Wyrok - II GSK 1906/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 9 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2811/24 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 czerwca 2024 r. nr BP.501.1306.2024.2401.WA7.58588Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2811/24 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 czerwca 2024 r. nr BP.501.1306.2024.2401.WA7.58588
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
9 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dorota Dąbek
Podstawa prawna
art. 76
kpa
art. 80
kpa
art. 174
ppsa
art. 134
ppsa
art. 3
ppsa
art. 183
ppsa
art. 189
ppsa
art. 141
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2811/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] (skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD, organ II instancji, organ) z dnia 28 czerwca 2024 r., nr BP.501.1306.2024.2401.WA7.585881, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.W dniu 23 lutego 2024 r. w [...] funkcjonariusze Policji poddali kontroli drogowej oznakowany jako taksówka pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym kierował [...]. W toku kontroli kierowca nie przedstawił oryginału wypisu z licencji skarżącej na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, a jedynie zdjęcie ww. dokumentu na telefonie. Wyniki kontroli zawarto w protokole kontroli z dnia 23 lutego 2024 r., nr 371/2024, do którego kierowca nie wniósł zastrzeżeń. Pismem z dnia 25 marca 2024 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (organ I instancji) zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 4 kwietnia 2024 r. Prezydent m.st. Warszawy (organ licencyjny) poinformował organ I instancji, że na dzień kontroli skarżąca posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, a kontrolowany pojazd został zgłoszony do ww. licencji i posiadał z niej ważny wypis.Decyzją z dnia 8 maja 2024 r., nr WP.8140.2.237.2024, organ I instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 złotych za naruszenie art. 87 oraz lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.), tj. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. – za każdy dokument.Pismem z dnia 3 czerwca 2024 r. skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji.Decyzją z dnia 28 czerwca 2024 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniósł, że stan faktyczny sprawy ustalono na podstawie protokołu kontroli, do którego kierowca nie wniósł zastrzeżeń, oraz pisma organu licencyjnego. Tak ustalony materiał dowodowy dawał podstawę do stwierdzenia, że skarżąca, wykonując zarobkowo przewóz osób, nie wykonała obowiązku wyposażenia kierowcy w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Odnosząc się do zarzutu, iż kontrolowany kierowca nie został należycie zapoznany z pouczeniami kontrolujących oraz z treścią informacji zawartych w protokole kontroli, GITD wyjaśnił, że protokół kontroli jako podstawowy dowód w sprawie, sporządzony przez organ kontrolny, ale przy współudziale kontrolowanego, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym. W przedmiotowym stanie faktycznym kierowca podpisał się pod oświadczeniem kierującego pojazdem, czym potwierdził iż zapoznał się z informacjami tam zawartymi. Ponadto kierowca nie wskazał żadnych uwag do treści protokołu kontroli – bądź to w miejscu przeznaczonym na "uwagi osoby kontrolowanej", bądź też ręcznie przy składanym podpisie. Organ stwierdził również, że organy kontroli drogowej nie są zobowiązane do powoływania tłumacza podczas wykonywanej kontroli – byłoby to faktycznie niemożliwe. Trudno jest bowiem przewidzieć, z jakiego kraju będzie pochodził podmiot poddany zatrzymaniu i kontroli drogowej.Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania pozwala na przypisanie skarżącej odpowiedzialności za naruszenia stwierdzone w toku kontroli drogowej. Analiza akt sprawy potwierdza, że zatrzymany do kontroli pojazd był oznakowany jako taksówka (posiadał baner z napisem "TAXI") i był wpisany do udzielonej skarżącej licencji. Z protokołu kontroli nie wynika, aby kierujący pojazdem kwestionował fakt realizacji przewozu w ramach licencji udzielonej skarżącej. Protokół kontroli został podpisany przez kierującego pojazdem bez zgłaszania uwag, a zatem informacje w nim zawarte odzwierciedlają okoliczności faktyczne, jakie zaistniały w toku kontroli. Wykonując przewóz drogowy taksówką, kierujący pojazdem powinien zostać wyposażony w wypis z licencji, który należy okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli. W stanie faktycznym niniejszej sprawy kierujący pojazdem takowego wypisu nie posiadał. Następnie Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że naruszenia prawa w sferze działalności polegającej na świadczeniu usług transportu drogowego wiążą się z odpowiedzialnością administracyjną. Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., podlega karze pieniężnej w wysokości 500 złotych – za każdy dokument. Co istotne, odpowiedzialność za popełnienie naruszeń wynikająca z art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy, a do jej powstania wystarczy stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Skarżąca jako podmiot wykonujący przewóz drogowy taksówką była zobowiązana do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym i posiadania odpowiednich dokumentów. Obowiązkom tym jednak nie sprostała, co wiązało się koniecznością nałożenia na nią sankcji w postaci kary pieniężnej. Jak następnie zauważył Sąd Wojewódzki, przedsiębiorca odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, w tym stosowne wypisy z licencji. Przy czym wskazane "wyposażenie" nie może ograniczać się wyłącznie do samego przekazania dokumentów kierowcy, ale również obejmuje dopilnowanie ich posiadania przez kierowcę w czasie wykonywania przewozu i ich okazanie organom uprawnionym do przeprowadzenia kontroli. Rolą skarżącej było zatem skuteczne zobligowanie kierowcy do przestrzegania przepisów prawa, w tym posiadania w pojeździe w czasie wykonywania przewozu wypisu z licencji. Odnosząc się z kolei do podnoszonej dopiero na etapie skargi okoliczności związanej z koniecznością ustalenia, czy kierujący pojazdem w chwili zatrzymania wykonywał przewozy drogowe osób na rzecz przedsiębiorcy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że wzajemne relacje pomiędzy skarżącą a kierowcą, który korzysta z jej licencji, pozostają poza kognicją sądu administracyjnego. Ponadto Sąd Wojewódzki zważył, że skoro kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń, to należy uznać, że miał świadomość, jakiego rodzaju dokument podpisuje, czego on dotyczy i na jakie naruszenia wskazuje. Gdyby kierowca nie rozumiał znaczenia dokonywanej przez siebie czynności bądź nie zgadzał się w jakimkolwiek zakresie z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli z pewnością odmówiłby podpisania protokołu bądź sporządziłby o powyższym fakcie stosowną adnotację w języku ojczystym. Późniejsze kwestionowanie protokołu z tego powodu, że kierowca nie znał języka polskiego, pozostaje w sprzeczności z tym protokołem, bowiem nie było przeszkód, by kierowca, składając podpis, poczynił adnotacje co do braku zrozumienia dokonanych ustaleń czy wyraził inne zastrzeżenia do kontroli – także w swoim języku ojczystym. Inspektorzy stwierdzają naruszenia przepisów regulujących problematykę transportu drogowego w państwach Unii Europejskiej; nieznajomość języka polskiego nie może więc być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą naruszenie prawa.Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżąca ponadto zrzekła się rozprawy.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a to art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a przez sporządzenie uzasadnienia w sposób niepełny, budzący wątpliwości co do rozważenia wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę w skardze, w tym w zakresie zarzutów dotyczących braku przeprowadzenia przez organ dowodów bezpośrednich na okoliczności istotne dla sprawy i oparcia ustaleń na dowodzie pośrednim w postaci protokołu kontroli, którego wnioski były wynikiem subiektywnej oceny zdarzeń dokonanej przez kontrolującego funkcjonariusza na drodze, opartej na niepełnym w tamtym czasie materiale dowodowym, nie zaś wszechstronnej oceny dokonanej przez organ prowadzący postępowanie w ramach wymogu dokładnego wyjaśnienia sprawy, co powoduje brak możliwości stwierdzenia, czy Sąd przeprowadził w całości obowiązek kontroli działania organu przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz prześledzenia toku rozumowania sądu w zakreślonym wyżej zakresie oraz zapoznania się z motywami rozstrzygnięcia o oddaleniu skargi;II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a to art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ przepisów postępowania w sposób mający wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 1, art. 76 § 1, art 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 6 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w całości decyzji organu I instancji mimo braku dokładnego wyjaśnienia sprawy i dokonania wybiorczej, a nie wszechstronnej i swobodnej oceny dowodów i okoliczności ujawnionych w sprawie poprzez:- dowolne ustalenie, że przedsiębiorca nie wyposażył kierowcy w dokument wypisu z licencji, jedynie na podstawie faktu braku jego okazania przez kierowcę, które to zachowanie mogło wynikać również z innych przyczyn i nie stanowiło potwierdzonej dowodami okoliczności ustalonej przez organ w sprawie;- dowolne ustalenie, że kierowca w chwili kontroli wykonywał przewóz drogowy na rzecz przewoźnika jedynie na podstawie faktu, że przebywał w pojeździe oznaczonym "TAXI" w chwili podjęcia kontroli i okazał żądane dokumenty dotyczące przewozów, gdy w tym czasie kierowca mógł poruszać się po drodze pojazdem w innych celach, w tym prywatnie, i nie świadczyć usług taksówkarskich na rzecz przewoźnika, a okoliczność ta nie została określona w protokole kontroli i wymagała samodzielnego ustalenia przez organ w sprawie;- odstąpienie od przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, w tym przesłuchania zatrzymanego do kontroli kierowcy, w celu dokonania ustaleń na ww. okoliczności, w tym potwierdzenia, czy kierowca w czasie kontroli był w trakcie pracy na rzecz przedsiębiorcy, czy został wyposażony w dokument wypisu z licencji przez przedsiębiorcę oraz czy go posiadał przy sobie w chwili kontroli i z jakich przyczyn nie okazał dokumentu na wezwanie kontrolującego funkcjonariusza, co mogło dopiero potwierdzić niewyposażenie kierowcy w dokument i odpowiedzialność przewoźnika;- zastąpienie obowiązku przeprowadzenia dowodów bezpośrednich dowodem pośrednim w postaci protokołu z kontroli nr 371/2024 z dnia 23 lutego 2024 r. w celu ustalenia wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nieprawidłowe uznanie, że protokół kontroli może stanowić wiarygodny dowód na okoliczności w nim stwierdzone, w sytuacji gdy treść w nim zawarta została pośrednio wskazana w wyniku oceny funkcjonariusza kontrolującego pojazd na drodze ("przy jeszcze niepełnie zgromadzonych w sprawie dowodach"), a potwierdzona została podpisem przez osobę narodowości niepolskiej, która mogła nie posługiwać się językiem polskim w stopniu umożliwiającym jej zrozumienie i potwierdzenie pouczeń oraz faktów, jakie zostały w tym dokumencie zawarte, co powoduje, że dokument ten miał jedynie walor notatki służbowej i nie posiadał cech dowodu z dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 i 2 k.p.a.;co w konsekwencji łącznie spowodowało dokonanie błędnego i dowolnego ustalenia, że w dniu 23 lutego 2024 r. zatrzymany kierowca w trakcie kontroli realizował przewozy drogowe na rzecz skarżącej oraz nie został wyposażony przez przedsiębiorcę w dokument, o którym mowa w art. 87 u.t.d.;III. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 1.12 załącznika nr 3 u.t.d. w zw. z art. 87 ust. 1-4 u.t.d. przez ich nieprawidłowe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej, gdy nie były spełnione przesłanki naruszenia prawa przez wskazanego przedsiębiorcę, w tym brak było realizacji przewozu drogowego w chwili kontroli, a zatrzymany kierowca nie wykonywał przewozów drogowych na rzecz skarżącej w czasie podjęcia kontroli.Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.V. Stanowisko strony przeciwnej.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zrzekł się rozprawy.VI. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:1. Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu.2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.3. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych, uznając, że – w świetle podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. – są one pozbawione zdolności do skutecznego podważenia mocy wiążącej zaskarżonego wyroku.4. Zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. podlegał formalnemu oddaleniu, albowiem strona skarżąca kasacyjnie wskazała nieadekwatne względem oczekiwań kontrolnych wzorce weryfikacji kasacyjnej.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie wskazywany jako przedmiot zarzutu kasacyjnego, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego: 1) nie zawiera co najmniej jednego z ustawowych elementów formalnych; 2) nie zawiera stanowiska sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia; 3) nie zawiera oceny prawnej co do istoty sprawy, której dotyczy skarga; 4) zawiera istotne wady konstrukcyjne (np. istotne sprzeczności treściowe, niejasność, niepełność lub nielogiczność wywodu), które sprawiają, że orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. W sprawie, której dotyczy skarga kasacyjna, Sąd Wojewódzki zrealizował w stopniu dostatecznym i wystarczającym obowiązek sporządzenia prawidłowego formalnie i konstrukcyjnie uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie obligatoryjne elementy składowe, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., co pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na przeprowadzenie efektywnej kontroli instancyjnej. Wątpliwości lub zastrzeżenia strony co do zupełności lub merytorycznej prawidłowości oceny przez Sąd meriti zarzutów skargi nie mogą być natomiast przedmiotem kontroli kasacyjnej na tle zarzutu naruszenia powyższego przepisu.Nie mógł również zostać uznany za adekwatny wzorzec kontroli kasacyjnej przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., statuujący zasadę niezwiązania granicami skargi oraz stanowiący istotną część sądowoadministracyjnej normy odniesienia. Powyższy przepis może zostać naruszony: po pierwsze, samoistnie i bezpośrednio, w razie niedopuszczalnego wyjścia przez sąd administracyjny poza granice sprawy, której dotyczy skarga, lub wadliwego zrekonstruowania granic powyższej sprawy; po drugie, w sposób pośredni, jako konsekwencja błędnego ograniczenia lub wadliwego wykonania kompetencji kontrolnych na tle istotnych elementów podstaw prawnych sprawy administracyjnej. W tym drugim przypadku możliwość uwzględnienia tak sformułowanego zarzutu kasacyjnego jest jednak uzależniona od odpowiedniego powiązania powyższego wzorca z innymi przepisami regulującymi proces rozpoznania lub orzekania sądu administracyjnego oraz z przepisami stanowiącymi tzw. administracyjną normę dopełnienia, których wadliwa ocena prawna skutkowała naruszeniem normy odniesienia, o ile naruszenie to miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 3 września 2024 r., II GSK 336/22; wyrok NSA z dnia 3 września 2024 r., II GSK 837/21; wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2024 r., II GSK 1331/24).5. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. "poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi", "mimo naruszenia przez organ przepisów postępowania w sposób mający wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 1, art. 76 § 1, art 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 6 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w całości decyzji organu I instancji mimo braku dokładnego wyjaśnienia sprawy i dokonania wybiórczej, a nie wszechstronnej i swobodnej oceny dowodów i okoliczności ujawnionych w sprawie", co miało doprowadzić do "błędnego i dowolnego ustalenia, że w dniu 23 lutego 2024 r. zatrzymany kierowca w trakcie kontroli realizował przewozy drogowe na rzecz skarżącej oraz nie został wyposażony przez przedsiębiorcę w dokument, o którym mowa w art. 87 u.t.d.".Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że za jego pośrednictwem strona skarżąca kasacyjnie podjęła próbę podważenia pozytywnej oceny legalności proceduralnej zaskarżonej decyzji w zakresie wzorców kontrolnych wynikających z art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. na tle określonych ustaleń lub ocen probatywnych skarżonego organu dotyczących istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, natomiast ekscepcje na tle wzorców określonych w art. 1, 6 i 8 k.p.a. nie poddają się weryfikacji, gdyż konkretyzujący je opis nie nawiązuje do treści normatywnej wynikającej z tych przepisów.Stanowisko strony skarżącej kasacyjnie na tle podniesionego zarzutu w zakresie możliwej weryfikacji kasacyjnej jest oczywiście bezzasadne.Pozytywna ocena legalnościowa Sądu Wojewódzkiego w powyższym zakresie jest niewątpliwie prawidłowa, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny w pełni potwierdza jej założenia i wnioski z niej wyprowadzone.Kontrolowane organy wykazały w sposób dostateczny, że strona skarżąca jako podmiot wykonujący przewozy na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką nie wyposażyła kierowcy działającego na jej rachunek w odpowiedni wypis z powyższej licencji, a więc dokument, o którym mowa w art. 87 ust. 4 u.t.d. Zgodnie z powyższym przepisem, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z licencji, przy czym z regulacji tej wynika, że w aktualnym stanie prawnym obowiązek posiadania oraz okazania tego rodzaju dokumentu odnosi się do jego postaci papierowej (por. jednak art. 87 ust. 8 u.t.d.). Brak wyposażenia kierowcy w dokument utrwalony w tego rodzaju postaci jest równoznaczny z naruszeniem powyższego obowiązku ustawowego, co podlega sankcjonowaniu na podstawie art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 u.t.d. w zw. z poz. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., natomiast okoliczności dotyczące przyczyn powstania stwierdzonego naruszenia nie podlegają weryfikacji w ramach analizowanego zarzutu kasacyjnego.Twierdzenie, że nieokazanie dokumentu przez kierowcę w toku kontroli drogowej mogło wynikać z "innych przyczyn" niż brak wyposażenia tego kierowcy w wypis licencji w postaci papierowej, albo że "kierowca mógł poruszać się po drodze pojazdem w innych celach, w tym prywatnie, i nie świadczyć usług taksówkarskich na rzecz przewoźnika", jest nie tylko nieracjonalne, lecz przede wszystkim sprzeczne z treścią protokołu kontrolnego, który został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń (zob. art. 74 ust. 2 i 4 u.t.d.). Protokół ten jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., w zakresie, w jakim ustala wszystkie istotne prawnie okoliczności faktyczne stanowiące przedmiot kontroli, stwarza podważalne domniemanie wiarygodności treści w nich stwierdzonych (art. 76 § 3 k.p.a.), a obalenie powyższego domniemania wymaga przeprowadzenia przez stronę podważającą jego treść kontrdowodu. W tym zakresie nie można wymagać, aby organy orzekające w sprawie przeprowadzały z własnej inicjatywy przeciwdowody w celu obalenia domniemania wynikającego z treści dokumentów urzędowych, której same nie kwestionują. Ciężar dowodzenia (onus probandi) przesuwa się w tym zakresie na stronę, która podważa powyższe domniemanie (zob. np. wyrok NSA z dnia 26 marca 2026 r., II GSK 2065/22).Nie są również uprawnione supozycje strony skarżącej, że kontrolowane organy w sposób dowolny "odstąpiły" od przeprowadzania dalszych dowodów (bezpośrednich) na okoliczności objęte protokołem kontroli. Jeżeli bowiem dowód z dokumentu urzędowego jest tzw. dowodem zupełnym, to strona kwestionująca wnioski z niego wynikające powinna zaoferować organowi prowadzącemu postępowanie nie tylko wiarygodne przeciwdowody, lecz także określić ściśle okoliczności podlegające dowodzeniu i tezy, które mają zostać dowiedzione, przy czym przedmiotem tego rodzaju dowodów nie mogą być dowolne lub jedynie negatoryjne twierdzenia osobowych źródeł dowodowych, albowiem tego rodzaju dowody same w sobie mogą stanowić jedynie asumpt do rozpoczęcia – co podlega swobodnej ocenie właściwego organu – procesu podważania domniemania ustawowego, o którym mowa w art. 76 § 3 k.p.a.6. Brak skutecznego podważenia prawidłowości oceny legalności podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji implikuje związanie jej treścią w toku dokonywania kontroli prawidłowości weryfikacji zastosowania prawa materialnego przez Sąd meriti.W związku z powyższym, skoro strona skarżąca kasacyjna uczyniła przedmiotem zarzutu wadliwego zastosowania prawa materialnego w zakresie "art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 1.12 załącznika nr 3 u.t.d. w zw. z art. 87 ust. 1-4 u.t.d." stan faktyczny sprawy uznany przez siebie za prawidłowy i miarodajny, a nie stan pozytywnie zweryfikowany przez Sąd Wojewódzki i niepodważony skutecznie w niniejszym postępowaniu kasacyjnym, to – wobec konstrukcyjnej sprzeczności tak sformułowanego zarzutu – musiał on zostać formalnie oddalony.7. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze negatywny wynik kontroli kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (punkt pierwszy wyroku) oraz zasądzeniu od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi wyroku).-----------------------2. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (punkt pierwszy wyroku) oraz zasądzeniu od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi wyroku).-----------------------2