Wyrok - III OSK 290/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 9 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Artur Kuś Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 października 2024 r. r., sygn. akt II SA/Gd 524/23 w sprawie ze skargi A.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2023 roku, nOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Artur Kuś Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 października 2024 r. r., sygn. akt II SA/Gd 524/23 w sprawie ze skargi A.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2023 roku, n
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Kwota główna
10.000 zł · grzywna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
9 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Artur Kuś
Podstawa prawna
art. 11
kpa
art. 138
kpa
art. 77
kpa
art. 80
kpa
art. 107
kpa
art. 126
kpa
art. 134
ppsa
art. 183
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej "WSA w Gdańsku", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 524/23, oddalił skargę A.J. (dalej "skarżąca") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") z [...] marca 2023 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom.Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.Decyzją Wójta Gminy [....] (dalej: "Wójt, "organ I instancji") z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], nałożono na skarżącą obowiązek wykonania na działce nr [...] w [...] urządzeń zapobiegających szkodom na działce nr [...], z odprowadzeniem zebranej wody opadowej lub roztopowej do kanalizacji deszczowej będącej własnością Gminy [...], zlokalizowanej na działce nr [...] lub na działce nr [...] w [...], w terminie do dnia 30 czerwca 2021 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Kolegium z [...] grudnia 2020 r., a skarga skarżącej od decyzji organu odwoławczego została oddalona wyrokiem WSA w Gdańsku z 28 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 213/21.Wobec ustalenia, że nałożony decyzją obowiązek nie został wykonany Wójt skierował [...] stycznia 2022 r. do skarżącej upomnienie. Następnie, na podstawie tytułu wykonawczego z [...] marca 2022 r., nr [...], wszczął wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne. Postanowieniem z [...] marca 2022 r. nałożył na skarżącą grzywnę w wysokości [...] zł, w celu przymuszenia do wykonania ww. obowiązku określonego w tytule wykonawczym oraz wezwał, na podstawie art. 122 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm., dalej "u.p.e.a."), ponownie do jego wykonania w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia. Z uwagi, że nałożony obowiązek o charakterze niepieniężnym nadal nie został w oznaczonym terminie przez zobowiązaną wykonany, organ egzekucyjny postanowieniem z [...] kwietnia 2022 r. ponownie nałożył grzywnę w tej samej wysokości w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Kolejno w toku postępowania egzekucyjnego skarżąca [...] kwietnia 2022 r. złożyła wniosek o umorzenie ww. postanowienia z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Jako podstawę prawną żądania podała art. 59 u.p.e.a. Zdaniem skarżącej potencjalny problem niekontrolowanego spływu wód opadowych na nieruchomości znajdujące się w sąsiedztwie działki nr [...] został skutecznie rozwiązany poprzez zlokalizowanie, w najniżej linii terenu, ogrodzenia w postaci płyty betonowej o wysokości max 2,00 m, co zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm., dalej "Prawo budowlane") nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę ani zgłoszenia odpowiedniemu organowi administracji budowlanej. Według skarżącej wody opadowe z terenu działki nr [...] są całkowicie zagospodarowane w obrębie nieruchomości, co jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania terenu (Karta terenu nr [...]): "dopuszczone jest odprowadzenie wód opadowych, m.in. do zbiorników retencyjnych oraz do dołów chłonnych (uwzględniając warunki gruntowo-wodne)". W opinii strony, nałożony obowiązek został wykonany, a działania organu administracji i próba zmuszenia strony do wykonania prac, które są całkowicie zbyteczne z uwagi na nieistnienie problemu niekontrolowanego spływu wód opadowych, jest pozbawione racjonalnych podstaw, a dalsze postępowanie bezprzedmiotowe.Wójt postanowieniem z [...] maja 2022 r., nr [...], odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, uznając, że nie zaistniały przesłanki wynikające z art. 59 § 1 u.p.e.a., warunkujące umorzenie tego postępowania.Na skutek zażalenia skarżącej Kolegium postanowieniem z [...] marca 2023 r., nr [...], utrzymało w mocy ww. postanowienie organu I instancji. Jak wyjaśnił organ odwoławczy prowadzone postępowanie egzekucyjne jest konsekwencją niewykonania przez skarżącą obowiązku nałożonego decyzją Wójta z [...] sierpnia 2020 r., którego wykonania skarżąca unika. Zdaniem SKO wykonanie ogrodzenie z płyty betonowej nie stanowi o wykonaniu obowiązku wynikającego z decyzji Wójta. Nałożenie grzywny ma natomiast zapewnić efektywność egzekucji i będzie środkiem mniej uciążliwym dla strony niż wykonanie zastępcze.Odnosząc się do zarzutów zażalenia Kolegium stwierdziło, że skarżąca z całą pewnością wiedziała o konieczności wydania decyzji o warunkach zabudowy na odprowadzenie wód opadowych. Taką pewność Kolegium wywiodło z faktu prowadzenia sprawy przez pełnomocnika zawodowego, który od co najmniej 2018 r. prowadzi sprawy skarżącej i jako jej pełnomocnik uczestniczył w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji nakładającej obowiązek, jak i w postępowaniu niniejszym. Trudno zatem przyjąć, że zawodowy pełnomocnik skarżącej nie wiedział, że decyzja o warunkach zabudowy dla wykonania kanalizacji deszczowej na działce skarżącej jest niezbędna. W ocenie Kolegium takie działanie skarżącej i jej pełnomocnika świadczy o zamierzonym przeciąganiu postępowania. Skarżąca nie zamierza wykonać nałożonego na nią obowiązku a przemawia za tym jej wniosek z [...] kwietnia 2022r. o umorzenie postępowania.Na postanowienie SKO z [...] marca 2023 r. skarżąca wniosła do WSA w Gdańsku skargę, zarzucając wydanie postanowienia pomimo tego, że dotyczy materii już poprzednio rozstrzygniętej innym postanowieniem, które jest postanowieniem ostatecznym w administracyjnym toku instancji, tj. postanowieniem Kolegium z [...] lutego 2023 r., nr [...], co stanowi uchybienie powodujące jego nieważność. Skarżąca podniosła mające wpływ na treść orzeczenia błędy w ustaleniach faktycznych polegające na: a) przyjęciu, że skarżąca zarzuciła postanowieniu z dnia [...] września 2022 r. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżąca miała możliwość wykonania nałożonego na nią obowiązku w sposób wskazany przez organ I instancji w piśmie z [...] marca 2022 r., a obowiązek ten nie mógł być wykonany z uwagi na zbyt krótki czas od momentu doręczenia pisma stronie z dnia [...] marca 2022 r., w którym strona została poinformowana przez organ I instancji o konieczności wystąpienia o wydanie stosownych warunków na podłączenie się do kanalizacji deszczowej, podczas gdy skarżąca nie sformułowana takiego zarzutu pod adresem wskazanego przez SKO postanowienia, a także nie zamieściła takiego twierdzenia w uzasadnieniu wniesionego zażalenia; b) powzięciu dowolnego i sprzecznego z zasadami logiki i prawidłowego rozumowania ustalenia, że skarżąca z całą pewnością wiedziała o konieczności wydania decyzji o warunkach zabudowy na odprowadzanie wód opadowych, co miało wynikać z faktu reprezentowania jej przez profesjonalnego pełnomocnika, podczas gdy z faktu reprezentowania strony przez profesjonalnego pełnomocnika wyciągnięcie takiego wniosku jest niemożliwe i fakt ten nie może być podstawą dla takich ustaleń. Skarżąca wskazała również na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: a) art. 107 § 3 w zw. art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez całkowity brak odniesienia się w postanowieniu do zarzutu postawionego przez skarżącą wskazanemu przez SKO postanowieniu z [...] września 2022 r. w zażaleniu z [...] października 2022 r.; b) art. 121 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia organu I instancji w sytuacji, gdy narusza one art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez całkowity brak uzasadnienia wysokości grzywny, którą została obciążona skarżąca; c) art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i pominięcie w toku orzekania faktu, iż skarżąca nie miała możliwości wykonania obowiązku, który nakładał na nią tytuł wykonawczy nr [...], a także, że przedmiotowa niemożliwość wynikała z przyczyn leżących po stronie wierzyciela. W związku z tymi naruszeniami strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. kopii znajdującego się w aktach sprawy postanowienia Kolegium z [...] lutego 2023 r., nr [...] - na okoliczność wydania przez Kolegium tego postanowienia oraz jego przedmiotu, tj. zażalenia skarżącej na postanowienie Wójta nr [..] z [...] września 2022 r. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.W dniu 23 października 2024 r. WSA w Gdańsku wydał opisany na wstępie wyrok. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium z [...] marca 2023 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Wójta nr [...] o nałożeniu na skarżącą grzywny w celu przymuszenia jej do wykonania obowiązku niepieniężnego, wynikającego z decyzji Wójta z [...] sierpnia 2020 r., zobowiązującej skarżącą do odprowadzenia z jej działki nr [...] wód opadowych i roztopowych do kanalizacji deszczowej stanowiącej własność gminy, istniejącej na działkach nr [...] i [...], w [...]. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa grzywna stanowiła drugą grzywnę, jaką organ nałożył na stronę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku niepieniężnego. Pierwsza grzywna została nałożona postanowieniem z [...] marca 2022 r.WSA w Gdańsku w pierwszej kolejności wskazał na niezasadność zarzutu dotyczącego nieważności wydanych postanowień z uwagi na to, że dotyczą one materii już rozstrzygniętej innym ostatecznym postanowieniem. Co prawda w zaskarżonym postanowieniu Kolegium w sentencji wskazało, że rozpoznaje zażalenie od postanowienia Wójta "z dnia [...] września 2022 r.", to jednakże postanowieniem z [...] lutego 2024 r., nr [...], SKO sprostowało oczywistą omyłkę w sentencji i wskazało, że zażalenie dotyczy postanowienia "z dnia [...] kwietnia 2022 r.". Skarga na postanowienie o sprostowaniu została prawomocnie odrzucona postanowieniem WSA w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 473/24. W ocenie Sądu I instancji nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżone postanowienie Kolegium z [...] marca 2023 r. nie dotyczyło materii już rozpoznawanej przez organy, w szczególności nie dotyczyło postanowienia Wójta z [...] września 2022 r., lecz postanowienia tego organu z [...] kwietnia 2022 r.Przechodząc do dalszej oceny legalności zaskarżonych aktów WSA w Gdańsku podał, że podstawą prawną działań organów w niniejszej sprawie były przepisy u.p.e.a. Zgodnie z art. 1a pkt 12 lit. b tiret pierwsze tej ustawy, środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym jest m.in. grzywna w celu przymuszenia. Następnie Sąd I instancji przywołał treść relewantnych przepisów, w tym art. 119, art. 122 § 1-3 i . 121 § 1, 2 i § 4 u.p.e.a. Przy czym Sąd I instancji zauważył, że niezasadny jest zarzut skargi, iż w wydanych postanowieniach organy w ogóle nie uzasadniły wysokości nałożonej na nią grzywny. Należy bowiem zauważyć, że przewidziana w art. 121 § 1-4 u.p.e.a. możliwość nałożenia przez organ egzekucyjny grzywny w celu przymuszenia należy do kategorii tzw. uznania administracyjnego. Niewątpliwie bowiem w każdej sytuacji gdy przepis prawa pozostawia organowi swobodę w określeniu wysokości nałożenia grzywny czy kary, mamy do czynienia z uznaniem administracyjnym. Zatem organ egzekucyjny, kierując się przede wszystkim efektywnością egzekucji winien mieć na uwadze nie tylko treść tytułu wykonawczego, ale także górną granicę wymierzanej grzywny i w uzasadnieniu postanowienia musi przytoczyć okoliczności wskazujące dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie innej wysokości. Chodzi o takie rozstrzygnięcie aby zastosowany środek z jednej strony zapewnił efektywność egzekucji, a z drugiej był jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanego, gdyż zgodnie z art. 7 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne w administracji winno być prowadzone racjonalnie i efektywnie. Uzasadnienie to powinno odnosić się więc do okoliczności danej sprawy, tj. uwzględniać rodzaj niewykonanego obowiązku i okres bierności zobowiązanego w jego realizacji oraz wskazywać, że taka kwota będzie stanowić dla zobowiązanego tego rodzaju dolegliwość, iż zastosuje się on do ciążących na nim obowiązków administracyjnych. W ocenie WSA w Gdańsku w zaskarżonych postanowieniach organy wskazywały wprawdzie lakonicznie, że grzywna w wysokości [...] zł zapewni efektywność egzekucji i będzie środkiem mniej uciążliwym niż wykonanie zastępcze, jednakże tak sformułowane uzasadnienie należy w okolicznościach sprawy uznać za wystarczające. Wątpliwości Sądu budzi bowiem raczej to, czy grzywna ta nie powinna być większa, bądź też czy nie byłoby bardziej zasadne skorzystanie z wykonania zastępczego, lecz ze względu na zasadę zakazu orzekania na niekorzyść strony (art. 134 § 2 p.p.s.a.) – co miałoby miejsce w przypadku uchylenia postanowień ze względu na brak uzasadnienia nienałożenia grzywny w wyższej wysokości lub nieskorzystanie z innych środków egzekucyjnych, nie jest możliwe uchylenie wydanych rozstrzygnięć. Zaskarżone postanowienia są więc w ocenie Sądu I instancji niewystarczające w zakresie uzasadnienia wysokości grzywny, ale raczej w kontekście uzasadnienia czy organ rozważał podwyższenie kwoty grzywny nakładanej jako kolejna lub zastosowanie innego środka i czemu uznał, że nie ma takiej konieczności, pozostając przy kwocie [...] zł (a więc kwocie ustalonej w dolnych granicach). Uchylenie jednak postanowienia z tego powodu mogłoby skutkować przy ponownym rozpoznaniu sprawy nałożeniem grzywny w wyższej wysokości lub zastosowaniem innego środka, co stanowiłoby rozstrzygnięcie mniej korzystne dla skarżącej. Jednakże mimo tych uchybień w zakresie uzasadnienia postanowienia WSA w Gdańsku uznał, że co do zasady wydane rozstrzygnięcia odpowiadają prawu albowiem niewątpliwie istniały podstawy do nałożenia rzeczonej grzywny. Tym samym Sąd I instancji uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) i zasady niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Organy dokonały bowiem ustaleń w zakresie niezbędnym do podjęcia rozstrzygnięcia o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia i niewątpliwie były uprawnione do orzeczenia kolejnej grzywny z uwagi na brak wykonania przez skarżącą obowiązku niepieniężnego i brak wykazania woli rzeczywistego i dobrowolnego jego wykonania, a jedyne wątpliwości Sądu dotyczą braku zbadania zasadności nałożenia grzywny w wyższej kwocie. W tym kontekście wydane postanowienia nie naruszają w sposób istotny art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.W ocenie Sądu I instancji niezasadny okazał się też zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie, że skarżąca nie miała możliwości wykonania nałożonego obowiązku, co wynikało z przyczyn leżących po stronie wierzyciela. W tym zakresie należy wskazać, że decyzja, która nakładała obowiązek niepieniężny jest ostateczna i prawomocna. Z jej treści wynika zaś jasno, że skarżąca została zobowiązana do wykonania na działce nr [...] urządzeń zapobiegających szkodom na działce nr [...], z odprowadzeniem zebranej wody opadowej lub roztopowej do kanalizacji deszczowej będącej własnością Gminy [...], zlokalizowanej na działce nr [...] lub na działce nr [...]. Decyzja ta nie wskazuje, jakie urządzenia mają zostać wykonane lecz jednoznacznie określa, że ich wykonanie ma służyć odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych do gminnej sieci kanalizacji deszczowej. Podmiot zobowiązany nie ma wobec tego dowolności w zakresie wykonania obowiązku, tj. nie może odprowadzać wód z działki w inny sposób niż do gminnej sieci. Zdaniem WSA w Gdańsku bez znaczenia dla niniejszej sprawy, dotyczącej nałożenia grzywny, jest więc to, że strona wykonała na swojej działce ogrodzenie z płyt betonowych, które ma w jej ocenie zapobiegać niekontrolowanemu spływowi wód z działki nr [...] na tereny sąsiednie, jak i podnoszona przez skarżącą okoliczność, że wody opadowe mogą być odprowadzane do studni chłonnej na działce zgodnie z postanowieniami planu miejscowego. Działania takie nie stanowiły bowiem realizacji obowiązku wynikającego z decyzji Wójta z [...] sierpnia 2020 r. Nie ma też znaczenia podnoszony przez stronę fakt, iż nie mogła ona wykonać obowiązku ze względu na brak wiedzy o konieczności uzyskania warunków przyłączenia do kanalizacji, o czym organ poinformował ją dopiero [...] marca 2022 r., brak współdziałania organu, który wydał jej warunki podłączenia do kanalizacji w dniu [...] listopada 2022 r. oraz fakt, że decyzja w przedmiocie zezwolenia na przeprowadzenie przyłącza kanalizacji deszczowej została wydana w dniu [...] grudnia 2022 r. Według Sądu I instancji z akt sprawy wynika bowiem, że wniosek w tym przedmiocie skarżąca złożyła do organu dopiero [...] czerwca 2022 r., co potwierdza jej prawie 2-letnią bierność w wywiązywaniu się z obowiązku. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącej, nie dążyła więc ona do niezwłocznego wykonania nałożonego decyzją administracyjną obowiązku w zakresie odprowadzania wód z terenu działki nr [...], a podejmowane przez nią wcześniej działania – wskazywane w pismach, w tym budowa ogrodzenia, należało ocenić jako pozorne (nie zmierzały bowiem do realizacji obowiązku wskazanego w tytule egzekucyjnym) i bez znaczenia dla oceny realizacji obowiązku niepieniężnego w kontekście możliwości zastosowania środka egzekucyjnego. Dodatkowo przepis art. 122 § 3 u.p.e.a. umożliwia podmiotowi zobowiązanemu zgłoszenie zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Istotne przy tym jest, z którego z tych środków strona będzie korzystać, albowiem w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu grzywny, co do zasady, nie jest dopuszczalne powoływanie okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a. (m.in. brak wymagalności obowiązku), gdyż takie zażalenie byłoby w istocie zarzutem. Niewniesienie skutecznie przez zobowiązanego zarzutów do doręczonego mu tytułu, pozbawia go więc możliwości podnoszenia ich w zażaleniu na postanowienie w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego. Według Sądu I instancji z powyższego wynika, że norma art. 122 § 3 u.p.e.a. kreuje rozdzielność środków prawnych służących adresatowi postanowienia, o którym mowa w art. 122 § 1 i 2 tej ustawy. Środki prawne w postępowaniu egzekucyjnym w administracji powinny zostać oparte na zasadzie wyłączności rozumianej w ten sposób, że jednego rodzaju przesłanka powinna umożliwiać określonemu podmiotowi wniesienie jednego rodzaju środka prawnego. Z uwagi zatem na alternatywne ujęcie środków prawnych służących stronie, tj. zarzutów oraz zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny, grzywna nie może być w postępowaniu zainicjowanym zażaleniem kwestionowana poprzez podnoszenie okoliczności związanych z egzekucją nałożonego obowiązku..WSA w Gdańsku stwierdził, że w niniejszej sprawie tytuł wykonawczy z [...] marca 2022 r. został doręczony stronie zobowiązanej [...] marca 2022 r. Jak wynika z akt, po otrzymaniu tytułu wykonawczego skarżąca nie skorzystała z prawa zgłoszenia zarzutów. Dopiero w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny podniosła, że orzeczony i dochodzony tytułem wykonawczym z [...] marca 2022 r. obowiązek jest niewykonalny. Jednakże, z uwagi na treść art. 122 § 3 u.p.e.a. i wskazane wyżej zasady, rozpatrując to zażalenie organ egzekucyjny nie mógł uwzględnić tak skonstruowanego zarzutu. Z tych też względów podnoszony w skardze zarzut naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. z uwagi na nierozpatrzenie i pominięcie faktu niewykonalności obowiązku niepieniężnego nie mógł odnieść skutku, gdyż okoliczności te nie mogły być przedmiotem rozważań organów egzekucyjnych na etapie stosowania środka egzekucyjnego, jakim jest grzywna w celu przymuszenia. W konsekwencji też Sąd rozpatrujący skargę na orzeczenia nakładające grzywnę nie może badać kwestii wykonalności obowiązku, gdyż jest to poza zakresem aktualnego etapu postępowania egzekucyjnego. Uwzględnieniu, w ocenie Sądu I instancji, nie mógł również podlegać zarzut, że skarżąca de facto wykonała obowiązek poprzez wykonanie ogrodzenia z płyt betonowych, a kontrolowane postanowienie wydane zostało w okolicznościach bezprzedmiotowości postępowania, o której stanowi art. 59 u.p.e.a. Skarżąca twierdzi bowiem, że potencjalny problem spływu wód opadowych z jej działki został już wcześniej rozwiązany poprzez posadowienie na granicy działki ogrodzenia z płyt betonowych. Należy jednak zauważyć, że wykonanie ogrodzenia nastąpiło w 2023 r., a zatem po nałożeniu grzywny przez organ I instancji, a nadto takie działanie nie stanowiło realizacji obowiązku nałożonego decyzją z [...] sierpnia 2020 r. Decyzja ta bowiem jasno określiła zakres obowiązku, tj. wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom na działce nr [...] związanych z odprowadzaniem zebranej na jej działce wody do kanalizacji deszczowej będącej własnością Gminy [...]. Z kolei wykonanie ogrodzenia z płyt betonowych obowiązku tego nie realizowało, gdyż nawet jeżeli wody opadowe i roztopowe nie spływałyby już na działkę nr [...], to nadal nie były one odprowadzane do kanalizacji deszczowej, jak wymagała tego decyzja.Reasumując WSA w Gdańsku doszedł do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ kontrolowane orzeczenia, mimo niepełnego uzasadnienia, odpowiadają prawu, i z tej przyczyny skargę oddalił. Podkreślił także, że przy ewentualnym ponownym stosowaniu środka egzekucyjnego w niniejszej sprawie, wobec dalszego niewykonania obowiązku przez skarżącą, organy winny w sposób szczególnie wnikliwy rozważyć dobór właściwego środka, mając na względzie zasadę z art. 7 § 2 u.p.e.a., jak i przesłanki stosowania grzywny w celu przymuszenia i przymusowego wykonania zastępczego oraz fakt, że obowiązek administracyjny nie jest przez stronę wykonywany od roku 2020 r. i do jego wykonania nie skłoniły strony kilkukrotnie nakładane grzywny w wysokości [...] zł każda.Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku wywiodła skarżąca (dalej również "skarżąca kasacyjnie"), zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "p.p.s.a") w zw. z art. 121 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 121 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 7 § 1, 2 i 3 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sytuacji, gdy utrzymane w mocy postanowienie Kolegium, podobnie jak poprzedzające je postanowienie Wójta, rażąco narusza przytoczone przepisy poprzez brak uzasadnienia wysokości grzywny w celu przymuszenia, którą została obciążona skarżąca, albowiem wbrew stanowisku Sądu nie sposób uznać za wystarczające uzasadnienie wskazujące wyłącznie, że grzywna zapewni efektywność egzekucji i będzie środkiem mniej uciążliwym niż wykonanie zastępcze, co winno skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji.W oparciu o przedstawione zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania. Dodatkowo skarżąca kasacyjnie wystąpiła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania oraz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według nor przepisanych. Oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.W odniesieniu do zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 121 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. , których to przepisów naruszenia skarżąca kasacyjnie upatruje w utrzymaniu w braku uchylenia przez Sąd I instancji postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2024 roku oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2023 roku w przedmiocie nałożenia na skarżącą w postępowaniu egzekucyjnym w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym stwierdzić należy , że nie zawiera on usprawiedliwionych podstaw. Istotą postępowania egzekucyjnego nie jest ponowna ocena obowiązku nałożonego na stronę wynikającego z tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę wszczęcia takiego postępowania, a jedynie wymuszenie wykonania tego obowiązku. Stosownie do zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) organ egzekucyjny może stosować w tym celu środki egzekucyjne, które bezpośrednio prowadzą do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków- środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Grzywna w celu przymuszenia, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji jest mniej uciążliwym środkiem egzekucyjnym od wykonania zastępczego. W razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożona na niego grzywna, o ile nie została uiszczona lub ściągnięta podlega umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego. Natomiast grzywna uiszczona lub ściągnięta może mu być zwrócona w całości lub w części. Wysokość grzywny została uregulowana w art. 121 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym każdorazowo nałożona grzywna, w stosunku do osoby fizycznej, nie może przekraczać kwoty 10.000 zł. Wysokość grzywny organ egzekucyjny określa wprawdzie w sposób uznaniowy, to jednak nie ma w tym dowolności, gdyż obowiązany jest kierować się zasadą skuteczności i celowości, a swoje uznanie administracyjne każdorazowo uzasadnić. Stosując ten środek egzekucyjny organ musi rozważyć i określić grzywnę w takiej wysokości, która skłoni osobę zobowiązaną do wykonania nałożonego decyzją ostateczną obowiązku.Podnosząc wyżej opisany zarzut kasacyjny skarżąca uzasadniła go brakiem wskazania przez organy okoliczności przemawiających za wymierzeniem grzywny w wysokości określonej w zaskarżonym postanowieniu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko Sądu I instancji, że stanowisko to tylko częściowo znajduje potwierdzenie w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Z uzasadnienia postanowienia organu I instancji co znajduje potwierdzenie także w ustaleniach poczynionych przez organ II instancji wynika, że grzywna wymierzona skarżącej jest już kolejną grzywną wymierzoną jej w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, poprzednie grzywny były wymierzane w wysokości także po [...] zł. Postępowanie egzekucyjne w przedmiocie wykonania nałożonego na nią obowiązku polegającego na wykonaniu na działce o nr ewid. [...] w [...] urządzenia zapobiegającego szkodom na działce o nr ewid. [...] z odprowadzaniem zebranej wody opadowej i roztopowej do kanalizacji deszczowej będącej własnością Gminy [...] toczy się od [...] marca 2022 roku (data wszczęcia postępowania egzekucyjnego). Zaskarżone postanowienie w niniejszej sprawie dotyczące wymierzenia skarżącej grzywny w wysokości [...] zł było już kolejnym postanowieniem w tym przedmiocie. Uprzednio organ wydał 3 takie postanowienia nakładając w każdym z nich grzywnę wysokości po [...] zł, które nie doprowadziły do wykonania obowiązku przez skarżącą kasacyjnie. Takie zachowanie skarżącej świadczy o całkowitym braku skuteczności poprzednio wymierzonych grzywien, o ich bezskuteczności. Stwierdzenie przez organy, że dotychczas wymierzone grzywny na podstawie art. 121 § 2 u.p.e.a. nie doprowadziły do wykonania nałożonego na skarżącą obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego jest niewątpliwie lakoniczne, co podkreślił także Sąd I instancji. Jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, mając na uwadze okres toczącego się postępowania egzekucyjnego, ilość dotychczas wymierzonych grzywien i to w zasadzie w dolnym ustawowym zagrożeniu, dalsze ignorowanie przez skarżącą konieczności wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nie sposób zarzucić, że nałożenie kolejnej grzywny, także w wysokości [...] zł nie jest celowe, że grzywna ta nie jest adekwatna do zachowania skarżącej w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, czy też wygórowana (górna granica wynosi 10.000 zł). Nie wpływa na tą ocenę podnoszona przez skarżącą kasacyjnie w skardze kasacyjnej okoliczność, że dwa z uprzednio wydanych postanowień w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia zostały uchylone. Dotyczy to postanowienia SKO w [...] z dnia [...] lutego 2023 roku i poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2022 roku oraz postanowienia SKO w [...] z dnia [...] lutego 2023 roku i poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2022 roku. W obu tych przypadkach nałożona została na skarżącą kasacyjnie grzywna w celu przymuszenia po [...] zł. Postanowienia te zostały uchylone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 stycznia 20204 roku, sygn. akt II SA/Gd 426/23 i II SA/Gd 428/23. Z treści uzasadnień tych wyroków wynika, że podstawą uchylenia w/w postanowień było brak uzasadnienia samej wysokości nałożonej grzywny. Pozostałe zarzuty podniesione w skargach nie zostały uwzględnione. Z treści uzasadnień oby wyroków nie wynika, aby Sąd I instancji podważał co do zasady konieczność ponownego nałożenia grzywien. Brak wywiązania się przez organ z obowiązku wynikającego z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 18 u.p.e.a. dotyczącego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia odpowiadającego warunkom określonym w powołanym przepisie nie oznacza konieczności automatycznego jego uchylenia w ramach kontroli sądowoadministracyjnej. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, gdy inne naruszenia przepisów postępowania niż wskazane pod lit. b) powołanego przepisu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie zasadnie Sąd I instancji uznał, że lakoniczność sporządzonego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w zakresie uzasadnienia wysokości nałożonej grzywny, przy uwzględnieniu pozostałych okoliczności wynikających z akt sprawy, nie pozwala przyjąć, aby to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wysokość wymierzonej grzywny znajduje bowiem uzasadnienie w okolicznościach sprawy wynikających z akt administracyjnych. Tym samym, jak już na wstępie zaznaczono, podniesiony w skardze zarzut kasacyjny nie jest zasadny.Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.. orzeczono jak w wyroku.