Postanowienie - III FSK 486/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 9 czerwca 2026
Teza
Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 października 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 284/25 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 3 lutego 2025 r. nr 2201-IEW.4123.64.2024/UP w przedmiocie odpowiedzialnoOdmówiono wstrzymania wykonania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 października 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 284/25 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 3 lutego 2025 r. nr 2201-IEW.4123.64.2024/UP w przedmiocie odpowiedzialno
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
nie uwzględniono wniosku
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
9 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jacek Pruszyński
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 1 października 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 284/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę D. M. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 3 lutego 2025 r., nr 2201-IEW.4123.64.2024/UP w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.W skardze kasacyjnej od ww. wyroku pełnomocnik skarżącego, na podstawie art. 63 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji w całości do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że autor skargi kasacyjnej zawarł w jej treści wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując jako jego podstawę prawną art. 63 § 3 p.p.s.a. Wskazana podstawa prawna jest jednak oczywiście błędna. Pomimo błędnego jej powołania, treść tego wniosku nie pozostawia wątpliwości co do jego przedmiotu i celu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że błędne oznaczenie podstawy prawnej żądania nie stoi na przeszkodzie jego merytorycznemu rozpoznaniu, jeżeli z treści pisma możliwe jest jednoznaczne ustalenie rzeczywistej woli strony. Z tych względów Sąd rozpoznał ww. wniosek jako złożony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. i według przesłanek określonych w tym przepisie.Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.Warunkiem wstrzymania decyzji jest spełnienie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wykazanie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. W sytuacji, gdy chodzi o akt administracyjny rodzący obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem wnioskodawcy, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na jego trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Rolą wnoszącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie.W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. W postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.W rozpatrywanej sprawie w treści skargi kasacyjnej nie zawarto uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do zastosowania środka ochrony jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W sprawie nie przedstawiono żadnych argumentów na poparcie wniosku, jak też dokumentów świadczących o sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego, które pozwoliłyby zweryfikować wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak już powyżej wskazano, to na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jej sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem skarżącego było więc przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Natomiast brak uzasadnienia złożonego wniosku skutkuje uznaniem, że skarżący w żaden sposób nie potwierdził wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.