sygn. III OSK 2322/25 9 czerwca 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - III OSK 2322/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 9 czerwca 2026

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 2041/24 w sprawie ze skargi H.F. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 15 październOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 2041/24 w sprawie ze skargi H.F. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 15 październ
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot ustalenie podlegania ubezpieczeniom społecznym jako pracownik / pozorność umowy o pracę
Typ sprawy ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap skarga kasacyjna
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
ubezpieczenia społeczne ZUS
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
Data orzeczenia 9 czerwca 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Hanna Knysiak - Sudyka
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 2041/24 w sprawie ze skargi H.F. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 15 października 2024 r., nr 15/GRSU/47436617-2 w przedmiocie przyznania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z 29 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 2041/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi H.F. ("skarżąca") na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego ("organ") z dnia 15 października 2024 r., nr 15/GRSU/47436617-2, w przedmiocie przyznania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego (dalej także "świadczenie"), oddalił skargę.Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.Wnioskiem z 24 czerwca 2024 r. skarżąca zwróciła się do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przyznanie rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego.Wnioskiem z 5 lipca 2024 r. Prezes ZUS zwrócił się do KRUS Oddział w Warszawie (dalej także "KRUS") o udostępnienie danych w związku z wnioskiem skarżącej. Odpowiedź na ww. wniosek wpłynęła do ZUS III Oddział w Warszawie 24 lipca 2024 r.Pismem z 1 sierpnia 2024 r. ZUS III Oddział w Warszawie przekazał wniosek skarżącej do ZUS Centrum Obsługi Świadczeń Wyjątkowych w Białymstoku.Pismem z 13 sierpnia 2024 r. ZUS Oddział w Białymstoku zwrócił wniosek do ZUS III Oddział w Warszawie celem przekazania do właściwego oddziału KRUS.Pismem z 6 września 2024 r. ZUS III Oddział w Warszawie przekazał wniosek skarżącej do KRUS Oddział Regionalny w Warszawie według właściwości. Wniosek wpłynął do KRUS 13 września 2024 r.Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego decyzją z dnia 15 października 2025 r., nr 15/GRSU/47436617-2, na podstawie art. 36 ust. 1 pkt. 11 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2024 r. poz. 90) i art. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym (Dz. U. z 2022 r., poz. 1051, dalej "ustawa o świadczeniu rodzicielskim", "ustawa") przyznał skarżącej prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego od dnia 1 października 2024 r. w kwocie 1780,96 zł miesięcznie. Organ zaznaczył, że decyzja uwzględnia w całości żądanie, w związku z tym na mocy art. 107 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej także "k.p.a.") odstąpił od jej uzasadnienia.Pismem z 29 października 2024 r. skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji.W odpowiedzi pismem z 7 listopada 2024 r. KRUS poinformował skarżącą, że wniosek o przyznanie świadczenia wpłynął do oddziału KRUS 13 września 2024 r. Oddział pismem z 24 września 2024 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku, co nastąpiło 8 października. Decyzję wydano 15 października 2024 r. KRUS nie stwierdził zatem nieprawidłowości w ww. zakresie.Skarżąca pismem z dnia 8 listopada 2024 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa KRUS z dnia 15 października 2025 r.Prezes KRUS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji podniósł, że w świetle art. 7 ust. 3 ustawy o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym organ nie miał podstaw do przyznania świadczenia z datą wcześniejszą, tj. od lipca 2024 r., jak żąda tego skarżąca. Organ w zaskarżonej decyzji stwierdził, iż prawo do przedmiotowego świadczenia powstaje od 1 października 2024., tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym wydano decyzję. Rozstrzygnięcie organu, w ocenie Sądu pierwszej instancji, uznać należy za prawidłowe. Akta administracyjne potwierdzają spełnienie przesłanek do przyznania świadczenia. Rozstrzygnięcie o terminie początkowym przyznania świadczenia jest zgodne z przepisem art. 7 ust. 3 ustawy o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym oraz wynika z charakteru samej decyzji, która ma charakter konstytutywny, co oznacza, że jej skutek rozpoczyna się od dnia wydania decyzji (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1808/23, wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 744/24, orzeczenia.nsa.gov.pl).W powołanej wyżej ustawie brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do rozstrzygnięcia o przyznaniu przedmiotowego świadczenia od dnia złożenia wniosku. Prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego powstaje zatem wraz z jego przyznaniem, określonym i ukształtowanym w decyzji je przyznającej.W ocenie Sądu pierwszej instancji okoliczności złożenia wniosku do ZUS (a zatem organu niewłaściwego) i czas, jaki upłynął od przekazania wniosku do KRUS nie może mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji Prezesa KRUS z dnia 15 października 2024 r. Sąd wskazał, że podnoszone w skardze kwestie przewlekłości związane z przekazaniem wniosku nie mają wpływu na wynik niniejszej sprawy. Data złożenia wniosku do ZUS oraz data przekazania tego wniosku nie wpływa na datę ustalenia prawa do świadczenia przez Prezesa KRUS. Ponadto organ nie miał wpływu na to, kiedy ZUS przekazał wniosek według właściwości. Odnosząc się do podnoszonej kwestii przewlekłości Sąd pierwszej instancji wskazał, że sprawa niniejsza jest sprawą ze skargi na decyzję, a nie przewlekłość czy bezczynność w działaniu organu. Strona miała możliwość kwestionowania bezczynności organu, przed wydaniem decyzji, po uprzednim złożeniu do organu ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Podnoszone w niniejszym postępowaniu zarzuty przewlekłości w rozpatrzeniu wniosku złożonego w czerwcu 2024 r. nie mogą mieć wpływu na wynik tej sprawy.Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że nie ma podstaw, aby zaskarżoną decyzję Prezesa KRUS przyznająca skarżącej rodzicielskie świadczenie uzupełniające wyeliminować z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 2 p.p.s.a., Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd nie stwierdził naruszenia skutkującego stwierdzeniem nieważności. Zaskarżona decyzja jest dla strony decyzją pozytywną, przyznającą uprawnienie. Wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego skutkowałoby pozbawieniem strony świadczenia.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa KRUS i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu oświadczając, iż nie zostały one uiszczone dotychczas w całości ani w części oraz o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.a. art. 7 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym poprzez przyjęcie, że prawo do świadczenia powstaje wyłącznie od pierwszego dnia miesiąca, w którym wydano decyzję, niezależnie od momentu złożenia przez stronę kompletnego wniosku oraz od faktu, iż opóźnienie w wydaniu decyzji nastąpiło z przyczyn leżących po stronie organu administracji, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego ograniczenia prawa skarżącej do uzyskania świadczenia od wcześniejszego miesiąca, w którym spełniała już przesłanki ustawowe;b. art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym w zw. z art. 7 i 12 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i pominięcie obowiązku organu do niezwłocznego i sprawnego rozpoznania wniosku, co w efekcie doprowadziło do naruszenia prawa strony do rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie oraz do faktycznego pozbawienia jej części należnego świadczenia;c. art. 2, art. 32 oraz art. 71 ust. 1 Konstytucji RP przez przyjęcie interpretacji przepisów ustawy prowadzącej do nierównego i niesprawiedliwego traktowania skarżącej jako matki wielodzietnej, której prawo do świadczenia zostało faktycznie ograniczone wskutek błędu organu, a tym samym przez naruszenie zasad demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej;2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo że decyzja Prezesa KRUS została wydana z rażącym naruszeniem prawa procesowego polegającym na opieszałości i błędnym przekazaniu wniosku, co skutkowało nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i skróceniem okresu uprawnień skarżącej;b. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niepodjęcie przez Sąd pierwszej instancji wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego i nieuwzględnienie kluczowych okoliczności faktycznych, w tym stwierdzonego przez sam organ błędnego przekazania akt i jego opieszałości, co doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy;c. art. 151 p.p.s.a. przez niezasadne oddalenie skargi, mimo że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie potwierdzał, iż uchybienia w postępowaniu administracyjnym leżały po stronie organu, a nie strony postępowania.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia.Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie spełnia wszystkich wymogów przewidzianych przepisami art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a. Konstrukcja art. 174 p.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić sąd pierwszej instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, LEX nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14).Skarżąca kasacyjnie zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni lub zastosowania przepisów prawa materialnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji, jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie kolejność ta musi zostać odwrócona, gdyż zarzuty naruszenia prawa procesowego mają charakter wtórny względem zarzutów naruszenia prawa materialnego.Jako pierwsze zostaną rozpoznane zarzuty naruszenia prawa materialnego sformułowane w pkt 1 oznaczone literą a. i c. Należy w tym miejscu wskazać, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał w podniesionych zarzutach w jaki sposób miało dojść do naruszenia ww. przepisów, zgodnie z wyżej przytoczonymi regułami konstruowania zarzutów kasacyjnych. Ich doprecyzowania można doszukać się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, gdzie wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że przepis art. 7 ust. 3 ustawy o świadczeniu rodzicielskim wyklucza możliwość przyznania świadczenia od wcześniejszego momentu, nawet jeśli organ administracji publicznej w sposób zawiniony i sprzeczny z prawem doprowadził do znaczenia opóźnienia w wydaniu decyzji. Taka wykładnia w ocenie skarżącej kasacyjnie jest nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi i fundamentalnymi zasadami postępowania administracyjnego. Ponadto w ocenie skarżącej kasacyjnie Sąd akceptując działanie organu w istocie przerzucił odpowiedzialności za naruszenia proceduralne na stronę co godzi w art. 2 i 32 Konstytucji. Wywieść z tego zatem należy, iż autor skargi kasacyjnej zarzuca błędną wykładnię prawa.Powyżej wymienione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Należy wskazać, że art. 7 ust. 3 ustawy o świadczeniu rodzicielskim stanowi, że prawo do świadczenia powstaje od pierwszego dnia miesiąca, w którym wydano decyzję, nie wcześniej jednak niż od dnia osiągnięcia wieku, o którym mowa w art. 3 ust. 3.Zastosowanie dyrektyw wykładni językowej prowadzi do konkluzji, iż tak sąd, jak i organ dokonały poprawnej interpretacji stosowanej normy prawnej. Jej treści wskazuje, że organ nie miał możliwości przyznania świadczenia z datą wcześniejszą. W ustawie o świadczeniu rodzicielskim brak jest także innej podstawy prawnej do rozstrzygnięcia o przyznaniu przedmiotowego świadczenia od dnia złożenia wniosku, jak tego oczekuje skarżąca. Prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego powstaje, zgodnie z treścią art. 7 ust. 3 ustawy, od pierwszego dnia miesiąca, w którym wydano decyzję po osiągnięciu 60 lat w przypadku matki. Nie ma wpływu na powyższe fakt złożenia przez skarżącą wniosku do ZUS w czerwcu 2024 r., ani też okoliczności związane z jego przekazaniem do właściwego oddziału KRUS. Wniosek skarżącej z dnia 24 czerwca 2024 r. o przyznanie rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego wpłynął do KRUS Oddziału Regionalnego w Warszawie w dniu 13 września 2024 r. Organ wezwał skarżącą pismem z 24 września 2024 r. - w celu ustalenia przesłanek uzasadniających przyznanie świadczenia - do uzupełnienia wniosku o dokumenty potwierdzające meldunek wnioskodawczyni oraz dzieci od dnia urodzenia. Odpowiedź na ww. wezwanie wpłynęła do organu 8 października 2024 r. Następnie organ przyznał skarżącej rodzicielskie świadczenie uzupełniające decyzją z 15 października 2024 r. i stwierdził, że świadczenie przysługuje od dnia 1 października 2024 r., zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy. Przepis ten nie daje organowi żadnej alternatywy co do określenia momentu, od którego przysługuje świadczenie jak chciałaby tego skarżąca kasacyjnie. Decyzja przyznająca świadczenie ma charakter decyzji konstytutywnej i wywołuje skutki ex nunc, tj. od momentu ich podjęcia, chyba że przepisy materialne przyznające określone uprawnienie przewidują inny termin rozpoczęcia biegu tych uprawnień. W przepisach ustawy o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym brak jest takiej podstawy prawnej.Zatem słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, że prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego powstaje zatem wraz z jego przyznaniem, określonym i ukształtowanym w decyzji je przyznającej.Należy ponadto wskazać, że organ wydający decyzję nie miał żadnego wpływu na datę przekazania mu wniosku zgodnie z właściwością, stąd nie można uznać w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, że dopuścił się jakichkolwiek opóźnień czy zaniedbań przy jego rozpatrywaniu. Z kolei skierowanie wniosku do organu niewłaściwego, jak i następstwa tego obciążają stronę wnioskującą.Należy zgodzić się również z Sądem pierwszej instancji, że skoro niniejsza sprawa dotyczy skargi na decyzję, a nie przewlekłość czy bezczynność w działaniu organu, to podnoszone zarzuty przewlekłości w rozpatrzeniu wniosku nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy, której przedmiotem jest decyzja o przyznaniu świadczenia. Skarżąca mogła skarżyć bezczynność bądź przewlekłość organu w drodze skargi odpowiednio na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, po uprzednim złożeniu do organu ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a., jednak jest to odrębne postępowanie w stosunku do postępowania o przyznanie świadczenia. To w toku tego rodzaju postępowań skarżąca mogła domagać się stwierdzenia, że doszło do rażącego naruszenia prawa, a także przyznania na jej rzecz sumy pieniężnej czy wymierzenia organowi grzywny. Skoro skarżąca nie skorzystała z takiej możliwości zwalczania bezczynności/przewlekłości organu, to zarzuty w tym zakresie nie mogą zostać uwzględnione w ramach rozpoznawania skargi na decyzję organu o przyznaniu świadczenia.Należy również podkreślić, że właściwy organ wydał decyzję siedem dni po uzupełnieniu wniosku, więc jego działanie należy ocenić jako bardzo sprawne i nie sposób stwierdzić w jego przypadku jakiejkolwiek przewlekłości postępowania. Natomiast ewentualne uchybienia innych organów dotyczące prowadzonego postępowania nie mogą być oceniane w sprawie ze skargi na decyzję przyznającą świadczenie skarżącej.Zarzut naruszenia prawa materialnego oznaczony literą b. jest nieuzasadniony. Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji niezastosowanie szeregu przepisów. Takie sformułowanie sposobu naruszenia prawa nie odpowiada prawnie dopuszczalnym naruszeniom prawa określonym w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji, jak również określenie sposobu naruszenia prawa spośród postaci przewidzianych w p.p.s.a. i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało jego niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w odniesieniu do prawa materialnego, a w przypadku podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – dodatkowo wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Ustawa dopuszcza kwestionowanie bowiem tylko tych dwóch rodzajów błędów sądu administracyjnego pierwszej instancji. Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., OSK 284/04, niepubl., wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012r., I OSK 294/12; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II OSK 329/12; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., I OSK 2255/12; wyrok NSA z dnia 8 września 2017 r., I OSK 3080/15, www.cbosa). Zarzut taki mógłby okazać się skuteczny jedynie wówczas, gdyby autor skargi kasacyjnej zarzucając niezastosowanie określonego przepisu jednocześnie wskazał przepis, który w jego przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez niego wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia. Zarzut i jego uzasadnienie ogranicza się do wskazania przepisów, które nie zostały zastosowane. Brak jest natomiast odwołania się do przepisów, które zamiast tych podanych w zarzucie, zostały niewłaściwie zastosowane lub zinterpretowane. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastąpić autora skargi kasacyjnej i przeprowadzić wnioskowania uzupełniającego.Z tych samych względów należało za niezasadny uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania oznaczony literą a., tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie.Nietrafny jest także zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego sformułowany w pkt 2c. skargi kasacyjnej, tj. art. 151 p.p.s.a. przez niezasadne oddalenie skargi. W orzecznictwie NSA prezentowany jest jednolity pogląd, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 P.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, regulują sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty te nie są trafne (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, LEX nr 1666121, wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 78/14, LEX nr 1677528, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1442/13, LEX nr 1783566, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1443/13, LEX nr 1774171). Art. 151 p.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Należy zatem zauważyć, że art. 151 p.p.s.a., który reguluje sposób rozstrzygnięcia sprawy, nie mógł stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż błąd w postaci uwzględnienia lub oddalenia skargi przez Sąd pierwszej instancji jest następstwem uchybienia innym przepisom procedury sądowoadministracyjnej, stosowanym w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, tj. w fazie kontroli zaskarżonego aktu. Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepis określający samo rozstrzygnięcie (por. H. Knysiak – Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 240 i powołane tam orzecznictwo). Należy dodać, że do naruszenia art. 151 p.p.s.a. mogłoby dojść jedynie wyjątkowo, gdyby sąd nadał orzeczeniu inną formułę niż przewidziana w powołanym przepisie. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca.Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. ujęty w pkt 2b. skargi kasacyjnej. O naruszeniu tego przepisu można byłoby mówić, gdyby Sąd pierwszej instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez stronę skarżącą, a które Sąd zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Tego rodzaju okoliczności w tej sprawie nie wystąpiły, co czyni zarzut pozbawiony podstaw.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.., oddalił skargę kasacyjną.