Postanowienie - III SAB/Kr 84/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 8 czerwca 2026
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna (spr.) Sędziowie: WSA Marta Kisielowska WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 5 lutego 2026 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia nr 28/2020/ZSK Komendanta Powiatowego Policji z dnia 18 sierpnia 2020 r. postanawia: skargę odrzucić.Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna (spr.) Sędziowie: WSA Marta Kisielowska WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 5 lutego 2026 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia nr 28/2020/ZSK Komendanta Powiatowego Policji z dnia 18 sierpnia 2020 r. postanawia: skargę odrzucić.
Data orzeczenia
8 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Ewa Michna
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Pismem z 27 lutego 2026 r. K. J. (skarżący) wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z 5 lutego 2026 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia z 18 sierpnia 2020 r. nr 28/2020/ZSK Komendanta Powiatowego Policji. Skarżący przyznał przy tym, że jego wniosek został rozstrzygnięty zawiadomieniem z 19 lutego 2026 r. o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania. W ocenie skarżącego powinien jednak przed załatwieniem sprawy zostać wezwany do uzupełnienia dostrzeżonych braków formalnych podania zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a.. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, organ nadal pozostawał w bezczynności.Skarżący wniósł więc o stwierdzenie, że pozostawienie sprawy bez rozpoznania nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa i zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie do niezwłocznego załatwienia sprawy.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jasko niedopuszczalnej lub jej oddalenie.W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie organ powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19.Natomiast, w uzasadnieniu wniosku o oddalenie skargi, organ wskazał, że sprawa została zakończona pismem z 19 lutego 2026 r. (przesłanym pocztą skarżącemu), w którym to piśmie organ poinformował, że zgodnie z art. 147 ust. 2 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 3) wniosek nie został wniesiony skutecznie, ponieważ doręczenia przez e-PUAP mogły być realizowane ze skutkiem prawnym wyłącznie do 31 grudnia 2025 r.Organ podkreślił, że sporządzając ww. zawiadomienie skarżącego nr [...] z 19 lutego 2006 r., wziął pod uwagę m.in. "Stanowisko Ministerstwa Cyfryzacji w sprawie komunikacji elektronicznej podmiotów publicznych od 01.01.2026 roku", w którym jednoznacznie wskazano, że: "Aktualne brzmienie art. 63 § 1 zd. drugie k.p.a. zostało wprowadzone przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 czerwca 2022 roku o zmianie niektórych ustaw w celu automatyzacji załatwiania niektórych spraw przez Krajową Administrację Skarbową [Dz. U. poz. 1301 i 2707]. W brzmieniu uzasadnienia załączonego do rządowego projektu tej ustawy, przekazywanego Marszałkowi Sejmu RP [Druk sejmowy nr 2138], projektodawca (Minister Finansów] wyjaśnił potrzebę zmiany brzmienia omawianego przepisu następująco "Przepis art. 1 projektu przewiduje również zmianę art. 63 Kpa. W zdaniu drugim § 1 (...] jest konieczne wprowadzenie dodatkowego kanału służącego do składania pism do organów administracji publicznej, jakim jest m.in. e-Urząd Skarbowy. Pismo utrwalone w postaci elektronicznej można złożyć nie tylko na adres do doręczeń elektronicznych, ale również za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej [np. e-Urząd Skarbowy]. Celem zmian jest dostosowanie przepisów Kpa określających sposoby wnoszenia pism utrwalonych w postaci elektronicznych do zmian wprowadzonych w ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej. Zmiany zaproponowane w art. 63 Kpa stanowią ponadto odzwierciedlenie treści art. 3 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, który wyłącza stosowanie przepisów tej ustawy do przypadków wnoszenia korespondencji z wykorzystaniem innych niż adres do doręczeń elektronicznych rozwiązań techniczno-organizacyjnych.".Z powyższego wynikało, zdaniem organu, że celem projektodawcy było uzupełnienie art. 63 § 1 zd. drugie k.p.a. o dodatkowe wskazanie na możliwość wniesienia podania "również za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej", co miało to wykluczyć ewentualne wątpliwości w kwestii dopuszczalności wnoszenia podań z wykorzystaniem szczególnego rozwiązania organizacyjnotechnicznego, jakim jest ww. e-Urząd Skarbowy. Brzmienie art. 63 § 1 zd. drugie k.p.a. odnosiło się do ogólnego zbioru "systemów teleinformatycznych organów administracji publicznej". W takiej sytuacji dyskusyjną mogła być kwestia, czy i w jakim zakresie ten przepis odnosił się do możliwości zastosowania funkcjonalności ePUAPu. Jednocześnie organ podkreślił, że na gruncie cytowanych wyżej przepisów art 147 i 148 ustawy o doręczeniach elektronicznych, ustawodawca w sposób jednoznaczny: - przywołał i nazwał zarówno ePUAP, jak i konkretne funkcjonalności tego systemu, oraz - określił warunki i terminy, które muszą być uwzględnione, aby doręczenie dokumentu realizowane z wykorzystaniem tych funkcjonalności ePUAP było równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego. Organ zastrzegał, że doręczenie przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, zgodnie ustawą o doręczeniach elektronicznych, oznaczało doręczenie na adres do doręczeń elektronicznych, o którym jest mowa w art. 63 § 1 zd. drugie k.p.a A contrario z art. 147 ust 2 i 3 ustawy o doręczeniach elektronicznych wynikało, że w opisanych w tych przepisach przypadkach po 31 grudnia 2025 r., doręczenie przez ePUAP nie mogło być równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, tj. doręczeniem na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 63 § 1 zd. drugie k.p.a.Powyższe dotyczyło doręczenia korespondencji nadanej:1) przez osobę fizyczną lub podmiot niebędący podmiotem publicznym, będące użytkownikami konta w ePUAP, do podmiotu publicznego posiadającego elektroniczną skrzynkę podawczą na ePUAP, w ramach usługi udostępnianej w ePUAP,2) przez podmiot publiczny posiadający elektroniczną skrzynkę podawczą na ePUAP do osoby fizycznej lub podmiotu niebędącego podmiotem publicznym, o których mowa w art. 147 ust 2 ustawy o doręczeniach elektronicznych, nieposiadających adresu do doręczeń elektronicznych, jeżeli: a) korespondencja ta stanowi odpowiedź na podanie albo wniosek złożone w ramach usługi udostępnionej w ePUAP, albo b) ta osoba fizyczna lub ten podmiot wystąpiły do organu administracji publicznej o doręczenie korespondencji na konto w ePUAP.W konsekwencji można zatem było przyjąć, że po 31 grudnia 2025 r., mimo że technicznie możliwe było doręczenie dokumentów przez ePUAP, to wystawione urzędowe poświadczenie odbioru nie mogło być równoważne dowodowi doręczenia, o którym mowa w ustawie o doręczeniach elektronicznych. Oznaczało to, że chociaż dokument mógł zostać przesłany faktycznie przez ePUAP, ale odpowiednio osoba fizyczna/podmiot niepubliczny (art. 147 ust. 2 ustawy o doręczeniach elektronicznych) i podmiot publiczny (art. 147 ust 3 ustawy o doręczeniach elektronicznych) nie mógł dysponować prawnie wiążącym dowodem potwierdzającym, że doszło do doręczenia dokumentu, a w konsekwencji było np. możliwości skutecznego wniesienia podania.Wojewódzki Sąd Administracyjni w Krakowie zważył co następuje.Skarga była niedopuszczalna ponieważ skarżący formalnie nigdy nie wniósł skutecznie wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia z 18 sierpnia 2020 r. nr 28/2020/ZSK Komendanta Powiatowego Policji, o czym skutecznie został powiadomiony przez organ przed datą wniesienia skargi na bezczynność.Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a." sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. W uchwale tej przesądzono, że: "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a." .Orzekającym w niniejszej sprawie skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podziela powyższy pogląd prawny w całości.Jak wynika z twierdzeń organu, a także przedłożonych akt sprawy – wniosek skarżącego został załatwiony przez organ poprzez przesłanie mu zawiadomienia nr [...] z 19 lutego 2006 r., o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania z uwagi na nie właściwa formę wniesienia podania. W zawiadomieniu tym wskazano przepisy, które kwestie te regulowały (ww. art. 147 ust. 2 ustawy o doręczeniach elektronicznych), a nadto opisano prawidłowy sposób wniesienia podania (przez system-e-doręczenia lub za pośrednictwem operatora pocztowego).Sądowi znane jest orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące na konieczność wzywania o sposób prawidłowego wniesienia podania w przypadku przeslania pierwotnego wniosku za pośrednictwem e-PUAP, ale w rozpatrywanej sprawie organ przede wszystkim dopełnił najistotniejszego obowiązku tj. wskazał prawidłowy sposób wniesienia wniosku tj. albo za pośrednictwem systemu e-Doręczenia, albo korespondencji przesłanej za pośrednictwem operatora pocztowego. Podkreślić należy, że ewentualne wątpliwości co do prawidłowości interpretacji ww. art. 147 ust. 2 ustawy o doręczeniach elektronicznych nie miały w rozpatrywanym stanie faktycznym znaczenia ponieważ pismo skarżącego nie było wnoszone w toku postępowania odwoławczego (lub zażaleniowego), a więc w sytuacji gdy sposób liczenia terminu miałby znaczenie. Pismo skarżącego było kolejnym (z ponad kilkuset) pism dotyczących podejmowanych prób zwiększenia uposażenia emerytalnego.W tej sytuacji Sąd doszedł do wniosku, że organ skutecznie (pismo zostało doręczone przez Pocztę Polska – wyznaczonego operatora pocztowego) 24 lutego 2026 r. zakończył; postępowanie w sposób prawidłowy przed datą wniesienia skargi na bezczynność tj. 27 lutego 2026 r.Podkreślić nalezy, że zasady doręczania dokumentów drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP określały przepisy ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania oraz przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 180)., zwanego dalej "rozporządzeniem z 14 września 2011 r.", wydanego w wykonaniu delegacji zawartej w art. 16 ust. 3 ustawy o informatyzacji. Przepisy wymienionych aktów prawnych regulowały szczegółowe kwestie związane między innymi z wymogami urzędowego poświadczenia odbioru, a także wytworzenia urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD). Zgodnie z ustawą o doręczeniach elektronicznych usługa e-Doręczenia to usługa rejestrowanego doręczenia elektronicznego, która umożliwia wysyłanie i odbieranie korespondencji elektronicznie, ze skutkiem równoważnym z listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. Docelowo usługa e-Doręczenia ma zastąpić tradycyjną, papierową korespondencję urzędową, a także korespondencję przez e-PUAP. Jednakże art. 3 ust. 1 lit. d ustawy o doręczeniach elektronicznych stanowi, że ustawy nie stosuje się do doręczania korespondencji, jeżeli przepisy odrębne przewidują wnoszenie lub doręczanie korespondencji z wykorzystaniem innych niż adres do doręczeń elektronicznych rozwiązań techniczno-organizacyjnych, w szczególności na konta w systemach teleinformatycznych obsługujących postępowania sądowe lub do repozytoriów dokumentów. Takim przepisem jest m. in. art. 155 ust. 7 ustawy o doręczeniach elektronicznych dotyczący wymienionych tam: sądów, trybunałów, komorników, prokuratury, organów ścigania i Służby Więziennej tj. organów obowiązanych stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej dopiero od dnia 1 października 2029 r.. Jednakże przepis ten po pierwsze dotyczy leżącego po stronie ww. instytucji obowiązku utworzenia systemu e-Doręczenia, a na dodatek – organów policyjnych działających w charakterze organów ścigania. Natomiast w rozpatrywanej sprawie – korespondencja skarżącego miała związek z jego uprawnieniami pracowniczymi (okoliczności faktyczne mogące mieć wpływ na podwyższenie emerytury) – nie była więc prowadzona z organami policyjnymi występującymi w charakterze organów ścigania.Z tych to powodów Sąd uznał, że doręczone skarżącemu zawiadomienie nie naruszało prawa i kończyło skutecznie podjęte w sprawie czynności przed wniesieniem skargi na bezczynność.Sąd orzekł wiec jak na wstępie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a..