Postanowienie - II GZ 206/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 9 czerwca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 marca 2026 r. sygn. akt III SA/Wr 59/26 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora lzby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2025 r. nr 0201-IOA.4246.35.2025 w przedmiocie kary pieOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 marca 2026 r. sygn. akt III SA/Wr 59/26 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora lzby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2025 r. nr 0201-IOA.4246.35.2025 w przedmiocie kary pie
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
9 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dorota Dąbek
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
IPostanowieniem z 10 marca 2026 r., sygn. akt III SA/Wr 59/26, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), w sprawie ze skargi P. K. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora lzby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 3 grudnia 2025 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na osobę pełniącą funkcję prezesa zarządu, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.W uzasadnieniu Sąd wskazał, że strona skarżąca nie dołączyła żadnych informacji ani dokumentów, które mogłyby potwierdzić brak możliwości zapłaty nałożonej kary (dokumenty potwierdzające wysokość osiąganych dochodów oraz ponoszonych przez nią wydatków). W ocenie Sądu powyższe braki nie pozwalały zatem na dokonanie oceny realnych możliwości finansowych skarżącego w kontekście konieczności zapłaty kary nałożonej zaskarżoną decyzją.IIZażalenie na powyższe postanowienie WSA we Wrocławiu złożył skarżący, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania wywołanego wniesioną skargą. W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., że osiągane przez niego dochody nie dają możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty, bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności jak też istotnego uszczerbku w stanie majątkowym, a tym samym w codziennym funkcjonowaniu.IIINaczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. Przepis ten przewiduje, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Tym samym powinien on dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności.Należy przy tym podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie, pomimo ciążącego na nim obowiązku, skarżący nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zawarta w skardze argumentacja oraz argumentacja przedstawiona w zażaleniu nie wskazują, aby było zasadne zastosowanie wobec skarżącego środka prawnego w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Skarżący nie wskazał konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących jego sytuacji życiowej i zawodowej, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie przedstawił bowiem w sposób wystarczający rzeczywistej zdolności płatniczej i możliwości finansowych. Wskazywanej przez skarżącego informacji z Urzędu Skarbowego w J. nie można uznać za wystarczającą do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Aby zbadać, czy zaskarżona decyzja może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie się do aktualnej sytuacji materialnej skarżącego. Dla obrazu sytuacji majątkowej skarżącego, umożliwiającego ocenę w kontekście zasadności przyznania ochrony tymczasowej, niezbędne byłoby w szczególności udzielenie informacji dotyczących posiadanego majątku ruchomego, stanu oszczędności czy rachunków bankowych, a także comiesięcznych zobowiązań skarżącego.Skoro zatem skarżący nie przedstawił kompletnego stanu pozostających do jego dyspozycji zasobów finansowych ani stanu majątkowego, nie ma możliwości uznania, że zachodzą wobec niego przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał bowiem, że wykonanie skarżonej decyzji spowoduje ziszczenie się jednej lub obu ustawowych przesłanek wyartykułowanych w treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił wniesione w tej sprawie zażalenie.., oddalił wniesione w tej sprawie zażalenie.