Wyrok - II GSK 2155/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 9 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2766/24 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2024 r. nr DPP-WTPZ.0272.4.2024(78) w przedUchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2766/24 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2024 r. nr DPP-WTPZ.0272.4.2024(78) w przed
Najważniejsze informacje
W skrócie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
9 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dorota Dąbek
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (11)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
UZASADNIENIE
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.Wyrokiem z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2766/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] (skarżący, strona skarżąca) na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (Minister, organ) z dnia 2 sierpnia 2024 r., nr DPP-WTPZ.0272.4.2024(78), w przedmiocie odmowy wykreślenia z listy osób i podmiotów wspierających agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę.II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.Pismem z dnia 2 czerwca 2023 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Szef ABW) zwrócił się do Ministra o objęcie skarżącego środkami ograniczającymi wskazanymi w art. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (ustawa sankcyjna).W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący jest beneficjentem rzeczywistym polskiej spółki [...]. W jej radzie nadzorczej zasiadają: [...] (żona skarżącego), [...] (prawdopodobnie siostra skarżącego) oraz [...]. Spółka [...] została założona przez skarżącego w 2011 r. Spółka specjalizuje się w obrocie sadzą techniczną dla przemysłu gumowego i oponiarskiego. Surowiec pochodzić ma z Federacji Rosyjskiej (FR) lub Ukrainy i trafia do krajów UE. Firma była beneficjentem dotacji Ministra Inwestycji i Rozwoju w kwocie 2 mln zł (2018 r.) oraz – dwukrotnie – Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w kwocie 1,12 mln zł (2020 r.). Spółka [...] prowadzi działalność na terenie bezpośrednio przylegającym do Bazy Magazynowej [...] oraz Terminala Paliw należących do [...], z których paliwo przekazywane jest transportem kolejowym na Ukrainę. W kontekście obecnej sytuacji geopolitycznej umiejscowienie podmiotu z kapitałem rosyjskim i jego nieruchomości gruntowych w bezpośrednim sąsiedztwie terminala w [...] oraz bazy [...] stwarza realne niebezpieczeństwo ujawnienia Federacji Rosyjskiej informacji na temat transportu paliwa [...] na Ukrainę. W wyniku analizy transferów środków finansowych z [...] ustalono, że łączna kwota przetransferowanych środków na Białoruś wyniosła 806.979 EUR, natomiast do Rosji 44.228 USD i 558. 255 EUR. Nałożenie sankcji na skarżącego przyczyni się do bezpośredniego zmniejszenia jego zysków oraz powiązanych z nim firm, a tym samym bezpośrednio wpłynie na ograniczenie funduszy transferowanych do podmiotów ulokowanych na terenie FR. Pismem z dnia 7 czerwca 2023 r. Szef ABW wycofał ww. wniosek w zakresie objęcia skarżącego środkiem, o którym mowa w art. 1 pkt 4 ustawy sankcyjnej, natomiast pismem z dnia 11 września 2023 r. (zawierającym informacje niejawne) – uzupełnił ww. wniosek.Decyzją z dnia 2 października 2023 r., nr DPP-TPZ.0272.87.2023(5), organ wpisał skarżącego na listę, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy sankcyjnej, oraz zastosował wobec skarżącego następujące środki: 1) zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - w rozumieniu rozporządzenia Rady (UE) 269/2024 z dnia 17 marca 2024 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (rozporządzenie 269/2014) - będących własnością, pozostających w posiadaniu, pozostających w faktycznym władaniu lub pod kontrolą skarżącego, w pełnym zakresie; 2) zakaz udostępniania skarżącemu lub na jego rzecz bezpośrednio lub pośrednio jakichkolwiek środków finansowych lub zasobów gospodarczych w rozumieniu rozporządzenia 269/2014; 3) zakaz świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie ww. środków; 4) wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego lub konkursu prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych. W uzasadnieniu decyzji, opierając się na informacjach uzyskanych od Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Szef CBA) dotyczących podmiotów gospodarczych grupy kapitałowej [...] faktycznie kontrolowanej przez skarżącego, organ wskazał, że największymi beneficjentami finansowymi [...] są rosyjskie spółki sektora chemicznego i oponiarskiego. Jedna z powyższych spółek produkuje opony montowane na rosyjskim samochodzie pancernym, który został użyty podczas agresji wojskowej na Ukrainę, natomiast inne są częścią grupy kapitałowej, w której podmiotem dominującym jest [...] (nr rej. [...], wcześniejsza nazwa [...]), objęta sankcjami przez UE (od 3 czerwca 2022 r.), Szwajcarię (od 10 czerwca 2022 r.) i Ukrainę. Następnie organ wyjaśnił, że, jak wskazują opisane we wniosku okoliczności faktyczne, skarżący jest osobą dysponującą odpowiednio środkami finansowymi lub zasobami gospodarczymi w rozumieniu rozporządzenia 269/2014, bezpośrednio związaną z podmiotami, wobec których istnieje prawdopodobieństwo, że mogą być pośrednio wykorzystywane w celu wspierania agresji na Ukrainę rozpoczętej w dniu 24 lutego 2022 r. lub istnieje prawdopodobieństwo wykorzystania w tym celu dysponowanych przez nią środków finansowych lub zasobów gospodarczych. Jednocześnie Minister wskazał, że zakres zastosowanych środków określono stosownie do art. 1 ustawy sankcyjnej, przy uwzględnieniu definicji zawartych odpowiednio w art. 1 lit. d i g rozporządzenia nr 269/2014, a ponadto wzięto pod uwagę art. 3 ust. 4 ustawy sankcyjnej, uwzględniając się w szczególności charakter i zakres prowadzonej przez adresata decyzji działalności oraz względy bezpieczeństwa narodowego.Pismem z dnia 30 listopada 2023 r. (uzupełnionym pismem z dnia 26 lutego 2024 r.) skarżący wniósł o wykreślenie z listy osób i podmiotów, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy sankcyjnej. W uzasadnieniu skarżący zwrócił uwagę, że w dniu 26 września 2023 r. (tj. przed wydaniem decyzji) złożył oświadczenie o zrzeczeniu się obywatelstwa FR. W dniu 13 października 2023 r. otrzymał potwierdzenie wykreślenia z rosyjskiej bazy meldunkowej. Następnie skarżący wskazał, że uchwałą Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy [...] z dnia 17 maja 2023 r. [...] został odwołany ze stanowiska członka Rady Nadzorczej [...] W dalszej kolejności skarżący wskazał, że FR stanowiła od wielu lat główny rynek zaopatrzenia w sadzę techniczną w Europie. Po wybuchu wojny w Ukrainie zaistniała konieczność zmiany źródeł zaopatrzenia, co zdaniem skarżącego Grupa [...] intensywnie realizuje. W szczególności, już w dniu wydania decyzji wykorzystywała alternatywne źródła dostaw surowca, m.in. z Indii i Chin. Grupa planowała, aby zmiana ta przebiegła stopniowo (do 30 czerwca 2024 r., kiedy to zakończy się okres przejściowy dotyczący objęcia środkami ograniczającymi sadzy technicznej, zgodnie z rozporządzeniem 833/2014), aby zapewnić ciągłość dostaw dla kontrahentów i zapewnić funkcjonowanie ich linii technologicznych (surowiec z alternatywnych destynacji posiada nieco odmienne parametry). Są to działania skomplikowane, wieloetapowe i czasochłonne, angażujące pracę laborantów, technologów, inżynierów produkcji i testerów, które nie mogły nastąpić "z dnia na dzień", ale sukcesywnie zmierzały do całkowitego zaprzestania importu surowca z Rosji. Kompatybilnie i adekwatnie do tej sytuacji na europejskim rynku sadzy technicznej (polegającej na tym, iż nie jest organizacyjnie możliwe natychmiastowe odcięcie dostaw z Rosji) zareagował ustawodawca europejski, przyznając prawo i możliwość zakupu i importu do UE sadzy technicznej z Rosji w okresie do 30 czerwca 2024 r. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 3i ust. 3da lit. a) rozporządzenia 822/2014 dozwolony prawnie jest przywoź, zakup i transport sadzy technicznej na teren UE do dnia 30 czerwca 2024 r., w ramach ustalonego kontyngentu. Od dnia wejścia w życie rozporządzenia 2023/427, nowelizującego ww. rozporządzenie Grupa [...] importowała sadzę techniczną właśnie na podstawie ww. kontyngentu, a więc działała na podstawie i w granicach prawa bezpośrednio obowiązującego w UE. Zdaniem skarżącego, sadza techniczna została objęta kontyngentem właśnie ze względu na fakt, iż przedsiębiorcy rosyjscy byli dotychczas kluczowymi dostawcami tego surowca do UE. Ustanowienie okresu przejściowego, w którym dozwolony jest import określonej ilości sadzy technicznej, miał umożliwić uniknięcie zaburzeń płynności wytwarzania produktów na rynku oponiarskim w Europie w czasie nawiązania nowych relacji gospodarczych. Grupa [...], celem zapewnienia ciągłości dostaw dla klientów, realizowała import od dostawców z FR w ramach kontyngentu. Jednocześnie intensywnie budowała nowe relacje gospodarcze z podmiotami z krajów innych niż Rosja. W szczególności, już w dniu wydania decyzji Grupa [...] wykorzystywała alternatywne źródła dostaw surowca i podejmowała realne dążenia do wyeliminowania dostaw z rynku rosyjskiego, co obrazują szczegółowe dane dotyczące stanu magazynowego. Kolejnym przykładem sukcesywnego wycofywania się z Rosji jest likwidacja przedstawicielstwa [...]. Uchwała Zarządu [...] w przedmiocie wspomnianej likwidacji została podjęta dnia 31 maja 2023 r. i przekazana do FR celem wykreślenia z rejestru. Skutkiem powyższego było wykreślenie przedstawicielstwa [...] w dniu 11 sierpnia 2023 r. Ponadto rozpoczęty został również proces sprzedaży udziałów, które [...] oraz skarżący posiadają w spółce [...]. W tym celu ww. wspólnicy udzielili pełnomocnictw do sprzedaży udziałów, które zostały podpisane i notarialnie poświadczone w dniu 4 września 2023 r. Dalszy proces został wstrzymany ze względu na niemożność uzyskania przez [...] i skarżącego klauzuli apostille, w związku z wpisem na listę sankcyjną i zamrożeniem środków finansowych (zgodnie z informacją uzyskaną od usługodawcy dokumentom została nadana klauzula apostille, lecz dokumenty nie zostaną wydane przed dokonaniem przez zleceniodawców stosownych opłat). [...] w dniu 24 października 2023 r. poinformowała swojego największego dostawcę w FR, że w związku z natychmiastowym zaprzestaniem działalności w Rosji współpraca z tym podmiotem w zakresie świadczenia usług wyłącznego przedstawiciela nie będzie kontynuowana oraz że nie zostanie wznowiona także w przypadku wykreślenia spółek Grupy [...] z listy sankcyjnej. W szczególności, podmioty Grupy [...] postanowiły ze skutkiem natychmiastowym zaprzestać relacji biznesowych oraz wypowiedzieć wszystkie umowy z dostawcami z terenu FR i Republiki Białorusi, dostawcami surowca i usług transportowych. Na dzień wydania decyzji o wpisie Grupa [...] prowadziła czynną współpracę handlową (zakup towaru w ramach kontyngentu ustanowionego rozporządzeniem 2023/427) tylko z jednym dostawcą surowca z terytorium Rosji. Zakupy te dokonywane były przez dwie spółki z grupy [...]: [...]. W imieniu obu tych spółek, w dniu 28 listopada 2023 r. przesłane zostały pisma informujące o wypowiedzeniu wszelkich stosunków handlowych, natomiast jedna ze spółek ([...]) Grupa [...] współpracowała z dwiema spółkami świadczącymi usługi transportowe wskazanymi w decyzji. Przedmiotowe usługi transportowe dotyczyły transportu sadzy technicznej, importowanej w ramach kontyngentu, przy czym spółki z Grupy [...] miały ograniczoną możliwość realizowania transportów towaru zakupionego w FR w jakikolwiek inny sposób, jako że od czerwca 2023 r. Federacja Rosyjska wprowadziła zakaz wjazdu na swoje terytorium dla przewoźników z Polski. W dniu 28 listopada 2023 r. [...] przesłała do rosyjskich i białoruskich firm transportowych pisma o wypowiedzeniu współpracy ze skutkiem natychmiastowym. Skarżący ponadto podkreślił, że ani on, ani żadna ze spółek z Grupy [...] nie współpracuje z żadnym z pozostałych sześciu podmiotów wskazanych w uzasadnieniu decyzji. Grupa [...] postanowiła również kontynuować realizację sprzedaży udziałów w rosyjskiej spółce zależnej [...] na rzecz jej obecnego dyrektora. Transakcja, której warunki zostały ustalone jeszcze przed wpisem na listę (cena sprzedaży równa co najmniej wartości nominalnej udziałów), zostanie sfinalizowana po wykreśleniu podmiotów Grupy [...] z listy, w związku z brakiem możliwości dokonania transakcji w okresie obowiązywania środków ograniczających; transakcja wymaga także zgody organów regulacyjnych w Rosji.Pismem z dnia 4 grudnia 2023 r. organ zwrócił się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (Szef KAS) o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku skarżącego oraz przedstawionej we wniosku argumentacji, w szczególności w kontekście skutków opisanych zmian (wprowadzonych i planowanych) w sposobie prowadzenia działalności gospodarczej przez [...], jak również skarżącego. Pismem z dnia 7 grudnia 2023 r. Szef KAS poinformował, że zwrócił się do Lubelskiego Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej o przeprowadzenie kontroli w podmiotach z grupy [...] w zakresie przestrzegania przez te podmioty środków ograniczających nałożonych w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie. Pismem z dnia 20 lutego 2024 r. organ ponownie zwrócił się do Szefa KAS o udzielenie informacji, czy Lubelski Urząd Celno-Skarbowy w Białej Podlaskiej rozpoczął przedmiotowe kontrole oraz jaki jest przewidywany termin ich zakończenia. Pismem z dnia 23 lutego 2024 r. Szef KAS poinformował, że kontrole w [...] są w toku, a przewidywany termin zakończenia kontroli to 11 kwietnia 2024 r. Ponadto pismem z dnia 25 kwietnia 2024 r. Szef KAS wskazał, że Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej przeprowadził czynności kontrolne w ww. podmiotach gospodarczych, jednakże w wyniku całościowej analizy posiadanych materiałów w powyższych sprawach podjęto decyzję o pilnym podjęciu pełnych kontroli celno-skarbowych we wskazanych spółkach w zakresie przestrzegania przez nie środków ograniczających, ze szczególnym uwzględnieniem argumentów poruszonych we wnioskach o wykreślenie z listy z listy, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy. Wszczęcie kontroli celno-skarbowych miało nastąpić najpóźniej do dnia 26 kwietnia 2024 r., a ich zakończenie w połowie maja 2024 r.Pismem z dnia 29 kwietnia 2024 r. Szef ABW poinformował organ, że nie uzyskał nowych informacji wskazujących na zasadność wniosku skarżącego, w szczególności bowiem zgodnie z danymi z Krajowego Rejestru Sądowego i Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych skarżący pozostaje właścicielem i beneficjentem podmiotów z grupy [...]. Powyższe stanowisko podtrzymał w piśmie z 1 sierpnia 2024 r.Pismem z dnia 13 czerwca 2024 r. organ zwrócił się do Szefa KAS o udzielenie informacji, czy przedmiotowe kontrole w spółkach grupy [...] zostały zakończone oraz jaki jest ich wynik. Pismem z dnia 20 czerwca 2024 r. Szef KAS poinformował, że kontrole w podmiotach [...] nadal trwają, a planowany termin ich zakończenia kontroli to 29 lipca 2024 r. Pismem z dnia 18 lipca 2024 r. organ zwrócił się do Szefa KAS ponownie z ww. pytaniem. Pismem z dnia 22 lipca 2024 Szef KAS wskazał, że kontrole w podmiotach [...] są nadal w toku i planowane jest przedłużenie terminu ich zakończenia.W pismach z dnia 7 grudnia 2023 r. i 30 lipca 2024 r. Szef CBA poinformował organ, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, w szczególności bowiem spółka [...] z siedzibą w FR jest nadal "podmiotem aktywnym", natomiast [...] posiada w niej 49% udziałów, a skarżący - 51% udziałów. Jak stwierdził Szef CBA, nie sposób przyjąć, iż nastąpiła "nagła utrata powiązań" pomiędzy podmiotami lub osobami powiązanymi z polskimi spółkami z grupy [...] a rosyjskimi podmiotami z branży chemicznej i oponiarskiej, w tym [...]. W ocenie Szefa CBA decyzja o zbyciu udziałów w [...] "może stanowić próbę przemodelowania biznesowego spółki wobec pojawienia się zagrożenia w postaci nakładania sankcji"; może również "nosić znamiona próby zamaskowania związków pomiędzy osobami i podmiotami". Powyższe ustalenia, zdaniem Szefa CBA, wskazują na realne prawdopodobieństwo wykorzystywania spółki do omijania sankcji gospodarczych nałożonych na FR lub działań operacyjnych wywiadów ww. państwa.Decyzją z dnia 2 sierpnia 2024 r., nr DPP-WTPZ.0272.4.2024(78), Minister odmówił wykreślenia skarżącego z listy osób i podmiotów, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy sankcyjnej.W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie zdezaktualizowały się przesłanki wpisania skarżącego na listę. Działania, które podjęły spółki z grupy [...] w celu ograniczenia, a docelowo całkowitego zerwania relacji handlowych z podmiotami z FR, nie miały i nie mają wpływu na wydanie decyzji. Organ, jak stwierdził, opierał się na informacjach przekazanych przez Szefa ABW i Szefa CBA jako organów wyspecjalizowanych i "których ustaleniom ma uzasadnione powody ufać i brać je pod uwagę". Otrzymany wniosek Szefa ABW zawierał maksimum informacji, które mogą zostać ujawnione bez narażenia bezpieczeństwa państwa. Następnie organ podniósł, że nie może brać pod uwagę działań, jakie w przyszłości podejmie osoba lub podmiot, w stosunku do której wydaje on decyzję o wpisie na listę, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy sankcyjnej. Takie działanie organu paraliżowałoby proces wydawania decyzji, bowiem organ pozostawałby w pewnym stanie zawieszenia, będąc zobowiązanym do ustalenia wszystkich możliwych działań, jakie osoba lub podmiot zamierza podjąć w przyszłości. Z tych względów argumenty skarżącego, że po pierwsze - nie posiada już obywatelstwa FR, po drugie - postanowiono o likwidacji przedstawicielstwa w Moskwie, po trzecie - rozpoczęto proces sprzedaży udziałów w spółce [...], a po czwarte – odwołano członka rady nadzorczej [...], organ uznał za pozbawione relewancji, zwłaszcza że argumenty drugi i trzeci sprowadzają się do powołania na fakty mające charakter przyszyły i niepewny, natomiast pierwszy z ww. argumentów nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak stwierdził organ, potwierdzeniem zasadności jego oceny jest decyzja Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2024 r., nr 458000-CKK-12.4227.2.2024.15, na mocy której odmówiono m.in. zwolnienia zamrożonych środków finansowych skarżącego w postaci 51% udziałów o łącznej wartości nominalnej 10.200 rubli posiadanych w rosyjskiej spółce. za cenę 10.200 rubli lub jej odpowiednik w walucie PLN, EUR lub USD. Powołując się na art. 3 ust. 2 ustawy sankcyjnej, organ wskazał, że bezpośrednia lub pośrednia forma wspierania może oznaczać generowanie dowolnymi metodami zysków dla budżetu FR, które następnie mogą zostać wykorzystane na potrzeby działań wojennych prowadzonych przeciwko Ukrainie. Minister wskazał w szczególności na możliwość opodatkowania dochodów uzyskanych przez rosyjskie podmioty gospodarcze wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Środki finansowe wpłacane w ramach podatków przez te podmioty do budżetu FR "z całą pewnością stanowią dochód tego państwa i mogą być przeznaczane na finansowanie agresji na Ukrainę". Odnosząc się do całości wywodów skarżącego dotyczących importu sadzy technicznej w ramach kontyngentu, o którym mowa w rozporządzeniu 833/2014, organ podkreślił, że argumentem przesądzającym o wpisaniu go na listę, o której mowa w art 2 ust. 1 ustawy sankcyjnej, było stwierdzenie, że jest on osobą dysponującą odpowiednio środkami finansowymi lub zasobami gospodarczymi w rozumieniu rozporządzenia 269/2014, bezpośrednio związaną z podmiotami, wobec których istnieje prawdopodobieństwo, że mogą być pośrednio wykorzystywane w celu wspierania agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętej w dniu 24 lutego 2022 r. lub istnieje prawdopodobieństwo wykorzystania w tym celu dysponowanych przez nią środków finansowych lub zasobów gospodarczych. W dalszej kolejności organ podniósł, że celem wydania decyzji nie jest ograniczenie możliwości prowadzenia przez spółki z grupy [...] działalności gospodarczej, a jedynie przeciwdziałanie dysponowaniu środkami finansowymi i zasobami gospodarczymi na cele określone w art. 3 ust. 2 ustawy sankcyjnej. Organ wskazał przy tym, że zgodnie z ustawą sankcyjną zadania i kompetencje, o których mowa w art. 4 ust 1, art. 5 ust 1, art 6 ust. 1, art 6a, art. 6b i art. 7 rozporządzenia 269/2014, wobec osób i podmiotów wpisanych na listę wykonuje Szef KAS, do którego skarżący, jak i spółki z grupy [...] mogą wystąpić do z wnioskiem o zastosowanie przewidzianych w rozporządzeniu 269/2014 odstępstw, m.in. odstępstw wyrażonych w art. 4 ust 1 lub art. 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, na podstawie których możliwe jest zwolnienie określonych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, lub też udostępnienie określonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, w odniesieniu do osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi. Organ zauważył, że skarżący oraz spółki z grupy [...] korzystają z przysługujących im uprawnień w tym zakresie, o czym świadczą decyzje wydane przez Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu. Konkludując, organ stwierdził, że środki ograniczające nie mają jednak charakteru karnego, a zapobiegawczy, stanowiący o czasowym braku możliwości korzystania ze swoich ze swoich uprawnień.Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc ponadto o dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi.Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.Pismem z dnia 6 marca 2025 r. skarżący przedstawił replikę na odpowiedź na skargę, do której organ odniósł się w piśmie procesowym z dnia 17 marca 2025 r.III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że literalna wykładnia art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy sankcyjnej nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że decyzja o wpisaniu na listę sankcyjną może zostać wydana w stosunku do trzech kategorii podmiotów dysponujących środkami finansowymi, funduszami lub zasobami gospodarczymi: 1) bezpośrednio lub pośrednio wspierających agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę; 2) bezpośrednio powiązanych z podmiotami wpierającymi (bezpośrednio lub pośrednio) wskazaną agresję, w szczególności ze względu na powiązania o charakterze osobistym, organizacyjnym, gospodarczym lub finansowym; 3) wobec których istnieje prawdopodobieństwo wykorzystania dysponowanych przez nie środków finansowych, funduszy lub zasobów gospodarczych w celu bezpośredniego lub pośredniego wsparcia agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę bądź na rzecz podmiotów bezpośrednio powiązanych z podmiotami bezpośrednio lub pośrednio wspierającymi tę agresję. W odniesieniu do trzeciej ze wskazanych kategorii podmiotów, do której zaliczono skarżącego, wystarczy jedynie uprawdopodobnienie (a nie udowodnienie) wykorzystania posiadanych zasobów w celach określonych w art. 3 ust. 2 ustawy sankcyjnej, z czym koreluje znaczne uproszczenie postępowania w sprawie wpisu na listę sankcyjną, co wprost wynika z art. 4 ust. 1 ustawy sankcyjnej, zgodnie z którym do postępowania w sprawie wpisu nie stosuje się m.in. art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., wskutek czego organ nie jest zobowiązany oceniać, czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zaś uzasadnienie decyzji nie musi zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powołując się na art. 3 ust. 9 ustawy sankcyjnej, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że charakter tego rodzaju spraw, a w szczególności okoliczność, że wykazanie powiązań z podmiotami wspierającymi agresję wiązać się może z koniecznością ujawnienia informacji uzyskanych w toku działań operacyjnych służb bezpieczeństwa państwa, może wymagać ograniczenia w zakresie uzasadnienia decyzji. Jak stwierdził Sąd, art. 3 ust. 9 ustawy sankcyjnej został zastosowany w niniejszej sprawie wobec uzyskania przez organ dokumentów niejawnych. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, choć ograniczenie dostępu dla dokumentów objętych ochroną informacji niejawnych stanowi ograniczenie czynnego udziału strony w postępowaniu, to jednak zostało ono przewidziane ustawą w warunkach wskazanych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zatem w rozpoznawanej sprawie ograniczenie to jest spowodowane koniecznością ochrony wartości nadrzędnej, jaką jest bezpieczeństwo państwa. Następnie Sąd Wojewódzki wskazał, że, skoro ustawa sankcyjna, dopuszczając w art. 3 ust. 5 możliwość wnioskowania o wykreślenie z listy, nie ustanawia odrębnych przesłanek w tym zakresie, to uwzględnienie wniosku o wykreślenie jest możliwe tylko w razie ustania przesłanek wpisu. Oceniwszy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zarówno w części jawnej, jak i niejawnej, Sąd zaakceptował stanowisko organu co do "trwania" przesłanki wpisu skarżącego na listę sankcyjną, a tym samym – co do braku podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o jego wykreślenie z tej listy. Z okoliczności jawnych Sąd wskazał, że zarówno skarżący, jak też powiązane z nim spółki, prowadziły działalność gospodarczą w Rosji, w tym polegającą na utrzymywaniu relacji handlowych z rosyjskimi podmiotami sektora chemicznego i oponiarskiego, które zajmują się m.in. produkcją opon podwójnego zastosowania (cywilnego i wojskowego). Ponadto – co istotne – do dnia wpisu skarżącego na listę sankcyjną aktywnie działała w Rosji [...], której 51-procentowym udziałowcem był skarżący, a która w 2023 r. osiągnęła sprzedaż netto 140.989.000 rubli. Pomimo deklarowanego zerwania tych relacji, Sąd podzielił stanowisko organu, że ciągle istnieje prawdopodobieństwo wykorzystania zasobów finansowych posiadanych przez skarżącego i powiązane z nim podmioty polskie do wsparcia, choćby pośredniego, agresji FR na Ukrainę, bowiem zmiany właścicielskie (udziałowców) spółki zarejestrowanej w Rosji wymagają jeszcze zgody organów regulacyjnych w Rosji, co sprawia, że samo podjęcie omawianych działań nie wywołuje skutków prawnych z punktu widzenia celu, jakiemu ma służyć wpisanie skarżącego na listę sankcyjną. Sąd dodał także, że informacje zawarte w niejawnej części akt administracyjnych potwierdzają zasadność pozostawienia skarżącego na liście sankcyjnej. W dalszej kolejności Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że ustawa sankcyjna powstała w absolutnie wyjątkowej sytuacji geopolitycznej, co sprawia, że nie jest pozbawione uzasadnienia działanie ustawodawcy w zakresie ograniczenia lub uproszczenia postępowania administracyjnego w sprawach wpisu na listę sankcyjną. Opierając się na tych motywach, Sąd nie doszukał się wątpliwości natury konstytucyjnej co do zgodności przepisów art. 3 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 i 6 i art. 1 ustawy sankcyjnej z przepisami Konstytucji RP, tj. art. 22, art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3. Jak wyjaśnił, przewidziane ustawą sankcyjną środki nie mogą być oceniane jako nadmierne czy nieproporcjonalne, gdyż niewątpliwie interes społeczny polegający na przeciwdziałaniu agresji oraz związany z nim interes bezpieczeństwa państwa przeważają nad interesem podmiotu wpisanego na taką listę sankcyjną. Sąd nie podzielił przy tym stanowiska, że wpis na listę sankcyjną jest równoważny z pozbawieniem prawa własności, bowiem zamrożone środki nadal stanowią przedmiot własności podmiotu wpisanego na listę, tyle że nie może on nimi swobodnie dysponować. W takim zakresie zasady bezpieczeństwa przeważają nad zasadami dyskryminacji, równego traktowania czy swobody gospodarczej. Jednocześnie skarżący może wystąpić do Szefa KAS z wnioskiem o zastosowanie przewidzianych w rozporządzeniu 269/2014 odstępstw, m.in. odstępstw wyrażonych w art. 4 ust. 1 lub art. 6 ust 1, na podstawie których możliwe jest zwolnienie określonych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub też udostępnienie określonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, w odniesieniu do osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi. Za chybione Sąd pierwszej instancji uznał także zarzuty dotyczące naruszenia art. 15 w zw. z art. 2 ust. 2 rozporządzenia 269/2014. Powołując się na art. 4 ust. 2 zd. 2 i 3 TUE, Sąd ponadto stwierdził, że bezpieczeństwo narodowe pozostaje w zakresie wyłącznej odpowiedzialności każdego państwa członkowskiego. Jak zauważył Sąd pierwszej instancji, ustawa sankcyjna jest autonomicznym aktem prawa krajowego wykorzystującym mechanizmy sankcyjne stosowane przez UE. Przepis art. 1 pkt 1 i 2 ustawy sankcyjnej odwołuje się do środków ograniczających określonych w art. 2 ust. 1-3 rozporządzenia 765/2006 oraz w art. 2 i art. 9 rozporządzenia 269/2014; jednocześnie mechanizm zapobiegający dublowaniu nakładanych środków ograniczających określony został w art. 2 ust. 2 ustawy sankcyjnej. Prawo europejskie nie wyłącza możliwości stosowania środków podejmowanych przez państwo członkowskie z uwagi na bezpieczeństwo narodowe. Krajowe rozwiązania prawne przyjęte w zakresie mrożenia środków finansowych lub zasobów gospodarczych są zgodne z opinią Komisji Europejskiej z dnia 19 czerwca 2020 r., C(2020) 4117 final, w sprawie art. 2 rozporządzenia nr 269/2014 (odpowiedź na pytanie nr 2.5). Sąd zwrócił uwagę, że nawet w sytuacji przyjęcia, iż w ustawie sankcyjnej powielono pewne mechanizmy określone w rozporządzeniach 269/2014 i 765/2006, to nie czyni to tej ustawy "nieważną", niemogącą stanowić podstawy materialnoprawnej orzekania, bowiem akt prawa krajowego (ustawa) bazuje na unijnych unormowaniach dotyczących mechanizmów sankcyjnych i mechanizmy te nie powinny się dublować. Żadne z rozporządzeń nie wyklucza jednak możliwości tworzenia przez państwa członkowskie w ramach autonomii ustawodawczej uregulowań, które służą realizacji zakresu ustaleń podejmowanych przez ustawodawstwo unijne. Końcowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że postępowanie w sprawie wpisu na listę nie jest typowym postępowaniem administracyjnym, a organ nie jest zobowiązany oceniać, czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zaś uzasadnienie decyzji nie musi zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, toteż informacje przedstawione we wniosku Szefa ABW, a także pozostałe informacje niejawne, jakie znalazły się w części niejawnej akt administracyjnych, były wystarczające do ustalenia stanu faktycznego sprawy w celu dokonania należytej subsumpcji mających w niej zastosowanie przepisów ustawy sankcyjnej. W szczególności Sąd uznał za niezasadne zarzuty związane z niezapewnieniem skarżącemu wglądu do akt postępowania z uwagi na treść art. 4 ust. 1 ustawy sankcyjnej, który wyłącza stosowanie w postępowaniu m. in. przepisów art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 73 § 1 k.p.a. Skoro na organie nie ciążył obowiązek udostępnienia akt na wniosek, to zbędne również było wydawanie formalnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, niezależnie od tego, że art. 74 § 2 k.p.a. również nie znalazł się w wykazie przepisów k.p.a. mających tutaj zastosowanie. Jak zauważył Sąd, z przepisów ustawy sankcyjnej wynika, że przeprowadzenie kontrolowanego postępowania odbywa się w zasadzie bez udziału strony, która zawiadamiana jest dopiero o fakcie wydania wobec niej decyzji poprzez jej udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 4 ust. 2 ustawy sankcyjnej).Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji oraz wskazanie organowi sposobu załatwienia sprawy, w szczególności poprzez wskazanie na wynikający z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 8 § 1 k.p.a. obowiązek organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego z jednoczesnym respektowaniem zasady proporcjonalności, bezstronności oraz równego traktowania skarżącego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący ponadto zrzekł się rozprawy.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1.1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1.1.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję, pomimo że, wydając decyzję, organ naruszył art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy sankcyjnej poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, w tym poprzez przyjęcie za własne wniosku Szefa ABW o wpis skarżącego na listę sankcyjną, co skutkowało ustaleniem jedynie części faktów mających znaczenie w sprawie oraz doprowadziło do błędnego zastosowania prawa materialnego;1.1.2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję, w sytuacji gdy organ naruszył art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy sankcyjnej poprzez nieprzedstawienie w decyzji należytego uzasadnienia zawierającego główne motywy rozstrzygnięcia, co uniemożliwiło skarżącemu ustalenie podstaw wpisu na listę sankcyjną i samodzielne usunięcie tych podstaw;1.1.3. art. 12a § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 45 Konstytucji w zw. z art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez ich niezastosowanie i niedopuszczenie skarżącego do zapoznania się pełnymi aktami sprawy, co uniemożliwiło skarżącemu realizację prawa do obrony;1.1.4. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez pominięcie bez wydania w tym przedmiocie postanowienia wszystkich dowodów uzupełniających przedstawionych w skardze, pomimo że dowody te były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałyby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie;1.2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:1.2.1. art. 3 ust. 2 ustawy sankcyjnej poprzez błędne ustalenie, że skarżący spełnia przesłanki wpisu na listę w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy sankcyjnej wobec istnienia prawdopodobieństwa wykorzystania środków finansowych i zasobów gospodarczych skarżącego lub powiązanych z nim spółek Grupy [...] do wspierania agresji Rosji na Ukrainę lub wspierania poważnego naruszenia praw człowieka lub represji wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej lub innego poważnego zagrożenia dla demokracji lub praworządności w Rosji lub na Białorusi, podczas gdy skarżący ani powiązane z nim spółki Grupy [...] przesłanek tych nie spełniają i nie spełniali w momencie wydania decyzji;1.2.2. art. 3 ust. 6 w zw. z art. 1 oraz art. 3 ust. 7 ustawy sankcyjnej poprzez błędne ustalenie, że decyzja słusznie utrzymała w mocy środki ograniczające przewidziane w art. 1 ustawy sankcyjnej w zakresie nałożonym w decyzji z 2 października 2023 r. o wpisie skarżącego na listę sankcyjną, podczas gdy w wyniku wyeliminowania, a co najmniej znacznego złagodzenia rzekomych naruszeń art. 3 ust. 2 ustawy sankcyjnej przez skarżącego środki ograniczające przewidziane w decyzji o wpisie, a niesłusznie utrzymane w decyzji są rażąco nieproporcjonalne do zarzucanych naruszeń;1.2.3. art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w zw. z art. 29 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) w zw. z art. 4 TUE oraz art. 2 ust. 2 i art. 4 TFUE poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że normy ustawy sankcyjnej nie naruszają przepisów kompetencyjnych UE, podczas gdy przepisy ustawy sankcyjnej naruszają uregulowane w art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 TUE oraz art. 2 ust. 2 TFUE zasadę przyznania oraz efekt zajętego pola poprzez powtórne uregulowanie dziedziny objętej obowiązującym rozporządzeniem 269/2014, która to dziedzina jest przyznana UE na podstawie art. 215 TFUE w zw. z art. 29 TUE w zw. z 4 ust. 1 TFUE i tym samym nie zawiera się w szczególnej i wyjątkowej grupie kompetencji pozostawionych państwom członkowskim przez wzgląd na ich suwerenność wobec UE na gruncie art. 4 ust. 2 TUE;1.2.4. art. 347 i 348 TFUE poprzez ich niezastosowanie i wadliwe przyjęcie, że art. 1-3 ustawy sankcyjnej mogą ustanowić konkurencyjny system sankcji gospodarczych do systemu unijnego lub systemów innych państw członkowskich pomimo braku przeprowadzonych w tym zakresie konsultacji z pozostałymi państwami członkowskimi lub Komisją Europejską zgodnie z art. 347 lub 348 TFUE, przez co art. 1-3 ustawy sankcyjnej są niezgodne z prawem unijnym i zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa UE nie podlegają stosowaniu;1.2.5. art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz art. 22 i 64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez błędne przyjęcie, że art. 1-4 ustawy sankcyjnej znajdują zastosowanie pomimo naruszenia przez nie zasady oznaczoności i zasady proporcjonalności w ograniczaniu swobody działalności gospodarczej oraz prawa własności poprzez posługiwanie się językiem nieprecyzyjnym i pozwalającym na zbyt szeroką dowolność w stosowaniu ograniczeń przez uprawniony organ, jak również stosowanie ograniczeń w stopniu dalece szerszym niż niezbędnym do realizowania wartości bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego.Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.Skarżący wniósł ponadto o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dowodów załączonych do skargi i skargi kasacyjnej oraz skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) następujących pytań prejudycjalnych:- czy przepis art. 215 TFUE w zw. z art. 29 TUE oraz w zw. z 4 ust. 2 i 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przyjmowaniu przez państwo członkowskie środków ograniczających wymierzonych przeciwko państwom trzecim lub przeciwko osobom fizycznym lub prawnym, grupom lub podmiotom innym niż państwa, w tym sankcji gospodarczych zamrażających środki finansowe lub zasoby gospodarcze podmiotów, na podstawie ustawowo przewidzianych kryteriów, takich jak środki wskazane w art. 1-3 ustawy sankcyjnej, i pozostawia tworzenie i stosowanie tego rodzaju środków ograniczających na poziomie ustawodawstwa krajowego w zakresie wyłącznej kompetencji państw członkowskich;- czy przepis art. 215 TFUE w zw. z art. 29 TUE oraz w zw. z art. 2 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 TFUE oraz w zw. z zasadą pierwszeństwa prawa UE powinien być interpretowany w taki sposób, że sprzeciwia się przyjmowaniu przez państwa członkowskie regulacji krajowych nakładających środki ograniczające w takim zakresie, w jakim zostały dotychczas ustanowione przez Radę na mocy tego przepisu;- czy przepisy art. 347 i 348 TFUE powinny być interpretowane w taki sposób, że przewidziany w nich obowiązek konsultacji działań pomiędzy państwami członkowskimi lub Komisją Europejską znajdzie zastosowanie do sytuacji, gdy państwo członkowskie zamierza ustanowić środki ograniczające rozumiane zgodnie z art. 215 TFUE czy też innego rodzaju sankcje gospodarcze wymierzone w konkretne kategorie podmiotów prywatnych lub publicznych, takie jak środki wskazane w art. 1-3 ustawy sankcyjnej, które służyć mają realizacji bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego tego państwa członkowskiego;- czy przepisy art. 347 i art. 348 TFUE powinny być interpretowane w taki sposób, że krajowe środki ograniczające przyjęte bez konsultacji z innymi państwami członkowskimi są bezskuteczne;- czy przepisy art. 49, art. 56 i art. 63 TFUE powinny być interpretowane jako zakazujące przyjmowania krajowych regulacji takich jak art. 1 w zw. z art. 3 ust. 1, art. 2 i art. 6 ustawy sankcyjnej, tj. przepisów, które ograniczają swobodę świadczenia usług, swobodę przedsiębiorczości i swobodę przepływu kapitału wskutek zamrożenia aktywów i zakazu udostępniania środków finansowych i zasobów gospodarczych.V. Stanowisko strony przeciwnej. Pismo procesowe skarżącego kasacyjnie.W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.Pismem procesowym z dnia 27 maja 2026 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie złożył replikę na odpowiedź Ministra na skargę kasacyjną. W powyższym piśmie zawarto wniosek o dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów obejmujących: wniosek skarżącego z dnia 5 grudnia 2024 r. o wykreślenie z listy sankcyjnej, pisma Szefa ABW (z 9 maja 2024 r., z 13 września 2024 r., z 26 marca 2025 r.), pisma Szefa CBA (z 30 lipca 2024 r., z 12 września 2024 r., z 27 marca 2025 r.) oraz "zapisy księgowe" podmiotu [...] z okresu kwiecień – lipiec 2022 r.VI. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – a więc niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.2. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również podstaw do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy – zgodnie z zasadą tantum devolutum, quantum iudicatum – do weryfikacji zarzutów kasacyjnych w odniesieniu do pełnego zakresu rozstrzygnięcia w związku z zaskarżeniem wyroku niższej instancji w całości.3. Wynik przeprowadzonej weryfikacji kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia okazał się zakresowo pozytywny, albowiem nie jest pozbawiony usprawiedliwionych podstaw zarzut wadliwej kontroli legalności proceduralnej zaskarżonej decyzji w świetle wzorców normatywnych wynikających z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (ustawa z 13.04.2022 r.) na tle odpowiednio zrekonstruowanej wersji interpretacyjnej art. 3 ust. 2 powyższej ustawy.Na częściowe uwzględnienie zasługują również zarzuty kwestionujące prawidłowość kontroli zaskarżonej decyzji w świetle art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. oraz niewykonanie kompetencji, o której mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., pomimo zaistnienia podstaw do jej realizacji.3.1. Podtrzymując stanowisko wyrażone w sprawie o sygn. II GSK 2497/25, Naczelny Sąd Administracyjny ponownie stwierdza, że kontrolowany Sąd Wojewódzki pominął w procesie weryfikacji legalnościowej zaskarżonej decyzji fakt, że jakkolwiek zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy z 13.04.2022 r. postępowania w sprawach wpisu na listę sankcyjną oraz wykreślenia z tej listy (zob. art. 3 ust. 6 i 8) mają charakter szczególnych postępowań administracyjnych jurysdykcyjnych, w których w zakresie wyraźnie nieuregulowanym w powyższej ustawie zastosowaniu podlegają enumeratywnie wymienione przepisy k.p.a. (zob. art. 4 ust. 1), to jednak tak wyznaczony stan normatywny nie może prowadzić do wniosków interpretacyjnych lub aplikacyjnych, które prowadziłyby do niestosowalności lub zaprzeczenia istoty kardynalnych instytucji lub zasad procesowych warunkujących możliwość i dopuszczalność prowadzenia lub zakończenia postępowania o charakterze orzeczniczym.Ustawodawca nie zachowuje bowiem nieograniczonej swobody regulacyjnej w zakresie wyłączania lub ograniczania stosowania określonych zasad lub instytucji procesowych, jeżeli tego rodzaju szczególne rozwiązania mogłyby prowadzić do zanegowania istoty postępowania jurysdykcyjnego. Jeżeli natomiast derogacje ogólnych zasad lub reguł procesowych mają charakter częściowy lub fragmentaryczny, to obowiązkiem organów stosujących prawo (w sprawach administracyjnych – przede wszystkim sądów administracyjnych) w procesach jego wykładni i aplikacji jest takie zrekonstruowanie treści szczególnego reżimu proceduralnego, które pozwoli na zachowanie jego zgodności z wzorcami ogólnosystemowymi, w tym konstytucyjnymi i prawnomiędzynarodowymi.O ile więc nie jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, że szczególny przedmiot regulacji analizowanej ustawy w relacji do celu, któremu ona służy (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2024 r., II GSK 555/24, LEX nr 3744162; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2024 r., II GSK 1716/24, LEX nr 3824214), skutkował przyjęciem specjalnych rozwiązań normatywnych, które przesądzają o atypowości postępowań w sprawach wpisu na listę, o której mowa w art. 2 tej ustawy, lub wykreślenia z tego rodzaju listy, a – wobec wyłączenia stosowania w tego rodzaju postępowaniach m.in. przepisów art. 78, art. 79, art. 80, art. 81, art. 81a i art. 107 § 3 k.p.a. – organ je prowadzący nie jest zobowiązany oceniać, czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy też rozstrzygać niedające się usunąć wątpliwości odnośnie do okoliczności stanu faktycznego na korzyść strony, a uzasadnienie decyzji nie musi zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co koresponduje z treścią art. 3 ust. 9 ustawy z 13.04.2022 r., upoważniającego ministra właściwego do spraw wewnętrznych do ograniczenia zakresu uzasadnienia decyzji w sprawach wpisu i wykreślenia z listy sankcyjnej ze względu na bezpieczeństwo państwa lub porządek publiczny, to twierdzenia te oraz stojące u ich podstaw przesłanki normatywne nie mogą prowadzić do formułowania zbyt kategorycznych i upraszczających wniosków co do zakresu postępowania wyjaśniającego oraz dowodowego w sprawach, o których mowa w art. 3 ust. 6 i 8 ww. ustawy, a w dalszej kolejności co do – zakresu uzasadnienia tego rodzaju decyzji.3.2. Wyłączenie stosowania w sprawach, o których mowa w art. 3 ust. 6 i 8 ustawy z 13.04.2022 r., istotnych reguł postępowania jurysdykcyjnego, w tym art. 78, art. 79, art. 80 art. 81, art. 81a i art. 107 § 3 k.p.a., nie uchyla ani nie ogranicza zakresu stosowania wymienionej w art. 4 ust. 1 ww. ustawy zasady ogólnej prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), której treść wyznacza w pierwszej kolejności obowiązek podejmowania przez organ prowadzący postępowania (tylko z urzędu, skoro wyłączono m.in. stosowanie art. 10, 78, 79, 79a, 81 k.p.a.) wszelkich czynności procesowych (w tym czynności dowodowych) niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy na tle relewantnych przesłanek materialnoprawnych (w przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie zachowują przesłanki z art. 3 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy z 13.04.2022 r.).Podobnie nie zostało wyłączone stosowanie wynikającego z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wyczerpującego (pełnego) zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jaki – zgodnie z zasadą określoną w art. 7 k.p.a. – został zgromadzony w toku postępowania. Zakres postępowania wyjaśniającego oraz zasady oficjalności postępowania dowodowego w powyższych sprawach nie został zatem zmodyfikowany, gdyż ograniczenia w zakresie praw procesowych strony w toku ustalania stanu faktycznego nie mają wpływu na obowiązki procesowe organu wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.Odrębnie trzeba zwrócić uwagę na konsekwencje wyłączenia stosowania art. 80 k.p.a. Przepis ten, niezależnie do wyartykułowanej w nim zasady swobodnej oceny dowodów, nakłada na organ administracji publicznej obowiązek przeprowadzenia ewaluacji całokształtu (całości) materiału dowodowego w celu ustalenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Derogacja jego stosowania oznacza, że organ prowadzący postępowanie może uznać za udowodnione określone fakty na podstawie oceny jedynie części materiału dowodowego, o ile na tle stosowanej regulacji materialnoprawnej (zob. art. 3 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy z 13.04.2022 r.) część ta jest wystarczająca do ustalenia relewantnych prawnie okoliczności faktycznych zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy (art. 7 k.p.a.) oraz po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu z urzędu całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.).Z powyższego wynika, że wyłączenie stosowania art. 78-81 k.p.a. odnosi się jedynie do określonych etapów postępowania dowodowego, w tym etapu oceny całości materiału dowodowego, natomiast nie może być rozszerzane na całe postępowanie wyjaśniające, w tym na fazę poszukiwania, zbierania, rozpatrywania i selekcji dowodów istotnych z punktu widzenia koniecznego do ustalenia stanu faktycznego sprawy.3.3. Transponując powyższe ustalenia do sfery stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że Sąd meriti uchylił się od pełnej i weryfikowalnej instancyjnie oceny legalnościowej zachowania przez Ministra rygorów wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. na tle przesłanek materialnoprawnych, o których mowa w art. 3 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy z 13.04.2022 r.3.3.1. W zaskarżonej decyzji z dnia 2 sierpnia 2024 r. Minister podtrzymał aktualność, wyrażonego w decyzji z dnia 2 października 2023 r. o wpisie na listę sankcyjną, stanowiska uznającego stronę skarżącą za osobę dysponującą "odpowiednio środkami finansowymi lub zasobami gospodarczymi w rozumieniu rozporządzenia 269/2014, bezpośrednio związaną z podmiotami, wobec których istnieje prawdopodobieństwo, że mogą być pośrednio wykorzystywane w celu wspierania agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętej w dniu 24 lutego 2022 r. lub istnieje prawdopodobieństwo wykorzystania w tym celu dysponowanych przez nią środków finansowych lub zasobów gospodarczych." (s. 14 zaskarżonej decyzji).Z powyższej oceny Ministra wynika, że organ ten uznał, że skarżący jest nadal (a więc na dzień wydania zaskarżonej decyzji) nie tylko osobą "bezpośrednio związaną" z osobami lub podmiotami "pośrednio wspierającymi agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętą w dniu 24 lutego 2022 r.", lecz pozostaje osobą, wobec której "istnieje prawdopodobieństwo wykorzystania" dysponowanych przez nią środków finansowych lub zasobów gospodarczych w celu wspierania ww. agresji.Tak dokonana kwalifikacja prawna nie może być jednak uznana za prawidłową ze względu na przyjęcie przez skarżony organ błędnych założeń wykładniczych, które nie zostały dostrzeżone przez Sąd Wojewódzki. Wadliwość interpretacyjna w tym zakresie mogła z kolei mieć istotny wpływ na zakres koniecznych ustaleń faktycznych, a w dalszej kolejności – na prawidłowość zastosowania prawa materialnego. Zagadnienia te będą zatem wymagały ponownej oceny Sądu Wojewódzkiego, zgodnie z zawartymi poniżej wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego.3.3.2. Przepis art. 3 ust. 2 ustawy z 13.04.2022 r. statuuje – co zasadniczo trafnie zauważył Sąd a quo – trzy odrębne kategorie osób i podmiotów dysponujących środkami finansowymi, funduszami oraz zasobami gospodarczymi w rozumieniu rozporządzenia 765/2006 lub rozporządzenia 269/2014, które podlegają sankcjonowaniu.Po pierwsze, są to osoby lub podmioty bezpośrednio lub pośrednio wspierające agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętą w dniu 24 lutego 2022 r. (pkt 1) lub poważne naruszenia praw człowieka lub represje wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej, lub których działalność stanowi inne poważne zagrożenie dla demokracji lub praworządności w Federacji Rosyjskiej lub na Białorusi (pkt 2).Po drugie, są to osoby lub podmioty bezpośrednio związane, w szczególności ze względu na powiązania o charakterze osobistym, organizacyjnym, gospodarczym lub finansowym, z osobami lub podmiotami bezpośrednio lub pośrednio wspierającymi agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętą w dniu 24 lutego 2022 r. lub poważne naruszenia praw człowieka lub represje wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej, lub których działalność stanowi inne poważne zagrożenie dla demokracji lub praworządności w Federacji Rosyjskiej lub na Białorusi.Po trzecie, są to osoby lub podmioty, wobec których istnieje prawdopodobieństwo wykorzystania dysponowanych przez nie środków finansowych, funduszy lub zasobów gospodarczych w celu wspierania agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętej w dniu 24 lutego 2022 r. lub poważnego naruszenia praw człowieka lub represji wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej, lub działalności stanowiącej inne poważne zagrożenie dla demokracji lub praworządności w Federacji Rosyjskiej lub na Białorusi.Prawidłowa wykładnia powyższego unormowania prowadzi do wniosku, że przesłanka prawdopodobieństwa, na którą powołał się Minister, może zostać powiązana jedynie z kategorią trzecią osób i podmiotów sankcjonowanych, natomiast nie ma ona zastosowania do kategorii podmiotowej pierwszej i drugiej, co oznacza, że w zakresie powyższych kategorii nie jest wystarczające uprawdopodobnienie realizacji przesłanek materialnych, lecz ich udowodnienie.Jeżeli zatem Minister zakwalifikował skarżącego także do kategorii podmiotowej drugiej (osoba "bezpośrednio związana" z osobami lub podmiotami "pośrednio wspierającymi agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętą w dniu 24 lutego 2022 r.") i uznał, że na dzień wydania decyzji o odmowie wykreślenia z listy sankcyjnej kwalifikacja ta zachowuje aktualność, to w tym zakresie konieczna jest ocena, czy i w jakim zakresie zgromadzony materiał dowodowy lub jego część (zob. art. 4 ust. 1 ustawy z 13.04.2022 r. w zw. z art. 80 k.p.a.) jest wystarczający do uznania, że okoliczności faktyczne wskazujące na realizację przesłanki z art. 3 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy z 13.04.2022 r. zostały udowodnione. Ocena ta należy do Sądu Wojewódzkiego w toku ponownego rozpoznania sprawy.3.3.3. Odnosząc się natomiast do równoległej kwalifikacji skarżącego jako osoby należącej do ww. trzeciej kategorii podmiotowej, należy wyjaśnić, że prawidłowa interpretacja przesłanki prawdopodobieństwa nie może prowadzić do wniosku – co zostało pominięte przez Ministra oraz Sąd Wojewódzki – że wystarczający jest jakikolwiek stopień prawdopodobieństwa realizacji przesłanki "wykorzystania dysponowanych środków finansowych, funduszy lub zasobów gospodarczych" w celach wspierania ww. agresji lub poważnego naruszenia praw człowieka lub represji wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej, lub działalności stanowiącej inne poważne zagrożenie dla demokracji lub praworządności w Federacji Rosyjskiej lub na Białorusi.Prawdopodobieństwo w tym zakresie musi zostać wykazane nie tylko na poziomie wyższym niż znikomy i realnym, lecz także i przede wszystkim w stopniu pozwalającym na racjonalną oceną, że podstawa faktyczna kwalifikacji właściwego organu nie została ustalona w sposób dowolny lub arbitralny.Przede wszystkim nie można zgodzić się z zajętym przez Ministra stanowiskiem, że – odmawiając uwzględnienia wniosku skarżącego o wykreślenie z listy sankcyjnej – "oparł się" się on jedynie na wniosku Szefa ABW oraz informacjach przekazanych przez Szefa CBA, które to podmioty "są organami wyspecjalizowanymi" i "których ustaleniom Minister ma uzasadnione powody ufać i brać je pod uwagę", a skoro ww. organy potwierdziły w swoich pismach aktualność przesłanek, które stanowiły podstawę wpisu na listę, to wobec "braku zmiany stanu faktycznego", brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wykreślenie z powyższej listy (s. 11 zaskarżonej decyzji).W szczególności nie poddają się jakiejkolwiek weryfikacji zewnętrznej (sądowej), nawet z uwzględnieniem przedłożonej dokumentacji zawierającej informacje niejawne, ustalenia faktyczne pozbawione koniecznej relatywizacji czasowej, podmiotowej lub przedmiotowej (np. co do wysokości środków, które nadal mogą zostać realnie wykorzystane w celach, o których mowa w art. 3 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy z 13.04.2022 r.; co do okresu lub aktualności relacji gospodarczych lub finansowych z tzw. podmiotami wspierającymi; co do czasu, wysokości i odbiorców transferów finansowych lub majątkowych na rzecz ww. podmiotów). Względy związane z ochroną informacji niejawnych, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego (zob. m.in. art. 3 ust. 9 ustawy z 13.04.2022 r.) nie stanowią przy tym bezwzględnej przeszkody do dokonania w uzasadnieniach decyzji, wydanych w sprawach wpisu na listę sankcyjną lub wykreślenia z niej, określonych konkretyzacji (szczególnie kwantytatywnych) ustalonych faktów, aby w ten sposób możliwa stała się realna (a nie jedynie pozorna) weryfikacja sądowoadministracyjna.Na tym tle ponownej oceny wymagają zatem te twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji, które nie spełniają warunków koniecznej na tle zasad wynikających z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. precyzji i konkretności w zakresie ustalania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia (np. s. 9: "nie sposób przyjąć, że nastąpiła nagła utrata powiązań pomiędzy podmiotami..."; s. 9: "Decyzja o zbyciu udziałów...może stanowić próbę przemodelowania biznesowego"; s. 10: "Może nosić znamiona próby zamaskowania związków...").Nie może również zostać zaakceptowana przyjęta przez organ (i potwierdzona przez Sąd Wojewódzki) taka wykładnia art. 3 ust. 2 ustawy z 13.04.2022 r., która zakłada, że "bezpośrednie lub pośrednie wspieranie" działań określonych w pkt 1 i 2 tego przepisu obejmuje "generowanie dowolnymi metodami zysków dla budżetu Federacji Rosyjskiej, które następnie mogą zostać wykorzystane na potrzeby działań wojennych" (s. 12 zaskarżonej decyzji). Takie podejście jest zbyt szerokie. Wspieranie – nawet pośrednie – powyższych działań wymaga bowiem określonego ukierunkowania na realizację celów związanych z tego rodzaju działaniami. Sama możliwość opodatkowania lub obciążenia innymi daniami publicznoprawnymi pewnych wartości majątkowych lub finansowych transferowanych do Federacji Rosyjskiej nie jest wystarczająca do przyjęcia, że dany podmiot (osoba) wspiera bezpośrednio lub pośrednio działania określone w pkt 1 i 2 art. 3 ust. 2 ustawy z 13.04.2022 r. W tym zakresie konieczne byłoby bowiem wykazanie, że tego rodzaju daniny ze względu na strukturę własnościową (np. spółka należąca do państwa lub z jego dominującym udziałem) lub inne powiązania (np. organizacyjne) danego podmiotu (osoby) podlegają bezpośredniemu lub pośredniemu przekazaniu na cele wojenne. Nie można natomiast wykluczyć, że właściwy organ ustali, że względem danego podmiotu (osoby) istnieje realne prawdopodobieństwo (trzecia grupa podmiotowa) wykorzystania tego rodzaju danin publicznoprawnych środków na cele określone w art. 3 ust. 2 ustawy z 13.04.2022 r. (np. w związku z określonym łańcuchem operacji gospodarczych, finansowych lub kapitałowych).3.3.4. Nie jest również prawidłowa teza, że skoro ustawodawca posłużył się terminem "prawdopodobieństwo", to organ orzekający w sprawie został zwolniony z obowiązku poszukiwania z urzędu (także w razie złożenia wniosku przez organy, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z 13.04.2022 r.) i oceny dowodów wskazujących na zaistnienie tego rodzaju prawdopodobieństwa.Prawdą jest natomiast, że dowody tego rodzaju okoliczności nie muszą wykazywać w sposób pewny okoliczności "wykorzystania dysponowanych" środków finansowych, funduszy lub zasobów gospodarczych w ww. celach. Wystarczą bowiem dowody wskazujące na realną możliwość ich wykorzystania w określony sposób, w określonym czasie i w określonej wysokości.3.3.5. Sąd Wojewódzki, w toku ponownej weryfikacji zaskarżonej decyzji, powinien także uwzględnić, że w sprawach, o których mowa w art. 3 ust. 6 i 8 ustawy z 13.04.2022 r., obowiązuje ogólna zasada aktualności orzekania w administracyjnym toku instancji, co m.in. oznacza, że podstawa faktyczna rozstrzygnięcia sprawy musi bazować na stanie faktycznym istniejącym w momencie wydawania orzeczenia administracyjnego.Strona skarżąca kasacyjnie trafnie podniosła, że zasadnicze ustalenia faktyczne dotyczące aktualności przesłanek wpisu na listę sankcyjną (zob. s. 7-12, 16 skargi kasacyjnej) nie uwzględniają istotnych okoliczności, które nie mogły zostać wskazane przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, a ponadto są one w znacznym stopniu pozbawione niezbędnej konkretyzacji (m.in. co do aktualności zaangażowania kapitałowego, finansowego lub majątkowego w tzw. podmiotach wspierających, aktualnej wysokości transferu środków finansowych na cele, których realizacji ma przeciwdziałać ustawa z 13.04.2022 r.).3.3.6. Uwzględniając sformułowane wyżej uwagi na tle analizowanego zarzutu, należy dostrzec, że szczegółowe rozważania sądu administracyjnego w uzasadnieniu orzeczenia na tle informacji formalnie objętych klauzulą tajności w trybie przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych nie muszą z konieczności prowadzić do ich ujawnienia. Istotne jest bowiem precyzyjne rozgraniczenie tych danych, które są bezpośrednio objęte treścią dokumentu będącego nośnikiem informacji niejawnych, od tych – które jedynie pośrednio wiążą się z tymi pierwszymi, a ich ujawnienie ze względu na rozerwanie związku merytorycznego lub stopień ogólności nie prowadzi do ingerencji w zakres ochronny formalnie nadanej klauzuli tajności. Do właściwego sądu administracyjnego, po zapoznaniu się ze stanem dokumentacji zawartej w części "niejawnej" akt administracyjnych oraz z uwzględnieniem dokumentacji już ujawnionej przez organ prowadzący postępowanie lub stronę postępowania, należy ocena czy i w jakim zakresie określone dane (w razie konieczności poddane dalszemu "uogólnieniu" lub anonimizacji) mogą zostać przywołane w treści uzasadnienia orzeczenia bez szkody dla ochrony informacji niejawnych, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego oraz z poszanowaniem konstytucyjnych praw skarżącego do sprawiedliwej procedury sądowej oraz zaskarżania orzeczeń wydanych w pierwszej instancji (por. rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt SK 8/14, Dz.U. z 2018 r., poz. 1083, na tle art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych; por. także warunki zachowania konwencyjnego standardu dostępu do akt sądowych zawierających informacje niejawne: wyrok Wielkiej Izby Europejskiego Trybunału Praw Człowieka/ETPCz z 15 października 2020 r. w sprawie Muhammad i Muhammad przeciwko Rumunii, skarga nr 80982/12; wyrok ETPCz z 22 czerwca 2023 r. w sprawie Poklikayew przeciwko Polsce, skarga nr 1103/16).3.4. Częściowo uzasadniony okazał się zarzut niepełnej kontroli zaskarżonej decyzji w świetle art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.Jakkolwiek nie jest przedmiotem sporu, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z 13.04.2022 r. stosowanie art. 107 § 3 k.p.a. zostało w przedmiotowej sprawie wyłączone, a na podstawie art. 3 ust. 9 ww. ustawy Minister mógł ograniczyć zakres uzasadnienia zaskarżonej decyzji ze względu na bezpieczeństwo państwa lub porządek publiczny, to jednak powyższe derogacje nie upoważniały skarżonego organu do sporządzenia uzasadnienia – stanowiącego w rozważanej sprawie zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z 13.04.2022 r. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. nadal integralną część decyzji – dowolnie pomijającego istotne elementy stanu faktycznego lub prawnego sprawy.Przede wszystkim stan faktyczny sprawy – niezależnie od możliwości uproszczenia warstwy oceny dowodów (por. art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.) – powinien zawierać wskazanie wszystkich faktów istotnych w świetle stosowanej podstawy materialnoprawnej z ewentualnym ograniczeniem lub uogólnieniem opisu pewnych ich części składowych ze względu na ochronę informacji niejawnych, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. Ze względu na stosowalność w przedmiotowej sprawie przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. stan faktyczny i prawny oraz podstawy subsumpcji, z zastrzeżeniem wyjątków wyżej wskazanych i w granicach konieczności z nich wynikających, powinny zostać opisane w sposób względnie pełny i pozwalający na jego sądową weryfikację.W świetle takiego podejścia Sąd Wojewódzki dokona ponownej weryfikacji zaskarżonej decyzji.3.5. Zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. również został uznany za częściowo zasadny.Naruszenie powyższego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy sąd administracyjny pierwszej instancji pominie pozostające poza aktami administracyjnymi dowody uzupełniające z dokumentów, pomimo niezbędności przeprowadzenia tego rodzaju dowodów w celu wyjaśnienia obiektywnych i nieusuwalnych wątpliwości co do legalności ustalenia stanu faktycznego lub prawnego sprawy, której dotyczy skarga, oraz możliwości ich przeprowadzenia bez nadmiernego przedłużenia postępowania (zob. np. wyrok NSA z dnia 17 października 2023 r., II GSK 76/23), z tym zastrzeżeniem, że – co do zasady – nieprzeprowadzenie przez sąd administracyjny dowodu z dokumentu nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego "mające" samodzielnie "istotny wpływ na wynik sprawy", natomiast – wyjątkowo – w określonych stanach faktycznych pominięcie oceny dowodów uzupełniających z dokumentów, pomimo ich rozstrzygającego znaczenia dla wyjaśnienia istotnych i podnoszonych w toku postępowania sądowoadministracyjnego wątpliwości co do legalności albo nielegalności zaskarżonego działania lub zaniechania organu administracji, może stanowić podstawę do uznania, że sąd administracyjny naruszył przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. w stopniu, który co najmniej mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2024 r., II GSK 99/21; wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2025 r., II GSK 1891/24).W przedmiotowej sprawie zgłaszane przez stronę skarżącą kasacyjnie i obiektywnie uzasadnione wątpliwości dotyczące legalności zaskarżonej decyzji mogły i powinny były zostać zbadane lub także rozstrzygnięte przez Sąd Wojewódzki na podstawie materiału dokumentowego zaoferowanego przez stronę skarżącą w załącznikach do skargi z dnia 30 sierpnia 2024 r. oraz piśmie procesowym z dnia 6 marca 2025 r.Biorąc pod uwagę, że prawo do czynnego udziału strony skarżącej w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzji zostało wyłączone, strona ta po zapoznaniu się z treścią powyższej decyzji mogła ustalić podstawę faktyczną jej wydania, a zatem dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego uzyskała realną możliwość obrony swych praw.W tej sytuacji brak przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przesłanek odmowy dopuszczenia ww. wniosków dowodowych – pomimo formalnego niewydania postanowienia o ich oddaleniu – trafnie zostało uznane w skardze kasacyjnej za naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a.W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd Wojewódzki powinien także uwzględnić – wydając na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. z urzędu lub na wniosek odpowiednie postanowienie – treść dokumentów wskazanych w piśmie procesowym z dnia 27 maja 2026 r., w tym pism Szefa ABW (z 9 maja 2024 r., z 13 września 2024 r., z 26 marca 2025 r.) oraz pism Szefa CBA (z 30 lipca 2024 r., z 12 września 2024 r., z 27 marca 2025 r.).4. Nie zasługują natomiast na uwzględnienie pozostałe zarzuty kasacyjne.4.1. Zarzut naruszenia art. 12a § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 45 Konstytucji RP w zw. z art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności "poprzez ich niezastosowanie i niedopuszczenie skarżącego do zapoznania się pełnymi aktami sprawy, co uniemożliwiło skarżącemu realizację prawa do obrony" podlegał oddaleniu przede wszystkim ze względu na częściową nieadekwatność i niezupełność wskazanego wzorca kontrolnego oraz brak dostatecznej konkretyzacji jego treści.O ile nie ulega wątpliwości, że zasada wyrażona w art. 12a § 4 p.p.s.a. ("Akta sprawy udostępnia się stronom postępowania. Strony mają prawo przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy, kopie lub wyciągi z tych akt.") w pełni realizuje konstytucyjne i konwencyjne standardy prawa do sądu oraz rzetelnej procedury sądowej, o tyle wątpliwości może budzić współstosowanie powyższej regulacji z przepisami ustaw szczególnych, które wprowadzają wyłączenia lub ograniczenia w zakresie dostępu do określonych danych objętych aktami sądowymi (zob. np. przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych).Strona skarżąca kasacyjnie, kwestionując odmowę udostępnienia akt sądowych z racji obowiązywania tego rodzaju regulacji szczególnych, nie może jednak poprzestać na ogólnym przywołaniu samej zasady art. 12a § 4 p.p.s.a., lecz jest zobowiązana do podjęcia próby podważenia wykładni lub zastosowania przez sąd administracyjny przepisów będących względem niej leges speciales.4.2. Jako przedwczesny i przez to pozbawiony skuteczności musiał zostać oceniony zarzut naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 3 ust. 2 ustawy z 13.04.2022 r. "poprzez błędne ustalenie, że skarżący spełnia przesłanki wpisu na listę w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy sankcyjnej wobec istnienia prawdopodobieństwa wykorzystania środków finansowych i zasobów gospodarczych skarżącego do wspierania agresji Rosji na Ukrainę lub wspierania poważnego naruszenia praw człowieka lub represji wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej lub innego poważnego zagrożenia dla demokracji lub praworządności w Rosji lub na Białorusi, podczas gdy skarżący przesłanek tych nie spełnia i nie spełniał w momencie wydania decyzji". Wobec konieczności powtórzenia oceny legalności proceduralnej zaskarżonej decyzji zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego nie podlega rozpoznaniu ad meritum.Tożsamej ocenie podlegał zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w zakresie art. 3 ust. 6 w zw. z art. 1 oraz art. 3 ust. 7 ustawy z 13.04.2022 r.4.3. Oddaleniu podlegały także zarzuty naruszenia art. 215 TFUE w zw. z art. 29 TUE w zw. z art. 4 TUE oraz art. 2 ust. 2 i art. 4 TFUE oraz art. 347 i art. 348 TFUE.Strona skarżąca kasacyjnie próbowała dowieść, że Sąd Wojewódzki z jednej strony dokonał błędnej wykładni art. 215 TFUE w zw. z art. 29 TUE w zw. z art. 4 TUE oraz art. 2 ust. 2 i art. 4 TFUE, przyjmując, że "normy ustawy sankcyjnej nie naruszają przepisów kompetencyjnych UE", podczas gdy przepisy tej ustawy "naruszają uregulowane w art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 TUE oraz art. 2 ust. 2 TFUE zasadę przyznania oraz efekt zajętego pola poprzez powtórne uregulowanie dziedziny objętej obowiązującym rozporządzeniem 269/2014, która to dziedzina jest przyznana UE na podstawie art. 215 TFUE w zw. z art. 29 TUE w zw. z 4 ust. 1 TFUE i tym samym nie zawiera się w szczególnej i wyjątkowej grupie kompetencji pozostawionych państwom członkowskim przez wzgląd na suwerenność wobec UE na gruncie art. 4 ust. 2 TUE", z drugiej zaś – wadliwie odmówił zastosowania przepisów art. 347 i art. 348 TFUE, przyjmując, że "art. 1-3 ustawy sankcyjnej mogą ustanowić system sankcji gospodarczych konkurencyjny do systemu unijnego lub systemów innych państw członkowskich pomimo braku przeprowadzonych w tym zakresie konsultacji z pozostałymi państwami członkowskimi lub Komisją Europejską zgodnie z art. 347 lub art. 348 TFUE, przez co art. 1-3 ustawy sankcyjnej są niezgodne z prawem unijnym i zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa UE nie podlegają stosowaniu".Dokonując kompleksowej oceny powyższego stanowiska strony skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za pozbawione podstaw.4.3.1. Wadliwy jest pogląd, że przepisy polskiej ustawy z 13.04.2022 r. naruszają zasadę przyznania kompetencji Unii Europejskiej (art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 TUE w zw. z art. 2 ust. 2 TFUE) przez to, że wkraczają w tożsamą sferę regulacyjną kompetencji dzielonych, pomimo iż Unia wykonała już swoją kompetencję w tym zakresie (tzw. doktryna zajętego pola) i następnie nie zaprzestała jej wykonywania.Jakkolwiek zgodnie z art. 2 ust. 2 TFUE, jeżeli Traktaty przyznają Unii w określonej dziedzinie kompetencję dzieloną z Państwami Członkowskimi, Unia i Państwa Członkowskie mogą stanowić prawo i przyjmować akty prawnie wiążące w tej dziedzinie, natomiast Państwa Członkowskie wykonują swoją kompetencję w zakresie, w jakim Unia nie wykonała swojej kompetencji, oraz ponownie wykonują swoją kompetencję w zakresie, w jakim Unia postanowiła zaprzestać wykonywania swojej kompetencji, to jednak na obecnym etapie rozwoju integracji europejskiej brak jest wystarczających podstaw, aby twierdzić, że kompetencje Unii w zakresie określania i realizowania wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w tym stopniowego określania wspólnej polityki obronnej, mają charakter kompetencji dzielonych. Nie jest przy tym wystarczającym argumentem samo językowe brzmienie art. 4 ust. 1 TFUE, zgodnie z którym Unia dzieli kompetencje z Państwami Członkowskimi, jeżeli Traktaty przyznają jej kompetencje, które nie dotyczą dziedzin określonych w artykułach 3 i 6 TFUE. Trzeba bowiem uwzględnić, że treść, cele oraz funkcje regulacji traktatowej dotyczącej wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (art. 2 ust. 4 TFUE w zw. z art. 23 i n. TUE), odczytywane w świetle art. 4 ust. 2 zdania 2 i 3 TUE (zasada poszanowania przez Unię podstawowych funkcji państwa, w tym funkcji związanych z zapewnieniem jego integralności terytorialnej, utrzymania porządku publicznego oraz ochroną bezpieczeństwa narodowego, oraz zasada wyłącznej odpowiedzialności państwa członkowskiego za realizację powyższych funkcji), sprzeciwiają się uznaniu, że kompetencje Unii w sferze wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa mają charakter kompetencji dzielonych.W związku z powyższym należy przyjąć, że kompetencje RP – jako państwa członkowskiego UE – do samodzielnego regulowania zagadnień związanych z ochroną integralności terytorialnej oraz bezpieczeństwa narodowego pozostały zachowane, natomiast – wobec podjęcia przez Radę (UE) decyzji, o których mowa w art. 29 TUE, stanowiących środki realizacji wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (zob. np. decyzja Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi, Dz.U.UE. L. z 2014 r. Nr 78, str. 16 ze zm.), a następnie przyjęcia na podstawie art. 215 ust. 1 TFUE środków ograniczających o charakterze sankcji ekonomicznych, ustanowionych w formie rozporządzeń jako aktów prawa pochodnego o charakterze nieustawodawczym (zob. m.in. rozporządzenia: Rady /WE/ nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi i udziałem Białorusi w agresji Rosji wobec Ukrainy; rozporządzenia Rady /UE/ nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających; Rady /UE/ nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie) – obowiązkiem każdego państwa członkowskiego jest zapewnienie zgodności swojej polityki krajowej z decyzją Rady, o której mowa w art. 29 TUE (zob. art. 29 zd. 2 TUE), stosownie do zasady lojalnej współpracy (art. 4 ust. 3 TUE), jak również przestrzeganie i wykonywanie ogólnych i bezpośrednio wiążących aktów prawa pochodnego (rozporządzeń) przyjętych na podstawie art. 215 ust. 1 TFUE (art. 288 akapit drugi, art. 291 ust. 1 TFUE).Przyjmując zatem, że dziedzina wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa nie należy do kategorii kompetencji dzielonych, państwa członkowskie nie są ograniczone w przyjmowaniu aktów prawa krajowego, które ustanawiają równoległe i uzupełniające względem prawa unijnego środki sankcyjne o charakterze zewnętrznym, służące zapewnieniu i ochronie podstawowych funkcji państwa, w tym funkcji z zakresu bezpieczeństwa narodowego.W konsekwencji należy przyjąć, że organy władzy ustawodawczej RP, przyjmując ustawę z 13.04.2022 r. i działając w duchu lojalnej współpracy, w pełni zrealizowały ww. obowiązki (zob. art. 1 ww. ustawy oraz przypis nr 1 do tytułu ustawy; por. także uzasadnienie projektu ww. ustawy: druk nr 2131, Sejm IX kadencji), zapewniając spójność i komplementarność przyjętych w niej środków sankcyjnych z systemem sankcji unijnych wynikających z cyt. rozporządzeń (zob. art. 2 ust. 2 ustawy z 13.04.2022 r.).4.3.2. Jako bezzasadne należało ocenić stanowisko sugerujące stosowalność przepisów art. 347 i 348 TFUE w odniesieniu do środków sankcyjnych przewidzianych w ustawie z 13.04.2022 r.Zagadnienie dopuszczalności stosowania przez dane państwo członkowskie na podstawie art. 347 TFUE sankcji ekonomicznych przeciwko państwom trzecim w sytuacji uregulowania tego rodzaju sankcji na poziomie unijnym zostało w aktualnym stanie prawnym rozstrzygnięte – co do zasady – negatywnie.Powyższy przepis nie może stanowić podstawy do indywidualnego zastosowania przez państwo członkowskie sankcji zbiorowych, w sytuacji gdy prawodawca unijny w tożsamym zakresie wykonał kompetencje, o których mowa w art. 215 TFUE w zw. z art. 29 TUE.W doktrynie prawa unijnego przyjmuje się, że środki krajowe w postaci sankcji ekonomicznych nakładanych na państwa trzecie, przyjmowane indywidualnie przez państwa członkowskie, nie mogą być uzasadniane na podstawie art. 347 TFUE (poprzednio: art. 297 TWE – zob. np. P. Koutrakos, Is Article 297 EC a "Reserve of Sovereignty'"?, Common Market Law Review 2000, No. 6, s. 1339-1362), aczkolwiek wskazuje się, że w wypadkach zupełnie wyjątkowych przepis ten mógłby stać się podstawą legitymizującą tego rodzaju jednostronne sankcje, o ile ich nałożenie obejmowałoby państwa trzecie nieobjęte systemem sankcji unijnych (por. opinię z dnia 6 kwietnia 1995 r. Rzecznika Generalnego Jacobsa do sprawy C-120/94, Komisja przeciwko Republice Greckiej, pkt 68, ECLI:EU:C:1995:109; R.A. Wessel, The Inside Looking Out: Consistency and Delimitation in EU External Relations, Common Market Law Review 2000, No. 5, s. 1135-1171).Odrębną sprawą jest zagadnienie wykonania środków ograniczających, wprowadzonych na podstawie art. 215 TFUE. Środki te – stosowane jako element wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa – mogą zostać dodatkowo uregulowane na poziomie prawa krajowego w ramach przepisów wykonawczych lub uzupełniających względem unijnego systemu sankcji ekonomicznych ustanowionego na podstawie powyższego przepisu.4.3.3. Przeprowadzona powyżej analiza prawna nie pozwala na uznanie, że w przedmiotowej sprawie zaistniały wątpliwości co do wykładni regulacji traktatowej (w tym na tle: art. 215 TFUE w zw. z art. 29 TUE oraz w zw. z 4 ust. 2 i 3 TUE i art. 2 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 TFUE, art. 347 i 348 TFUE oraz art. 49, art. 56 i art. 63 TFUE) w takim stopniu lub zakresie, które czyniłyby ich rozstrzygnięcie przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w trybie przewidzianym w art. 267 TFUE niezbędnym warunkiem wydania wyroku w przedmiotowej sprawie. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o skierowanie pytań prejudycjalnych do TSUE (s. 4-5 skargi kasacyjnej) nie zasługiwał zatem na uwzględnienie.4.4. Pozbawiony zasadności okazał się również zarzut naruszenia przepisów art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 22 i 64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez "błędne przyjęcie, że art. 1-4 ustawy sankcyjnej znajdują zastosowanie", pomimo naruszenia przez nie "zasady oznaczoności i zasady proporcjonalności w ograniczaniu swobody działalności gospodarczej oraz prawa własności poprzez posługiwanie się językiem nieprecyzyjnym i pozwalającym na zbyt szeroką dowolność w stosowaniu ograniczeń przez uprawniony organ, jak również stosowanie ograniczeń w stopniu dalece szerszym niż to niezbędne do realizowania wartości bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego.".Pomijając ogólnikowość oraz brak precyzji treściowej podniesionego zarzutu oraz nieprzedstawienie przekonującego wywodu wskazującego na zasadności podniesionej wątpliwości co do legalności konstytucyjnej przepisów "art. 1-4 ustawy sankcyjnej", Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zasada określoności przepisów prawa, wywodzona z metazasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), nakazuje ustawodawcy formułowanie regulacji prawnej w sposób językowo poprawny, precyzyjny, jasny i zrozumiały. W tym zakresie wystraczające jest osiągnięcie stopnia co najmniej dostatecznej określoności. Ocena danej regulacji jako naruszającej zasadę określoności wymaga zatem dużej ostrożności, gdyż w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP (TK) od dawna podkreśla się, że dyskwalifikacja konstytucyjna przepisów ze względu na naruszenie powyższej zasady należy do sytuacji wyjątkowych, związanych z tak istotną wadliwością językowego ujęcia tekstu prawnego, że brak jest możliwości nadania mu – przy wykorzystaniu dostępnych dyrektyw wykładni – racjonalnej i zgodnej z zasadami konstytucyjnymi treści znaczeniowej (por. np. wyrok TK z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt P. 36/07, OTK ZU nr 6/A/2008, poz. 103). Dotychczasowe rozważania Naczelnego Sądu wskazują, że podlegające ocenie przepisy ustawy z 13.04.2022 r. spełniają warunek dostatecznej określoności, skoro przeprowadzona analiza wykładnicza doprowadziła do sformułowania jednoznacznych wniosków.Nie poddają się natomiast weryfikacji merytorycznej zarzuty dotyczące potencjalnego naruszenia przez przepisy "art. 1-4 ustawy sankcyjnej" regulacji konstytucyjnej wynikającej z art. 22 i 64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Ze względu na konieczność precyzyjnego wskazania przez stronę skarżącą kasacyjnie treści regulacji ustawowej będącej przedmiotem odniesienia dla oceny potencjalnej niekonstytucyjności na tle złożonych i wysoce zniuansowanych wzorców konstytucyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że nie jest władny dookreślać lub uzupełniać zakres przedmiotowy zarzutu kasacyjnego, natomiast – uwzględniając treść art. 193 Konstytucji RP – nie dostrzega podstaw do przedstawienia z urzędu TK pytania prawnego co do zgodności ww. przepisów ustawy z 13.04.2022 r. z Konstytucją.5. Uwzględnienie wskazanych wyżej zarzutów kasacyjnych nie pozwala na uznanie, że istota sprawy sądowoadministracyjnej została dostatecznie wyjaśniona, co uzasadnia wniosek, że konieczne jest ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd meriti.6. Kontrolowany Sąd Wojewódzki, ponownie rozpoznając sprawę, dokona zatem oceny legalności zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wytycznych procesowo-interpretacyjnych sformułowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 p.p.s.a.).7. Mając na względzie przedstawioną powyżej argumentację oraz działając na podstawie art. 185 § 1, art. 203 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzeniu od skarżonego organu na rzecz strony skarżącej kasacyjnie kwoty 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.-----------------------2., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzeniu od skarżonego organu na rzecz strony skarżącej kasacyjnie kwoty 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.-----------------------2