Wyrok - II GSK 1897/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 9 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2929/24 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 maja 2024 r. nr BP.501.654.2024.2242.WA7.DM.581630Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2929/24 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 maja 2024 r. nr BP.501.654.2024.2242.WA7.DM.581630
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
nieustalone
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
9 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dorota Dąbek
Podstawa prawna
art. 80
kpa
art. 76
kpa
art. 3
ppsa
art. 141
ppsa
art. 183
ppsa
art. 174
ppsa
art. 189
ppsa
art. 134
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2929/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] (skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD, organ II instancji, organ) z dnia 20 maja 2024 r., nr BP.501.654.2024.2242.WA7.DM.581630, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.W dniu 5 grudnia 2023 r. w [...] funkcjonariusze Policji poddali kontroli drogowej oznakowany jako taksówka pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym kierował [...]. W toku kontroli kierowca nie przedstawił do kontroli wypisu z licencji skarżącej na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Wyniki kontroli zawarto w protokole kontroli z dnia 5 grudnia 2023 r., nr 2002/2023, do którego kierowca nie wniósł zastrzeżeń. Pismem z dnia 4 stycznia 2024 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (organ I instancji) zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 10 stycznia 2024 r. Prezydent m.st. Warszawy (organ licencyjny) poinformował organ I instancji, że na dzień kontroli skarżąca posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, a kontrolowany pojazd został zgłoszony do ww. licencji.Decyzją z dnia 15 lutego 2024 r., nr WP.8140.2.5.2024, organ I instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 złotych za naruszenie art. 87 oraz lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.), tj. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. – za każdy dokument. Organ dodał również, że w sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. z uwagi na nieprzedstawienie przez skarżącą żadnych dowodów na potwierdzenie, iż zaszły okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za zaistniałe naruszenie prawa.Pismem z dnia 8 marca 2024 r. skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji.Decyzją z dnia 20 maja 2024 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że stan faktyczny sprawy ustalono na podstawie protokołu kontroli, do którego kierowca nie wniósł zastrzeżeń, oraz pisma organu licencyjnego. Tak ustalony materiał dowodowy dawał podstawę do stwierdzenia, że skarżąca, wykonując zarobkowo przewóz osób, nie wykonała obowiązku wyposażenia kierowcy w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania pozwala na przypisanie skarżącej odpowiedzialności za naruszenia stwierdzone w toku kontroli drogowej. Analiza akt sprawy potwierdza, że zatrzymany do kontroli pojazd był oznakowany jako taksówka (posiadał baner z napisem "TAXI") i był wpisany do udzielonej skarżącej licencji. Z protokołu kontroli nie wynika, aby kierujący pojazdem kwestionował fakt realizacji przewozu w ramach licencji udzielonej skarżącej. Protokół kontroli został podpisany przez kierującego pojazdem bez zgłaszania uwag, a zatem informacje w nim zawarte odzwierciedlają okoliczności faktyczne, jakie zaistniały w toku kontroli. Wykonując przewóz drogowy taksówką, kierujący pojazdem powinien zostać wyposażony w wypis z licencji, który należy okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli. W stanie faktycznym niniejszej sprawy kierujący pojazdem takowego wypisu nie posiadał. Następnie Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że naruszenia prawa w sferze działalności polegającej na świadczeniu usług transportu drogowego wiążą się z odpowiedzialnością administracyjną. Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., podlega karze pieniężnej w wysokości 500 złotych – za każdy dokument. Co istotne, odpowiedzialność za popełnienie naruszeń wynikająca z art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy, a do jej powstania wystarczy stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Skarżąca jako podmiot wykonujący przewóz drogowy taksówką była zobowiązana do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym i posiadania odpowiednich dokumentów. Obowiązkom tym jednak nie sprostała, co wiązało się koniecznością nałożenia na spółkę sankcji w postaci kary pieniężnej. Jak następnie zauważył Sąd Wojewódzki, przedsiębiorca odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, w tym stosowne wypisy z licencji. Przy czym wskazane "wyposażenie" nie może ograniczać się wyłącznie do samego przekazania dokumentów kierowcy, ale również obejmuje dopilnowanie ich posiadania przez kierowcę w czasie wykonywania przewozu i ich okazanie organom uprawnionym do przeprowadzenia kontroli. Rolą skarżącej było zatem skuteczne zobligowanie kierowcy do przestrzegania przepisów prawa, w tym posiadania w pojeździe w czasie wykonywania przewozu wypisu z licencji. Odnosząc się z kolei do podnoszonej dopiero na etapie skargi okoliczności związanej z koniecznością ustalenia, czy kierujący pojazdem w chwili zatrzymania wykonywał przewozy drogowe osób na rzecz przedsiębiorcy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że wzajemne relacje pomiędzy skarżącą a kierowcą, który korzysta z jej licencji, pozostają poza kognicją sądu administracyjnego. Sąd Wojewódzki podzielił również stanowisko GITD, że skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających ewentualne zastosowanie w okolicznościach tej sprawy art. 92c u.t.d. Treść tego uregulowania nie pozostawia wątpliwości, że za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewozy, chyba że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Sąd podkreślił, że skarżąca jest podmiotem profesjonalnie wykonującym krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem tego typu przewozów, należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. W ocenie Sądu skarżąca nie wskazała na jakiekolwiek nadzwyczajne okoliczności mogące wykluczyć jej odpowiedzialność.Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżąca ponadto zrzekła się rozprawy.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1. art. 151, art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ przepisów postępowania w sposób mający wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) w wyniku:a) niewystarczającego i powierzchownego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do kluczowych zarzutów skargi, w szczególności dotyczących fundamentalnego rozróżnienia pomiędzy "niewyposażeniem kierowcy" a "nieokazaniem dokumentu przez kierowcę", oraz do kwestii ciężaru dowodu w zakresie wykazania przesłanki "niewyposażenia", co narusza wymogi w zakresie sporządzenia uzasadnienia zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. i uniemożliwia pełną kontrolę instancyjną motywów rozstrzygnięcia;b) zaniechania przez Sąd dokonania pogłębionej analizy prawnej w zakresie interpretacji pojęcia "wyposażenie kierowcy" w kontekście art. 87 ust. 4 i lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz niewłaściwego rozłożenia ciężaru dowodu co do tej przesłanki, co doprowadziło do akceptacji wadliwego stanowiska organów, iż to na przewoźniku spoczywa ciężar zaprzeczenia istotnemu faktowi, jakim jest wyposażenie kierowcy we właściwy dokument, a nie że to na organie spoczywa ciężar udowodnienia faktu, że przedsiębiorca kierowcy w tenże nie wyposażył;c) zaakceptowania przez Sąd ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów, polegającego na bezkrytycznym przyjęciu, iż sam fakt braku okazania dokumentu wypisu z licencji przez kierowcę do kontroli jest wynikiem wyłącznie niewyposażenia kierowcy w ten dokument przez przewoźnika i można zastosować w tym zakresie domniemanie;d) zaakceptowania przez Sąd ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów, polegającego na bezkrytycznym przyjęciu, iż kwestia, czy kierowca w chwili kontroli wykonywał przewoź drogowy objęty licencją na rzecz przedsiębiorcy, czy poruszał się w celach prywatnych, nie jest decydujące dla możliwości obciążenia przewoźnika karą administracyjną;II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:1. art. 92a ust. 1 w zw. z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieuprawnionym utożsamieniu przez Sąd za organami administracji przesłanki odpowiedzialności przedsiębiorcy w postaci "niewyposażenia kierowcy w dokumenty" z faktem "nieokazania dokumentu przez kierowcę" podczas kontroli drogowej;2. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie w sprawie, polegające na przyjęciu przez Sąd zbyt rygorystycznej i zawężającej interpretacji przesłanek egzoneracyjnych, w szczególności co do braku wpływu przedsiębiorcy na powstanie naruszenia oraz niemożności jego przewidzenia, w sytuacji gdy skarżąca podnosiła, iż dopełniła obowiązku wyposażenia kierowcy we wszystkie wymagane dokumenty, organ natomiast nie dokonał dokładnych ustaleń w tym zakresie, przyjmując ten fakt za domniemany, gdy przeczyły temu wyjaśnienia przewoźnika.Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.V. Stanowisko strony przeciwnej.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zrzekł się rozprawy.VI. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:1. Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu.2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.3. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych, uznając, że – w świetle podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. – są one pozbawione zdolności do skutecznego podważenia mocy wiążącej zaskarżonego wyroku.4. Zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. podlegał formalnemu oddaleniu, albowiem strona skarżąca kasacyjnie wskazała nieadekwatne względem oczekiwań kontrolnych wzorce weryfikacji kasacyjnej.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie wskazywany jako przedmiot zarzutu kasacyjnego, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego: 1) nie zawiera co najmniej jednego z ustawowych elementów formalnych; 2) nie zawiera stanowiska sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia; 3) nie zawiera oceny prawnej co do istoty sprawy, której dotyczy skarga; 4) zawiera istotne wady konstrukcyjne (np. istotne sprzeczności treściowe, niejasność, niepełność lub nielogiczność wywodu), które sprawiają, że orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej.W sprawie, której dotyczy skarga kasacyjna, Sąd Wojewódzki zrealizował w stopniu dostatecznym i wystarczającym obowiązek sporządzenia prawidłowego formalnie i konstrukcyjnie uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie obligatoryjne elementy składowe, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., co pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na przeprowadzenie efektywnej kontroli instancyjnej. Wątpliwości lub zastrzeżenia strony co do zupełności lub prawidłowości oceny przez Sąd meriti zarzutów skargi lub wartości merytorycznej analizy wykładniczej na tle pojęć normatywnych (w tym zwrotu "niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym" – zob. art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 u.t.d. w zw. z poz. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.) nie mogą być natomiast przedmiotem kontroli kasacyjnej na tle zarzutu naruszenia powyższego przepisu.Nie mógł również zostać uznany za adekwatny wzorzec kontroli kasacyjnej przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., statuujący zasadę niezwiązania granicami skargi oraz stanowiący istotną część sądowoadministracyjnej normy odniesienia. Powyższy przepis może zostać naruszony: po pierwsze, samoistnie i bezpośrednio, w razie niedopuszczalnego wyjścia przez sąd administracyjny poza granice sprawy, której dotyczy skarga, lub wadliwego zrekonstruowania granic powyższej sprawy; po drugie, w sposób pośredni, jako konsekwencja błędnego ograniczenia lub wadliwego wykonania kompetencji kontrolnych na tle istotnych elementów podstaw prawnych sprawy administracyjnej. W tym drugim przypadku możliwość uwzględnienia tak sformułowanego zarzutu kasacyjnego jest jednak uzależniona od odpowiedniego powiązania powyższego wzorca z innymi przepisami regulującymi proces rozpoznania lub orzekania sądu administracyjnego oraz z przepisami stanowiącymi tzw. administracyjną normę dopełnienia, których wadliwa ocena prawna skutkowała naruszeniem normy odniesienia, o ile naruszenie to miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 3 września 2024 r., II GSK 336/22; wyrok NSA z dnia 3 września 2024 r., II GSK 837/21; wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2024 r., II GSK 1331/24).5. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. "poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi", "mimo naruszenia przez organ przepisów postępowania w sposób mający wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80" ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.).Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że za jego pośrednictwem strona skarżąca kasacyjnie podjęła próbę podważenia pozytywnej oceny legalności proceduralnej zaskarżonej decyzji w zakresie wzorców kontrolnych wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. na tle określonych ustaleń lub ocen probatywnych skarżonego organu dotyczących istotnych w sprawie okoliczności faktycznych.Stanowisko strony skarżącej kasacyjnie na tle wskazanych wzorców kontrolnych jest oczywiście bezzasadne.Pozytywna ocena legalnościowa Sądu Wojewódzkiego w powyższym zakresie jest trafna i przekonująca, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny w pełni potwierdza jej założenia i wnioski z niej wyprowadzone.Kontrolowane organy wykazały w sposób dostateczny, że strona skarżąca jako podmiot wykonujący przewozy na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką nie wyposażyła kierowcy działającego na jej rachunek w odpowiedni wypis z powyższej licencji, a więc dokument, o którym mowa w art. 87 ust. 4 u.t.d. Zgodnie z powyższym przepisem, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z licencji, przy czym z regulacji tej wynika, że w aktualnym stanie prawnym obowiązek posiadania oraz okazania tego rodzaju dokumentu odnosi się do jego postaci papierowej (por. jednak art. 87 ust. 8 u.t.d.). Brak wyposażenia kierowcy w dokument utrwalony w tego rodzaju postaci jest równoznaczny z naruszeniem powyższego obowiązku ustawowego, co podlega sankcjonowaniu na podstawie art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 u.t.d. w zw. z poz. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., natomiast okoliczności dotyczące przyczyn powstania stwierdzonego naruszenia nie podlegają weryfikacji w ramach analizowanego zarzutu kasacyjnego.Ogólne twierdzenie, że Sąd Wojewódzki nie dostrzegł naruszenia zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów w zakresie ustalenia, że "sam fakt braku okazania dokumentu wypisu z licencji przez kierowcę do kontroli jest wynikiem wyłącznie niewyposażenia kierowcy w ten dokument przez przewoźnika", oraz że "kierowca w chwili kontroli wykonywał przewoź drogowy objęty licencją na rzecz przedsiębiorcy", nie jest zdatne do podważenia prawidłowości weryfikacji dokonanej w postępowaniu sądowoadminstracyjnym pierwszej instancji.Strona skarżąca kasacyjnie pominęła przede wszystkim fakt, że wskazane wyżej twierdzenie jest sprzeczne z niepodważoną skutecznie w toku postępowania administracyjnego treścią protokołu kontrolnego, który został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń (zob. art. 74 ust. 2 i 4 u.t.d.). Protokół ten jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., w zakresie, w jakim ustala wszystkie istotne prawnie okoliczności faktyczne stanowiące przedmiot kontroli, stwarza podważalne domniemanie wiarygodności treści w nich stwierdzonych (art. 76 § 3 k.p.a.), a obalenie powyższego domniemania wymaga przeprowadzenia przez stronę podważającą jego treść kontrdowodu. W tym zakresie nie można wymagać, aby organy orzekające w sprawie przeprowadzały z własnej inicjatywy przeciwdowody w celu obalenia domniemania wynikającego z treści dokumentów urzędowych, której same nie kwestionują. Ciężar dowodzenia (onus probandi) przesuwa się w tym zakresie na stronę, która podważa powyższe domniemanie (zob. np. wyrok NSA z dnia 26 marca 2026 r., II GSK 2065/22).6. Pozbawione usprawiedliwionych podstaw są także zarzuty naruszenia prawa materialnego.Zarzut naruszenia przepisów art. 92a ust. 1 w zw. z poz. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. przez ich błędną wykładnię polegającą na "nieuprawnionym utożsamieniu" przesłanki odpowiedzialności przedsiębiorcy w postaci "niewyposażenia kierowcy w dokumenty" z faktem "nieokazania dokumentu przez kierowcę" podczas kontroli drogowej, w związku z zaistnieniem konstrukcyjnego braku w postaci niewskazania przez stronę skarżącą kasacyjnie postulowanej wersji interpretacyjnej oraz jej podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie już tylko z przyczyn formalnych.Naczelny Sąd Administracyjny zwraca jednak uwagę stronie skarżącej kasacyjnie, że skoro podmiotem odpowiedzialności sankcyjnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego (zob. art. 4 pkt 22 u.t.d.) jest – w świetle art. 92a ust. 1 u.t.d. – podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, to nie ulega wątpliwości, że uprzednim i instrumentalnie koniecznym obowiązkiem – względem obowiązku posiadania przez kierowcę taksówki podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego oraz okazywania na żądanie właściwego organu wypisu z licencji (art. 87 ust. 4 u.t.d.) – jest skierowany do tego rodzaju podmiotu nakaz wyposażenia tego kierowcy w odpowiedni wypis, albowiem jest oczywiste, że tylko ten podmiot – jako będący dysponentem uprawnienia stwierdzonego powyższym dokumentem – może spowodować wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 87 ust. 4 u.t.d.Analogicznej ocenie podlegał zarzut błędnej wykładni art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez przyjęcie "zbyt rygorystycznej i zawężającej interpretacji przesłanek egzoneracyjnych, w szczególności co do braku wpływu przedsiębiorcy na powstanie naruszenia oraz niemożności jego przewidzenia". Niezależnie od niedopełnienia obowiązku dostatecznej konkretyzacji treściowej podniesionego zarzutu oraz niewskazania postulowanej wersji interpretacyjnej, strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała w żaden sposób, że przyjęta przez Sąd a quo wykładnia przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. (zob. s. 8-9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) przekroczyła granice dopuszczalnej swobody wykładniczej na tle utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych.Wobec niepodważenia prawidłowości oceny legalności podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji zarzut wadliwego niezastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. na tle stanu faktycznego uznawanego przez stronę skarżącą kasacyjnie za miarodajny musiał także ulec formalnemu oddaleniu.7. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze negatywny wynik kontroli kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (punkt pierwszy wyroku) oraz zasądzeniu od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi wyroku).-----------------------2. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (punkt pierwszy wyroku) oraz zasądzeniu od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi wyroku).-----------------------2