Motywując swoje stanowisko skarżący polemizował z ustaleniami związanymi z toczącym się postępowaniem dyscyplinarnym. Podkreślił nadto, że całkowite pominięcie fazy wszczęcia postępowania administracyjnego i wyjaśnienia sprawy czyni decyzję aktem arbitralnym. Organ policji nie może pominąć etapu wszczęcia postępowania, uzasadniając to "oczywistością" stanu faktycznego, gdyż każda decyzja ingerująca w sytuację prawną wymaga zachowania rygorów k.p.a. Wydanie rozkazu bez przeprowadzenia postępowania dowodowego narusza art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wydanie decyzji bez postępowania wyjaśniającego, w oparciu jedynie o przekonanie organu, stanowi naruszenie zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. Wydanie decyzji bez uprzedniego zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania z urzędu uniemożliwia stronie realizację jej podstawowych praw procesowych.Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.Na rozprawie obecny skarżący podtrzymał skargi i wnioski w niej zawarte. Przedłożył kopię orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego z 31 marca 2026 r., którym uchylił orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego z 22 stycznia 2026 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. Zarzucił, że postępowanie dyscyplinarne przeciwko niemu nie jest prowadzone rzetelnie i obiektywnie. Ponadto wyjaśnił, że w momencie wydania rozkazu personalnego przez Komendanta Powiatowego był świadomy prowadzonego przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego i znał postawione mu zarzuty.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.Przeprowadzona według wskazanych wyżej kryteriów kontrola zaskarżonego rozkazu Komendanta Wojewódzkiego, jak i utrzymanego w mocy rozkazu Komendanta Powiatowego wykazała, zdaniem Sądu, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Podstawę materialnoprawną utrzymanego w mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego stanowiły - przede wszystkim - przepisy art. 32 ust. 1, art. 37 oraz art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Regulacje te zawierają normy kompetencyjne odnoszące się - jak słusznie wskazał Komendant Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu - do trzech odrębnych rozstrzygnięć.Po pierwsze, art. 32 ust. 1 ustawy o Policji uprawnia komendantów powiatowych (miejskich, rejonowych) Policji do przenoszenia oraz zwalniania policjantów ze stanowisk służbowych.Po drugie, w myśl art. 37a pkt 1 ustawy o Policji policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy.Przy tym wedle art. 32 ust. 2 ustawy o Policji od ww. decyzji policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego. Są to zatem sprawy rozstrzygane w trybie przepisów k.p.a. a co za tym idzie podlegają jurysdykcji sądu administracyjnego.Kwestię powyższą potwierdzają przepisy Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2023 r. poz. 2269), które w § 19 ust. 1 stanowią, że nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby. Ponadto wedle § 19 ust. 2 tego rozporządzenia, do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.W tym miejscu należy nadmienić, że rozkaz Komendanta Powiatowego zawierał w swoim zakresie również trzecie rozstrzygnięcie znajdujące oparcie w treści art. 37 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi bowiem, że policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone.Utrwalone jest przy tym stanowisko, zgodnie z którym rozkaz personalny, wydany na podstawie art. 37 ustawy o Policji, nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a., od której przysługuje odwołanie na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o Policji. Jest to akt władczy o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej funkcjonariusza, niepodlegający zaskarżeniu w trybie administracyjnym ani sądowym (Wyrok NSA z 20 listopada 2024 r., III OSK 1025/23).Konsekwentnie Sąd wskazuje, że sprawa powierzenia skarżącemu pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku [...] Z. w O., z zachowaniem dotychczasowego uposażenia zasadniczego, leży poza zakresem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.Przechodząc do dalszych rozważań Sąd akcentuje, że przytoczony art. 32 ust. 1 ustawy o Policji jest przepisem o charakterze kompetencyjnym, w którym określono jedynie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych, lecz nie określono żadnych kryteriów i przesłanek, którymi winny kierować się organy przy podejmowaniu rozstrzygnięć w tych sprawach. Brak określenia przesłanek materialnoprawnych dla decyzji w przedmiocie mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia i zwalniania z tych stanowisk w innych przepisach ustawy wskazuje, że jest to przepis materialnoprawny, który w swej istocie nie przewiduje materialnych ograniczeń dla organów w zakresie tych decyzji.W związku z tym utrwalony jest pogląd, że na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji możliwe jest zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego (por. np. wyroki NSA z 14 stycznia 2011 r., I OSK 1118/10 i z 27 sierpnia 2013 r., I OSK 1736/12).Decyzja podejmowana na podstawie przepisu art. 37a pkt 1 ustawy o Policji jest również rozstrzygnięciem dyskrecjonalnym. Właściwy organ Policji nie musi wskazywać, w jakim celu dokonywane jest zwolnienie z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego i przeniesienie do dyspozycji przełożonego, w szczególności nie musi określać, czy organ zamierza dokonać powołania lub mianowania funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe albo zwolnienia go ze służby. Wskazany przepis art. 37a ustawy o Policji, ani żaden inny powszechnie obowiązujący przepis prawa, nie zobowiązuje bezpośredniego przełożonego do informowania policjanta o celowości dokonywanych zmian kadrowych, strukturalnych i organizacyjnych w jednostce Policji, w tym o prowadzonej polityce kadrowej. Zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji przełożonego jest uzasadnione potrzebami organizacyjnymi służby mundurowej (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r., III OSK 435/21; wyrok NSA z 27 stycznia 2023 r., III OSK 1570/21). To przecież właściwy organ decyduje o tym, komu powierzyć określone stanowisko, ma też wyłączne prawo do zdecydowania, jak długo dana osoba pozostanie na tym stanowisku. Funkcjonariusz w czasie całej służby pozostaje w dyspozycji przełożonych, którzy - w zależności od potrzeb - mogą kształtować warunki służby. O ile wystąpią rzeczywiste i konkretne zdarzenia przemawiające przeciwko pozostawieniu określonego funkcjonariusza na dotychczasowym stanowisku, decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji nie można przypisać cechy dowolności. W wyłącznej gestii organu pozostaje ocena dalszej przydatności danego funkcjonariusza do służby (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., I OSK 2962/15). Tak więc sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny polityki kadrowej organu Policji (por. wyroki NSA: z 14 lutego 2017 r., I OSK 2773/15, z 27 października 2017 r., I OSK 818/17).Co istotne, przeniesienie do dyspozycji właściwego przełożonego samo w sobie nie pogarsza sytuacji finansowej policjanta, bowiem zachowuje on dotychczas należne uposażenie na podstawie art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Zwalnianie i przenoszenie policjantów do dyspozycji komendanta mieści się w kategoriach szczególnych uprawnień przełożonych, składających się na kształtowanie dyscypliny służbowej, której policjant musi się podporządkować (por. wyroki WSA w Warszawie: z 23 czerwca 2017 r., II SA/Wa 2126/16, z 9 czerwca 2020 r., II SA/Wa 2476/19).Sama możliwość podjęcia przez przełożonych działania na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji służyć ma należytemu zarządzaniu jednostką zmilitaryzowaną, wymagającą sprawnego mechanizmu dowodzenia, zapewniającego możliwość natychmiastowego reagowania na zaistniałe potrzeby (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r., III OSK 6391/21). Osiągnięcie tego celu w realiach służby mundurowej, jaką jest Policja, charakteryzującej się podporządkowaniem i hierarchicznością, wymaga niekiedy podejmowania decyzji personalnych o niezwłocznym skutku. Przy czym zastosowanie omawianego przepisu nie jest uzależnione od spełnienia przesłanek skonkretyzowanych w przepisach prawa, lecz opiera się na konstrukcji uznania administracyjnego (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017r., I OSK 2962/15).W postępowaniu sądowoadministracyjnym zakres badania zgodności decyzji uznaniowej z prawem - a taki charakter mają rozstrzygnięcia wydawane na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 37a pkt 1 ustawy o Policji - ogranicza się do sprawdzenia, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla potrzeb rozstrzygnięcia: czy wyjaśniono wszelkie okoliczności sprawy, czy dowody oceniono zgodnie z art. 77 i art. 80 k.p.a., czy wynik tej oceny znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, czy prawidłowo zinterpretowano przesłanki oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Istotne w sprawie jest to, na co zwrócił uwagę orzekające w sprawie organy, że stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, a w związku z tym brak jest w nim cechy równości stron, gdyż charakteryzuje się on podległością i dyspozycyjnością funkcjonariusza wobec zwierzchnika, który jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Zwalnianie i przenoszenie policjantów do dyspozycji mieści się w kategoriach szczególnych uprawnień przełożonych. Przełożony funkcjonariuszy ma prawo do kształtowania polityki kadrowej i do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległej sobie jednostce organizacyjnej.Zatem w realiach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że do wyłącznej kompetencji właściwych organów, tj. Komendanta Powiatowego i Komendanta Wojewódzkiego należała ocena, czy skarżący powinien piastować dalej swoje stanowisko jako [...] O. w J. Natomiast rola Sądu ogranicza się wyłącznie do badania czy rozkaz personalny o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska nie jest arbitralny, dowolny, podjęty przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych nie polega więc na ocenie słuszności wybranego przez organ rozwiązania, lecz na prawidłowości samego procesu decyzyjnego, czy nie jest on dowolny, czy prawidłowo ustalono stan faktyczny, czy uzasadnienie decyzji jest przekonujące.W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania administracyjnego. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonego rozkazu i poprzedzającego rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego nie pozostawiają wątpliwości co do powodów ich podjęcia. Rozstrzygnięcia nie są dowolne, ale zawierają argumentację wskazującą na przyczyny zastosowania wobec funkcjonariusza przez organy trybu z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji.W niniejszej sprawie powodem zwolnienia skarżącego ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego były okoliczności ujawnione w związku z prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniem dyscyplinarnym mogące naruszać zasady wynikające z Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta".W ocenie Sądu powyższe okoliczności są uzasadnioną oraz wystarczającą przesłanką do zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji organu. To przecież właściwy organ decyduje o tym komu powierzyć określone stanowisko, ma też wyłączne prawo do zdecydowania jak długo dana osoba pozostanie na tym stanowisku. Funkcjonariusz w czasie całej służby pozostaje w dyspozycji przełożonych, którzy w zależności od potrzeb mogą kształtować warunki służby. O ile wystąpią rzeczywiste i konkretne zdarzenia przemawiające przeciwko pozostawieniu określonego funkcjonariusza na dotychczasowym stanowisku, decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji nie można przypisać cechy dowolności. W wyłącznej gestii organu pozostaje ocena dalszej przydatności danego funkcjonariusza do służby i z tych względów jeżeli ocena ta znajduje uzasadnienie faktyczne organ może skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 37a pkt. 1 ustawy o Policji.W związku z zaistniałymi okolicznościami Komendant Powiatowy istotnie mógł utracić zaufanie do skarżącego. Z kolei utrata zaufania jest tym czynnikiem, który może determinować podjęcie decyzji o zwolnieniu policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie go do dyspozycji przełożonego. W sprawach tego rodzaju wystarczającą przesłanką do zwolnienia z zajmowanego stanowiska jest istnienie już tylko uzasadnionego przypuszczenia dopuszczenia się określonych zachowań, a zatem znalezienie się w kręgu podejrzeń o takie zachowania (wyrok WSA we Wrocławiu z 20 maja 2025 r., IV SA/Wr 524/24).Sąd podkreśla, że w niniejszym postępowaniu w żadnym wypadku nie rozstrzyga się o popełnieniu przez skarżącego przypisanych mu przewinień dyscyplinarnych. Niemniej fakt wszczęcia takiego postępowania wobec skarżącego oraz postawienie mu określonych zarzutów nie jest okolicznością obojętną w aspekcie aktualizacji uprawnień Komendanta Powiatowego, które wynikają z treści art. 32 ust. 1 oraz art. 37a pkt 1 ustawy o Policji.Wskazać należy, że powołane w skardze przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii danej sprawy, po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Powyższe elementy mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, o czym stanowi art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji winno zatem zawierać określenie podstaw faktycznych rozstrzygnięcia, ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz subsumcję przyjętego stanu faktycznego pod określony przepis (lub normę) obowiązującego prawa. Na organach spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. W rozpoznawanej sprawie zarówno Komendant Miejski, jak i Komendant Wojewódzki, z tego obowiązku się wywiązały powiązując swoje rozstrzygnięcia z bezspornym w niniejszej sprawie faktem prowadzenia wobec skarżącego postępowania dyscyplinarnego. Organy właściwie zaakcentowały charakter służby pełnionej przez skarżącego, uwypukliły potrzebę zachowania zaufania wobec przełożonego, zwłaszcza gdy piastuje on stan stanowisko związane z [...] . Tym samym motywom zaskarżonych rozkazów nie można przypisać arbitralności, dowolności, czy też użycie niedozwolonych kryteriów.Sąd nie uwzględnił zatem zarzutów naruszenia przepisów prawa sformułowanych w pkt 1 oraz pkt 3-4 skargi.Wypada dostrzec, że uzasadnione merytorycznie okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania statuujących zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu tj. art. 61 § 1 i 4 oraz art. 10 k.p.a (pkt 2 skargi). Co istotne, wspomniane naruszenie przepisów było przedmiotem rozważań w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego. Jednakże w ocenie Sądu nie miało ono - wbrew zarzutom skargi - żadnego wpływu na zakres ochrony praw procesowych skarżącego, a tym samym nie miało wpływy na wynik sprawy. Tak jak wcześniej wskazano, jedyną przyczyną wydania zaskarżonego rozkazu było wszczęcie wobec skarżącego postępowania dyscyplinarnego. Z kolei jak wynika ze stanowiska skarżącego przedstawionego na rozprawie w dacie wydania rozkazu Komendanta Powiatowego z 6 listopada 2025 r. wiadomy mu był zarówno fakt wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, jak i teść sformułowanych wobec niego zarzutów. Oznacza to - innymi słowy – że okoliczności faktyczne w oparciu o które wydano skarżone rozkazy personalne były w istocie bezsporne (tj. sam fakt wszczęcia postępowania dyscyplinarnego a nie okoliczność czy przewinienia dyscyplinarne zarzucane skarżącemu istotnie zostały popełnione). Jakkolwiek zatem pominięcie przez Komendanta Powiatowego zawiadomienia skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania zmierzającego do wydania rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia i przeniesienia, a także późniejsza odmowa udostępnienia akt sprawy (a właściwie błędne poinformowanie, że "nie prowadzono postępowania administracyjnego, wobec czego nie istnieją akta postępowania administracyjnego"), stanowi naruszenie przepisów postępowania statuujących zasadę czynnego udziału w postępowaniu, to jednak wskazane uchybienia nie mogły prowadzić do uchylenia czy tym bardziej stwierdzenia nieważności zaskarżonych rozkazów personalnych. Jeszcze raz wypada przypomnieć, że oprócz okoliczności stanowiących podstawę zarzutów dyscyplinarnych nie było innych przyczyn wydania rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego z 6 listopada 2025 r. Ponadto z uwagi na jego dyskrecjonalny charakter brak było podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność sposobu realizowania przez Komendanta Powiatowego jego uprawnień dotyczących polityki personalnej podległej jednostki organizacyjnej.W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonych rozkazów personalnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.., skargę oddalił.