sygn. II GSK 2497/25 9 czerwca 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - II GSK 2497/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 9 czerwca 2026

Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1557/24 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 października 2023 r. nr DPP-TPZ.0272.87.2023(5) w prUchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1557/24 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 października 2023 r. nr DPP-TPZ.0272.87.2023(5) w pr
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik uchylono orzeczenie
Typ sprawy sprawa cywilna
Etap skarga kasacyjna
Tryb posiedzenie niejawne
Role w sprawie
odwołujący apelujący / skarżący
Data orzeczenia 9 czerwca 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Dorota Dąbek
Rozstrzygnięcie

Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1557/24 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 października 2023 r. nr DPP-TPZ.0272.87.2023(5) w przedmiocie wpisu na listę osób i podmiotów wspierających agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz [...] 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.Wyrokiem z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1557/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] (skarżący, strona skarżąca) na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (Minister, organ) z dnia 2 października 2023 r., nr DPP-TPZ.0272.87.2023(5), w przedmiocie wpisu na listę osób i podmiotów wspierających agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę.II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.Pismem z dnia 2 czerwca 2023 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Szef ABW) zwrócił się do Ministra o objęcie skarżącego środkami ograniczającymi wskazanymi w art. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (ustawa sankcyjna).W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący jest beneficjentem rzeczywistym polskiej spółki [...]. W jej radzie nadzorczej zasiadają: [...] (żona skarżącego), [...] (prawdopodobnie siostra skarżącego) oraz [...]. Spółka [...] została założona przez skarżącego w 2011 r. Spółka specjalizuje się w obrocie sadzą techniczną dla przemysłu gumowego i oponiarskiego. Surowiec pochodzić ma z Federacji Rosyjskiej (FR) lub Ukrainy i trafia do krajów UE. Firma była beneficjentem dotacji Ministra Inwestycji i Rozwoju w kwocie 2 mln zł (2018 r.) oraz dwukrotnie Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w kwocie 1,12 mln zł (2020 r.). Spółka [...] prowadzi działalność na terenie bezpośrednio przylegającym do Bazy Magazynowej [...] oraz Terminala Paliw należących do [...], z których paliwo wytwarzane przez płocką rafinerię przekazywane jest transportem kolejowym na Ukrainę. W kontekście obecnej sytuacji geopolitycznej umiejscowienie podmiotu z kapitałem rosyjskim i jego nieruchomości gruntowych w bezpośrednim sąsiedztwie terminala w [...] oraz bazy [...] stwarza realne niebezpieczeństwo ujawnienia Federacji Rosyjskiej informacji na temat transportu paliwa [...] na Ukrainę. W wyniku analizy transferów środków finansowych z [...]. ustalono, że łączna kwota przetransferowanych środków na Białoruś wyniosła 806.979 EUR, natomiast do Rosji 44.228 USD i 558.255 EUR. Nałożenie sankcji na skarżącego przyczyni się do bezpośredniego zmniejszenia jego zysków oraz powiązanych z nim firm, a tym samym bezpośrednio wpłynie na ograniczenie funduszy transferowanych do podmiotów ulokowanych na terenie FR. Pismem z dnia 7 czerwca 2023 r. Szef ABW wycofał ww. wniosek w zakresie objęcia skarżącego środkiem, o którym mowa w art. 1 pkt 4 ustawy sankcyjnej, natomiast zawierającym informacje niejawne pismem z dnia 11 września 2023 r. Szef ABW uzupełnił ww. wniosek.Decyzją z dnia 2 października 2023 r., nr DPP-TPZ.0272.87.2023(5), organ wpisał skarżącego na listę, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy sankcyjnej, oraz zastosował wobec skarżącego następujące środki: 1) zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - w rozumieniu rozporządzenia Rady (UE) 269/2024 z dnia 17 marca 2024 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (rozporządzenie 269/2014) - będących własnością, pozostających w posiadaniu, pozostających w faktycznym władaniu lub pod kontrolą skarżącego, w pełnym zakresie; 2) zakaz udostępniania skarżącemu lub na jego rzecz bezpośrednio lub pośrednio jakichkolwiek środków finansowych lub zasobów gospodarczych w rozumieniu rozporządzenia 269/2014; 3) zakaz świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie ww. środków; 3) wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego lub konkursu prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych.W uzasadnieniu decyzji, opierając się na informacjach uzyskanych od Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Szef CBA) dotyczących podmiotów gospodarczych grupy kapitałowej [...] faktycznie kontrolowanej przez skarżącego, organ wskazał, że największymi beneficjentami finansowymi [...] są rosyjskie spółki sektora chemicznego i oponiarskiego. Jedna z powyższych spółek produkuje opony montowane na rosyjskim samochodzie pancernym, który został użyty podczas agresji wojskowej na Ukrainę, natomiast inne są częścią grupy kapitałowej, w której podmiotem dominującym jest [...] (nr rej. [...], wcześniejsza nazwa [...]), objęta sankcjami przez UE (od 3 czerwca 2022 r.), Szwajcarię (od 10 czerwca 2022 r.) i Ukrainę. Następnie organ wyjaśnił, że, jak wskazują opisane we wniosku okoliczności faktyczne, skarżący jest osobą dysponującą odpowiednio środkami finansowymi lub zasobami gospodarczymi w rozumieniu rozporządzenia 269/2014, bezpośrednio związaną z podmiotami, wobec których istnieje prawdopodobieństwo, że mogą być pośrednio wykorzystywane w celu wspierania agresji na Ukrainę rozpoczętej w dniu 24 lutego 2022 r. lub istnieje prawdopodobieństwo wykorzystania w tym celu dysponowanych przez nią środków finansowych lub zasobów gospodarczych. Jednocześnie Minister wskazał, że zakres zastosowanych środków określono stosownie do art. 1 ustawy sankcyjnej, przy uwzględnieniu definicji zawartych odpowiednio w art. 1 lit. d i g rozporządzenia nr 269/2014, a ponadto wzięto pod uwagę art. 3 ust. 4 ustawy sankcyjnej, uwzględniając się w szczególności charakter i zakres prowadzonej przez adresata decyzji działalności oraz względy bezpieczeństwa narodowego.Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.Pismem z dnia 23 kwietnia 2024 r. skarżący przedstawił replikę na odpowiedź na skargę.Na rozprawie w dniu 18 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił o oddaleniu wniosku o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów wskazanych w skardze i pismach procesowych.III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji na wstępie wskazał, że literalna wykładnia art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy sankcyjnej nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że decyzja o wpisaniu na listę sankcyjną może zostać wydana w stosunku do trzech kategorii podmiotów dysponujących środkami finansowymi, funduszami lub zasobami gospodarczymi: 1) bezpośrednio lub pośrednio wspierających agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę; 2) bezpośrednio powiązanych z podmiotami wpierającymi (bezpośrednio lub pośrednio) wskazaną agresję, w szczególności ze względu na powiązania o charakterze osobistym, organizacyjnym, gospodarczym lub finansowym; 3) wobec których istnieje prawdopodobieństwo wykorzystania dysponowanych przez nie środków finansowych, funduszy lub zasobów gospodarczych w celu bezpośredniego lub pośredniego wsparcia agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę bądź na rzecz podmiotów bezpośrednio powiązanych z podmiotami bezpośrednio lub pośrednio wspierającymi tę agresję. W odniesieniu do trzeciej ze wskazanych kategorii podmiotów, do której zaliczono skarżącego, wystarczy jedynie uprawdopodobnienie (a nie udowodnienie) wykorzystania posiadanych zasobów w celach określonych w art. 3 ust. 2 ustawy sankcyjnej, z czym koreluje znaczne uproszczenie postępowania w sprawie wpisu na listę sankcyjną, co wprost wynika z art. 4 ust. 1 ustawy sankcyjnej, zgodnie z którym do postępowania w sprawie wpisu nie stosuje się m.in. art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., wskutek czego organ nie jest zobowiązany oceniać, czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zaś uzasadnienie decyzji nie musi zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powołując się na art. 3 ust. 9 ustawy sankcyjnej, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że charakter tego rodzaju spraw, a w szczególności okoliczność, że wykazanie powiązań z podmiotami wspierającymi agresję wiązać się może z koniecznością ujawnienia informacji uzyskanych w toku działań operacyjnych służb bezpieczeństwa państwa, może wymagać ograniczenia w zakresie uzasadnienia decyzji. Jak stwierdził Sąd, art. 3 ust. 9 ustawy sankcyjnej został zastosowany w niniejszej sprawie wobec uzyskania przez organ dokumentów niejawnych. Zdaniem WSA, pomimo że ograniczenie dostępu dla dokumentów objętych ochroną informacji niejawnych stanowi ograniczenie czynnego udziału strony w postępowaniu, to jednak zostało ono przewidziane ustawą w warunkach wskazanych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zatem w rozpoznawanej sprawie ograniczenie to jest spowodowane koniecznością ochrony wartości nadrzędnej, jaką jest bezpieczeństwo państwa. Oceniwszy zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy, zarówno w części jawnej, jak i niejawnej, Sąd zaakceptował stanowisko organu co do ziszczenia się przesłanek wpisu skarżącego na listę sankcyjną. Z zakresu okoliczności jawnych Sąd wskazał, że powiązane ze skarżącym spółki prowadziły działalność gospodarczą w Rosji, w tym polegającą na utrzymywaniu relacji handlowych z rosyjskimi podmiotami sektora chemicznego i oponiarskiego, które zajmują się m.in. produkcją opon podwójnego zastosowania (cywilnego i wojskowego). Jak stwierdził Sąd, organ zasadnie wskazał, że sam skarżący stwierdził, że jest "(...) beneficjentem rzeczywistym i jednocześnie jedynym członkiem zarządu [...], jak również beneficjentem rzeczywistym [...] (...)". Mając na uwadze definicję zawartą w ustawie z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, za niezasadny Sąd uznał zarzut braku ustaleń w zakresie posiadanych przez skarżącego uprawnień umożliwiających wywieranie decydującego wpływu na czynności lub działania podejmowane przez spółki z Grupy [...]. Sąd dodał także, że informacje zawarte w niejawnej części akt administracyjnych potwierdzają ziszczenie się przesłanek wpisu skarżącego na listę sankcyjną. W dalszej kolejności Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że ustawa sankcyjna powstała w absolutnie wyjątkowej sytuacji geopolitycznej, co sprawia, że nie jest pozbawione uzasadnienia działanie ustawodawcy w zakresie ograniczenia lub uproszczenia postępowania administracyjnego w sprawach wpisu na listę sankcyjną. Opierając się na tych motywach, Sąd nie doszukał się wątpliwości natury konstytucyjnej co do zgodności przepisów art. 3 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 i 6 i art. 1 ustawy sankcyjnej z przepisami Konstytucji RP, tj. art. 22, art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3. Jak wyjaśnił, przewidziane ustawą sankcyjną środki nie mogą być oceniane jako nadmierne czy nieproporcjonalne, gdyż niewątpliwie interes społeczny polegający na przeciwdziałaniu agresji oraz związany z nim interes bezpieczeństwa państwa przeważają nad interesem podmiotu wpisanego na taką listę sankcyjną. Sąd nie podzielił przy tym stanowiska, że wpis na listę sankcyjną jest równoważny z pozbawieniem prawa własności, bowiem zamrożone środki nadal stanowią przedmiot własności podmiotu wpisanego na listę, tyle że nie może on nimi swobodnie dysponować. W takim zakresie zasady bezpieczeństwa przeważają nad zasadami dyskryminacji, równego traktowania czy swobody gospodarczej. Jednocześnie skarżący może wystąpić do Szefa KAS z wnioskiem o zastosowanie przewidzianych w rozporządzeniu 269/2014 odstępstw, m.in. odstępstw wyrażonych w art. 4 ust. 1 lub art. 6 ust 1, na podstawie których możliwe jest zwolnienie określonych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, lub też udostępnienie określonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, w odniesieniu do osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi. Sąd zauważył, że decyzją z 22 stycznia 2024 r. Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego wyraził zgodę na zwolnienie zamrożonych środków finansowych skarżącego z przeznaczeniem na zapłatę kosztów najmu lokalu mieszkalnego, w którym zamieszkuje skarżący wraz z małżonką. Następnie Sąd pierwszej instancji uznał za chybione także zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa UE. Jak stwierdził WSA, przy ocenie, czy państwo członkowskie mogło mocą aktów rangi ustawowej wprowadzić do porządku prawnego dane rozwiązanie prawne, należy w pierwszej kolejności rozważyć charakter prawny rozporządzeń w kontekście postanowień traktatów (TUE i TFUE) w płaszczyźnie kompetencyjnej, rozstrzygając, czy uregulowanie zawarte w rozporządzeniach unijnych należy do kompetencji wyłącznej UE, czy jest to kompetencja dzielona, czy też jest działaniem komplementarnym. W tym zakresie Sąd stwierdził, że ustawa sankcyjna jest "autonomicznym aktem prawa krajowego", wykorzystującym jedynie (przez odesłanie, a nie powielanie treści) mechanizmy sankcyjne stosowane przez UE. Powyższe wynika wprost z brzmienia art. 1 pkt 1 i 2 ustawy sankcyjnej odwołujących się do środków ograniczających określonych w art. 2 ust. 1-3 rozporządzenia 765/2006 oraz w art. 2 i art. 9 rozporządzenia 269/2014. Jednocześnie mechanizm zapobiegający dublowaniu nakładanych środków ograniczających określony został w art. 2 ust. 2 ustawy sankcyjnej. Jak zauważył Sąd, sam fakt nieumieszczenia skarżącego bądź spółek z Grupy [...] na listach sankcyjnych prowadzonych przez UE nie stanowi przeszkody w objęciu środkami nałożonymi na podstawie aktu prawa krajowego. Wpisanie osoby na krajową listę sankcyjną nie jest w żaden sposób uzależnione od wpisania jej na jakąkolwiek listę sankcyjną UE. Także brak wpisu skarżącego bądź spółek z Grupy [...] do załącznika I do rozporządzenia 269/2014 nie stanowi w tym wypadku negatywnej przesłanki. W ocenie Sądu, argumentem przesądzającym o wpisaniu skarżącego na listę, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, było stwierdzenie, że jest osobą dysponującą odpowiednio środkami finansowymi lub zasobami gospodarczymi w rozumieniu rozporządzenia 269/2014, bezpośrednio związaną z podmiotami, wobec których istnieje prawdopodobieństwo, że mogą być pośrednio wykorzystywane w celu wspierania agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętej w dniu 24 lutego 2022 r. lub istnieje prawdopodobieństwo wykorzystania w tym celu dysponowanych przez nią środków finansowych lub zasobów gospodarczych. Sąd Wojewódzki, powołując się na art. 4 ust. 2 zd. 2 i 3 TUE, stwierdził ponadto, że prawo europejskie nie wyłącza możliwości stosowania środków podejmowanych przez państwo członkowskie z uwagi na bezpieczeństwo narodowe, zwłaszcza przez państwo w tak szczególnej i trudnej sytuacji geopolitycznej jak Polska. Krajowe rozwiązania prawne przyjęte w zakresie mrożenia środków finansowych lub zasobów gospodarczych są zgodne z opinią Komisji Europejskiej z dnia 19 czerwca 2020 r., C(2020) 4117 final, w sprawie art. 2 rozporządzenia 269/2014 (odpowiedź na pytanie nr 2.5). Sąd zwrócił uwagę, że nawet w sytuacji przyjęcia, iż w ustawie sankcyjnej powielono pewne mechanizmy określone w rozporządzeniach 269/2014 i 765/2006, nie czyni to tej ustawy "nieważną", niemogącą stanowić podstawy materialnoprawnej orzekania. Za oczywiste Sąd uznał, że akt prawa krajowego (ustawa) bazuje na unijnych unormowaniach dotyczących mechanizmów sankcyjnych i mechanizmy te nie powinny się dublować; żadne z rozporządzeń nie wyklucza jednak możliwości tworzenia przez państwa członkowskie w ramach autonomii ustawodawczej uregulowań, które służą realizacji zakresu ustaleń podejmowanych przez ustawodawstwo unijne. Konkludując, Sąd Wojewódzki za nieusprawiedliwiony uznał zarzut niezgodności przepisów ustawy sankcyjnej z art. 215 TFUE, bowiem decyzje wydawane na podstawie ustawy sankcyjnej mają charakter zindywidualizowany, a nie systemowy, przy czym krajowe środki ograniczające nie stanowią także formy szykany lub dyskryminacji. Z tych też względów Sąd nie dopatrzył się podstaw, by wystąpić z pytaniami prejudycjalnymi o treści zaproponowanej przez autora skargi, ponieważ pytania te nie stanowią zagadnienia prejudycjalnego wymagającego rozstrzygnięcia przez TSUE. Za niezasadne Sąd pierwszej instancji uznał także zarzuty pominięcia przepisów rozporządzenia 833/2014, w szczególności art. 3i ust. 3da; decyzja w sprawie wpisu skarżącego na listę, o której mowa. art. 2 ust 1 ustawy sankcyjnej, wydana została wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy w związku ze spełnieniem przez skarżącego przesłanek określonych w art. 3 ust. 2 tego aktu prawnego. Sąd Wojewódzki nie uwzględnił również zarzutu dotyczącego braku notyfikacji przepisów ustawy sankcyjnej. Powołując się na art. 1 ust. 1 lit. f dyrektywy 2015/1535, stwierdził, że ustawa sankcyjna w zakresie regulacji kwestii związanych z indywidualnymi środkami ograniczającymi nie zawiera przepisów technicznych w rozumieniu ww. dyrektywy, a ponadto służy ona stosowaniu rozporządzeń 765/2006, 269/2014 i 833/2014. Kwestionowane przez skarżącego przepisy art. 2, art. 3 ust. 1, 2 i 6 ustawy sankcyjnej, jako niemieszczące się w definicji przepisów technicznych, notyfikacji takiej w ocenie Sądu nie wymagały. Końcowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że informacje przedstawione we wniosku Szefa ABW, a także pozostałe informacje niejawne, jakie znalazły się w części niejawnej akt administracyjnych, były wystarczające do ustalenia stanu faktycznego sprawy w celu dokonania należytej subsumpcji mających w niej zastosowanie przepisów ustawy sankcyjnej.Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o: uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji oraz wskazanie organowi sposobu załatwienia sprawy, w szczególności poprzez wskazanie na wynikający z art. 7, 77 § 1 oraz 8 § 1 k.p.a. obowiązek organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego z jednoczesnym respektowaniem zasady proporcjonalności, bezstronności oraz równego traktowania skarżącego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący ponadto zrzekł się rozprawy.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1.1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1.1.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję, pomimo że, wydając decyzję, organ naruszył art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy sankcyjnej poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, w tym poprzez przyjęcie za własne wniosku Szefa ABW o wpis skarżącego na listę sankcyjną, co skutkowało ustaleniem jedynie części faktów mających znaczenie w sprawie oraz doprowadziło do błędnego zastosowania prawa materialnego;1.1.2. art. 12a § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 45 Konstytucji w zw. z art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez ich niezastosowanie i niedopuszczenie skarżącego do zapoznania się pełnymi aktami sprawy, co uniemożliwiło skarżącemu realizację prawa do obrony;1.2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:1.2.1. art. 3 ust. 2 ustawy sankcyjnej poprzez błędne ustalenie, że skarżący spełnia przesłanki wpisu na listę w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy sankcyjnej wobec istnienia prawdopodobieństwa wykorzystania środków finansowych i zasobów gospodarczych skarżącego do wspierania agresji Rosji na Ukrainę lub wspierania poważnego naruszenia praw człowieka lub represji wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej lub innego poważnego zagrożenia dla demokracji lub praworządności w Rosji lub na Białorusi, podczas gdy skarżący przesłanek tych nie spełnia i nie spełniał w momencie wydania decyzji;1.2.2. art. 3 ust. 6 w zw. z art. 1 oraz art. 3 ust. 7 ustawy sankcyjnej poprzez nieproporcjonalne do wskazanych naruszeń nałożenie środków ograniczających przewidzianych w art. 1 ustawy sankcyjnej;1.2.3. art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w zw. z art. 29 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) w zw. z art. 4 TUE oraz art. 2 ust. 2 i art. 4 TFUE poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że normy ustawy sankcyjnej nie naruszają przepisów kompetencyjnych UE, podczas gdy przepisy ustawy sankcyjnej naruszają uregulowane w art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 TUE oraz art. 2 ust. 2 TFUE zasadę przyznania oraz efekt zajętego pola poprzez powtórne uregulowanie dziedziny objętej obowiązującym rozporządzeniem 269/2014, która to dziedzina jest przyznana UE na podstawie art. 215 TFUE w zw. z art. 29 TUE w zw. z 4 ust. 1 TFUE i tym samym nie zawiera się w szczególnej i wyjątkowej grupie kompetencji pozostawionych państwom członkowskim przez wzgląd na suwerenność wobec UE na gruncie art. 4 ust. 2 TUE;1.2.4. art. 347 i art. 348 TFUE poprzez ich niezastosowanie i wadliwe przyjęcie, że art. 1-3 ustawy sankcyjnej mogą ustanowić system sankcji gospodarczych konkurencyjny do systemu unijnego lub systemów innych państw członkowskich pomimo braku przeprowadzonych w tym zakresie konsultacji z pozostałymi państwami członkowskimi lub Komisją Europejską zgodnie z art. 347 lub art. 348 TFUE, przez co art. 1-3 ustawy sankcyjnej są niezgodne z prawem unijnym i zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa UE nie podlegają stosowaniu;1.2.5. art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz art. 22 i 64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez błędne przyjęcie, że art. 1-4 ustawy sankcyjnej znajdują zastosowanie pomimo naruszenia przez nie zasady oznaczoności i zasady proporcjonalności w ograniczaniu swobody działalności gospodarczej oraz prawa własności poprzez posługiwanie się językiem nieprecyzyjnym i pozwalającym na zbyt szeroką dowolność w stosowaniu ograniczeń przez uprawniony organ, jak również stosowanie ograniczeń w stopniu dalece szerszym niż to niezbędne do realizowania wartości bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego.Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.Skarżący wniósł ponadto o rozpoznanie postanowienia Sądu pierwszej instancji wydanego na rozprawie i oddalającego wniosek skarżącego o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów załączonych do skargi i zmianę tego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku skarżącego z pkt III.2 petitum skargi oraz przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów załączonych do skargi i skargi kasacyjnej.Wniesiono także o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) następujących pytań prejudycjalnych:- czy przepis art. 215 TFUE w zw. z art. 29 TUE oraz w zw. z 4 ust. 2 i 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przyjmowaniu przez państwo członkowskie środków ograniczających wymierzonych przeciwko państwom trzecim lub przeciwko osobom fizycznym lub prawnym, grupom lub podmiotom innym niż państwa, w tym sankcji gospodarczych zamrażających środki finansowe lub zasoby gospodarcze podmiotów na podstawie ustawowo przewidzianych kryteriów, takich jak środki wskazane w art. 1-3 ustawy sankcyjnej, i pozostawia tworzenie i stosowanie tego rodzaju środków ograniczających na poziomie ustawodawstwa krajowego w zakresie wyłącznej kompetencji państw członkowskich;- czy przepis art. 215 TFUE w zw. z art. 29 TUE oraz w zw. z art. 2 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 TFUE oraz w zw. z zasadą pierwszeństwa prawa UE powinien być interpretowany w taki sposób, że sprzeciwia się przyjmowaniu przez państwa członkowskie regulacji krajowych nakładających środki ograniczające w takim zakresie, w jakim zostały dotychczas ustanowione przez Radę na mocy tego przepisu;- czy przepisy art. 347 i 348 TFUE powinny być interpretowane w taki sposób, że przewidziany w nich obowiązek konsultacji działań pomiędzy państwami członkowskimi lub Komisją Europejską znajdzie zastosowanie do sytuacji, gdy państwo członkowskie zamierza ustanowić środki ograniczające rozumiane zgodnie z art. 215 TFUE czy też innego rodzaju sankcje gospodarcze wymierzone w konkretne kategorie podmiotów prywatnych lub publicznych, takie jak środki wskazane w art. 1-3 ustawy sankcyjnej, które służyć mają realizacji bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego tego państwa członkowskiego;- czy przepisy art. 347 i art. 348 TFUE powinny być interpretowane w taki sposób, że krajowe środki ograniczające przyjęte bez konsultacji z innymi państwami członkowskimi są bezskuteczne;- czy przepisy art. 49, art. 56 i art. 63 TFUE powinny być interpretowane jako zakazujące przyjmowania krajowych regulacji takich jak art. 1 ustawy sankcyjnej w zw. z art. 3 ust. 1, art. 2 i art. 6 ustawy Sankcyjnej, tj. przepisów, które ograniczają swobodę świadczenia usług, swobodę przedsiębiorczości i swobodę przepływu kapitału, wskutek zamrożenia aktywów i zakazu udostępniania środków finansowych i zasobów gospodarczych.V. Stanowisko strony przeciwnej. Pismo procesowe skarżącego kasacyjnie.W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto organ wniósł o oddalenie wniosku dowodowego oraz wniosku o skierowanie pytań prejudycjalnych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.Pismem procesowym z dnia 27 maja 2026 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie złożył replikę na odpowiedź Ministra na skargę kasacyjną. W powyższym piśmie zawarto wniosek o dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów obejmujących: wniosek skarżącego z dnia 5 grudnia 2024 r. o wykreślenie z listy sankcyjnej, pisma Szefa ABW (z 9 maja 2024 r., z 13 września 2024 r., z 26 marca 2025 r.) oraz pisma Szefa CBA (z 30 lipca 2024 r., z 12 września 2024 r., z 27 marca 2025 r.).VI. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – a więc niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.2. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również podstaw do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy – zgodnie z zasadą tantum devolutum, quantum iudicatum – do weryfikacji zarzutów kasacyjnych w odniesieniu do pełnego zakresu zaskarżonego rozstrzygnięcia.3. Wynik przeprowadzonej weryfikacji kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia okazał się zakresowo pozytywny, albowiem nie jest pozbawiony usprawiedliwionych podstaw zarzut wadliwej kontroli legalności proceduralnej zaskarżonej decyzji w świetle wzorców normatywnych wynikających z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (ustawa z 13.04.2022 r.) na tle odpowiednio zrekonstruowanej wersji interpretacyjnej art. 3 ust. 2 powyższej ustawy.3.1. Kontrolowany Sąd Wojewódzki nie dostrzegł przede wszystkim, że jakkolwiek zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy z 13.04.2022 r. postępowania w sprawach wpisu na listę sankcyjną oraz wykreślenia z tej listy (zob. art. 3 ust. 6 i 8) mają charakter szczególnych postępowań administracyjnych jurysdykcyjnych, w których w zakresie wyraźnie nieuregulowanym w powyższej ustawie zastosowaniu podlegają enumeratywnie wymienione przepisy k.p.a. (zob. art. 4 ust. 1), to jednak tak wyznaczony stan normatywny nie może prowadzić do wniosków interpretacyjnych lub aplikacyjnych, które prowadziłyby do niestosowalności lub zaprzeczenia istoty kardynalnych instytucji lub zasad procesowych warunkujących możliwość i dopuszczalność prowadzenia lub zakończenia postępowania o charakterze orzeczniczym. Ustawodawca nie zachowuje bowiem nieograniczonej swobody regulacyjnej w zakresie wyłączania lub ograniczania stosowania określonych zasad lub instytucji procesowych, jeżeli tego rodzaju szczególne rozwiązania mogłyby prowadzić do zanegowania istoty postępowania jurysdykcyjnego. Jeżeli natomiast derogacje ogólnych zasad lub reguł procesowych mają charakter częściowy lub fragmentaryczny, to obowiązkiem organów stosujących prawo (w sprawach administracyjnych – przede wszystkim sądów administracyjnych) w procesach jego wykładni i aplikacji jest takie zrekonstruowanie treści szczególnego reżimu proceduralnego, które pozwoli na zachowanie jego zgodności z wzorcami ogólnosystemowymi, w tym konstytucyjnymi i prawnomiędzynarodowymi.O ile więc nie jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, że szczególny przedmiot regulacji analizowanej ustawy w relacji do celu, któremu ona służy (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2024 r., II GSK 555/24, LEX nr 3744162; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2024 r., II GSK 1716/24, LEX nr 3824214), "musiał skutkować przyjęciem szczególnego rodzaju rozwiązań", z których wynika, że postępowanie w sprawie wpisu na listę, o której mowa w art. 2 tej ustawy, "nie jest typowym postępowaniem administracyjnym", a – wobec wyłączenia stosowania w tego rodzaju postępowaniu m.in. przepisów art. 78, art. 79, art. 80, art. 81, art. 81a i art. 107 § 3 k.p.a. – organ je prowadzący nie jest zobowiązany oceniać, czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy też rozstrzygać niedające się usunąć wątpliwości odnośnie do okoliczności stanu faktycznego na korzyść strony, a uzasadnienie decyzji nie musi zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co koresponduje z treścią art. 3 ust. 9 ustawy z 13.04.2022 r., upoważniającego ministra właściwego do spraw wewnętrznych do ograniczenia zakresu uzasadnienia decyzji w sprawach wpisu i wykreślenia z listy sankcyjnej ze względu na bezpieczeństwo państwa lub porządek publiczny, to twierdzenia te oraz stojące u ich podstaw przesłanki normatywne nie mogą prowadzić do formułowania zbyt kategorycznych i upraszczających wniosków co do zakresu postępowania wyjaśniającego oraz dowodowego w sprawach, o których mowa w art. 3 ust. 6 i 8 ww. ustawy, a w dalszej kolejności co do – zakresu uzasadnienia tego rodzaju decyzji.3.2. Wyłączenie stosowania w sprawach, o których mowa w art. 3 ust. 6 i 8 ustawy z 13.04.2022 r., istotnych reguł postępowania jurysdykcyjnego, w tym art. 78, art. 79, art. 80 art. 81, art. 81a i art. 107 § 3 k.p.a., nie uchyla ani nie ogranicza zakresu stosowania wymienionej w art. 4 ust. 1 ww. ustawy zasady ogólnej prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), której treść wyznacza w pierwszej kolejności obowiązek podejmowania przez organ prowadzący postępowania (tylko z urzędu, skoro wyłączono m.in. stosowanie art. 10, 78, 79, 79a, 81 k.p.a.) wszelkich czynności procesowych (w tym czynności dowodowych) niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy na tle relewantnych przesłanek materialnoprawnych (w przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie zachowują przesłanki z art. 3 ust. 2 ustawy z 13.04.2022 r.). Podobnie nie zostało wyłączone stosowanie wynikającego z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wyczerpującego (pełnego) zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jaki – zgodnie z zasadą określoną w art. 7 k.p.a. – został zgromadzony w toku postępowania. Zakres postępowania wyjaśniającego oraz zasady oficjalności postępowania dowodowego w powyższych sprawach nie został zatem zmodyfikowany, gdyż ograniczenia w zakresie praw procesowych strony w toku ustalania stanu faktycznego nie mają wpływu na obowiązki procesowe organu wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.Odrębnie trzeba zwrócić uwagę na konsekwencje wyłączenia stosowania art. 80 k.p.a. Przepis ten, niezależnie do wyartykułowanej w nim zasady swobodnej oceny dowodów, nakłada na organ administracji publicznej obowiązek przeprowadzenia ewaluacji całokształtu (całości) materiału dowodowego w celu ustalenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Derogacja jego stosowania oznacza, że organ prowadzący postępowanie może uznać za udowodnione określone fakty na podstawie oceny jedynie części materiału dowodowego, o ile na tle stosowanej regulacji materialnoprawnej (zob. art. 3 ust. 2 ustawy z 13.04.2022 r.) część ta jest wystarczająca do ustalenia relewantnych prawnie okoliczności faktycznych zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy (art. 7 k.p.a.) oraz po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu z urzędu całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Z powyższego wynika, że wyłączenie stosowania art. 78-81 k.p.a. odnosi się jedynie do określonych etapów postępowania dowodowego, w tym etapu oceny całości materiału dowodowego, natomiast nie może być rozszerzane na całe postępowanie wyjaśniające, w tym na fazę poszukiwania, zbierania, rozpatrywania i selekcji dowodów istotnych z punktu widzenia koniecznego do ustalenia stanu faktycznego sprawy.3.3. Transponując powyższe ustalenia do sfery stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że Sąd meriti uchylił się od pełnej i weryfikowalnej instancyjnie oceny legalnościowej zachowania przez Ministra rygorów wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. na tle przesłanek materialnoprawnych, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z 13.04.2022 r.3.3.1. Z treści decyzji z dnia 2 października 2023 r. wynika, że strona skarżąca została uznana za osobę dysponującą "odpowiednio środkami finansowymi lub zasobami gospodarczymi w rozumieniu rozporządzenia 269/2014, bezpośrednio związaną z podmiotami, wobec których istnieje prawdopodobieństwo, że mogą być pośrednio wykorzystywane w celu wspierania agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętej w dniu 24 lutego 2022 r. lub istnieje prawdopodobieństwo wykorzystania w tym celu dysponowanych przez nią środków finansowych lub zasobów gospodarczych." (s. 6 zaskarżonej decyzji). Oznacza to, że Minister zakwalifikował skarżącego nie tylko jako osobę "bezpośrednio związaną" z osobami lub podmiotami "pośrednio wspierającymi agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętą w dniu 24 lutego 2022 r.", lecz także jako osobę, wobec której "istnieje prawdopodobieństwo wykorzystania" dysponowanych przez nią środków finansowych lub zasobów gospodarczych w celu wspierania ww. agresji.Tak dokonana kwalifikacja prawna nie może być uznana za prawidłową ze względu na przyjęcie przez skarżony organ błędnych założeń wykładniczych, które nie zostały dostrzeżone przez Sąd Wojewódzki. Wadliwość interpretacyjna w tym zakresie mogła z kolei mieć istotny wpływ na zakres koniecznych ustaleń faktycznych, a w dalszej kolejności – na prawidłowość zastosowania prawa materialnego. Zagadnienia te będą zatem wymagały ponownej oceny Sądu Wojewódzkiego, zgodnie z zawartymi poniżej wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego.3.3.2. Przepis art. 3 ust. 2 ustawy z 13.04.2022 r. statuuje – co zasadniczo trafnie zauważył Sąd a quo – trzy odrębne kategorie osób i podmiotów dysponujących środkami finansowymi, funduszami oraz zasobami gospodarczymi w rozumieniu rozporządzenia 765/2006 lub rozporządzenia 269/2014, które podlegają sankcjonowaniu.Po pierwsze, są to osoby lub podmioty bezpośrednio lub pośrednio wspierające agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętą w dniu 24 lutego 2022 r. (pkt 1) lub poważne naruszenia praw człowieka lub represje wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej, lub których działalność stanowi inne poważne zagrożenie dla demokracji lub praworządności w Federacji Rosyjskiej lub na Białorusi (pkt 2).Po drugie, są to osoby lub podmioty bezpośrednio związane, w szczególności ze względu na powiązania o charakterze osobistym, organizacyjnym, gospodarczym lub finansowym, z osobami lub podmiotami bezpośrednio lub pośrednio wspierającymi agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętą w dniu 24 lutego 2022 r. lub poważne naruszenia praw człowieka lub represje wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej, lub których działalność stanowi inne poważne zagrożenie dla demokracji lub praworządności w Federacji Rosyjskiej lub na Białorusi.Po trzecie, są to osoby lub podmioty, wobec których istnieje prawdopodobieństwo wykorzystania dysponowanych przez nie środków finansowych, funduszy lub zasobów gospodarczych w celu wspierania agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętej w dniu 24 lutego 2022 r. lub poważnego naruszenia praw człowieka lub represji wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej, lub działalności stanowiącej inne poważne zagrożenie dla demokracji lub praworządności w Federacji Rosyjskiej lub na Białorusi.Prawidłowa wykładnia powyższego unormowania prowadzi do wniosku, że przesłanka prawdopodobieństwa, na którą powołał się Minister, może zostać powiązana jedynie z kategorią trzecią osób i podmiotów sankcjonowanych, natomiast nie ma ona zastosowania do kategorii podmiotowej pierwszej i drugiej, co oznacza, że w zakresie powyższych kategorii nie jest wystarczające uprawdopodobnienie realizacji przesłanek materialnych, lecz ich udowodnienie.Jeżeli zatem Minister zakwalifikował skarżącego także do kategorii podmiotowej drugiej (osoba "bezpośrednio związana" z osobami lub podmiotami "pośrednio wspierającymi agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętą w dniu 24 lutego 2022 r."), to w tym zakresie konieczna jest ocena, czy i w jakim zakresie zgromadzony materiał dowodowy lub jego część (zob. art. 4 ust. 1 ustawy z 13.04.2022 r. w zw. z art. 80 k.p.a.) jest wystarczający do uznania, że okoliczności faktyczne wskazujące na realizację przesłanki z art. 3 ust. 2 ustawy z 13.04.2022 r. zostały udowodnione. Ocena ta należy do Sądu Wojewódzkiego w toku ponownego rozpoznania sprawy.3.3.3. Odnosząc się natomiast do równoległej kwalifikacji skarżącego jako osoby należącej do ww. trzeciej kategorii podmiotowej, należy wyjaśnić, że prawidłowa interpretacja przesłanki prawdopodobieństwa nie może prowadzić do wniosku – co zostało pominięte przez Ministra oraz Sąd Wojewódzki – że wystarczający jest jakikolwiek stopień prawdopodobieństwa realizacji przesłanki "wykorzystania dysponowanych środków finansowych, funduszy lub zasobów gospodarczych" w celach wspierania ww. agresji lub poważnego naruszenia praw człowieka lub represji wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej, lub działalności stanowiącej inne poważne zagrożenie dla demokracji lub praworządności w Federacji Rosyjskiej lub na Białorusi. Prawdopodobieństwo w tym zakresie musi zostać wykazane nie tylko na poziomie wyższym niż znikomy, lecz także i przede wszystkim w stopniu pozwalającym na racjonalną oceną, że podstawa faktyczna kwalifikacji właściwego organu nie została ustalona w sposób dowolny lub arbitralny.3.3.4. Nie jest również prawidłowa teza, że skoro ustawodawca posłużył się terminem "prawdopodobieństwo", to organ orzekający w sprawie został zwolniony z obowiązku poszukiwania z urzędu (także w razie złożenia wniosku przez organy, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z 13.04.2022 r.) i oceny dowodów wskazujących na zaistnienie tego rodzaju prawdopodobieństwa. Prawdą jest natomiast, że dowody tego rodzaju okoliczności nie muszą wykazywać w sposób pewny okoliczności "wykorzystania dysponowanych" środków finansowych, funduszy lub zasobów gospodarczych w ww. celach. Wystarczą bowiem dowody wskazujące na realną możliwość ich wykorzystania na nielegalne cele w określony sposób, w określonym czasie i w określonej wysokości.3.3.5. Ponowna weryfikacja zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie należy do Sądu Wojewódzkiego.Sąd ten powinien także uwzględnić, że w sprawach, o których mowa w art. 3 ust. 6 i 8 ustawy z 13.04.2022 r., obowiązuje ogólna zasada aktualności orzekania w administracyjnym toku instancji, co m.in. oznacza, że podstawa faktyczna rozstrzygnięcia sprawy musi bazować na stanie faktycznym istniejącym w momencie wydawania orzeczenia administracyjnego.W tym kontekście trudno odmówić racji stronie skarżącej kasacyjnie, która podniosła, że zasadnicze ustalenia faktyczne, w tym dotyczące przepływu środków pieniężnych z podmiotu: [...] (część grupy [...]) "na Białoruś" oraz "do Rosji", dotyczą bliżej nieskonkretyzowanego okresu (przy czym jego wskazanie nie może być uzasadnione koniecznością ochrony informacji niejawnych, skoro nie dochodzi do identyfikacji podmiotowej odbiorców), a ponadto nie wskazują precyzyjnie (m.in. co do wysokości) realnych lub potencjalnych sposobów wykorzystania tego rodzaju środków na cele, których realizacji ma przeciwdziałać ustawa z 13.04.2022 r. (zob. s. 2, 7-8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).Odrębną kwestią jest, podniesiona już wyżej, kwestia właściwego rozgraniczenia kwalifikacji strony skarżącej na tle drugiej i trzeciej kategorii podmiotowej z art. 3 ust. 2 ww. ustawy.Nie poddaje się ponadto weryfikacji końcowa konkluzja ogólna Sądu Wojewódzkiego, że "informacje przedstawione we wniosku Szefa ABW, a także pozostałe informacje niejawne, jakie znalazły się w części niejawnej akt administracyjnych, były wystarczające do ustalenia stanu faktyczn/ego/y sprawy w celu dokonania należytej subsumpcji mających w niej zastosowanie przepisów ustawy sankcyjnej." (s. 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).Uwzględniając sformułowane już uwagi, należy dostrzec, że szczegółowe rozważania sądu administracyjnego na tle określonych informacji formalnie objętych klauzulą tajności w trybie przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych nie muszą z konieczności prowadzić do ich ujawnienia. Istotne jest bowiem precyzyjne rozgraniczenie tych danych, które są bezpośrednio objęte treścią dokumentu będącego nośnikiem informacji niejawnych, od tych – które jedynie pośrednio wiążą się z tymi pierwszymi, a ich ujawnienie ze względu na rozerwanie związku merytorycznego lub stopień ogólności nie prowadzi do ingerencji w zakres ochronny formalnie nadanej klauzuli tajności. Do właściwego sądu administracyjnego, po zapoznaniu się ze stanem dokumentacji zawartej w części "niejawnej" akt administracyjnych oraz z uwzględnieniem dokumentacji już ujawnionej przez organ prowadzący postępowanie lub stronę postępowania, należy ocena, czy i w jakim zakresie określone dane (w razie konieczności poddane dalszemu "uogólnieniu" lub anonimizacji) mogą zostać przywołane w treści uzasadnienia orzeczenia bez szkody dla ochrony informacji niejawnych, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego oraz z poszanowaniem konstytucyjnych praw skarżącego do sprawiedliwej procedury sądowej oraz zaskarżania orzeczeń wydanych w pierwszej instancji (por. rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt SK 8/14, Dz.U. z 2018 r., poz. 1083, na tle art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych; por. także warunki zachowania konwencyjnego standardu dostępu do akt sądowych zawierających informacje niejawne: wyrok Wielkiej Izby Europejskiego Trybunału Praw Człowieka/ETPCz z 15 października 2020 r. w sprawie Muhammad i Muhammad przeciwko Rumunii, skarga nr 80982/12; wyrok ETPCz z 22 czerwca 2023 r. w sprawie Poklikayew przeciwko Polsce, skarga nr 1103/16).3.3.6. Zgłaszane przez stronę skarżącą kasacyjnie i obiektywnie uzasadnione wątpliwości dotyczące legalności zaskarżonej decyzji mogły i powinny były zostać zbadane lub także rozstrzygnięte przez Sąd Wojewódzki na podstawie materiału dokumentowego zaoferowanego przez stronę skarżącą w załącznikach do skargi z dnia 31 października 2023 r. oraz do dalszych pism procesowych (w tym do pism z dnia 23 kwietnia 2024 r. oraz z dnia 19 grudnia 2024 r.).Biorąc pod uwagę, że prawo do czynnego udziału strony skarżącej w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzji zostało wyłączone, strona ta dopiero po zapoznaniu się z treścią powyższej decyzji mogła ustalić podstawę faktyczną jej wydania, a zatem dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego uzyskała realną możliwość obrony swych praw.W tej sytuacji oddalenie w drodze postanowienia ww. wniosków dowodowych na rozprawie w dniu 18 marca 2025 r. (k. 693 akt sądowych) oraz brak przedstawienia przesłanek wydanego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trafnie zostało zakwestionowane w skardze kasacyjnej (pkt 3.1. jej petitum) przez sformułowanie wniosku o rozpoznanie powyższego postanowienia (art. 191 p.p.s.a.).Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem wadliwość powyższego niezaskarżalnego w drodze zażalenia postanowienia z dnia 18 marca 2025 r. jako mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej, nie dostrzegając jednak potrzeby jego formalnego uchylenia wobec wzruszenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi a quo.W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd Wojewódzki powinien także uwzględnić (wydając – na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. – w odpowiednim zakresie, z urzędu lub na wniosek, postanowienie) treść dokumentów wskazanych w piśmie procesowym z dnia 27 maja 2026 r., w tym pism Szefa ABW (z 9 maja 2024 r., z 13 września 2024 r., z 26 marca 2025 r.) oraz pism Szefa CBA (z 30 lipca 2024 r., z 12 września 2024 r., z 27 marca 2025 r.).4. Nie zasługują natomiast na uwzględnienie pozostałe zarzuty kasacyjne.4.1. Zarzut naruszenia art. 12a § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 45 Konstytucji RP w zw. z art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności "poprzez ich niezastosowanie i niedopuszczenie skarżącego do zapoznania się pełnymi aktami sprawy, co uniemożliwiło skarżącemu realizację prawa do obrony" podlegał oddaleniu przede wszystkim ze względu na częściową nieadekwatność i niezupełność wskazanego wzorca kontrolnego oraz brak dostatecznej konkretyzacji jego treści.O ile nie ulega wątpliwości, że zasada wyrażona w art. 12a § 4 p.p.s.a. ("Akta sprawy udostępnia się stronom postępowania. Strony mają prawo przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy, kopie lub wyciągi z tych akt.") w pełni realizuje konstytucyjne i konwencyjne standardy prawa do sądu oraz rzetelnej procedury sądowej, o tyle wątpliwości może budzić współstosowanie powyższej regulacji z przepisami ustaw szczególnych, które wprowadzają wyłączenia lub ograniczenia w zakresie dostępu do określonych danych objętych aktami sądowymi (zob. np. przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych).Strona skarżąca kasacyjnie, kwestionując odmowę udostępnienia akt sądowych z racji obowiązywania tego rodzaju regulacji szczególnych, nie może jednak poprzestać na ogólnym przywołaniu samej zasady art. 12a § 4 p.p.s.a., lecz jest zobowiązana do podjęcia próby podważenia wykładni lub zastosowania przez sąd administracyjny przepisów będących względem niej leges speciales.4.2. Jako przedwczesny i przez to pozbawiony skuteczności musiał zostać oceniony zarzut naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 3 ust. 2 ustawy z 13.04.2022 r. "poprzez błędne ustalenie, że skarżący spełnia przesłanki wpisu na listę w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy sankcyjnej wobec istnienia prawdopodobieństwa wykorzystania środków finansowych i zasobów gospodarczych skarżącego do wspierania agresji Rosji na Ukrainę lub wspierania poważnego naruszenia praw człowieka lub represji wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej lub innego poważnego zagrożenia dla demokracji lub praworządności w Rosji lub na Białorusi, podczas gdy skarżący przesłanek tych nie spełnia i nie spełniał w momencie wydania decyzji".Wobec konieczności powtórzenia oceny legalności proceduralnej zaskarżonej decyzji zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego nie podlega rozpoznaniu ad meritum.Tożsamej ocenie podlegał zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w zakresie art. 3 ust. 6 w zw. z art. 1 oraz art. 3 ust. 7 ustawy z 13.04.2022 r.4.3. Oddaleniu podlegały także zarzuty naruszenia art. 215 TFUE w zw. z art. 29 TUE w zw. z art. 4 TUE oraz art. 2 ust. 2 i art. 4 TFUE oraz art. 347 i art. 348 TFUE.Strona skarżąca kasacyjnie próbowała dowieść, że Sąd Wojewódzki z jednej strony dokonał błędnej wykładni art. 215 TFUE w zw. z art. 29 TUE w zw. z art. 4 TUE oraz art. 2 ust. 2 i art. 4 TFUE, przyjmując, że "normy ustawy sankcyjnej nie naruszają przepisów kompetencyjnych UE", podczas gdy przepisy tej ustawy "naruszają uregulowane w art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 TUE oraz art. 2 ust. 2 TFUE zasadę przyznania oraz efekt zajętego pola poprzez powtórne uregulowanie dziedziny objętej obowiązującym rozporządzeniem 269/2014, która to dziedzina jest przyznana UE na podstawie art. 215 TFUE w zw. z art. 29 TUE w zw. z 4 ust. 1 TFUE i tym samym nie zawiera się w szczególnej i wyjątkowej grupie kompetencji pozostawionych państwom członkowskim przez wzgląd na suwerenność wobec UE na gruncie art. 4 ust. 2 TUE", z drugiej zaś – wadliwie odmówił zastosowania przepisów art. 347 i art. 348 TFUE, przyjmując, że "art. 1-3 ustawy sankcyjnej mogą ustanowić system sankcji gospodarczych konkurencyjny do systemu unijnego lub systemów innych państw członkowskich pomimo braku przeprowadzonych w tym zakresie konsultacji z pozostałymi państwami członkowskimi lub Komisją Europejską zgodnie z art. 347 lub art. 348 TFUE, przez co art. 1-3 ustawy sankcyjnej są niezgodne z prawem unijnym i zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa UE nie podlegają stosowaniu".Dokonując kompleksowej oceny powyższego stanowiska strony skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za pozbawione podstaw.4.3.1. Wadliwy jest pogląd, że przepisy polskiej ustawy z 13.04.2022 r. naruszają zasadę przyznania kompetencji Unii Europejskiej (art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 TUE w zw. z art. 2 ust. 2 TFUE) przez to, że wkraczają w tożsamą sferę regulacyjną kompetencji dzielonych, pomimo iż Unia wykonała już swoją kompetencję w tym zakresie (tzw. doktryna zajętego pola) i następnie nie zaprzestała jej wykonywania.Jakkolwiek zgodnie z art. 2 ust. 2 TFUE, jeżeli Traktaty przyznają Unii w określonej dziedzinie kompetencję dzieloną z Państwami Członkowskimi, Unia i Państwa Członkowskie mogą stanowić prawo i przyjmować akty prawnie wiążące w tej dziedzinie, natomiast Państwa Członkowskie wykonują swoją kompetencję w zakresie, w jakim Unia nie wykonała swojej kompetencji, oraz ponownie wykonują swoją kompetencję w zakresie, w jakim Unia postanowiła zaprzestać wykonywania swojej kompetencji, to jednak na obecnym etapie rozwoju integracji europejskiej brak jest wystarczających podstaw, aby twierdzić, że kompetencje Unii w zakresie określania i realizowania wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w tym stopniowego określania wspólnej polityki obronnej, mają charakter kompetencji dzielonych. Nie jest przy tym wystarczającym argumentem samo językowe brzmienie art. 4 ust. 1 TFUE, zgodnie z którym Unia dzieli kompetencje z Państwami Członkowskimi, jeżeli Traktaty przyznają jej kompetencje, które nie dotyczą dziedzin określonych w artykułach 3 i 6 TFUE. Trzeba bowiem uwzględnić, że treść, cele oraz funkcje regulacji traktatowej dotyczącej wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (art. 2 ust. 4 TFUE w zw. z art. 23 i n. TUE), odczytywane w świetle art. 4 ust. 2 zdania 2 i 3 TUE (zasada poszanowania przez Unię podstawowych funkcji państwa, w tym funkcji związanych z zapewnieniem jego integralności terytorialnej, utrzymania porządku publicznego oraz ochroną bezpieczeństwa narodowego, oraz zasada wyłącznej odpowiedzialności państwa członkowskiego za realizację powyższych funkcji), sprzeciwiają się uznaniu, że kompetencje Unii w sferze wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa mają charakter kompetencji dzielonych.W związku z powyższym należy przyjąć, że kompetencje RP – jako państwa członkowskiego UE – do samodzielnego regulowania zagadnień związanych z ochroną integralności terytorialnej oraz bezpieczeństwa narodowego pozostały zachowane, natomiast – wobec podjęcia przez Radę (UE) decyzji, o których mowa w art. 29 TUE, stanowiących środki realizacji wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (zob. np. decyzja Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi, Dz.U.UE. L. z 2014 r. Nr 78, str. 16 ze zm.), a następnie przyjęcia na podstawie art. 215 ust. 1 TFUE środków ograniczających o charakterze sankcji ekonomicznych, ustanowionych w formie rozporządzeń jako aktów prawa pochodnego o charakterze nieustawodawczym (zob. m.in. rozporządzenia: Rady /WE/ nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi i udziałem Białorusi w agresji Rosji wobec Ukrainy; rozporządzenia Rady /UE/ nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających; Rady /UE/ nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie) – obowiązkiem każdego państwa członkowskiego jest zapewnienie zgodności swojej polityki krajowej z decyzją Rady, o której mowa w art. 29 TUE (zob. art. 29 zd. 2 TUE), stosownie do zasady lojalnej współpracy (art. 4 ust. 3 TUE), jak również przestrzeganie i wykonywanie ogólnych i bezpośrednio wiążących aktów prawa pochodnego (rozporządzeń) przyjętych na podstawie art. 215 ust. 1 TFUE (art. 288 akapit drugi, art. 291 ust. 1 TFUE).Przyjmując zatem, że dziedzina wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa nie należy do kategorii kompetencji dzielonych, państwa członkowskie nie są ograniczone w przyjmowaniu aktów prawa krajowego, które ustanawiają równoległe i uzupełniające względem prawa unijnego środki sankcyjne o charakterze zewnętrznym, służące zapewnieniu i ochronie podstawowych funkcji państwa, w tym funkcji z zakresu bezpieczeństwa narodowego.W konsekwencji należy przyjąć, że organy władzy ustawodawczej RP, przyjmując ustawę z 13.04.2022 r. i działając w duchu lojalnej współpracy, w pełni zrealizowały ww. obowiązki (zob. art. 1 ww. ustawy oraz przypis nr 1 do tytułu ustawy; por. także uzasadnienie projektu ww. ustawy: druk nr 2131, Sejm IX kadencji), zapewniając spójność i komplementarność przyjętych w niej środków sankcyjnych z systemem sankcji unijnych wynikających z cyt. rozporządzeń (zob. art. 2 ust. 2 ustawy z 13.04.2022 r.).4.3.2. Jako bezzasadne należało ocenić stanowisko sugerujące stosowalność przepisów art. 347 i 348 TFUE w odniesieniu do środków sankcyjnych przewidzianych w ustawie z 13.04.2022 r.Zagadnienie dopuszczalności stosowania przez dane państwo członkowskie na podstawie art. 347 TFUE sankcji ekonomicznych przeciwko państwom trzecim w sytuacji uregulowania tego rodzaju sankcji na poziomie unijnym zostało w aktualnym stanie prawnym rozstrzygnięte – co do zasady – negatywnie. Powyższy przepis nie może stanowić podstawy do indywidualnego zastosowania przez państwo członkowskie sankcji zbiorowych, w sytuacji gdy prawodawca unijny w tożsamym zakresie wykonał kompetencje, o których mowa w art. 215 TFUE w zw. z art. 29 TUE.W doktrynie prawa unijnego przyjmuje się, że środki krajowe w postaci sankcji ekonomicznych nakładanych na państwa trzecie, przyjmowane indywidualnie przez państwa członkowskie, nie mogą być uzasadniane na podstawie art. 347 TFUE (poprzednio: art. 297 TWE – zob. np. P. Koutrakos, Is Article 297 EC a "Reserve of Sovereignty'"?, Common Market Law Review 2000, No. 6, s. 1339-1362), aczkolwiek wskazuje się, że w wypadkach zupełnie wyjątkowych przepis ten mógłby stać się podstawą legitymizującą tego rodzaju jednostronne sankcje, o ile ich nałożenie obejmowałoby państwa trzecie nieobjęte systemem sankcji unijnych (por. opinię z dnia 6 kwietnia 1995 r. Rzecznika Generalnego Jacobsa do sprawy C-120/94, Komisja przeciwko Republice Greckiej, pkt 68, ECLI:EU:C:1995:109; R.A. Wessel, The Inside Looking Out: Consistency and Delimitation in EU External Relations, Common Market Law Review 2000, No. 5, s. 1135-1171).Odrębną sprawą jest zagadnienie wykonania środków ograniczających, wprowadzonych na podstawie art. 215 TFUE. Środki te – stosowane jako element wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa – mogą zostać dodatkowo uregulowane na poziomie prawa krajowego w ramach przepisów wykonawczych lub uzupełniających względem unijnego systemu sankcji ekonomicznych ustanowionego na podstawie powyższego przepisu.4.3.3. Przeprowadzona powyżej analiza prawna nie pozwala na uznanie, że w przedmiotowej sprawie zaistniały wątpliwości co do wykładni regulacji traktatowej (w tym na tle: art. 215 TFUE w zw. z art. 29 TUE oraz w zw. z 4 ust. 2 i 3 TUE i art. 2 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 TFUE, art. 347 i 348 TFUE oraz art. 49, art. 56 i art. 63 TFUE) w takim stopniu lub zakresie, które czyniłyby ich rozstrzygnięcie przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w trybie przewidzianym w art. 267 TFUE niezbędnym warunkiem wydania wyroku w przedmiotowej sprawie. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o skierowanie pytań prejudycjalnych do TSUE (s. 4-5 skargi kasacyjnej) nie zasługiwał zatem na uwzględnienie.4.4. Pozbawiony zasadności okazał się również zarzut naruszenia przepisów art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 22 i 64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez "błędne przyjęcie, że art. 1-4 ustawy sankcyjnej znajdują zastosowanie", pomimo naruszenia przez nie "zasady oznaczoności i zasady proporcjonalności w ograniczaniu swobody działalności gospodarczej oraz prawa własności poprzez posługiwanie się językiem nieprecyzyjnym i pozwalającym na zbyt szeroką dowolność w stosowaniu ograniczeń przez uprawniony organ, jak również stosowanie ograniczeń w stopniu dalece szerszym niż to niezbędne do realizowania wartości bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego.".Pomijając ogólnikowość oraz brak precyzji treści opisowej podniesionego zarzutu oraz nieprzedstawienie przekonującego wywodu wskazującego na zasadności podniesionej wątpliwości co do legalności konstytucyjnej przepisów "art. 1-4 ustawy sankcyjnej", Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zasada określoności przepisów prawa, wywodzona z metazasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), nakazuje ustawodawcy formułowanie regulacji prawnej w sposób językowo poprawny, precyzyjny, jasny i zrozumiały. W tym zakresie wystraczające jest osiągnięcie stopnia co najmniej dostatecznej określoności. Ocena danej regulacji jako naruszającej zasadę określoności wymaga zatem dużej ostrożności, gdyż w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP (TK) od dawna podkreśla się, że dyskwalifikacja konstytucyjna przepisów ze względu na naruszenie powyższej zasady należy do sytuacji wyjątkowych, związanych z tak istotną wadliwością językowego ujęcia tekstu prawnego, że brak jest możliwości nadania mu – przy wykorzystaniu dostępnych dyrektyw wykładni – racjonalnej i zgodnej z zasadami konstytucyjnymi treści znaczeniowej (por. np. wyrok TK z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt P. 36/07, OTK ZU nr 6/A/2008, poz. 103). Dotychczasowe rozważania Naczelnego Sądu wskazują, że podlegające ocenie przepisy ustawy z 13.04.2022 r. spełniają warunek dostatecznej określoności, skoro przeprowadzona analiza wykładnicza doprowadziła do sformułowania jednoznacznych wniosków.Nie poddają się natomiast weryfikacji merytorycznej zarzuty dotyczące potencjalnego naruszenia przez przepisy "art. 1-4 ustawy sankcyjnej" regulacji konstytucyjnej wynikającej z art. 22 i 64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Ze względu na konieczność precyzyjnego wskazania przez stronę skarżącą kasacyjnie treści regulacji ustawowej będącej przedmiotem odniesienia dla oceny potencjalnej niekonstytucyjności na tle złożonych i wysoce zniuansowanych wzorców konstytucyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że nie jest władny dookreślać lub uzupełniać zakres przedmiotowy zarzutu kasacyjnego, natomiast – uwzględniając treść art. 193 Konstytucji RP – nie dostrzega podstaw do przedstawienia z urzędu TK pytania prawnego co do zgodności ww. przepisów ustawy z 13.04.2022 r. z Konstytucją.5. Uwzględnienie zarzutu kasacyjnego opisanego w pkt 1.1.1. petitum skargi kasacyjnej nie pozwala na uznanie, że istota sprawy sądowoadministracyjnej została dostatecznie wyjaśniona, co uzasadnia wniosek, że konieczne jest ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd meriti.6. Kontrolowany Sąd Wojewódzki, ponownie rozpoznając sprawę, dokona zatem oceny legalności zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wytycznych procesowo-interpretacyjnych sformułowanych powyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 p.p.s.a.).7. Mając na względzie przedstawioną powyżej argumentację oraz działając na podstawie art. 185 § 1, art. 203 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzeniu od skarżonego organu na rzecz strony skarżącej kasacyjnie kwoty 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.-----------------------2., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzeniu od skarżonego organu na rzecz strony skarżącej kasacyjnie kwoty 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.-----------------------2