Postanowienie - III FZ 246/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 8 czerwca 2026
Teza
Oddalono zażalenieSprostowano omyłkę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Sz 53/26 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 26 listopada 2025 r.,Oddalono zażalenieSprostowano omyłkę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Sz 53/26 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 26 listopada 2025 r.,
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
8 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Tomasz Kolanowski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenieSprostowano omyłkę
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 17 marca 2026 r., I SA/Sz 53/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z 26 listopada 2025 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od lipca 2022 r. do grudnia 2024 r., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca w istocie wniosku nie uzasadniła. Argumenty za uwzględnieniem wniosku sprowadzają się do przytoczenia przesłanek ustawowych, zabrakło natomiast konkretnych (faktycznych) odniesień do sytuacji skarżącej i wpływu jaki może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji. Ponadto w ocenie sądu pierwszej instancji wskazanie przez skarżącą, że decyzja opiera się na błędnie przeprowadzonej przez organ podatkowy wykładni pojęcia "związane z działalnością gospodarczą" i odwołanie do wyroku TK nie może zostać uznane za uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Argument taki stanowi element skargi i jest związana z merytorycznym rozpoznaniem sprawy. Natomiast na etapie oceny wniosku sąd nie przeprowadza analizy trafności zarzutów skargi.Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie. Do zażalenia skarżąca spółka dołączyła dodatkowe dokumenty w postaci bilansów oraz rachunku zysków i strat.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.Użyte w powołanym przepisie klauzule generalne - "znaczna szkoda" oraz "trudne do odwrócenia skutki" - powodują, że stosowanie tej instytucji procesowej wymaga dokonania przez sąd wartościowania, które w przypadku powołania się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody polega na zestawieniu sytuacji majątkowej strony z prognozowanymi skutkami aktu lub czynności, których wstrzymania strona się domaga. Bez odniesienia rozmiarów przewidywanej szkody do konkretnych okoliczności kształtujących sytuację majątkową strony, nie sposób bowiem ocenić, czy grożąca szkoda ma istotnie kwalifikowany (tj. znaczny) charakter. Warto podkreślić, że przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonego aktu, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jego wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnego aktu, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.W orzecznictwie wielokrotnie podkreśla się, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwraca się uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z 3 lipca 2014 r., II OZ 661/14, NSA stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd". Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że skarżąca nie udokumentowała swojej sytuacji finansowej w taki sposób, że pozwoliłoby to na dokonanie oceny, czy egzekwowanie przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego zobowiązania doprowadzi do wyrządzenia jej znacznej szkody albo spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Samą groźbę wystąpienia negatywnych dla sfery materialnej skarżącej konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji uznać należy za niewystarczającą do pozytywnego rozpoznania wniosku strony. Przedstawione przez skarżącą argumentacja, nie pozwoliła na zobrazowanie jej sytuacji finansowej. Tym samym skarżąca uniemożliwiła sądowi pierwszej instancji ocenę swojej rzeczywistej sytuacji majątkowej, co skutkowało niemożnością stwierdzenia, że na skutek wykonania zaskarżonego aktu powstanie szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności. Słusznie sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej nie obrazował rzeczywistych zdolności płatniczych i możliwości finansowych skarżącej, co uniemożliwiło jego uwzględnienie.W związku z dołączonymi do zażalenia dodatkowymi dokumentami, należy podkreślić, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Służy ono zainicjowaniu kontroli legalności tego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie - zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego - oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być uwzględniony. Możliwość podnoszenia w postępowaniu zażaleniowym nowych argumentów i przedstawiania nowych dowodów na poparcie wniosku zaprzecza funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stałby się podmiotem ponownie oceniającym wniosek. Należy podkreślić, iż bardziej szczegółowe uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji czy też wskazanie nowych okoliczności, a także przedstawienie dodatkowych dokumentów, na etapie postępowania zażaleniowego nie czyni błędnym czy też nieprawidłowym rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego objęte jest jedynie zaskarżone postanowienie. Sąd pierwszej instancji na etapie rozpoznawania omawianego wniosku dysponował danymi w nim zawartymi, zatem jego orzeczenie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest prawidłowe.Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji.Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji (art. 156 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 166 p.p.s.a. powyższy przepis znajduje odpowiednio zastosowanie do postanowień. W niniejszej sprawie, w wyniku błędu, w sentencji zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że skargę wniesiono na decyzję "Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie" zamiast "Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie".W związku z powyższym zaistniała potrzeba sprostowania sentencji zaskarżonego postanowienia, o czym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzekł w punkcie drugim sentencji.., orzekł w punkcie drugim sentencji.