Wyrok - III OSK 317/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 9 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Artur Kuś Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 października 2024 r. r., sygn. akt II SA/Gd 370/24 w sprawie ze skargi A.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2024 r., nOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Artur Kuś Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 października 2024 r. r., sygn. akt II SA/Gd 370/24 w sprawie ze skargi A.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2024 r., n
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
nieustalone
Kwota główna
10.000 zł · grzywna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
9 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Artur Kuś
Podstawa prawna
art. 138
kpa
art. 77
kpa
art. 80
kpa
art. 107
kpa
art. 126
kpa
art. 183
ppsa
art. 189
ppsa
art. 145
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej "WSA w Gdańsku", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 2 października 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 370/24, oddalił skargę A.J. (dalej "skarżąca") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") z [...] stycznia 2024 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom.Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.Decyzją Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt, "organ I instancji") z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], nałożono na skarżącą obowiązek wykonania na działce nr [...] w [...] urządzeń zapobiegających szkodom na działce nr [...], z odprowadzeniem zebranej wody opadowej lub roztopowej do kanalizacji deszczowej będącej własnością Gminy [...], zlokalizowanej na działce nr [...] lub na działce nr [...] w [...], w terminie do dnia 30 czerwca 2021 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Kolegium z [...] grudnia 2020 r., a skarga skarżącej od decyzji organu odwoławczego została oddalona wyrokiem WSA w Gdańsku z 28 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 213/21.Wobec ustalenia, że nałożony decyzją obowiązek nie został wykonany Wójt skierował [...] stycznia 2022 r. do skarżącej upomnienie. Następnie, na podstawie tytułu wykonawczego z [...] marca 2022 r., nr [...], wszczął wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne. Postanowieniem z [...] marca 2022 r. nałożył na skarżącą grzywnę w wysokości [...] zł, w celu przymuszenia do wykonania ww. obowiązku określonego w tytule wykonawczym oraz wezwał, na podstawie art. 122 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm., dalej "u.p.e.a."), ponownie do jego wykonania w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia. Z uwagi, że nałożony obowiązek o charakterze niepieniężnym nadal nie został w oznaczonym terminie przez zobowiązaną wykonany, organ egzekucyjny postanowieniem z [...] kwietnia 2022 r. ponownie nałożył grzywnę w tej samej wysokości w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Kolejno w toku postępowania egzekucyjnego skarżąca [...] kwietnia 2022 r. złożyła wniosek o umorzenie ww. postanowienia z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Jako podstawę prawną żądania podała art. 59 u.p.e.a. Zdaniem skarżącej potencjalny problem niekontrolowanego spływu wód opadowych na nieruchomości znajdujące się w sąsiedztwie działki nr [...] został skutecznie rozwiązany poprzez zlokalizowanie, w najniżej linii terenu, ogrodzenia w postaci płyty betonowej o wysokości max 2,00 m, co zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm., dalej "Prawo budowlane") nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę ani zgłoszenia odpowiedniemu organowi administracji budowlanej. Według skarżącej wody opadowe z terenu działki nr [...] są całkowicie zagospodarowane w obrębie nieruchomości, co jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania terenu (Karta terenu nr [...]): "dopuszczone jest odprowadzenie wód opadowych, m.in. do zbiorników retencyjnych oraz do dołów chłonnych (uwzględniając warunki gruntowo-wodne)". W opinii strony, nałożony obowiązek został wykonany, a działania organu administracji i próba zmuszenia strony do wykonania prac, które są całkowicie zbyteczne z uwagi na nieistnienie problemu niekontrolowanego spływu wód opadowych, jest pozbawione racjonalnych podstaw, a dalsze postępowanie bezprzedmiotowe.Wójt postanowieniem z [...] maja 2022 r., nr [...], odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, uznając, że nie zaistniały przesłanki wynikające z art. 59 § 1 u.p.e.a., warunkujące umorzenie tego postępowania.Postanowieniem z [...] czerwca 2022 r. Wójt nałożył na skarżącą kolejną grzywnę w kwocie [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, określonego w tytule wykonawczym nr [...] z [...] marca 2022 r. Jednocześnie wezwał do uiszczenia grzywny. Wójt wezwał także ponownie do wykonania obowiązku wskazanego w ww. tytule wykonawczym informując, że w przypadku niewykonania obowiązku będą nakładane dalsze grzywny, lub zostaną zastosowane inne środki egzekucyjne. Postanowieniem z [...] września 2022 r. organ ponownie nałożył grzywnę w wysokości [...] zł i ponownie wezwał do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym.Postanowieniem z [...] lutego 2023 r. Wójt nałożył na skarżącą grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, określonego w tytule wykonawczym nr [...] z [...] marca 2022 r., ustalając także opłatę za czynności egzekucyjne. Wezwał także skarżącą do uiszczenia ww. kwot. Jednocześnie Wójt wezwał skarżącą po raz kolejny do wykonania obowiązku określonego we wskazanym tytule wykonawczym,Postanowieniem z [...] sierpnia 2023 r. Wójt nałożył na skarżącą grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, określonego w tytule wykonawczym nr [...] z [...] marca 2022 r., ustalając także opłatę za czynności egzekucyjne w wysokości [...] zł. Organ wezwał także skarżącą do uiszczenia ww. kwot w terminie 7 dni od doręczenia ww. postanowienie. Jednocześnie Wójt wezwał skarżącą ponownie do wykonania obowiązku określonego we wskazanym tytule wykonawczym w terminie 14 dni od jego doręczenia informując, że w przypadku niewykonania obowiązku w zakresie wybudowania na działce nr [...] w [...] urządzeń zapobiegających szkodom na działce nr [...], z odprowadzeniem zebranej wody opadowej lub roztopowej do kanalizacji deszczowej będącej własnością Gminy, zlokalizowanej na działce nr [...] lub [...] w [...], określonego w decyzji Wójta z [...] sierpnia 2020 r., będą nakładane dalsze grzywny.Na skutek zażalenia skarżącej Kolegium postanowieniem z [...] stycznia 2024 r., nr [...], utrzymało w mocy ww. postanowienie organu I instancji. Jak wyjaśnił organ odwoławczy prowadzone postępowanie egzekucyjne jest konsekwencją niewykonania przez skarżącą obowiązku nałożonego decyzją Wójta z [...] sierpnia 2020 r., którego wykonania skarżąca unika. Z tego też względu organ I instancji już czwarty raz nałożył na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia. Zdaniem SKO uzasadnieniem niewykonania prac nie mogą być złe warunki pogodowe.Na postanowienie SKO z [...] stycznia 2024 r. skarżąca wniosła do WSA w Gdańsku skargę, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1) art. 121 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia organu I instancji w sytuacji, gdy narusza one art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez całkowity brak uzasadnienia wysokości grzywny, którą została obciążona skarżąca; 2) art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i pominięcie w toku orzekania faktu, iż skarżąca nie miała możliwości wykonania obowiązku, który nakładał na nią tytuł wykonawczy nr [...], a także, że ta niemożliwość wynikała z przyczyn leżących po stronie wierzyciela. Nadto na dzień orzekania przez Kolegium obowiązek został wykonany w całości o czym organ pierwszej instancji został poinformowany. W związku z tymi naruszeniami strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium oraz poprzedzającego postanowienia Wójta oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.W dniu 2 października 2024 r. WSA w Gdańsku wydał opisany na wstępie wyrok. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium z [...] stycznia 2024 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Wójta z [...] sierpnia 2023 r. o nałożeniu na skarżącą grzywny w celu przymuszenia jej do wykonania obowiązku niepieniężnego, wynikającego z decyzji Wójta z [...] sierpnia 2020 r., zobowiązującej skarżącą do odprowadzenia z jej działki nr [...] wód opadowych i roztopowych do kanalizacji deszczowej stanowiącej własność gminy, istniejącej na działkach nr [....] i [....], w [...].WSA w Gdańsku podniósł, że podstawą prawną działań organów w niniejszej sprawie były przepisy u.p.e.a. Zgodnie z art. 1a pkt 12 lit. b tiret pierwsze tej ustawy, środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym jest m.in. grzywna w celu przymuszenia. Następnie Sąd I instancji przywołał treść relewantnych przepisów, w tym art. 119, art. 122 § 1-3 i art. 121 § 1, 2 i § 4 u.p.e.a. Przy czym zauważył, że przywołany wyższej przepis u.p.e.a. dotyczący wysokości grzywny stanowił jedną z podstaw zarzutów rozpatrywanej skargi i zdaniem Sądu I instancji zarzut ten jest częściowo zasadny, aczkolwiek nie w takim stopniu by jego wpływ na wynik sprawy uzasadniał jej uwzględnienie. Skarżąca podnosiła, że w wydanych postanowieniach organy w ogóle nie uzasadniły wysokości nakładanej na nią grzywny. Według WSA w Gdańsku stwierdzenie to jedynie częściowo znajduje potwierdzenie w treści uzasadnienia decyzji organów, a mianowicie, z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że kwota [...] zł grzywny uzasadniona jest tym, że dotychczas nakładane na skarżącą grzywny w wysokości [...] zł były bezskuteczne – brak wykonania nałożonego obowiązku. Dlatego też organ egzekucyjny nałożył na skarżącą grzywnę w kwocie [...] zł, kierując się zasadą celowości i skuteczności – mając na względzie doprowadzenie do wykonania nałożonego obowiązku o charakterze niepieniężnym. Oceniając powyższe wyjaśnienie dotyczące kwoty wymierzonej grzywny Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącej o całkowitym braku uzasadnienia jej wysokości. Takie uzasadnienie bowiem jest, choć niewątpliwie ma ono charakter lakoniczny. Niemniej jednak, zdaniem Sądu I instancji, biorąc pod uwagę przebieg toczącego się postępowania egzekucyjnego i kolejne bezskuteczne czynności egzekucyjne podejmowane przez organ wobec skarżącej oraz fakt, że skarżąca konsekwentnie uchyla się a od realizacji obowiązku egzekucyjnego - orzeczonej kwocie grzywny nie sposób zarzucić, by była nieadekwatna, niecelowa, czy wygórowana. Zarzutów takich nie stawia też skarżąca, która wskazuje wyłącznie na brak uzasadnienia kwoty wymierzonej grzywny. Zaistniałe uchybienie zatem w zakresie kompletności uzasadnienia w omawianym aspekcie uznać należy za nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy.Sąd I instancji zauważył dodatkowo, że niezasadny okazał się też zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie, że skarżąca nie miała możliwości wykonania nałożonego obowiązku, co wynikało z przyczyn leżących po stronie wierzyciela. W tym zakresie należy wskazać, że decyzja nakładająca obowiązek niepieniężny jest ostateczna i prawomocna. Z jej treści wynika zaś jasno, że skarżąca została zobowiązana do wykonania na działce nr [...] urządzeń zapobiegających szkodom na działce nr [....], z odprowadzeniem zebranej wody opadowej lub roztopowej do kanalizacji deszczowej będącej własnością Gminy [...], zlokalizowanej na działce nr [...] lub na działce nr [....]. Decyzja ta nie wskazuje, jakie urządzenia mają zostać wykonane lecz jednoznacznie określa, że ich wykonanie ma służyć odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych do gminnej sieci kanalizacji deszczowej. Podmiot zobowiązany nie ma wobec tego dowolności w zakresie wykonania obowiązku, tj. nie może odprowadzać wód z działki w inny sposób niż do gminnej sieci. Zdaniem WSA w Gdańsku bez znaczenia dla niniejszej sprawy, dotyczącej nałożenia grzywny, jest więc to, że skarżąca wykonała na swojej działce ogrodzenie z płyt betonowych, które ma w jej ocenie zapobiegać niekontrolowanemu spływowi wód z działki nr [...] na tereny sąsiednie, jak i podnoszona przez skarżącą okoliczność, że wody opadowe mogą być odprowadzane do studni chłonnej na działce zgodnie z postanowieniami planu miejscowego. Działania takie nie stanowiły bowiem realizacji obowiązku wynikającego z decyzji Wójta z [...] sierpnia 2020 r. i nie mogą skutkować uznaniem, że obowiązek został przez skarżącą prawidłowo wykonany, a tym samym, że postępowanie egzekucyjne jest bezprzedmiotowe. Nie ma też znaczenia podnoszony przez stronę fakt, że nie mogła ona wykonać obowiązku ze względu na brak współdziałania organu, który wydał jej warunki podłączenia do kanalizacji w dniu [...] listopada 2022 r. natomiast decyzja w przedmiocie zezwolenia na przeprowadzenie przyłącza kanalizacji deszczowej została wydana w dniu [...] grudnia 2022 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że wniosek w tym przedmiocie skarżąca złożyła do organu dopiero [...] czerwca 2022 r., co potwierdza jej prawie 2-letnią bierność w wywiązywaniu się z obowiązku. Wbrew twierdzeniom skarżącej WSA w Gdańsku uznał, że nie dążyła ona do niezwłocznego wykonania nałożonego decyzją administracyjną obowiązku w zakresie odprowadzania wód z terenu działki nr [...], a podejmowane przez nią wcześniej działania – wskazywane w pismach, w tym budowa ogrodzenia, należało ocenić jako pozorne (nie zmierzały bowiem do realizacji obowiązku wskazanego w tytule egzekucyjnym) i bez znaczenia dla oceny realizacji obowiązku niepieniężnego w kontekście możliwości zastosowania środka egzekucyjnego.Sąd I instancji podkreślił ponadto, że przepis art. 122 § 3 u.p.e.a. umożliwia podmiotowi zobowiązanemu zgłoszenie zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Istotne przy tym jest, z którego z tych środków strona będzie korzystać, albowiem w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu grzywny, co do zasady, nie jest dopuszczalne powoływanie okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a. (m.in. brak wymagalności obowiązku), gdyż takie zażalenie byłoby w istocie zarzutem. Niewniesienie skutecznie przez zobowiązanego zarzutów do doręczonego mu tytułu, pozbawia go więc możliwości podnoszenia ich w zażaleniu na postanowienie w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego. Według Sądu I instancji z powyższego wynika, że norma art. 122 § 3 u.p.e.a. kreuje rozdzielność środków prawnych służących adresatowi postanowienia, o którym mowa w art. 122 § 1 i 2 tej ustawy. Środki prawne w postępowaniu egzekucyjnym w administracji powinny zostać oparte na zasadzie wyłączności rozumianej w ten sposób, że jednego rodzaju przesłanka powinna umożliwiać określonemu podmiotowi wniesienie jednego rodzaju środka prawnego. Z uwagi zatem na alternatywne ujęcie środków prawnych służących stronie, tj. zarzutów oraz zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny, grzywna nie może być w postępowaniu zainicjowanym zażaleniem kwestionowana poprzez podnoszenie okoliczności związanych z egzekucją nałożonego obowiązku..WSA w Gdańsku stwierdził, że w niniejszej sprawie tytuł wykonawczy z [...] marca 2022 r. został doręczony stronie zobowiązanej 15 marca 2022 r., zaś [...] kwietnia 2022 r. wydano pierwsze postanowienie o nałożeniu grzywny w celu wykonania obowiązku wskazanego w tym tytule wykonawczym. Kolejne postanowienie wydano [...] czerwca 2022 r., następne [...] września 2022 r. i [...] lutego 2023 r. W dniu [...] sierpnia 2023 r. organ wydał postanowienie będące przedmiotem rozpoznania Sądu I instancji w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy po otrzymaniu tytułu wykonawczego skarżąca nie skorzystała z prawa zgłoszenia zarzutów. Dopiero w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny podniosła, że orzeczony i dochodzony tytułem wykonawczym z [...] marca 2022 r. obowiązek jest niewykonalny. Jednakże, z uwagi na treść art. 122 § 3 u.p.e.a., rozpatrując to zażalenie organ egzekucyjny nie mógł uwzględnić tak skonstruowanego zarzutu. Z tych względów podnoszony w skardze zarzut naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. z uwagi na nierozpatrzenie i pominięcie faktu niewykonalności obowiązku niepieniężnego nie mógł odnieść skutku, gdyż okoliczności te nie mogły być przedmiotem rozważań organów egzekucyjnych na etapie stosowania środka egzekucyjnego, jakim jest grzywna w celu przymuszenia. W konsekwencji też Sąd rozpatrujący skargę na orzeczenia nakładające grzywnę nie może badać kwestii wykonalności obowiązku, gdyż jest to poza zakresem aktualnego etapu postępowania egzekucyjnego. Uwzględnieniu, w ocenie Sądu I instancji, nie mógł również podlegać zarzut, że skarżąca de facto wykonała obowiązek poprzez wykonanie ogrodzenia z płyt betonowych, a kontrolowane postanowienie wydane zostało w okolicznościach bezprzedmiotowości postępowania, o której stanowi art. 59 u.p.e.a. Skarżąca twierdzi bowiem, że potencjalny problem spływu wód opadowych z jej działki został już wcześniej rozwiązany poprzez posadowienie na granicy działki ogrodzenia z płyt betonowych. Organy zasadnie jednak wyjaśniły skarżącej, że takie działanie nie stanowiło realizacji obowiązku nałożonego decyzją z [...] sierpnia 2020 r., wobec czego wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie było bezprzedmiotowe.Skarżąca w skardze podniosła, że obowiązek wykonała w 2023 r., jednakże składając zażalenie a w dalszej kolejności pismo z [...] kwietnia 2023 r. skarżąca wskazywała przyczyny, dla których nie mogła w jej ocenie zrealizować obowiązku. Z powyższego według Sądu I instancji wynika, że sporny obowiązek nie został zatem wykonany ani w dniu wydania postanowienia organu pierwszej instancji z [...] lutego 2023 r., ani też w terminie na uiszczenie grzywny wskazanym w tym postanowieniu, doręczonym [...] lutego 2023 r. W aktach sprawy organów administracji obu instancji, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, brak jest potwierdzenia, że skarżąca wykonała nałożony decyzją z [...] sierpnia 2020 r. obowiązek w 2023 r. Z kolei, wskazana przez skarżącą okoliczność, że postanowieniem Sądu z [...] stycznia 2024 r. nastąpiło przysądzenie prawa własności działki nr [...] położonej w [...] na rzecz nowego nabywcy, co skutkowało utratą przez skarżącą prawa do przedmiotowej nieruchomości, zdaniem Sądu I instancji pozostaje bez wpływu dla oceny legalności kontrolowanych rozstrzygnięć, tym bardziej, że nastąpiło to już po wydaniu zaskarżonych rozstrzygnięć.Na marginesie WSA w Gdańsku wyjaśnił skarżącej, że grzywna nie ma charakteru karnego, a jej jedynym celem jest przymuszenie zobowiązanego do wykonania orzeczonego nakazu. Wobec tego zobowiązany nie musi uiszczać nałożonej grzywny, lecz może wykonać obowiązek nałożony na niego decyzją administracyjną. W takiej zaś sytuacji zastosowanie znajduje art. 125 § 1 u.p.e.a., który stanowi, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Nadto, zgodnie z art. 126 u.p.e.a., uiszczona lub ściągnięta grzywna, na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, może być w uzasadnionych przypadkach zwrócona w 75% lub w całości. Skarżąca jeżeli wykona nakaz może zatem domagać się zwrotu znacznej części lub całości uiszczonej kwoty grzywny.Reasumując WSA w Gdańsku doszedł do wniosku, że prowadzone postępowanie zmierzające do wymierzenia skarżącej grzywny, w opisanych okolicznościach sprawy, obarczone zostało uchybieniami o charakterze procesowym, które nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tych przyczyn zarzuty skargi okazały się niezasadne, wobec czego skarga została oddalona.Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku wywiodła skarżąca (dalej również "skarżąca kasacyjnie"), zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 121 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sytuacji, gdy utrzymane w mocy postanowienie Kolegium, podobnie jak poprzedzające je postanowienie Wójta, rażąco narusza przywołane powyżej przepisy poprzez brak uzasadnienia wysokości grzywny w celu przymuszenia, którą została obciążona skarżąca, co winno skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji.W oparciu o przedstawione zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania. Dodatkowo skarżąca kasacyjnie wystąpiła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania oraz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według nor przepisanych. Oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.W odniesieniu do zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 121 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. , których to przepisów naruszenia skarżąca kasacyjnie upatruje w braku uchylenia przez Sąd I instancji postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2024 roku oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2023 roku w przedmiocie nałożenia na skarżącą w postępowaniu egzekucyjnym w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym stwierdzić należy, że nie zawiera on usprawiedliwionych podstaw. Istotą postępowania egzekucyjnego nie jest ponowna nie ponowna ocena obowiązku nałożonego na stronę wynikającego z tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę wszczęcia takiego postępowania, a jedynie wymuszenie wykonania tego obowiązku. Stosownie do zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) organ egzekucyjny może stosować w tym celu środki egzekucyjne, które bezpośrednio prowadzą do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków- środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Grzywna w celu przymuszenia, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji jest mniej uciążliwym środkiem egzekucyjnym od wykonania zastępczego. W razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożona na niego grzywna, o ile nie została uiszczona lub ściągnięta podlega umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego. Natomiast grzywna uiszczona lub ściągnięta może mu być zwrócona w całości lub w części. Wysokość grzywny została uregulowana w art. 121 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym każdorazowo nałożona grzywna, w stosunku do osoby fizycznej, nie może przekraczać kwoty 10.000 zł. Wysokość grzywny organ egzekucyjny określa wprawdzie w sposób uznaniowy, to jednak nie ma w tym dowolności, gdyż obowiązany jest kierować się zasadą skuteczności i celowości, a swoje uznanie administracyjne każdorazowo uzasadnić. Stosując ten środek egzekucyjny organ musi rozważyć i określić grzywnę w takiej wysokości, która skłoni osobę zobowiązaną do wykonania nałożonego decyzją ostateczną obowiązku.Podnosząc wyżej opisany zarzut kasacyjny skarżąca uzasadniła go brakiem wskazania przez organy okoliczności przemawiających za wymierzeniem grzywny w wysokości określonej w zaskarżonym postanowieniu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko Sądu I instancji, że stanowisko to tylko częściowo znajduje potwierdzenie w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Z uzasadnienia postanowienia organu I instancji, co znajduje potwierdzenie także w ustaleniach poczynionych przez organ II instancji wynika, że grzywna wymierzona skarżącej jest już kolejną grzywną wymierzoną jej w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, poprzednie grzywny były wymierzane w wysokości po [...] zł. Postępowanie egzekucyjne w przedmiocie wykonania nałożonego na nią obowiązku polegającego na wykonaniu na działce o nr ewid. [...] w [...] urządzenia zapobiegającego szkodom na działce o nr ewid. [...] z odprowadzaniem zebranej wody opadowej i roztopowej do kanalizacji deszczowej będącej własnością Gminy [...] toczy się od [...] marca 2022 roku (data wszczęcia postępowania egzekucyjnego). Zaskarżone postanowienie w niniejszej sprawie dotyczące wymierzenia skarżącej grzywny w wysokości [...] zł, jest już kolejnym postanowieniem w tym przedmiocie. Uprzednio organ wydał 5 takich postanowień nakładając w każdym z nich grzywnę w wysokości po [...] zł, które nie doprowadziły do wykonania obowiązku przez skarżącą kasacyjnie. Takie zachowanie skarżącej świadczy o całkowitym braku skuteczności poprzednio wymierzonych grzywien, o ich bezskuteczności. Stwierdzenie przez organy, że dotychczas wymierzone grzywny na podstawie art. 121 § 2 u.p.e.a. nie doprowadziły do wykonania nałożonego na skarżącą obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego jest niewątpliwie lakoniczne, co podkreślił także Sąd I instancji. Jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, mając na uwadze okres toczącego się postępowania egzekucyjnego, ilość dotychczas wymierzonych grzywien i to w zasadzie w dolnym ustawowym zagrożeniu, dalsze ignorowanie przez skarżącą konieczności wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nie sposób zarzucić, że nałożenie kolejnej grzywny, ale już w wysokości [...] zł nie jest celowe, że grzywna ta nie jest adekwatna do zachowania skarżącej w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym , czy też wygórowana (górna granica wynosi 10.000 zł). Nie wpływa na tą ocenę podnoszona przez skarżącą w skardze kasacyjnej okoliczność, że dwa z uprzednio wydanych postanowień w przedmiocie nałożenia na nią grzywny w celu przymuszenia zostały uchylone. Dotyczy to postanowienia SKO w [...] z dnia [...] lutego 2023 roku i poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [... czerwca 2022 roku oraz postanowienia SKO w [...] z dnia [...] lutego 2023 roku i poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2022 roku. W obu tych przypadkach nałożono na skarżącą kasacyjnie grzywny w celu przymuszenia po [....] zł. Postanowienia te zostały uchylone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 stycznia 20204 roku; sygn. akt II SA/Gd 426/23 i II SA/Gd 428/23. Z treści uzasadnień tych wyroków wynika, że podstawą uchylenia w/w postanowień był brak uzasadnienia samej wysokości nałojonej grzywny. Pozostałe zarzuty podniesione w skargach nie zostały uwzględnione. Z treści uzasadnień obu wyroków nie wynika, aby Sąd I instancji podważał co do zasady konieczność ponownego nałożenia grzywien. Brak wywiązania się przez organ z obowiązku wynikającego z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 18 u.p.e.a. dotyczącego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia odpowiadającego warunkom określonym w powołanym przepisie nie oznacza konieczności automatycznego jego uchylenia w ramach kontroli sądowoadministracyjnej. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, gdy inne naruszenia przepisów niż wskazane pod lit. b) powołanego przepisu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie zasadnie Sąd I instancji uznał, że lakoniczność sporządzonego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w zakresie uzasadnienia wysokości nałożonej grzywny, przy uwzględnieniu pozostałych okoliczności wynikających z akt sprawy nie pozwala przyjąć, aby to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wysokość wymierzonej grzywny znajduje bowiem uzasadnienie w okolicznościach sprawy wynikających z akt administracyjnych. Tym samym, jak już na wstępie zaznaczono, podniesiony w skardze zarzut kasacyjny nie jest zasadny.Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.:. orzeczono jak w wyroku.: