sygn. III OSK 216/25 9 czerwca 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - III OSK 216/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 9 czerwca 2026

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Straży Granicznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 2112/23 w sprawie ze skargi E.C. na decyzję Komendanta Głównego Straży GranicznejOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Straży Granicznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 2112/23 w sprawie ze skargi E.C. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS biegły apelujący / skarżący
Data orzeczenia 9 czerwca 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Hanna Knysiak - Sudyka
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Straży Granicznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 2112/23 w sprawie ze skargi E.C. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 25 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zachowania prawa do 100% uposażenia zasadniczego za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Komendanta Głównego Straży Granicznej na rzecz E.C. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 czerwca 2024 r., II SA/Wa 2112/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E.C. (dalej: "skarżąca") na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej (dalej: "organ drugiej instancji") z 25 sierpnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zachowania prawa do 100% uposażenia zasadniczego za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej (dalej: "organ pierwszej instancji") z 2 czerwca 2023 r., nr [...].Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Wnioskiem z 25 kwietnia 2023 r. skarżąca, powołując się na protokół powypadkowy z 10 lipca 2019 r. oraz przebywanie na zwolnieniu lekarskim związanym z wypadkiem w pracy, zwróciła się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej o niedokonywanie potrąceń z uposażenia przysługującego jej za okres zwolnienia lekarskiego od 25 kwietnia 2023 r. do 27 maja 2023 r., jako zwolnienia pozostającego w związku z leczeniem następstw po urazie stawu skokowego, którego doznała w wyniku wypadku w służbie [...] maja 2019 r. i wypłatę uposażenia w wysokości 100% świadczenia.Decyzją z 2 czerwca 2023 r. nr [...] Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2023 poz. 775) dalej: "k.p.a." oraz art. 125b ust. 1 w związku z art. 125b ust. 5 pkt 1 ustawy 12 października 1990 roku o Straży Granicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 1061 z późn. zm.) dalej: "ustawa o SG", odmówił skarżącej zachowania prawa do 100% uposażenia zasadniczego za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim od 25 kwietnia 2023 r. do 27 maja 2023 r.W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że po wypadku w służbie, który miał miejsce [...] maja 2019 r., skarżąca nie przebywała na zwolnieniu lekarskim i powróciła do służby. Na pierwsze zwolnienie w związku z wypadkiem udała się po [...] dniach od wypadku - od 23 lipca 2019 r. do 2 sierpnia 2019 r.Kolejne okresy nieobecności skarżącej w służbie z powodu częściowej niezdolności do pracy to okresy: 30-31 października 2019 r.; 13 grudnia 2019 r. - 31 stycznia 2020 r. (50 dni); 12-13 marca 2020 r.; 6-19 czerwca 2020 r. (14 dni); 29 lipca - 7 sierpnia 2020 r. (10 dni); 17-21 sierpnia 2020 r. (5 dni); 16 października - 6 listopada 2020 r. (22 dni); 18 marca - 9 kwietnia 2021 r. (23 dni); 1 lipca - 16 lipca 2021 r. (16 dni); 6 lipca - 22 września 2021 r. (59 dni); 3 września 2021 r. - 15 kwietnia 2022 r. (205 dni - ciąża); 16 kwietnia 2022 r.- 14 października 2022 r.); 182 dni - urlop macierzyński i rodzicielski - razem 387 dni. Od 17 października 2022 r. do dnia wydania decyzji skarżąca przebywała na kolejnych zwolnieniach lekarskich, przy czym od 17 października 2022 r. do 2 listopada 2022 r. oraz od 3 listopada 2022 r. do 4 grudnia 2022 r. (49 dni), zwolnienia lekarskie były wystawione z przerwą powyżej 60 dni od ostatniego zwolnienia na jednostkę chorobową związaną z wypadkiem w służbie, w związku z czym lekarz nie miał możliwości oznaczenia ich kodem literowym lit. "A", jako zwolnienia kontynuującego leczenie jednostki chorobowej rozpoczętej po wypadku w dniu [...] maja 2019 r. Kolejne zwolnienie lekarskie od 5 grudnia 2022 r. do 16 grudnia 2022 r. (12 dni) było opatrzone kodem literowym lit. "A", (tj. od 17 grudnia 2022 r. do 24 stycznia 2023 r., od 25 stycznia 2023 r. do 21 lutego 2023 r., od 22 lutego do 28 marca 2023 r., od 29 marca 2023 r. do 24 kwietnia 2023 r. oraz od 25 kwietnia 2023 r. do 27 maja 2023 r.).Organ pierwszej instancji wskazał, że orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej z 3 lutego 2021 r., nr [...] skarżącej orzeczono 4% uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem w służbie. Zgodnie z obowiązującym w tym zakresie przepisem § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 921), dalej: "rozporządzeniem", ustalenie stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza następuje według stanu jego zdrowia z dnia ustalenia stopnia uszczerbku, po zakończeniu leczenia. Tak więc wszelkie zwolnienia lekarskie wystawiane po tym fakcie nie mogły być i nie były wydawane z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby lecz co najwyżej z powodu dolegliwości zaistniałych po zakończeniu leczenia wywołanego wypadkiem, nie było więc podstaw do wypłaty uposażenia w żądanej przez skarżącą wysokości - 100% uposażenia.Ponadto w wyniku badania kontrolnego (przeprowadzonego w trybie art. 75c ust. 6 ustawy SG wydane zostało wobec funkcjonariuszki orzeczenie nr [...]. z 13 lutego 2020 r., stwierdzające zdolność ww. do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym.Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wskazał, że w sprawie tożsamego wniosku z 29 stycznia 2023 r. funkcjonariuszka złożyła zaświadczenie lekarskie o związku niezdolności do pracy z chorobą zawodową/wypadkiem ZAS-7 wystawione w [...] S.A. [...] - Poradnia chirurgii urazowo-ortopedycznej w [...], a następnie wynik konsultacji ortopedycznej z 24 stycznia 2023 r. ("stan po licznych urazach skrętnych stawu skokowego P.", "Pierwszy uraz [...].05.2019 r. (wypadek w pracy; "Kolejne incydenty skręcenia stawu skokowego są w ścisłym związku z ww. urazem"), zaświadczenie lekarskie z 16 grudnia 2022 r. (gdzie ten sam lekarz stwierdził "uraz skrętny stawu skokowego prawego v. 2019 i kilka ponownych później"; "Obecnie niestabilność, ból, okresowe obrzęki, MR LATFL, CFL.RTG kontrolne"; "Kwalifikacja do leczenia operacyjnego: Rekonstrukcja ATFL") oraz zaświadczenie lekarskie o związku niezdolności do pracy z chorobą zawodową (wypadkiem). Ustalił, że pomiędzy kolejnymi zwolnieniami lekarskimi wystawionymi z ww. powodów od dnia wypadku były przerwy ponad 60 dni. Stan faktyczny pozwala na stwierdzenie, że obecna niezdolność do pracy jest spowodowana kolejnym wypadkiem skręcenia.Przytaczając treść przepisów obowiązujących w spornej kwestii (art. 125b ust. 5 pkt 1, art. 125b ust. 1, art. 125f ust. 1-3, art. 125c ustawy o SG oraz art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 1732 ze zm., dalej: "ustawa o świadczeniach pieniężnych") dotyczących zasad wypłaty i ustalania wysokości uposażenia za zwolnienie lekarskie, w tym w związku z wypadkiem w służbie oraz sposobu złożenia i wypełnienia zaświadczeń lekarskich organ pierwszej instancji wywiódł, że w treści zaświadczenia lekarskiego, zawsze wskazywane są m.in. informacje o okolicznościach mających wpływ na prawo do zasiłku chorobowego lub jego wysokość (zgodnie z art. 7 pkt 2, art. 8, art. 9 ust. 2, art. 11 ust. 2 pkt 1 i art. 16), podane z zastosowaniem kodów literowych, o których mowa w art. 57 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych), przy czym zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych niezdolność do pracy powstałą po przerwie nieprzekraczającej 60 dni - spowodowaną tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą oznacza się kodem A. Na podstawie ww. kodu organ dokonuje oceny, czy zwolnienie lekarskie pozostaje w związku z tą samą chorobą, która spowodowała uprzednią niezdolność do pracy, o ile pomiędzy nimi nie upłynęło więcej niż 60 dni. Po upływie tego terminu, lekarz nie może oznaczyć zwolnienia lekarskiego kodem A.W ocenie organu pierwszej instancji w sprawie skarżącej przerwy pomiędzy zwolnieniami były dłuższe niż 60 dni. Termin ten był przekraczany kilkakrotnie. Powstałe urazy wynikały nie z wypadku w służbie [...] maja 2019 r., a następnych urazów (skręceń), które powstały później. Kod A nie odnosił się więc do wypadku w służbie, tylko późniejszych urazów.Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w przypadku funkcjonariusza, który uległ wypadkowi w służbie i po zakończeniu leczenia (w związku z którym przebywał na zwolnieniu lekarskim) powrócił do służby, a następnie ponownie udał się na zwolnienie lekarskie, kwestię czy kolejna niezdolność do służby z powodu choroby może być uznana za konsekwencję wypadku rozstrzyga zaświadczenie lekarskie. Przy czym wymóg oznaczenia zwolnienia kodem A (zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych), czyli kodem stwierdzającym okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej tą samą chorobą może być oceniony tylko zgodnie z jego zapisem (tj. art. 9 ust 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych), bowiem dopiero taki zapis wskazuje, że zwolnienie lekarskie pozostaje w związku z tą samą chorobą będącą konsekwencją wypadku, która spowodowała uprzednią niezdolność do służby i pomiędzy nimi nie upłynęło więcej niż 60 dni.Skoro jednak w sprawie skarżącej przerwy pomiędzy zwolnieniami lekarskimi przekroczyły 60 dni, lekarz nie mógł opatrzyć zwolnienia odpowiednim kodem – kodem A. Brak takiego zapisu w zaświadczeniach lekarskich przedkładanych przez funkcjonariuszy pozwala na domniemanie, że choroba nie ma związku z poprzednią - wynikającą bezpośrednio z wypadku. Wystawienie zwolnienia lekarskiego po upływie 60 dniowej przerwy i opatrzenie kolejnych zwolnień kodem A nie dowodzi, że zwolnienie ma związek z wypadkiem w służbie, a jedynie jest kontynuacją stanów chorobowych rozpoczętych po tej przerwie. Ostateczna ocena, czy upłynął termin 60- dniowy jest oceną prawną, nie należy do lekarza orzecznika.Organ pierwszej instancji stwierdził, że zakwalifikowanie każdego zwolnienia lekarskiego jako konsekwencji wypadku mającego miejsce wiele lat wcześniej pozwalałoby na otrzymywanie 100 % uposażenia podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim bez ograniczeń czasowych. Dlatego istotny jest czas trwania przerwy pomiędzy wypadkiem a zwolnieniem, która - jeżeli jest względnie długa - może wskazywać na zakończenie procesu chorobowego, a nowa niezdolność do pracy z powodu tej samej choroby jest już traktowana jako efekt nowego procesu chorobowego. Ostatecznie ocenił, że złożone przez skarżącą zaświadczenie lekarskie za okres od 25 kwietnia 2023 r. do 27 maja 2023 r. nie jest zwolnieniem z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, jak również nie pozostaje w ciągu zwolnień lekarskich opatrzonych kodem literowym A.Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie.Zaskarżoną decyzją z 25 sierpnia 2023 r., nr [...] Komendant Główny Straży Granicznej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 125b ust. 1 i 5 pkt 1 ustawy SG, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.Odnosząc się do meritum sprawy organ odwoławczy podał, że od 17 października 2022 r. do daty wydania zaskarżonej decyzji skarżąca nieprzerwanie przebywa na zwolnieniach lekarskich. Zwolnienia lekarskie za okresy: od 17 października 2022 r. do 2 listopada 2022 r. oraz od 3 listopada 2022 r. do 4 grudnia 2022 r. (łącznie 49 dni), były wystawione z przerwą powyżej 60 dni od ostatniego zwolnienia wystawionego na jednostkę chorobową związanej z wypadkiem w służbie, który wystąpił [...] maja 2019 r. Dlatego lekarz nie miał możliwości oznaczenia ww. zwolnień kodem literowym A jako zwolnień wystawionych z tytułu kontynuacji leczenia jednostki chorobowej rozpoczętej po wypadku w służbie z [...] maja 2019 r. Dopiero kolejne zwolnienie lekarskie, obejmujące okres od 5 do 16 grudnia 2022 r. (12 dni) i następne od 17 grudnia 2022 r. do 24 stycznia 2023 r., od 25 stycznia 2023 r. do 21 lutego 2023 r., od 22 lutego 2023 r. do 28 marca 2023 r., od 29 marca 2023 r. do 24 kwietnia 2023 r. oraz od 25 kwietnia 2023 r. do 27 maja 2023 r., zostały opatrzone kodem literowym A. Oznaczenie ww. zaświadczeń lekarskich kodem literowym oznaczało kontynuację jednostki chorobowej rozpoczętej 17 października 2022 r. (data pierwszego zwolnienia lekarskiego wystawionego po przerwie przekraczającej 60 dni). Właściwie więc ocenił organ pierwszej instancji, że zwolnienie lekarskie skarżącej za okres od 25 kwietnia 2023 r. do 27 maja 2023 r. nie pozostało w związku z wypadkiem w służbie z [...] maja 2019 r.Zdaniem organu odwoławczego wydane wobec skarżącej przez Poradnię Badań Profilaktycznych [...] OSG w [...] orzeczenie lekarskie nr [...] z 13 lutego 2020 r. stwierdzające, że wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych ww. jest zdolna do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym oraz przez Rejonową Komisję Lekarską w [...] nr [...] z 3 lutego 2021 r. orzekające uszczerbek na zdrowiu wskutek wypadku w służbie potwierdzają, że proces leczenia po ww. wypadku w służbie został zakończony. Powyższe skutkuje uznaniem, że wydane po zakończeniu leczenia zwolnienia lekarskie (w tym za okres od 25 kwietnia 2023 r. do 27 maja 2023 r.) nie mogły być i nie były wydawane z powodu wypadku z [...] maja 2019 r. pozostającego w związku z pełnieniem służby lecz co najwyżej z powodu dolegliwości zaistniałych po zakończeniu leczenia wywołanego tym wypadkiem. Tym samym zwolnienia te - jako niespełniające dyspozycji art. 125b ust. 5 pkt 1 ustawy SG, nie uzasadniają zachowania przez skarżącą prawa do świadczenia w wysokości 100% uposażenia.Organ odwoławczy zauważył, że skarżąca sama przedstawiła dokumenty potwierdzające wystąpienie kolejnych urazów, które nie miały związku ze służbą, zatem przebywanie na zwolnieniu lekarskim w związku z tymi urazami, uzasadnia obniżenie uposażenia, co jest zgodne z interesem społecznym. Uznał, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w niniejszej sprawie jest zbędne, ponieważ okoliczność, dla której został on powołany przez stronę jest wykazana w zaświadczeniach lekarskich załączonych do wniosku z 20 grudnia 2022 r. poprzez występujące tam wpisy o związku zwolnienia z wypadkiem w służbie. Odnosząc się natomiast do żądania przyznania odsetek stwierdził, że skoro brak było postaw do wyrównania uposażenia skarżącej to tym samym brak jest postaw do wypłaty odsetek.Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przywołanym na wstępie wyrokiem, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2026 r., poz. 143) dalej: "p.p.s.a.", uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z 2 czerwca 2023 r. nr [...].Uzasadniając swoje stanowisko, Sąd pierwszej instancji wskazał, że spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy prawa funkcjonariusza do podwyższonego, 100% uposażenia za okres niezdolności do służby, która zdaniem skarżącej jest konsekwencją wypadku, któremu uległa w związku z pełnieniem służby.Podstawę prawną podwyższonego uposażenia chorobowego w tej sprawie stanowi, jak słusznie wskazał organ, art. 121 b ust. 5 pkt 1 ustawy o SG.Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w przypadku ww. podstawy prawnej istotnym pozostaje jedynie związek pomiędzy wypadkiem, z powodu którego funkcjonariuszowi udzielono zwolnienia lekarskiego, a pełnioną służbą. Jak stanowi art. 125c ust. 1 ustawy o SG, okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6.Zdaniem WSA niezależnie od tego, czy okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z ww. art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy o świadczeniach pieniężnych, czy też wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w ww. art. 55a ust. 6 ustawy o świadczeniach pieniężnych, zawsze wskazywane są w ich treści m.in. informacje o okolicznościach mających wpływ na prawo do zasiłku chorobowego lub jego wysokość - zgodnie z art. 7 pkt 2 (choroba zakaźna), art. 8 (okres zasiłkowy), art. 9 ust. 2 (okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej tą samą chorobą), art. 11 ust. 2 pkt 1 (ciąża) i art. 16 (nadużycie alkoholu), podane z zastosowaniem kodów literowych, o których mowa w art. 57 ust. 1 ustawy (art. 55 ust. 3 pkt 6 ustawy o świadczeniach pieniężnych), przy czym zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych, niezdolność do pracy powstałą po przerwie nieprzekraczającej 60 dni - spowodowaną tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą oznacza się kodem A.W ocenie WSA z powyższych względów słusznie organ podniósł, że na podstawie ww. kodu - co do zasady - możliwa jest ocena czy dane zwolnienie lekarskie było konsekwencją wypadku doznanego w służbie.Jednocześnie WSA podkreślił, że kod A wskazany może być na zwolnieniu lekarskim jedynie w razie niezdolności do pracy powstałej po przerwie nieprzekraczającej 60 dni - spowodowanej tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą. W rozpoznawanej sprawie taka "przerwa" przekracza 60 dni, a zatem wskazane oznaczenie (kod A) nie mogło znaleźć się na pierwszym zwolnieniu tj. za okres od 17 października 2022 r. do 2 listopada 2022 r.W takiej sytuacji w ocenie Sądu Wojewódzkiego, przedmiotem badania w sprawie o wyrównanie uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w związku z wypadkiem w służbie, nie jest samo zwolnienie lekarskie, ale jego związek z wypadkiem podczas pełnienia służby (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2022 r. III OSK 1197/21). Wskazana wyżej "przerwa" nie dyskwalifikuje, zdaniem Sądu, skarżącej od skutecznego ubiegania się o wyrównanie uposażenia. Należy bowiem uwzględnić uwarunkowania konkretnego przypadku i realia panujące w służbie zdrowia.Sąd pierwszej instancji podkreślił również, iż organ powołał się na orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej z 3 lutego 2021 r., nr [...], w którym orzeczono 4% uszczerbku na zdrowiu skarżącej spowodowanego wypadkiem w służbie. Organ oparł się na § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa i uznał, że wszelkie zwolnienia lekarskie wystawiane po tym fakcie - tj. jak przyjął po zakończeniu leczenia - nie mogły być i nie były wydawane z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby lecz co najwyżej z powodu dolegliwości zaistniałych po zakończeniu leczenia wywołanego wypadkiem, nie było więc podstaw do wypłaty uposażenia w żądanej przez skarżącą wysokości - 100% uposażenia.Tymczasem z akt sprawy wynika, że 16 grudnia 2022 r., a więc niemal 2 lata po wydaniu orzeczenia z 3 lutego 2021 r. lekarz Poradni Ortopedycznej Szpitala Specjalistycznego w [...] , wydał zaświadczenie, iż "Niestabilność przednio-boczna stawu skokowego P. ZUS ZLA pacjentki za okres od 05.12.2022 do 24.01.2023 jest związane z wypadkiem w pracy z dnia [...].05.2019. pacjentka została zakwalifikowana do leczenia operacyjnego".Również dokumentacja wystawiona w [...] S.A. [...] - Poradnia chirurgii urazowo-ortopedycznej w [...] wskazują, że zwolnienie lekarskie za okres 5-16 grudnia 2022 r. ma związek z wypadkiem w pracy z [...] maja 2019 r. (Konsultacja ortopedyczna z 6 grudnia 2022 r.).Zdaniem WSA w Warszawie organ nie dostrzega też twierdzeń lekarza specjalisty (Konsultacja ortopedyczna z 24 stycznia 2023 r.), że kolejne incydenty skręcenia stawu skokowego są w ścisłym związku z urazem z [...] maja 2019 r., a zwolnienie lekarskie z okresu 25 stycznia 2023 r. - 21 luty 2023 r. jest związane z wypadkiem w pracy z [...] maja 2019 r.Organ zupełnie pominął również zaświadczenie lekarskie ZAS-7 z 24 kwietnia 2023 r., w którym wyraźnie wskazano, że niezdolność skarżącej do pracy w okresie 25 kwietnia - 27 maja 2023 r. jest następstwem wypadku przy pracy z [...] maja 2019 r.W ocenie Sądu pierwszej instancji twierdzenia organu o zakończeniu leczenia nie znajdują zatem potwierdzenia w zgromadzonych aktach sprawy. Organ ustalając taką okoliczność kierował się jedynie treścią ww. § 7 rozporządzenia, przy czym powołał się na dokumentację, która najprawdopodobniej znajduje się w aktach innej sprawy (w decyzji organu pierwszej instancji posłużono się sformułowaniem "w sprawie tożsamego wniosku z dnia 29 stycznia 2023 r.").W ocenie Sądu Wojewódzkiego, organ nie poczynił w tej sprawie właściwych ustaleń, nie ocenił czy skarżąca w okresie 25 kwietnia 2023 r. - 27 maja 2023 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim z powodu wypadku powstającego w związku z pełnieniem służby, nie dokonał oceny zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego. Było to efektem dokonania po pierwsze błędnej wykładni art. 121 b ust. 5 pkt 1 ustawy o SG, a następnie naruszeniem przepisów postępowania.Z powyższych względów Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z 2 czerwca 2023 r. wydane zostały z naruszeniem art. 121 b ust. 5 pkt 1 ustawy o SG oraz art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1 k.p.a., art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co skutkować musi ich uchyleniem.Ponownie rozpoznając sprawę, organ winien dokonać oceny, czy zwolnienie lekarskie obejmujące okres, w których skarżąca była zwolniona od służby, a za które ubiega się o wyrównanie uposażenia, był konsekwencją kontuzji, której skarżąca uległa w dniu [...] maja 2019 r., a która została uznana za wypadek pozostający w związku ze służbą, w wyniku którego skarżąca doznała 4% uszczerbku na zdrowiu. Organ dokona takiej oceny na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Od dokonania tej oceny uzależnione jest z kolei stwierdzenie, czy skarżącej przysługuje za okresy zwolnienia 80%, czy też 100% uposażenia.Od powyższego wyroku organ odwoławczy wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości.Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:- art. 3 § 1 p.p.s.a. - poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. - polegające na nierozpoznaniu i nie dokonaniu oceny prawnej stanowiska organów Straży Granicznej,- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy organy Straży Granicznej wykazały, iż skargę należało oddalić.Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie organ zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 125b ust. 5 pkt 1 ustawy o SG i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa (Dz. U. poz. 921), który nie został zastosowany, chociaż powinien być zastosowany ze względu na ustalenia stanu faktycznego, a następnie poprzez niedokonanie wykładni tego przepisu.Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie skarżący kasacyjnie oświadczył, iż zrzeka się rozprawy.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie, na podstawie art. 204 p.p.s.a. od Komendanta Głównego Straży Granicznej w Warszawie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.Jednocześnie, skarżąca oświadczyła, iż nie wnosi o rozpoznanie skargi na rozprawie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.Stopień skuteczności skargi kasacyjnej zależy od stopnia precyzji określenia jej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej wyznacza bowiem zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, które przepisy prawa materialnego, i w jaki sposób, zostały naruszone, oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone, i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych.Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Sąd rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym.Zarzuty zgłoszone w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.Przepis art. 3 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy, określając w sposób najbardziej ogólny i generalny zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Zawarte w nim unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem: do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało.Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu.W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. został powiązany z art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie organ upatruje naruszenia tego przepisu w "nierozpoznaniu i nie dokonaniu oceny prawnej stanowiska organów Straży Granicznej".Wyjaśnić zatem należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, jak i niemożliwe jest także kwestionowanie stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest zatem jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżącej zasługiwała w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Szczegółowo przeanalizował stanowisko organu, określając w czym upatruje jego nieprawidłowości. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. To, że skarżący kasacyjnie nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku (por. wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., I OSK 1451/11). Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.Chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak m.in. art. 145 § 1 i art. 151 p.p.s.a., mają charakter ogólny (blankietowy) i wynikowy. Są przepisami procesowymi normującymi sposób rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji odpowiednio prawa materialnego i przepisów postępowania, o ile naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Zatem zarzuty naruszenia tychże przepisów są zasadne wtedy, gdy sąd wyda innej treści rozstrzygnięcie, nieznane normie prawnej w nich zawartej, a także wówczas, gdy sąd wadliwie uzna legalność zaskarżonego aktu i oddali skargę od niezgodnego z prawem aktu, bądź błędnie uwzględni skargę od aktu odpowiadającego prawu. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia któregoś z powyższych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia omawianych przepisów. Jeśli z wyroku wynika, że sąd pierwszej instancji ocenił, że zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu, to nie można sądowi uchylającemu zaskarżoną decyzję zarzucić naruszenia przepisu, który dawał podstawę do takiego działania, gdyż takie rozstrzygnięcie jest właśnie zgodne z dyspozycją mającej zastosowanie w sprawie normy prawnej (por. wyroki NSA z: 1 września 2011 r., I OSK 1499/10, 12 czerwca 2015 r., I OSK 2409/14). Naruszenie wymienionych wyżej przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym. Takie przepisy w ramach omawianego zarzutu nie zostały wskazane.Nadto zważyć należy, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. zawierają przeciwstawne normy wynikowe, alternatywnie regulujące sposób rozstrzygnięcia sporu przez sąd wojewódzki. Nie mogą one tym samym stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ani tym bardziej - jako przepisy określające przeciwne formy rozstrzygnięcia - być stawiane jako pozostające w związku.W ramach zarzutów naruszenia przepisów postepowania skarżący kasacyjnie organ w żaden sposób nie podważył dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny co do niekompletności ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie przez organ.Bezskuteczność zarzutów naruszenia przepisów postępowania oznacza, że podstawą oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie (lub brak zastosowania), jest stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia.Zarzut naruszenia prawa materialnego został sformułowany w sposób utrudniający zrozumienie jego istoty. Z jednej strony skarżący kasacyjnie zarzuca, że Sąd pierwszej instancji nie zastosował art. 125 b ust. 5 pkt 1 ustawy o SG, z drugiej, że Sąd powołał ten przepis ale nie dokonał jednak jego wykładni.Zważyć zatem należy, że WSA w Warszawie w sposób jednoznaczny wskazał, że wydane w sprawie decyzje zostały podjęte z naruszeniem tego przepisu, który stanowił podstawę prawną zaskarżonej decyzji, jak i decyzji utrzymanej nią w mocy. Sąd wyjaśnił również, jak przepis ten winien być rozumiany, oceniając, że jego wykładnia dokonana przez organ była błędna i uznał, że w sprawie nie zostały poczynione pełne ustalenia faktyczne, wobec czego orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. To stanowisko Sądu w skardze kasacyjnej nie zostało w jakikolwiek sposób podważone. Skarżący kasacyjnie organ nie wskazał dlaczego interpretacja powyższego przepisu przyjęta przez Sąd pierwszej instancji była niewłaściwa. Nie wyjaśnił również dlaczego w sprawie miałby znaleźć zastosowanie, i to w pierwszej kolejności § 4 rozporządzenia w sprawie ustalenia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa. Nie jest zatem możliwe odniesienie się do tak sformułowanego zarzutu, który nadto nie został rozwinięty i doprecyzowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjna oddalił. O kosztach postepowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a.Sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.., przeprowadzenia rozprawy.