Wyrok - III OSK 2025/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 9 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Poseniak po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1852/22 w sprawie ze skargi Burmistrza W. na pkt 2 decyzji PreOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Poseniak po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1852/22 w sprawie ze skargi Burmistrza W. na pkt 2 decyzji Pre
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
9 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Hanna Knysiak - Sudyka
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 14 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1852/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Burmistrza W. (dalej także "skarżący", "Burmistrz") na punkt 2 decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "organ", "Prezes UODO") z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr DS.523.522.2021.WP.AB.180730, w przedmiocie przetwarzania danych osobowych, oddalił skargę.Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.Do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga J. M. (dalej także "uczestnik") na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych polegające na:- udostępnieniu danych osobowych uczestnika przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w W. na XXII sesji Rady Miejskiej w W. z dnia 27 lipca 2020 r.,- udostępnieniu danych osobowych uczestnika przez Prezesa [...] w W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. [...] (zwanego dalej Z.) na XXII sesji Rady Miejskiej w W. z dnia 27 lipca 2020 r.,- udostępnieniu danych osobowych uczestnika przez Burmistrza W. w nagraniu z XXII sesji Rady Miejskiej w W. z dnia 27 lipca 2020 r. na stronie internetowej o adresie: [...].Uczestnik wniósł o usunięcie jego danych osobowych przetwarzanych przez [...] w W. Sp. z o.o., usunięcie jego danych osobowych z nagrania sesji Rady Miejskiej w W., nałożenie kary administracyjnej na [...] w W. Sp. z o.o. oraz Urząd Miejski w W., a także wszczęcie kontroli w [...] w W. Sp. z o.o. i Urzędzie Miejskim w W..Z. wyjaśnił, że odczytanie w dniu 27 lipca 2020 r. na XXII sesji listu, w którym m.in. zawarta była informacja o aplikowaniu uczestnika do Z., podyktowane było prośbą pracowników Z. Sp. z o.o. skierowaną do Prezesa Z. Sp. z o.o. o podjęcie działań w celu zaprzestania naruszania dobrego imienia pracowników Z. przez skarżącego poprzez publikowanie przez niego w mediach społecznościowych nieprawdziwych informacji dotyczących pracowników Spółki, tj. sugerowania mieszkańcom W. jakoby pracownicy Z. Sp. z o.o. dopuścili się zanieczyszczenia środowiska poprzez skażenie wody w rzece C. podczas usuwania awarii sieci ciepłowniczej we wrześniu 2019 r. Ww. list miał na celu wykazanie braku obiektywizmu uczestnika (wyjaśnienia Prezesa Z. z 20 lipca 2021 r.). Z. wyjaśnił, że pozyskała dane osobowe uczestnika w związku z aplikowaniem przez niego na stanowisko specjalisty ds. automatyki w Z. dnia 31 października 2018 r. na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35, dalej także "RODO") w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2022 r., poz. 1510 ze zm.), dalej jako "k.p.". Jednocześnie Z. wskazał, że całość dokumentów związanych z aplikowaniem na ww. stanowisko została usunięta po zakończeniu procesu rekrutacji na początku stycznia 2019 r. Obecnie Spółka nie przetwarza danych osobowych uczestnika, poza korespondencją prowadzoną w niniejszym postępowaniu (skarga, wyjaśnienia Z. z dnia 20 lipca 2021 r., wyjaśnienia Z. z dnia 26 kwietnia 2022 r., wyjaśnienia Z. z dnia 9 czerwca 2022 r.).Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych decyzją z 22 sierpnia 2022 r.:1) udzielił upomnienia Z. w W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. za naruszenie art. 6 ust. 1 RODO poprzez udostępnienie przez Prezesa [...] w W. Sp. z o.o. na XXII sesji Rady Miejskiej w W. z dnia 27 lipca 2020 r. danych osobowych skarżącego w postaci informacji o próbie zatrudnienia się przez ww. na stanowisku głównego automatyka w [...] w W. Sp. z o.o. "bez wymaganych uprawnień i kompetencji" bez podstawy prawnej,2) nakazał Burmistrzowi W. wyeliminowanie nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych poprzez usunięcie z nagrania z XXII sesji Rady Miejskiej w W. z dnia 27 lipca 2020 r. zamieszczonego na stronie internetowej o adresie: [...] danych osobowych skarżącego w postaci informacji o próbie zatrudnienia się przez niego na stanowisku głównego automatyka w [...] w W. Sp. z o.o. "bez wymaganych uprawnień i kompetencji",3) w pozostałym zakresie umorzył postępowanie.W ocenie Prezesa UODO z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy nie wynika, aby podana informacja dotycząca uczestnika o cyt. "próbie zatrudnienia się w Z. na stanowisku Głównego Automatyka bez wymaganych uprawnień i kompetencji" miała jakikolwiek związek z pełnioną przez uczestnika funkcją radnego Rady Miejskiej w W.. Tym samym stwierdził, że doszło do naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych polegającego na udostępnieniu bez podstawy prawnej przez Prezesa Z. danych osobowych uczestnika w postaci informacji o "próbie zatrudnienia się w Z. na stanowisku Głównego Automatyka bez wymaganych uprawnień i kompetencji" na XXII Sesji Rady Miejskiej w W. w dniu 27 lipca 2020 r., co naruszało art. 6 ust. 1 RODO.W ocenie Prezesa UODO w przedmiotowej sprawie przy realizacji obowiązku publikacji nagrania z XXII sesji Rady Miejskiej w W. z dnia 27 lipca 2020 r. zgodnie z przepisami wynikającymi z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej także "u.d.i.p.") oraz ustawy o samorządzie gminnym, w którym udostępniono dane osobowe uczestnika w postaci informacji o "próbie zatrudnienia się w Z. na stanow. Głównego Automatyka bez wymaganych uprawnień i kompetencji", nie uwzględniono prawa prywatności uczestnika. Jednocześnie została naruszona zasada minimalizacji danych. Publikacja nagrania, które zawiera dane osobowe w zakresie, który może powodować naruszenie prawa do prywatności osoby, której te dane dotyczą, powinna nastąpić po odpowiednim przetworzeniu danych osobowych w tym materiale zawartych.Wobec powyższych ustaleń organ uznał, że Burmistrz W. nie posiada legitymacji prawnej do udostępniania danych osobowych uczestnika dotyczących jego udziału w rekrutacji na stanowisko głównego automatyka w [...] w W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w nagraniu z XXII sesji Rady Miejskiej w W. z dnia 27 lipca 2020 r. zamieszczonym na stronie internetowej, a powyższe narusza art. 6 ust. 1 RODO. Dlatego też w tej sytuacji, zdaniem organu, zasadnym jest skorzystanie przez Prezesa UODO z uprawnień naprawczych wynikających z art. 58 ust. 2 lit. d) RODO i nakazanie Burmistrzowi W. dostosowania operacji przetwarzania do przepisów RODO poprzez usunięcie danych osobowych uczestnika dotyczących jego udziału w rekrutacji na stanowisko głównego automatyka w [...] w W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. z nagrania z XXII sesji Rady Miejskiej w W. z dnia 27 lipca 2020 r. zamieszczonego na stronie internetowej (pkt 2 sentencji decyzji).Wobec podniesienia przez uczestnika zarzutu udostępnienia przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w W. na XXII sesji Rady Miejskiej w W. z dnia 27 lipca 2020 r. danych osobowych uczestnika w postaci informacji o próbie zatrudnienia się przez niego na stanowisku głównego automatyka w Z. "bez wymaganych uprawnień i kompetencji", Prezes UODO wskazał, że przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło ww. zarzutu. Z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym nagrania z przebiegu XXII sesji Rady Miejskiej w W. z dnia 27 lipca 2020 r. nie wynika, aby Przewodniczący Rady Miejskiej w W. ujawnił ww. informacje na XXII sesji Rady Miejskiej w W. z dnia 27 lipca 2020 r. Wobec powyższego organ uznał postępowanie w ww. zakresie za bezprzedmiotowe i stwierdził, że zostały spełnione przesłanki umorzenia postępowania w tym zakresie na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 769 ze zm., dalej "k.p.a.") (pkt 3 sentencji decyzji).Odnosząc się natomiast do żądania zawartego w treści skargi dotyczącego nałożenia na administratora danych przewidzianej przepisami kary pieniężnej, Prezes UODO wskazał, że decyzja o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej należy do wyłącznych kompetencji organu i nie jest podejmowana na wniosek.Burmistrz W. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa UODO z 22 sierpnia 2022 r., zaskarżając ją w części dotyczącej punktu 2.W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie.Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji podniósł, że przyjąć należy za organem nadzoru, że udostępnienie transmisji oraz nagrania z obrad XXII sesji Rady Miejskiej w W. z dnia 27 lipca 2020 r. na stronie internetowej urzędu gminy, zawierających informacje dotyczące uczestnika o cyt. "próbie zatrudnienia się w Z. na stanowisku Głównego Automatyka bez wymaganych uprawnień i kompetencji", nie mogło mieć jakiegokolwiek związku z pełnioną przez niego funkcją radnego Rady Miejskiej w W.. Wspomniany zakres informacji o uczestniku dotyczy bowiem jego sfery prywatnej – ubiegania się o zatrudnienie w Z. na ww. stanowisku i jako taki nie koresponduje ze sprawowaną funkcją funkcjonariusza publicznego, a ściślej rzecz ujmując nie oddziałuje na sferę publicznego funkcjonowania podmiotu, w której pełni on funkcję radnego. Z przekazanych o uczestniku informacji wynika chęć zatrudnienia się przez niego w spółce Z., będącej jednostką organizacyjną gminy W., ponadto dyskusja w trakcie obrad w dniu 27 lipca 2020 r. zwracała uwagę na funkcjonowanie wspomnianej spółki. Okoliczności te nie mogły jednak stanowić podstawy do upublicznienia tych informacji w powyższy sposób.Wobec poczynionych w rozpatrywanej sprawie ustaleń rację ma organ nadzoru, że przy realizacji obowiązku publikacji nagrania z XXII sesji Rady Miejskiej w W. z dnia 27 lipca 2020 r. nie uwzględniono prawa prywatności uczestnika. Publikacja nagrania, które zawiera dane osobowe w zakresie mogącym powodować naruszenie prawa do prywatności uczestnika, mogłaby nastąpić po odpowiednim przetworzeniu jego danych osobowych w tym materiale zawartych, na przykład w ramach procesu anonimizacji tych danych, czego w niniejszej sprawie zabrakło.Sąd wskazał, że czym innym jest dyskusja w trakcie sesji organu samorządu terytorialnego, a czym innym realizacja zasady transparentności działania organu. Upublicznienia w trakcie sesji 27 lipca 2020 r. danych osobowych uczestnika w związku z ubieganiem się przez niego o pracę w spółce Z. będącej jednostką organizacyjną gminy W., nie mógł usprawiedliwić wymóg zapewnienia jawności działania jednostki samorządu terytorialnego. Nie zachodzi tu stosowna korelacja, wedle której administrator byłby uprawniony do ujawnienia danych osobowych uczestnika, mając na uwadze interes publiczny.Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Burmistrz W. nie posiadał legitymacji do udostępniania danych osobowych uczestnika dotyczących jego udziału w rekrutacji na stanowisko głównego automatyka w [...] w W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w nagraniu z XXII sesji Rady Miejskiej w W. z dnia 27 lipca 2020 r. zamieszczonym na stronie internetowej o adresie: [...]. Tym samym nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 6 ust. 1 RODO, która stanowiłaby o legalności tego procesu przetwarzania.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Burmistrz, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:1. zasady prawdy obiektywnej wskazanej w dyspozycji art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. zobowiązującej organ administracji publicznej do podejmowania wszystkich kroków niezbędnych do dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy poprzez pominięcie istotnych w sprawie okoliczności (wskazanych w piśmie z dnia 22 lipca 2022 roku), a to jest między innymi faktu zamieszczenia inkryminowanej przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych informacji o próbie zatrudnienia skarżącego w spółce komunalnej gminy W. na stanowisku głównego automatyka w związku z toczącą się debatą dotyczącą działalności wskazanej powyżej spółki komunalnej, której skarżący zarzucał działanie niezgodne z prawem. Pominięcie w sprawie kwestii, iż informacje o których powyżej mowa nie są danymi osobowymi. Pominięcie faktu, iż radny brał udział w rekrutacji do spółki gminnej wykonującej zadania publiczne. Jak wskazuje ugruntowana linia sądowo-administracyjna rekrutacja do jednostki wykonującej zadania publiczne stanowi informacje publiczną, na co wskazywano w piśmie z dnia 21 lipca 2022 roku. Tym samym Prezes UODO nie ocenił istniejących konkretnych okoliczności i uwarunkowań sprawy;2. praworządności określonej w art. 8 k.p.a., która obliguje organ administracji publicznej do przestrzegania wymogu praworządnego i sprawiedliwego rozstrzygnięcia sprawy, a nadto prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywatela do rozstrzygnięć organów poprzez nieuwzględnienie okoliczności (wskazanych w piśmie z dnia 21 lipca 2022 roku), a to jest między innymi faktu, iż debata na której doszło do utrwalenia informacji o próbie zatrudnienia skarżącego w spółce komunalnej gminy W. na stanowisku głównego automatyka związana była z oceną pracy skarżącego, który zarzucał spółce komunalnej działania niezgodne z prawem, jednocześnie podejmując próbę zatrudnia w podmiocie którego działania kwestionuje, jak również nieodniesienie się w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji do zarzutów formułowanych we wskazanym powyżej piśmie;3. inicjatywy organu postępowania administracyjnego, w tym prawdy materialnej wynikającej z art. 77 k.p.a. w związku z art. 84 k.p.a. poprzez zaniechanie czynności procesowych, zmierzających do zebrania materiału dowodowego;4. naruszenie art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak wskazania w sentencji zaskarżonej decyzji podstawy prawnej dokonanego przez Burmistrza W. naruszenia.;5. naruszenie art. 104 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 1, art. 60 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych - tj. Dz.U. z 2019 roku, poz. 1781 (dalej d.o) oraz art. 57 ust. 1 lit a) i lit. f) RODO poprzez nieuwzględnienie wniosku o wydanie decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku ze skargi skarżącego na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych i nieumorzenie postępowania w niniejszej sprawie;6. naruszenie art. 5 ust 2 u.d.i.p. w zw z art. 1 ust 1 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że udział w rekrutacji do gminnej spółki przez radnego należy do sfery spraw prywatnych w sytuacji, gdy sfera życia zawodowego radnego jest ściśle związana z rolą jaką pełni. W tym miejscu przypomnienia wymaga to, iż stosownie do art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym - rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Tym samym ustawodawca dał prymat ochronie porządku publicznego w kontekście dostępu opinii publicznej do informacji i danych dotyczących radnego w sferze życia zawodowego i związanych z tym uprawnień i kompetencji. Prezes UODO w zaskarżonej decyzji nie wykazał, że w okolicznościach faktycznych sprawy informacja o rekrutacji dotyczy wyłącznie sfery prywatnej i nie wykazał równocześnie nie odniósł się do podniesionego zarzutu, że przedmiotowa informacja dotyczy sfery publicznej.W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UODO wniósł o jej oddalenie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.W związku z treścią skargi kasacyjnej konieczne jest podkreślenie, że ze względu na to, że konstrukcja art. 174 p.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić Sąd pierwszej instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, LEX nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14).Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał m.in., że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 19 marca 2014 r., II GSK 16/13, LEX nr 1551417; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2015 r., II OSK 1695/13, LEX nr 1658172). Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wskazanie sposobu ich naruszenia, a następnie wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08; wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., II FSK 764/09; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11).Przechodząc do rozpoznania podniesionego w sprawie zarzutów wskazać należy, że żaden z nich nie został sporządzony w sposób odpowiadający wymogom prawa. Każdy z zarzutów dotknięty jest przynajmniej jedną niedoskonałością, stanowiącą naruszenie przepisów p.p.s.a. w części regulujących wymogi skargi kasacyjnej.Jako pierwsze rozpoznane zostaną zarzuty naruszenia prawa procesowego, sformułowane w punktach 1-5. Zarzuty te są pozbawione podstaw. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał w zarzutach w jaki sposób miało dojść do naruszenia przepisów przywołanych w ich treści. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. naruszyć prawo można przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Dokonując wyboru sposobu lub sposobów naruszenia przepisów prawa autor skargi kasacyjnej obowiązany jest wskazać na czym polega błąd sądu i jakie konkretnie jego działanie do tego prowadzi. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do określenia, ani w zarzucie, ani w uzasadnieniu sposobu naruszenia prawa. W tym zakresie nie jest możliwe zastąpienia autora skargi kasacyjnej przez Sąd drugiej instancji. Błąd ten a limine powoduje bezskuteczność zarzutów. Zatem tylko on jest wystarczający do uznania ich za pozbawione podstaw. Dodać jednak należy, że nie są to jedyne naruszenia prawa procesowego obowiązujące przy sporządzaniu skargi kasacyjnej.Po drugie, wskazać także należy, że zarzuty naruszenia prawa procesowego nie zostały uzasadnione. Analiza uzasadnienia wniesionej skargi kasacyjnej wskazuje, iż ogranicza się ono do zagadnienia materialnoprawnego, a żadna jego część nie odnosi się do zarzutów procesowych. Jest to bardzo istotne uchybienie, w sytuacji, gdy sam zarzut nie wyjaśnia w sposób pełny istoty naruszeń prawa procesowego popełnionych przez sąd. Nie jest więc możliwe sanowanie braków zarzutów przez treść uzasadnienia. W związku z tym, że zapoznanie się z zarzutami nie uprawnia do wyciągnięcia jednoznacznych wniosków co do ich istoty, nie jest możliwe merytoryczne ich rozpoznanie.Po trzecie, z treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika obowiązek wskazania, że przywołane uchybienie prawa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca nie precyzuje, co należy rozumieć przez naruszenie prawa "mające wpływ na wynik sprawy". Przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji, gdy nawet przy prawidłowym zastosowaniu prawa treść decyzji byłaby taka sama. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym odnoszącym się do kontroli sądowoadministracyjnej sprawowanej w pierwszej instancji, w odniesieniu do której stosuje się przepisy art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (w lit. c ustawodawca używa zbliżonego wyrażenia językowego) wskazuje się, że pod ww. pojęciem należy przez to rozumieć związek przyczynowy między treścią ukształtowanego w decyzji stosunku administracyjnoprawnego materialnego a naruszeniem norm prawa materialnego powodujący, że gdyby tego związku nie było, treść rozstrzygnięcia byłaby inna (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2014 r., I FSK 4/13, CBOSA). Z kolei wynikająca z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. "możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy" oznacza prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. W tym kontekście mówi się także o uprawdopodobnieniu możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. wyroki NSA z dnia: 25 listopada 2014 r., II FSK 1224/13; 28 sierpnia 2014 r., I OSK 160/13; 25 marca 2014 r., II GSK 62/13, CBOSA). Wskazanie istotnego związku między naruszeniem prawa a jego wpływem na treść wyroku sądu pierwszej instancji jest podstawowym obowiązkiem autora skargi kasacyjnej. Jego brak jest zaś istotnym brakiem zarzutu, który prowadzi do jego bezskuteczności. W rozpoznawanej sprawie w odniesieniu do zarzutów 1-5 tego rodzaju argumentacji nie przeprowadzono, co prowadzić musi do bezskuteczności tych zarzutów również z tej przyczyny.W odniesieniu do zarzutów numer 2, 3 i 5 wskazać dodatkowo należy, że zarzucone jako naruszone art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 84 k.p.a. i art. 104 k.p.a. są jednostkami redakcyjnymi wewnętrznie rozbudowanymi. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, a następnie paragrafu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Naruszony przez Sąd pierwszej instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Wymogu tego nie dochowano w stosunku do zarzutów nr 2, 3 i 5 co również przesądza o ich bezskuteczności.Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego określony w pkt 6 jest nieuzasadniony. Jako naruszone wskazano w jego treści przepisy art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Naruszenie przepisów polegać miało na ich błędnej wykładni. Treść zarzutu i skargi kasacyjnej nie daje jednak jasnej odpowiedzi, która część tych przepisów lub czy cała ich treść została niewłaściwie zinterpretowana. Nie sposób ustalić jaka reguła wykładni miała zostać naruszona. Nie wiadomo także jaka powinna być ich prawidłowa interpretacja i jakie reguły wykładni winny zostać zastosowane celem zdekodowania ich treści oraz nie wyjaśniono dlaczego tak powinno się postąpić w tej sprawie. Odpowiedzi na te dylematy nie sposób doszukać się w pisemnym uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Braki te powodują a limine bezskuteczność zarzutu, gdyż przy braku rozwinięcia w zakresie wskazanym wyżej nie jest możliwe jego merytoryczne rozpoznanie. Nie został bowiem wyznaczony zakres przedmiotowy zarzutu, który umożliwiłby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne odniesienie się do jego treści.Dodać należy także, że przywołany w zarzucie przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest klauzulą generalną. W odniesieniu do tak sformułowanej przesłanki nie jest generalnie uprawnione stawianie zarzutu błędnej wykładni. Przepisy te podlegają wykładni w ograniczonym zakresie. Zasadniczo można je naruszyć przez niewłaściwe zastosowanie, sprowadzające się w tym przypadku do niewłaściwej oceny pojęcia sprawy publicznej.Dalej należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny zawsze dąży do merytorycznego odniesienia się do zarzutów skargi kasacyjnej, w takim zakresie, w jakim pozwala na to treść niedoskonale sporządzonego zarzutu lub zarzutów. Kierując się tym założeniem i mając na względzie treść całej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż jej autor nie dostrzega istoty stanowiska prawnego sądu pierwszej instancji w odniesieniu do pojęcia danych osobowych przyjętych przez organ i sąd pierwszej instancji na gruncie tej sprawy oraz tego, iż tak określone dane osobowe słusznie zostały uznane za takie, które nie mogły mieć jakiegokolwiek związku z pełnioną przez uczestnika funkcją radnego miejskiego. W rozpoznawanej sprawie organ i sąd przyjęły, że dane osobowe uczestnika to informacje zawarte we fragmencie wypowiedzi "próbie zatrudnienia się w Z. na stanowisku głównego automatyka bez wymaganych uprawnień i kompetencji". Wypowiedź to odnosiła się w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości do osoby radnego miejskiego J. M.. Informacje przekazane w tym wyrażeniu dotyczą sfery życia prywatnego uczestnika, gdyż nie istnieje związek zawartych w tym zwrocie językowym informacji z pełnioną aktualnie funkcją radnego. Skuteczność stanowiska autora skargi kasacyjnej wymagałaby wskazania przez Gminę związku między ujawnionymi informacjami a działalnością publiczną radnego. Jeśli istniałby związek między informacją dotyczącą osoby radnego a jego działalnością sferze publicznej, wówczas można byłoby rozważać zniesienie ochrony wynikającej z prawa do prywatności. W rozpoznawanej sprawie próba nawiązania stosunku pracy miała miejsce w 2018 r., a nieprawidłowe przetwarzanie danych w 2020 r. Nie wskazano przy tym na fakty, z których możliwe byłoby wywiedzenie związku przyczynowo-skutkowego lub nawet związku funkcjonalnego między próbą zatrudnienia oraz działalnością radnego sprawowaną w ramach wykonywania mandatu radnego. Pamiętać bowiem należy, że ustawowym obowiązkiem radnego jest sprawowanie funkcji kontrolnej nad organami i podmiotami gminnymi. Należałoby zatem przeprowadzić dowód, z którego wynikałoby, że działania kontrolne podejmowane przez radnego względem podmiotu gminnego nie są realizacją funkcji kontrolnej radnego. Gmina nie naprowadziła na taki dowód. Stąd też należy podzielić stanowisko sądu pierwszej instancji, że ujawnione informacje mają charakter danych osobowych, które nie korespondują ze sprawowaną przez radnego funkcją publiczną i w konsekwencji czego są objęte ochroną sfery prywatnej. W takiej sytuacji ich ujawnienie było przetwarzaniem danych osobowych bez podstawy prawnej. Z tych przyczyn zarzut ten nie mógł okazać się uzasadniony.Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, orzekł o jej oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a..