Wyrok - II OSK 1923/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 9 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 941/24 w sprawie ze skargi Spółdzielni M. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium OdwoUchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 941/24 w sprawie ze skargi Spółdzielni M. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwo
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono wniosek
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
biegły
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
9 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Rząsa
Podstawa prawna
art. 107
kpa
art. 80
kpa
art. 145
ppsa
art. 153
ppsa
art. 183
ppsa
art. 134
ppsa
art. 141
ppsa
art. 188
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 22 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 941/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA w Łodzi") po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółdzielni M. w L. (dalej: "skarżąca", "Spółdzielnia") uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: "Kolegium", "skarżący kasacyjnie") z 25 października 2024 r. nr SKO.4150.656.2024 SKO.4150.652-653.2024 SKO.4150.647.2024 oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi (dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji") z 6 września 2024 r. nr DPRG-UA-VIII.1187.2024 oraz orzekł w przedmiocie kosztów postępowania sądowego. Kolegium, zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta, którym ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz urządzeń budowlanych, przewidzianej do realizacji w L. przy ul. [...], na działce nr [...] w obrębie [...].2. Zaskarżony wyrok został wydany w następującym stanie sprawy.2.1. Decyzją z 6 września 2024 r. Prezydent ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.2.2. Kolegium, po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni oraz pism wyrażających sprzeciw wobec inwestycji I. P., Ks. [...] A. K. i P. R., wskazaną na wstępie decyzją z 25 października 2024 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że inwestycja spełnia wszystkie warunki, o których w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Ustalenia w zakresie parametrów zabudowy wynikają z analizy urbanistycznej terenu, są należycie uzasadnione i nie burzą ładu przestrzennego w obszarze analizy. Projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami (art. 53 ust. 4 u.p.z.p.). Kolegium stwierdziło, że nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna precyzyjnie określać liczbę miejsc postojowych.2.3. W skardze Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenia przepisów k.p.a., w szczególności art. 7, 8, 10 oraz 77 k.p.a.2.4. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.2.5. WSA w Łodzi we wskazanym na wstępie wyroku z 22 maja 2025 r. uwzględnił skargę. Sąd nie podzielił poglądu organów w zakresie kontynuacji wszystkich parametrów kształtowania zabudowy w stosunku do zabudowy już istniejącej. Wskazał, że z § 5 rozporządzenia nie wynika możliwość obliczania wskaźnika powierzchni zabudowy odrębnie dla różnych kondygnacji. Istotne jest jaką powierzchnię terenu zajmie sporny obiekt obliczaną na poziomie parteru. Ani w analizie ani w decyzji nie wyjaśniono motywów odstąpienia od reguły ustalenia parametru na podstawie średniego wyniku. Kolegium odstąpiło również od reguły ustalenia parametru na podstawie średniego wyniku dla ustalenia wysokości projektowanej zabudowy. Sąd wskazał, że wyjątkowo, możliwe jest odstępstwo od tej reguły, które uzasadnione być winno wynikami sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). Taki stan prawny nie oznacza jednak, że parametry inwestycji, dla której ustalane są warunki zabudowy, mogą być określane przez odniesienie ich zawsze do wartości najwyższych (maksymalnych) występujących w obszarze analizowanym. Sąd podkreślił, że w aktach sprawy nie ma dowodu na okoliczność, iż dochowano wymogów przewidzianych w art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Pod projektem decyzji widnieje podpis architekt A. D., jednak pod analizą i jej wynikami wskazano, że sporządził, je inspektor P. K., bez oznaczenia jego uprawnień. Autorstwo urbanisty lub architekta powinno być zatem udokumentowane w aktach sprawy, gdyż niezachowanie obowiązku przewidzianego w tym przepisie jest naruszeniem prawa. WSA za bezzasadne uznał pozostałe zarzuty skargi.3. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Kolegium, zaskarżając go w całości, zarzucając:1) naruszenie prawa materialnego:a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1267; dalej: "p.u.s.a.") przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późniejszymi zmianami; dalej: "u.p.z.p.") w zw. z § 5 ust. 2 oraz § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania (Dz. U. nr 164 poz. 1588; dalej: "rozporządzenie");b) art. 61 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późniejszymi zmianami) w zw. z § 5 ust. 2 oraz § 4 ust. 4 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię polegająca na pominięciu, że istota sądowej kontroli legalności wskaźników nowej zabudowy nie sprowadza się do matematycznej poprawności osiągniętego wyniku, ale jej istotą jest ocena na ile dany wskaźnik pozostaje w zgodzie z zasadą kontynuacji, zaś w niniejszej kluczowe znaczenie ma to, że wyznaczone wskaźniki i parametry mieszczą się w zakresie wynikającym z analizy i zostały uzasadnione uwarunkowaniami urbanistycznymi i architektonicznymi w sąsiedztwie terenu inwestycji;c) art. 60 ust. 4 u.p.z.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż podpis urbanisty lub architekta pod projektem decyzji o warunkach zabudowy oraz pod analizą urbanistyczną jest niewystarczający bowiem dodatkowo w aktach sprawy powinien znajdować się dowód potwierdzający członkostwo takiej osoby w samorządzie urbanistów lub architektów w sytuacji, gdy ustawodawca powierzył urbaniście jedynie sporządzenie projektu decyzji, zaś to organ administracji publicznej ponosi odpowiedzialność za wydane rozstrzygnięcie, a ponadto tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy;d) art. 60 ust. 4 u.p.z.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż podpis urbanisty lub architekta pod projektem decyzji o warunkach zabudowy oraz pod analizą urbanistyczną jest niewystarczający bowiem dodatkowo w aktach sprawy powinien znajdować się dowód potwierdzający członkostwo takiej osoby w samorządzie urbanistów lub architektów w sytuacji, gdy przynależność danej osoby do samorządu urbanistów lub architektów może być zweryfikowana na każdym etapie postępowania, w tym przez sąd administracyjny, poprzez sprawdzenie czy dana osoba widnieje na liście jednego z w/w samorządów dostępnej powszechnie na stronach internetowych danego samorządu urbanistów lub architektów;2) naruszenie przepisów postępowania:a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późniejszymi zmianami) w zw. z § 5 ust. 2 oraz § 4 ust. 4 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię polegająca na pominięciu, że istota sądowej kontroli legalności wskaźników nowej zabudowy nie sprowadza się do matematycznej poprawności osiągniętego wyniku, ale jej istotą jest ocena na ile dany wskaźnik pozostaje w zgodzie z zasadą kontynuacji, zaś w niniejszej kluczowe znaczenie ma to, że wyznaczone wskaźniki i parametry mieszczą się w zakresie wynikającym z analizy i zostały uzasadnione uwarunkowaniami urbanistycznymi i architektonicznymi w sąsiedztwie terenu inwestycji;b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późniejszymi zmianami) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż podpis urbanisty lub architekta pod projektem decyzji o warunkach zabudowy oraz pod analizą urbanistyczną jest niewystarczający bowiem dodatkowo w aktach sprawy powinien znajdować się dowód potwierdzający członkostwo takiej osoby w samorządzie urbanistów lub architektów;c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm procesowych w stopniu uzasadniającym uchylenie ostatecznej decyzji, bowiem materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych rozstrzygnięć, natomiast istota sprowadza się do błędnej wykładni norm prawa materialnego;d) art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, brak oceny zebranego materiału dowodowego oraz ustalonego stanu faktycznego na dzień wydania zaskarżonej decyzji oraz brak wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania w odniesieniu do stanu prawnego.Na podstawie przywołanych zarzutów skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi; w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpatrzenia; orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, wobec zrzeczenia się prawa do rozprawy.4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.4.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ale nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty okazały się zasadne.4.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.4.3. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., w ramach których SKO w istocie kwestionuje kompetencję WSA do oceny analizy urbanistycznej. Przede wszystkim, obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego, wynikającym m. in. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 oraz art. 184 Konstytucji RP, jest zbadanie wszystkich aspektów legalności zaskarżonej decyzji, w tym tych dotyczących ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów. W tym kontekście należy przypomnieć, że wojewódzki sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej w trzech płaszczyznach: po pierwsze - oceny zgodności działania organu z prawem materialnym, po drugie - oceny dochowania przez organ wymaganej prawem procedury, po trzecie - oceny respektowania przez organ reguł ustrojowych (por. np. uchwała pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, pkt III.3, ONSAiWSA 2010/1/1). Tak szeroko zakreślony zakres kontroli legalności aktów administracyjnych sprawowanej przez wojewódzki sąd administracyjny spełnia standardy skutecznego środka prawnego wynikające z Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz Karty Praw Podstawowych EU (por. np. wyrok ETPCz z 4 października 2001 r., skarga nr 33776/96, Potocka przeciwko Polsce, pkt. 55 – 58 oraz J. Chlebny, Sądownictwo administracyjne w Polsce z perspektywy art. 47 KPP, EPS 2022, nr 10, s. 33). Od tak ukształtowanego zakresu kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego należy natomiast odróżnić zasady oceny poszczególnych dowodów, w tym dowodów wytworzonych z wykorzystaniem wiedzy specjalistycznej, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia.4.4. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów, wskazanych w tym przepisie albo zostało sporządzone w ten sposób, że nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia. Równocześnie należy podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (por. np. wyrok NSA z 5 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 2366/24, CBOSA). W szczególności okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy, po pierwsze, stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA w Łodzi zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Po drugie, na podstawie uzasadnienia tego wyroku można ustalić, czym kierował się WSA w Łodzi uwzględniając skargę. Spełniona została zatem podstawowa funkcja, jaką ma pełnić uzasadnienie wyroku (por. np. wyrok NSA z 29 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2905/20, CBOSA). Okoliczność, że w końcowej części uzasadnienia wyroku odwołano się tylko do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., a nie również m. in. do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., nie stanowiła istotnego naruszenia prawa.4.5. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Pożądanym standardem co do wymogów formalnych projektu decyzji o warunkach zabudowy powinno być zgromadzenie w aktach dokumentów potwierdzających spełnianie przez autora projektu decyzji jednego z wymagań kwalifikacyjnych przewidzianych w art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Trzeba równocześnie zauważyć, że obowiązujące przepisy nie przewidują wprost obowiązku złożenia własnoręcznego podpisu pod projektem decyzji, który znajduje się w aktach sprawy, jak również obowiązku dołączenia do akt zaświadczenia o kwalifikacjach autora analizy. Tym samym, w ramach swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), organ, a następnie sąd administracyjny, może uznać, że brak oryginalnego egzemplarza projektu decyzji podpisanego przez jej autora, podobnie jak brak kopii zaświadczenia kwalifikacyjnego, nie przesądzają jeszcze per se o wadliwości tych dokumentów skutkującej koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Decydujące znaczenie ma tu całościowa analiza akt administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 1435/21, wyrok NSA z 11 września 2024 r., sygn. akt II OSK 2420/22, wyrok NSA z 10 września 2025 r., sygn. akt II OSK 715/25, CBOSA). Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że z akt sprawy wynika, że projekt decyzji wraz z załącznikami został sporządzony przez architekt A. D., przy nazwisku której wskazano numer ewidencyjny odpowiedniej izby samorządu zawodowego. Na projekcie decyzji widniej również własnoręczny podpis tej osoby. Brak było uzasadnionych powodów do podważania prawdziwości oświadczenia tej osoby co do przynależności do odpowiedniego samorządu zawodowego wynikającego z podania numeru ewidencyjnego. Z kolei jeżeli chodzi o autorstwo analizy (inspektor P. K.), to kluczowe jest to, że wspomniana wyżej architekt zapoznała się i zweryfikowała tę analizę, czyniąc wynik analizy częścią projektu decyzji i przyjmując tym samym odpowiedzialność za rzetelność tego opracowania.4.6. Zasadny okazał się natomiast zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 5 ust. 2 oraz § 4 ust. 4 rozporządzenia WZ. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak było podstaw do zakwestionowania spornej analizy. Odnosząc się do tej kwestii należy przede wszystkim przypomnieć, że analiza urbanistyczna jest szczególnym opracowaniem specjalistycznym, zbliżonym do opinii biegłego, której zakwestionowanie jako dowodu mogącego stanowić podstawę ustaleń w danej sprawie, wymaga, co do zasady, wykazania, że zawarte w niej wnioski są oczywiście błędne lub nielogiczne (zob. art. 60 ust. 4 u.p.z.p.; por. np. wyrok NSA z 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 505/23, wyrok z 11 lutego 2026 r., sygn. akt II OSK 2184/23, CBOSA). Sytuacja taka nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Z punktu widzenia oceny legalności analizy urbanistycznej kluczowe natomiast jest to, czy jej wyniki dają się pogodzić z zasadą dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), interpretowaną i stosowaną przez pryzmat podstawowych zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego, tj. zasady ładu przestrzennego oraz zasady zrównoważonego rozwoju (art. 1 ust. 1 in fine u.p.z.p.). Przy czym, inaczej niż ma to miejsce w przypadku warunków technicznych stosowanych na etapie procesu budowlanego, ocena prawidłowości zastosowania wspomnianych podstawowych zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego z natury rzeczy pozostawia większą swobodę organom orzekającym w sprawie ustalenia warunków zabudowy, wynikającą już z samego ogólnego charakteru tych zasad. W rozpatrywanej sprawie, zarówno kwestia powierzchni zabudowy, jak i wysokości, ma oparcie w analizie, tj. w sąsiedztwie inwestycji występuje zabudowa o zbliżonych parametrach. Nie można zatem było uznać, że wnioski analizy są oczywiście błędne lub nielogiczne. Podkreślenia przy tym wymaga, że zabudowa na obszarze analizowanym ma charakter zróżnicowany co do parametrów urbanistycznych i architektonicznych, a tym samym mamy do czynienia z większą swobodą po stronie urbanisty. Nie stanowiło również istotnego naruszenia prawa odrębne określenie parametru powierzchni zabudowy dla parteru i pozostałej części budynku, albowiem również parametr dotyczący parteru (55 %) występuje na obszarze analizowanym. Pamiętać przy tym należy, że rozporządzenie WZ ma charakter wykonawczy i nie może modyfikować art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (por. np. wyrok NSA z 28 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1134/11, CBOSA).4.7. W pozostałym zakresie NSA podziela argumentację WSA w Łodzi wskazującą na bezzasadność skargi. Zastrzec równocześnie należy, w kontekście liczby miejsc parkingowych, że na etapie ustalania warunków zabudowy nie bada się, czy przyjęta w decyzji liczba tych miejsc będzie możliwa do zrealizowania z przyczyn technicznych. Tego rodzaju okoliczność będzie badana dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę (por. np. wyrok NSA z 6 marca 2024 r., sygn. akt II OSK 2807/22, wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 761/16, CBOSA). Ponadto, bezzasadne okazały się również zarzuty niezgodności zaskarżonej decyzji ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W świetle utrwalonego orzecznictwa NSA, w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o warunkach zabudowy nie mają jakiegokolwiek znaczenia postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (por. np. wyroki NSA: z 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1294/07; z 15 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3075/14; z 29 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2576/14; 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 346/18; z 29 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2676/19; z 13 lutego 2024 r., II OSK 2311/22, z 28 kwietnia 2026 r., II OSK 140/24 - CBOSA).4.8. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylono zaskarżony wyrok, a na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę.4.9. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a..