Wyrok - I SA/Ol 140/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - z dnia 9 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Górska Sędziowie sędzia WSA Andrzej Brzuzy sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) Protokolant sekretarz sądowy Elżbieta Parda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2026r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 5 lutego 2026 r., nr Rep. 1543/PO/25 w przedmiocie ustalenia zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości za 2025 r.Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Górska Sędziowie sędzia WSA Andrzej Brzuzy sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) Protokolant sekretarz sądowy Elżbieta Parda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2026r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 5 lutego 2026 r., nr Rep. 1543/PO/25 w przedmiocie ustalenia zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości za 2025 r.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
odwołujący
świadek
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
9 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Przewodniczący
Andrzej Brzuzy
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 5 lutego 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej: organ odwoławczy, Kolegium) działając na podstawie art. 233 § 1 pk1 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111) - po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez W.M. ( dalej: strona, skarżąca) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. (dalej; Wójt, organ I instancji) z dnia 6 listopada 2025 r. znak: [...] w przedmiocie uchylenia własnej decyzji z dnia 29 stycznia 2025 r. Nr [...] ustalającej zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2025 r. w łącznej kwocie 3.659,00 zł. w tym podatek rolny 0.00 zł, podatek od nieruchomości 3.659.00 zł oraz ustalenia podatku od nieruchomości za 2025 r. w kwocie 4.128,00 zł. Jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, decyzją z dnia 29 stycznia 2025 r., na podstawie złożonych dokumentów organ I instancji ustalił wysokość podatku rolnego za grunty o pow. 0,1900 ha stanowiące użytki rolne w kwocie 0.00 zł. w tym o powierzchni 35 m2 związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą, grunty pozostałe o powierzchni 800 m i budynki pozostałe (gospodarcze) o pow. użytkowej 219 m2. Organ ustalił tym samym łączną kwotę zobowiązania w podatku rolnym i od nieruchomości na kwotę 3.659.00 zł. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2025 r. organ pierwszej instancji wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 29 stycznia 2025 r. w przedmiocie uchylenia w/w decyzji w części dotyczącej podatku od nieruchomości. Podstawą wznowienia były zgłoszone zmiany w podstawie opodatkowania budynków, tj. zwiększenie powierzchni użytkowej budynku niemieszkalnego z łącznej powierzchni 82 m2 na 161.13 m2 (zwiększenie o powierzchnię 79.13 m2 i zdjęcie powierzchni zajętej na działalność gospodarczą) oraz zgłoszenie zmiany powierzchni budynków pozostałych poprzez jej zwiększenie z powierzchni 219.00 m2 na powierzchnię 247.52 m2 (zwiększenie o 28.52 m2). Decyzją nr [...] z dnia 6 listopada 2025 r. organ pierwszej instancji w oparciu o dokumentację geodezyjną i złożoną przez podatniczkę informację podatkową (korektę) w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości, uchylił własną decyzję z dnia 29 stycznia 2025 r. ustalającą zobowiązanie w podatku rolnym i od nieruchomości za 2025 r. w łącznej kwocie 3.659.00 zł i ustalił wysokość podatku rolnego za grunty o pow. 0.1900 ha stanowiące użytki rolne (zwolnione ustawowo od podatku rolnego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym) w kwocie 0.00 zł oraz ustalił wysokość podatku od nieruchomości za budynek mieszkalny o pow. użytkowej 82.00 m2, w tym pow. 35 m2 jako związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, grunty pozostałe o pow. 800m2 i budynki pozostałe (gospodarcze) o pow. użytkowej 219,00 m2 będące przedmiotem wyłącznej własności w łącznej kwocie 4.128.00 zł. Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że wyłączną właścicielką gruntów oznaczonych jako działki [...] o pow. 0,0800 ha (tereny mieszkaniowe) wraz z budynkami (budynek mieszkalny o pow. zabudowy 85 m2 i budynek pozostały niemieszkalny o pow. zabudowy 37 m2 podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz działki nr [...] o powierzchni 1,900 ha (oznaczony jako rola w kl. IV o pow. 0,1400 ha oraz jako użytek rolny zabudowany w klasie VI o pow. 0.500 ha), podlegające opodatkowaniu podatkiem rolnym, jest skarżąca. W dniu 16 września 2025 r. przeprowadzono oględziny dotyczące działek nr [...] i [...], w wyniku których organ dokonał pomiaru powierzchni użytkowych budynku mieszkalnego (według dokumentacji geodezyjnej o pow. zabudowy 85 m2) oraz budynku niemieszkalnego (wg dokumentacji geodezyjnej o pow. 37 m2 ) oraz dwóch budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce [...] stanowiących użytki rolne o powierzchni zabudowy 130 m2 i 182 m2. W wyniku pomiarów powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego stanowiła łącznie 98.45 m2, w tym parter o powierzchni 58.25 m2 zajęty na praktyki związane z nauką zawodu i usługi fryzjerstwa. piętro i piwnica o łącznej powierzchni 40.20 m2, służące na cele szkoleniowe związane z prowadzoną nauką zawodu.Uwzględniając powyższe, decyzją z 6 listopada 2025 r., Wójt uchylił własną decyzję z dnia 29 stycznia 2025 r. ustalającą zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2025 r. w łącznej kwocie 3.659.00 zł, w tym podatek rolny 0,00 zł. podatek od nieruchomości 3.659,00 zł oraz ustalił podatek od nieruchomości za 2025 r. w kwocie 4.128.00 zł. W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że spółka C. sp. z o.o. z/s w K. (dalej: spółka) nie jest przedsiębiorstwem społecznym w rozumieniu ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o ekonomii społecznej, zaś w budynku położonym na terenie działki nr [...] w K. spółka zajmuje 98.45 m2 to cała powierzchnia powinna być opodatkowana jako związana z działalnością gospodarczą, podczas gdy na powierzchni tej prowadzona jest przez spółkę, jako przedsiębiorstwo społeczne, działalność w zakresie przyuczania do zawodu osób zagrożonych wykluczeniem społecznym i działalność w zakresie aktywizacji zawodowej oraz reintegracji społecznej. Wniosła również o przesłuchanie jej w charakterze strony oraz w charakterze świadka M.M. na okoliczność ustalenia, że na powierzchni 58.25 m2 budynku usytuowanego na działce nr [...] w K. prowadzona jest przez spółkę jako przedsiębiorstwo społeczne działalność w zakresie przyuczania do zawodu.Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ I instancji wskazał, że podatniczka jest wyłączną właścicielką przedmiotowych gruntów oznaczonych jako działki nr [...] oraz pełni funkcję prezesa zarządu spółki. Z wypisu z KRS nie wynika by spółka była organizacją pożytku publicznego, zaś strona prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod adresem [...] (działka nr [...]) między innymi w zakresie fryzjerstwa i pozostałych zabiegów kosmetycznych. Działalność z dniem 26 września 2018 r. została zawieszona. Organ wskazał, że zgłoszone przez odwołującą zarzuty dotyczą sposobu opodatkowania powierzchni użytkowej 98.45 m2 budynku mieszkalnego. Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających, że prowadzona przez spółkę działalność pozbawiona jest charakteru zarobkowego.Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzja Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Przytoczyło treść art. 2 ust. 1, art. 6 art. 3 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U. z 2025 r. poz. 707 - dalej u.p.o.l). Wskazało także, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy, zwalnia się od podatku od nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie organizacją pożytku publicznego może być organizacja pozarządowa oraz podmiot wymieniony w art. 3 ust. 3 pkt 1 i 4, z zastrzeżeniem art. 21. która spełnia łącznie wymagania wskazane w przywołanym przepisie. Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie działalność pożytku publicznego może być prowadzona także przez spółki akcyjne i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz kluby sportowe będące spółkami działającymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2024 r., poz. 1488 oraz z 2025 r. poz. 28. 620 i 769), które nie działają w celu osiągnięcia zysku oraz przeznaczają całość dochodu na realizację celów statutowych oraz nie przeznaczają zysku do podziału między swoich udziałowców, akcjonariuszy i pracowników. Organ wskazał, że z dołączonego do akt sprawy wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego spółki - formą prawną podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą na terenie nieruchomości jest spółka z ograniczoną działalnością pod w/w firmą z/s w K.. Z działu 1 pkt 6 rejestru nie wynika, by spółka posiadała status organizacji pożytku publicznego, na który powołuje się odwołująca. W rozumieniu zatem ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest to podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Spółka nie jest organizacją o której mowa w art. 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Z umowy spółki (§ 7 ust. 1) wynika, że spółka prowadzi działalność gospodarczą oraz społeczną jako przedsiębiorstwo społeczne. Celem zaś działalności spółki jest reintegracja społeczna i zawodowa osób zagrożonych wykluczeniem społecznym oraz realizacja usług społecznych na rzecz społeczności lokalnej (ust. 2 § 7 umowy). Organ I instancji potwierdził w Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej oraz w Krajowym Rejestrze Sądowym, fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę mi.in w zakresie fryzjerstwa i pozostałych zabiegów' kosmetycznych oraz pozostałej sprzedaży detalicznej i działalności wspomagającej edukację. Z wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego nic wynikało również, by podmiot posiadał status organizacji pożytku publicznego, co miałoby realny wpływ na wysokość zastosowanej stawki podatku od nieruchomości. Stąd też organ podatkowy prawidłowo ustalił, że spółka jest przedsiębiorcą, który poza działalnością społeczną, jako przedsiębiorstwo społeczne, prowadzi również działalność gospodarczą (§ 7 ust. 1 umowy spółki z o.o. dołączony do aktu notarialnego z 24 kwietnia 2025 r.). Sama skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów pozwalających na zastosowanie zwolnienia z art. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ I instancji prawidłowo opodatkował przedmiotową nieruchomość przyjmując budynki i ich części jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.Odnosząc się do wniosku strony o przesłuchanie jej w charakterze strony oraz o przesłuchanie w charakterze świadka M.M., Kolegium wskazało, że organ I instancji dwukrotnie wzywał stronę do przedłożenia dowodów mających wpływ na wysokość podatku od nieruchomości, potwierdzających rodzaj prowadzonej działalności w budynku mieszkalnym w miejscowości K. (działka nr [...]). W odpowiedzi strona składała wyjaśnienia jednakże nie przedłożyła żadnych dokumentów, które by potwierdzały że działalność prowadzona przez spółkę nie ma charakteru zarobkowego. W związku z powyższym, organ potwierdził w Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej oraz Krajowym Rejestrze Sądowym fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez, spółkę, ustalając tym samym prawidłowo stan faktyczny sprawy. Tym samym okoliczności będące przedmiotem zgłoszonego przez stronę dowodu zostały już ustalone przez organ w toku prowadzonego postępowania. Mając na uwadze powyższe Kolegium nie uwzględniło zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca zarzuciła decyzji organu odwoławczego: 1) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 121 § 1 i art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych oraz niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, rozstrzyganie wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony i brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, co polegało na instrumentalnym przyjęciu, że skoro w budynku położonym na terenie działek [...] i [...] w K. spółka zajmuje 98,45 m2, to całą tę powierzchnię należy potraktować jako ściśle związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą, podczas gdy na powierzchni tej prowadzona jest przez spółkę jako przedsiębiorstwo społeczne działalność w zakresie przyuczania do zawodu osób zagrożonych wykluczeniem społecznym i działalność w zakresie aktywizacji zawodowej oraz reintegracji społecznej (działalność nie mająca cech działalności gospodarczej, lecz służąca celom społecznym w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 05.08.2022 r o ekonomii społecznej),2) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 188 w związku z art. 121 § 1 i art. 122 § 1 Ordynacji podatkowej przez nieuwzględnienie żądania strony w zakresie przesłuchania w charakterze strony na okoliczność ustalenia, iż na powierzchni 98,45 m2 budynku usytuowanego na działkach nr [...] i [...] w K. prowadzona jest przez spółkę jako przedsiębiorstwo społeczne działalność w zakresie przyuczania do zawodu osób zagrożonych wykluczeniem społecznym i działalność w zakresie aktywizacji zawodowej oraz reintegracji społecznej (działalność nie mająca cech działalności gospodarczej, lecz służąca celom społecznym w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 05.08.2022 r o ekonomii społecznej), przeprowadzenie którego to dowodu należało uwzględnić, gdyż właśnie z tego dowodu osobowego wynikałoby procentowe wykorzystanie budynku na działkach nr [...] i [...] w K. na cele służące wyłącznie celom społecznym,3) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 188 w związku z art. 121 § 1 i art. 122 § 1 Ordynacji podatkowej przez nieuwzględnieniem żądania strony w zakresie przesłuchania w charakterze świadka M.M. na okoliczność ustalenia, na powierzchni 98,45 m2 budynku usytuowanego na ww. działce nr [...] i [...] prowadzona jest przez spółkę jako przedsiębiorstwo społeczne działalność w zakresie przyuczania do zawodu osób zagrożonych wykluczeniem społecznym i działalność w zakresie aktywizacji zawodowej oraz reintegracji społecznej (działalność nie mająca cech działalności gospodarczej, lecz służąca celom społecznym w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 05.08.2022 r o ekonomii społecznej ), przeprowadzenia którego to dowodu należało uwzględnić, gdyż właśnie z tego dowodu osobowego wynikałoby procentowe wykorzystanie budynku na działkach nr [...] i [...] na cele służące wyłącznie realizacji zadań społecznych,4) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 05.08.2022 r o ekonomii społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r poz. 806 ) przez jego niezastosowanie w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym ( przyznaniu przez SKO, że spółka ma status przedsiębiorstwa społecznego), co polegało na zupełnym pominięciu okoliczności, że spółka jako podmiot posiadający status przedsiębiorstwa społecznego z ustawowym zakazem przeznaczania zysku albo nadwyżki bilansowej do podziału między udziałowców lub osoby zatrudnione w spółce, rzekomo w przeważającym zakresie prowadzi zwykłą, komercyjną i zarobkową działalność gospodarczą, podczas gdy z mocy cyt. przepisu ustawy prowadzenie działalności gospodarczej przedsiębiorstwa społecznego ma wyłącznie uboczny charakter służący sfinansowaniu działalności nie mającej cech działalności gospodarczej, lecz służącej wyłącznie celom społecznym; zatem zaniechanie przez organ ustalenia, jaka faktycznie powierzchnia była zajmowana w budynku usytuowanym na ww. działkach na cele przyuczania do zawodu i aktywizacji zawodowej oraz reintegracji osób zagrożonych wykluczeniem społecznym, determinuje, że sprawa została rozpoznana niewłaściwie.Powołując się na wskazane zarzuty, skarżąca wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie w całości poprzedzającej ją I instancyjnej decyzji Wójta - zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania przed sądem wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) - dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja SKO w Elblągu z dnia 5 lutego 2026 r. [...] mocą której organ na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest podatek od nieruchomości za rok 2025. Jak wynika z akt kontrolowanej sprawy postanowieniem z 18 sierpnia 2025 r. organ pierwszej decyzji wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończoną decyzją ostateczną z dnia 29 stycznia 2025 r. ustalającą łączne zobowiązanie w podatku rolnym i od nieruchomości za 2025 r.W aktach sprawy znajduje się korekta informacji podatkowej na podatek od nieruchomości na podatek od nieruchomości na rok 2025 (od stycznia), w której w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości zgłoszone zostały grunty pozostałe o pow. 800 m2 (bez zmian), budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej w podstawie opodatkowania 161.13 m2 i budynki pozostałe (gospodarcze) o łącznej powierzchni 247,52 m2 (k. 27 akt administracyjnych). Podstawą wznowienia w przedmiotowej sprawie były zgłoszone przez podatnika zmiany w podstawie opodatkowania budynków od 1 stycznia 2025 r., tj. zwiększenie powierzchni użytkowej budynku niemieszkalnego z łącznej powierzchni 82m2na 161.13 m2 (zwiększenie o powierzchnię 79.13 m2 i zdjęcie powierzchni zajętej na działalność gospodarczą) oraz zgłoszenie zmiany powierzchni budynków pozostałych poprzez jej zwiększenie z powierzchni 219.00 m2 na powierzchnię 247.52m2 (zwiększenie o 28.52 m2).Zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii wysokości opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku usytuowanego na terenie działki nr [...] i [...] w K. Zasadnicza kwestia sporna dotyczy tego, czy możliwe jest zastosowanie zwolnienia o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. Zgodnie z przywołanym przepisem zwalnia się od podatku od nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. W ocenie Sądu w zaistniałym sporze rację należy przyznać organom podatkowym.W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w kontrolowanej sprawie wyłączną właścicielką gruntów oznaczonych jako działki [...] oraz działki nr [...] jest skarżąca.Podkreślić należy, że podatnikami podatku rolnego na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym i podatnikami podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – są właściciele gruntów i budynków lub ich części. Zatem zasadą jest, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel nieruchomości, a w przypadku kiedy nieruchomość stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach.Przepis art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. stanowi o zwolnieniu z podatku od nieruchomości zajętych na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Zwolnienie to obejmuje także nieruchomości niebędące własnością organizacji pożytku publicznego, a jedynie przez nie zajmowane. Jak wynika z akt kontrolowanej sprawy na spornej nieruchomości będącej wyłączną własnością skarżącej prowadzona jest działalność gospodarcza przez odrębny podmiot posiadający osobowość prawną – spółkę z ograniczoną działalnością C. z/s w K. Z działu 1 pkt 6 rejestru nie wynika by spółka posiadała status organizacji pożytku publicznego. W aktach kontrolowanej sprawy znajduje się Krajowy Rejestr Sądowy nr [...] (k. 3- 7 akt postępowania podatkowego). Z dokumentu tego wprost wynika, że podmiot ten nie posiada statusu organizacji pożytku publicznego. W rozumieniu zatem ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest to podmiot prowadzący działalność gospodarczą.Zdaniem Sądu trafna jest konstatacja organu odwoławczego, że status spółki jako przedsiębiorstwa społecznego zapewnia jej ulgi i preferencje w innych obszarach, jak np. w dostępie do dotacji, z zakresu prawa pracy czy podatku dochodowego CIT. Ustawa zaś o podatku o podatkach i opłatach lokalnych przewiduje bardzo wąski katalog zwolnień, wskazany w art. 7 ustawy, np. odnoszący się do gruntów i budynków zajętych na prowadzenie nieodpłatnej działalności pożytku publicznego, który to termin nie jest równoznaczny ze statusem spółki, jako przedsiębiorstwa społecznego. Prawidłowo zatem w przedmiotowej sprawie organ ustalił, że spółka nie jest organizacją o której mowa w art. 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Nie można również podzielić poglądu skarżącej, że spółka spełnia przesłanki do uznania jej za podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. W ocenie Sądu podzielić należy ocenę organu odwoławczego, że status Spółki jako przedsiębiorstwa społecznego nie uprawnia jej jednak do zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podkreślić również należy, że wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności opodatkowania, a więc przy wykładni przepisów dotyczących ulg i zwolnień podatkowych nie jest dopuszczalne posługiwanie się wykładnią rozszerzającą. Tego rodzaju interpretacja kłóciłaby się bowiem z wyrażoną w art. 84 Konstytucji zasadą powszechności opodatkowania. Stanowisko Sądu w tym względzie znajduje swoje oparcie w ugruntowanym orzecznictwie sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 listopada 2025 r., sygn. akt III FSK 996/24 jednoznacznie wskazał, że przepis art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. stanowi o zwolnieniu z podatku od nieruchomości zajętych na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Zwolnienie to obejmuje także nieruchomości niebędące własnością organizacji pożytku publicznego, a jedynie przez nie zajmowane. Jednak gdy w budynku będącym w posiadaniu organizacji pożytku publicznego wykonywane są dwa rodzaje działalności - nieodpłatna i odpłatna, to nie ma podstaw do tego, aby budynek ten korzystał ze zwolnienia.Podkreślić należy, że przedsiębiorstwo społeczne i organizacja pożytku publicznego (OPP) to dwa różne pojęcia w polskim systemie prawnym. Godzi się zauważyć, że organizacja pożytku publicznego to status prawny precyzyjnie określony w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, który może uzyskać organizacja pozarządowa spełniająca określone warunki. Podmiot, który chce mieć status organizacji pożytku publicznego (OPP), musi być wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego. Oznacza to, że warunkiem ww. podmiotowo-przedmiotowego zwolnienia jest prowadzenie przez organizację pożytku publicznego posiadającą stosowny wpis do Krajowego Rejestru Sądowego działalności opisanej w pkt III, co wynika z art. 22 ust. 2 i 3 u.p.p.w., zgodnie z którym organizacja pozarządowa podlegająca obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego uzyskuje status organizacji pożytku publicznego z chwilą wpisania do tego Rejestru informacji o spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 20, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, natomiast organizacja pozarządowa inna niż wymieniona w ust. 2 oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 pkt 1, uzyskują status organizacji pożytku publicznego z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego, na zasadach i w trybie określonych w ustawie, o której mowa w ust. 2.W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie prawa podatkowego wskazuje się, że art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. ma wąski zakres, ograniczony jedynie do nieruchomości zajmowanych przez organizacje pożytku publicznego posiadające stosowny wpis w KRS-ie, i to tylko tych, które są zajmowane na działalność nieodpłatną. Ze zwolnienia mogą korzystać jedynie nieruchomości zajęte na prowadzenie nieodpłatnej działalności pożytku publicznego. Przez zajęcie należy rozumieć faktyczne wykorzystywanie nieruchomości (gruntu, budynku, lokalu) do wykonywania czynności składających się na tę działalność (Dowgier Rafał, Etel Leonard, Liszewski Grzegorz, Pahl Bogumił, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, Opublikowano: LEX/el. 2021). Należy również zwrócić uwagę, że przepisy kształtujące ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią odstępstwo od konstytucyjnej zasady sprawiedliwości podatkowej (powszechności i równości opodatkowania), a ich zastosowanie nie może odbywać się na podstawie wykładni rozszerzającej, systemowej czy też celowościowej. Oznacza to, że po pierwsze dokonując ich wykładni należy kierować się regułami wykładni językowej, po drugie, w przypadku braku ustawowego zastrzeżenia, należy przyjąć, że podatnik który zamierza skorzystać z ulgi lub zwolnienia powinien wykazać, że spełnia warunki tego zwolnienia. A zatem warunkiem skorzystania z ww. zwolnienia jest wykazanie faktycznego zajęcia nieruchomości lub ich części na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się także jednolicie, że "za nieodpłatną statutową działalność pożytku publicznego prowadzoną przez organizacje pożytku publicznego w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. należy rozumieć działalność, która została tak oznaczona we wpisie do KRS. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że z ww. zwolnienia korzysta każda działalność mieszcząca się w celach stowarzyszenia, prowadzona nieodpłatnie" (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyrokach z 28 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 490/13 i I SA/Sz 489/13). W świetle powyższego nie sposób uznać, by organ odwoławczy w sposób błędny dokonał wykładni art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. W kontrolowanej sprawie nie ma wątpliwości, że podatnik nie spełnia kryteriów zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l.Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 122 O.p. oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta art. 187 O.p. nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia stanu faktycznego na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Przy czym zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Art. 181 O.p. stanowi natomiast, iż dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Jak wskazuje art. 191 O.p., wyłącznie w przypadku zebrania przez organ i rozpatrzenia całości materiału dowodowego możliwa jest prawidłowa ocena sprawy oraz prawidłowe rozstrzygnięcie o prawach strony. Stosownie zaś do art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Oznacza to, że organ rozpatrując materiał dowodowy nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 O.p., odmówić dowodowi wiarygodności, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny. Pominięcie oceny określonego dowodu budzić musi uzasadnione wątpliwości co do trafności oceny innych środków dowodowych, może bowiem prowadzić do wadliwej ich oceny. Dlatego też organ podatkowy obowiązany jest, zgodnie z art. 187 § 1 i art. 191 O.p., dokładnie przeanalizować każdy zgromadzony dowód, a w przypadku niekompletności materiału dowodowego zgromadzić ten materiał zgodnie z art. 122 O.p. W ocenie Sądu organy nie uchybiły ww. przepisom, a materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że organ w toku prowadzonego postępowania przeprowadził oględziny, ustalenia podczas nich dokonane nie były kwestionowane przez skarżącą. Sama strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów pozwalających na zastosowanie zwolnienia o którym mowa w art. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieuwzględnienia wniosku strony o przesłuchanie w toku postępowania administracyjnego w charakterze strony W.M. oraz o przesłuchanie w charakterze świadka M.M., w ocenie Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Co miało miejsce w procedowanej sprawie. Okoliczności dotyczące zgłoszonych przez skarżącą dowodów zostały ustalone w toku prowadzonego postępowania.Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Co miało miejsce w procedowanej sprawie. Okoliczności dotyczące zgłoszonych przez skarżącą dowodów zostały ustalone w toku prowadzonego postępowania.Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.