Wyrok - II SA/Bk 324/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku - z dnia 9 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Sędziowie sędzia WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Barbara Romanczuk, Protokolant sekretarz sądowy Jakub Dębowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 27 marca 2026 r. nr 25/2026/WF w przedmiocie wypłaty wyrównania uposażenia oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 27Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Sędziowie sędzia WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Barbara Romanczuk, Protokolant sekretarz sądowy Jakub Dębowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 27 marca 2026 r. nr 25/2026/WF w przedmiocie wypłaty wyrównania uposażenia oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 27
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
zmarły emeryt/funkcjonariusz
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
9 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Przewodniczący
Anna Bartłomiejczuk
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 27 marca 2026 r. Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku (dalej: "KWP") utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku (dalej: "KMP") z dnia 29 stycznia 2026 r. w przedmiocie odmowy wypłaty B. W. (dalej powoływanej jako: "Skarżąca") wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 3 lutego 2023 r., tj. odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz nagrody rocznej.Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.Skarżąca został zwolniona ze służby w Policji z dniem 3 lutego 2023r. na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji z dnia 30 stycznia 2023r. Funkcjonariuszce wypłacono należności pieniężne, w tym m.in. uposażenie za styczeń i luty 2023r. Należności te zostały obliczone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby, w szczególności w oparciu o wysokość uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.Wnioskiem z dnia 19 grudnia 2025 r. Skarżąca zwróciła się o wyrównanie uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz ponowne przeliczenie i wyrównanie świadczeń wypłaconych w związku ze zwolnieniem. W jej ocenie do wypłaty uposażenia za wskazany okres posłużono się kwotami bazowymi z ustawy budżetowej z 2022 r., zamiast kwotami bazowymi za rok 2023. Wskazała, że należności te powinny zostać obliczone z uwzględnieniem wzrostu uposażeń policjantów, który nastąpił od 1 marca 2023 r.KMP decyzją z dnia 29 stycznia 2026r. odmówił Skarżącej wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz wypłacenia równic wynikających z naliczenia odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz nagrody rocznej należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 3 lutego 2023 r.W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 99, art. 100, art. 101, art. 110, art. 114, art. 115 i ar.t 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636; dalej: ustawa o Policji) w związku z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. poz. 2666, dalej: ustawa okołobudżetowa na 2023 r.), art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. poz. 270), a także § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. poz. 385; dalej: "rozporządzenie zmieniające z 2023 r.").Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Skarżąca.Zaskarżoną decyzją z 27 marca 2026 r. KWP utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że kwestię uposażenia policjantów regulują przepisy Działu V ustawy o Policji oraz przepisy wykonawcze. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o Policji prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia (art. 100 ust. 1 ustawy o Policji). Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat.W roku 2023 wysokość uposażeń policjantów kształtowana była m.in. przez kwotę bazową dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy, określoną w ustawie budżetowej. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na rok 2023, przez kwotę bazową, o której mowa w art. 99 ust. 3 ustawy o Policji, należało rozumieć kwotę bazową ustaloną zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej (...), tj. kwotę 1.740,64 zł. Jednocześnie na mocy rozporządzenia zmieniającego z 2023 r., które weszło w życie 1 marca 2023 r. (§ 2), zmianie uległy stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...). Rozporządzenie to wprowadziło podwyżkę uposażeń zasadniczych policjantów, której skutki prawne powstały jednak dopiero od wejścia w życie tego aktu prawnego, tj. od 1 marca 2023 r. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej do 1 marca 2023 r. kwota bazowa ustalana jest zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt. 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023, tj. w wysokości kwoty bazowej obowiązującej na rok 2022 - 1614,69 zł. Funkcjonariuszowi wypłacono należności pieniężne w postaci uposażenia za styczeń i luty 2023 r. według przepisów obowiązujących w tych miesiącach (dzień zwolnienia ze służby, dany miesiąc kalendarzowy). Podstawą była kwota bazowa wynikająca z ustawy okołobudżetowej na rok 2022 oraz mnożniki wynikające z tabeli stawek uposażenia zasadniczego w brzmieniu obowiązującym przed 1 marca 2023 r. Żądanie wyrównania uposażenia jest zatem bezzasadne. Późniejszy wzrost uposażeń, wynikający z rozporządzenia zmieniającego z 2023 r., nie wywołuje obowiązku ponownego ustalania wysokości świadczeń już należnych i wypłaconych byłemu funkcjonariuszowi, chyba że przepisy wprowadzające zmiany wyraźnie o tym stanowią (co nie miało miejsca w przypadku rozporządzenia zmieniającego z 2023 r.). W dniu zwolnienia ze służby nowe stawki jeszcze nie obowiązywały. Brak jest przepisu prawa, który nakazywałby waloryzację lub ponowne przeliczenie w związku z późniejszym wzrostem uposażeń. Zgodnie z zasadą lex retro non agit prawo nie działa wstecz, chyba że przepis szczególny tak stanowi. W tym przypadku brak jest takiej podstawy prawnej. Mechanizm tzw. waloryzacji świadczeń musi wynikać wprost z przepisu prawa, a w odniesieniu do świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby takiego mechanizmu brak. Prawo do tych świadczeń krystalizuje się w momencie zwolnienia ze służby i jest ustalane na podstawie stanu prawnego obowiązującego w chwili powstania obowiązku świadczenia (tj. w dniu zwolnienia ze służby), niezależnie od późniejszych zmian legislacyjnych.Zdaniem organu odwoławczego argumentacja podnoszona w odwołaniu dotycząca nierównego traktowania funkcjonariuszy (którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. w porównaniu do tych, którzy służbę pełnili w tym dniu lub później), jest chybiona. Brak jest przepisu, który nakładałby na organ obowiązek wyrównania przedmiotowego świadczenia należnego byłemu funkcjonariuszowi w odniesieniu do podwyższonej kwoty bazowej lub mnożnika, jeżeli funkcjonariusz nie pełnił już służby w czasie, gdy nowe regulacje płacowe weszły w życie. Przeciwnie, obowiązkiem organu administracji działającego na podstawie prawa (art. 6 k.p.a.) jest odmowa przyznania świadczenia lub jego wyrównania, jeśli nie znajduje to oparcia w ustawie lub innym obowiązującym akcie prawnym. Organy Policji nie są uprawnione do wprowadzania mechanizmów kompensacyjnych w drodze decyzji administracyjnych w oparciu o pozaprawne względy słusznościowe lub równościowe - takie działanie byłoby sprzeczne z zasadą legalizmu.Organ wskazał także na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 8 maja 2000r., sygn. akt SK 22/99, w którym TK uznał, że określony sposób obliczania świadczeń, uwzględniający kwoty obowiązujące na dzień zwolnienia ze służby, nie narusza konstytucyjnych zasad równości i sprawiedliwości społecznej. Orzeczenie to potwierdza, że stosowanie stawek z dnia zwolnienia jest zgodne z Konstytucją.Dalej, organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 został sformułowany w sposób jednoznaczny i nie pozostawia organowi żadnego luzu decyzyjnego co do jego stosowania - nie wprowadza wyjątków, klauzul generalnych ani przesłanek ocennych. Organ administracji publicznej nie może przyznać funkcjonariuszowi wyższego świadczenia niż przewidziane przez obowiązujące przepisy, nawet jeśli taka interpretacja byłaby bardziej korzystna dla strony. Przepis art. 41 ustawy okołobudżetowej należy do tzw. przepisów bezwzględnie obowiązujących, których wykładnia literalna i systemowa nie pozostawia wątpliwości, że nowa kwota bazowa ma zastosowanie jedynie do świadczeń należnych za okres po 1 marca 2023 r., czyli do uposażeń funkcjonariuszy nadal pełniących służbę. Zakończenie stosunku służbowego do 1 marca 2023 r. wiąże się z zastosowaniem stanu prawnego obowiązującego w tym właśnie czasie, co wyklucza możliwość zastosowania nowych, korzystniejszych warunków płacowych przyznanych dopiero od 1 marca 2023 r.Konkludując KWP uznał, tak jak KMP, że roszczenia o jakie wnosi strona skarżąca wykraczają poza formy działań przewidzianych przez organ - przełożonego, a ich podejmowanie stanowiłoby naruszenie podstawowych norm prawnych i mogłoby prowadzić do wykorzystania autorytetu organu administracji do innych celów niż wynikające z zadań organizacji jaką jest Policja.Skargę do sądu administracyjnego wywiodła Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej naruszenie:1. art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 99 i 101 ustawy o Policji oraz art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 wobec odmowy przyznania podwyżki uposażenia za styczeń i luty 2023r. w oparciu o naruszający konstytucją zasadę demokratycznego państwa prawa oraz zasadę równości przepis art. 41 tzw. ustawy okołobudżetowej na 2023 r., nakazującej stosować wobec funkcjonariuszy Policji odchodzących na emeryturę w styczniu i lutym 2023 r. niższą stopę kwoty bazowej, niż w przypadku tych, którzy kontynuowali służbę i za ten sam okres służby otrzymali wyższe uposażenie według wyższej kwoty bazowej, z datą wsteczną, tj. od 1 stycznia 2023r.,2. art. 8 k.p.a. wobec wydania przez organ drugiej instancji rozstrzygnięcia naruszającego zasady praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania oraz równego traktowania, a także podważającego zaufanie obywatela do organów władzy publicznej, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doszło do dyskryminacji skarżącego, gdyż inni funkcjonariusze za taką samą służbę w styczniu i lutym 2023 r. otrzymali wyższe wynagrodzenie niż skarżący, tj. według wyższej kwoty bazowej, co narusza standardy konstytucyjne.W uzasadnieniu pełnomocnik Skarżącej wskazała, że na podstawie art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. kwota bazowa będąca podstawą wyliczenia jego uposażenia za styczeń i luty 2023 r. wyniosła 1.614,69 zł, a nie 1.740,64 zł. W efekcie także jednorazowe świadczenia należne Skarżącej w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, w postaci odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz nagrody rocznej zostały naliczone i wypłacone w oparciu o niższe stawki. Jak podkreśliła sporna w sprawie pozostaje kwestia zastosowania art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. jako podstawy odmowy przyznania podwyżki uposażenia za styczeń i luty 2023 r.W ocenie wnoszącej skargę art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 jest niezgodny z art. 2 i 32 Konstytucji RP. W tym zakresie pełnomocnik Skarżącej powołała się na wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 20 grudnia 2024r. w sprawie IV Pa 160/24, z którego wynika, że w świetle zasady z art. 2 Konstytucji RP adresaci norm prawnych mają prawo oczekiwać, że regulacja prawna nie zostanie zmieniona na ich niekorzyść w sposób arbitralny i zaskakujący.Dalej Skarżąca podniosła, że na niekonstytucyjność art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023r. kilkukrotnie zwracał też uwagę Rzecznik Praw Obywatelskich m.in. w wystąpieniu do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 lutego 2024 r. wskazując, iż zarówno we wcześniejszych latach, jak i w 2024 r. takie rozwiązanie prawne nie było zastosowane i funkcjonariusze/żołnierze odchodzący na emeryturę w styczniu oraz lutym byli (poza wspomnianym 2023 r.) - tak jak inne grupy zawodowe - włączani w system podwyżek, jeżeli w danym roku takie podwyżki im przysługiwały.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i uznanie zarzutów skargi za niezasadne. W ocenie organu odwoławczego uposażenie Skarżącej za styczeń i luty 2023 r. zostało obliczone i wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a w konsekwencji także świadczenia jednorazowe wypłacane w związku ze zwolnieniem ze służby także zostały naliczone i wypłacone zgodnie z przepisami prawa. Organ nie ma możliwości dowolnego kształtowania uposażeń, działa zgodnie z art. 7 k.p.a. na podstawie i w granicach prawa powszechnie obowiązującego. Organ powołał też wyrok z 16 maja 2025 r. w sprawie III SA/Łd 167/25, w którym sąd wyjaśnił, że art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 nie ma charakteru dyskryminującego, a ustawodawca ma prawo różnicować sytuację obywateli, w tym ma prawo wykorzystania dostępnych mu instrumentów finansowych, aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeśli takie są aktualnie potrzeby państwa.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.Skarga podlega oddaleniu.Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja KWP z 27 marca 2026r.r. utrzymująca w mocy decyzję KMP z 29 stycznia 2026r. o odmowie wypłaty Skarżącej wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz wypłacenia różnic wynikających z naliczenia odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz nagrody rocznej, należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 3 lutego 2023 r.Postępowanie w tej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem Skarżącej z 19 grudnia 2025 r., która na podstawie rozkazu personalnego z 31 stycznia 2023 r. została zwolniona ze służby w Policji z dniem 3 lutego 2023r. W sprawie bezspornym jest, że za styczeń i luty 2023 r. Skarżącej wypłacono uposażenie w kwocie obliczonej w oparciu o wysokość uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie okołobudżetowej na 2022 r.Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., który w ocenie strony skarżącej w określonym zakresie jest niekonstytucyjny, wobec czego uposażenie skarżącej, które otrzymała za styczeń i luty 2023r. służby powinno być wyliczone z pominięciem art. 41 ust. 2 cyt. ustawy (przewidującym dla wyliczenia uposażeń za styczeń i luty 2023 r. niższe kwoty bazowe niż dla wyliczenia uposażeń za marzec 2023 r. i miesiące następne) i uwzględniać wyższe kwoty bazowe wskazane w art. 41 ust. 1 cyt. ustawy (które ustawodawca przewidział dla wyliczania uposażeń dopiero począwszy od 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.).Organy stoją natomiast na stanowisku, że zarówno uposażenie Skarżącej, jak i w konsekwencji ewentualne świadczenia jednorazowe należne funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby, obliczane na podstawie uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku, musiały być i były zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. Dlatego też zostały obliczone z uwzględnieniem wpływu na ich wysokość kwoty bazowej ustalonej ustawą budżetową na 2022 r.Rozstrzygając powyższy spór sąd podzielił stanowisko prezentowane w tej sprawie przez organy.W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego policjantowi określają przepisy rozdziału 9 ustawy o Policji. Stosownie do treści art. 99 ust. 2 ww. ustawy policjant otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie z tytułu pełnienia służby. Przepis art. 100 ustawy o Policji zawiera wyliczenie składników uposażenia policjanta, stanowiąc, że uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. W myśl zaś art. 106 ust. 3 ustawy o Policji prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa.Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy). Zgodnie zaś z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat (art. 101 ust. 2 ustawy). Stosownie do treści art. 102 ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.Na podstawie powyższych upoważnień Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2023 r. poz. 385). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie 1 marca 2023 r.W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z 15 grudnia 2023r., zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1.740,64 zł.Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270).Stosownie natomiast do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej z dnia 17 grudnia 2021 r. na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 614,69 zł.Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1.740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, obowiązywała do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1.614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r.W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że organy Policji prawidłowo uznały, że wobec Skarżącej nie mógł mieć zastosowania art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, który to przepis wiąże możliwość zastosowania wyższej kwoty bazowej jedynie względem obliczania uposażeń funkcjonariuszy w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W tym czasie Skarżąca nie pozostawała już w służbie w Policji, gdyż rozkazem personalnym z 31 stycznia 2023r. została zwolniona ze służby w Policji z dniem 3 lutego 2023 r. (okoliczność bezsporna). W odniesieniu do sytuacji skarżącej musiał zatem mieć zastosowanie art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej, co też prawidłowo wywiodły organy.Wyliczając uposażenie Skarżącej za miesiąc styczeń i luty 2023 r. organy miały zatem obowiązek uwzględnić obowiązujące od 1 stycznia 2023 r. zapisy ustawy okołobudżetowej, w tym art. 41 ust. 2 cyt. ustawy wskazując, że obowiązującą w tym czasie dla uposażeń za okres od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. funkcjonariuszy Policji jest kwota bazowa wysokości 1.614,69 zł.Organy prawidłowo zatem zastosowały wyżej powołane przepisy i zasadnie odmówiły Skarżącej podwyższenia uposażenia za styczeń i luty 2023 r. i wyrównania kwoty świadczeń jednorazowych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 3 lutego 2023 r.Sąd stoi przy tym na stanowisku, że Skarżąca otrzymała uposażenie za styczeń i luty 2023 r. na takich samych zasadach, jakie obowiązywały w tym czasie ogół funkcjonariuszy, którym za służbę w styczniu i w lutym 2023 r. przysługiwało prawo do otrzymania uposażenia. Wysokość uposażenia - wobec wszystkich bez wyjątku uposażeń wpłacanych za styczeń i luty 2023 r.- zawsze była bowiem zdeterminowana dla wszystkich funkcjonariuszy taką samą wysokością kwoty bazowej na poziomie 1.614,69 zł w związku z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej.Sąd nie podzielił tym samym argumentacji strony, aby w tej sprawie zastosowane przez organy przepisy miały charakter dyskryminujący. Subiektywne przekonanie strony, że regulacje ustawy okołobudżetowej, w oparciu o które wypłacono jej uposażenie za styczeń 2023 r. i luty 2023r. naruszają Konstytucję, w tym mają charakter dyskryminujący, nie może stanowić podstawy do podważenia legalności działań organów administracji w niniejszej sprawie. Jak słusznie bowiem wskazał organ II instancji, z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, czy z zasady równości wobec prawa, nie można wywodzić obowiązku wydania decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa. Organy nie mają możliwości dowolnego kształtowania uposażeń funkcjonariuszy Policji. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organy działają na podstawie i granicach prawa powszechnie obowiązującego. Ocena konstytucyjności przepisów prawa stanowi wyłączną kompetencję Trybunału Konstytucyjnego zaś organy administracji nie są uprawnione w tym przedmiocie do rozstrzygania. Przepisy stanowiące podstawę ustalenia skarżącemu należnego uposażenia za styczeń 2023 r. nie zostały zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny, co powoduje konieczność uznania, że przepisy te korzystają z domniemania konstytucyjności. Organy administracji, przestrzegając zasady legalizmu, nie mogą zatem odmawiać stosowania przepisów powszechnie obowiązujących.W związku z powyższym jeszcze raz powtórzyć należy, że organy nie miały prawnej możliwości pominięcia przepisów ustawy okołobudżetowej z dnia 1 grudnia 2022 r. i dokonania żądanego przez skarżącą wyrównania uposażenia, a więc w zasadzie podwyżki uposażenia już w czasie gdy skarżąca od 3 lutego 2023 r. nie pozostaje funkcjonariuszem Policji z uwagi na zwolnienie z tej służby i przejście na emeryturę. Z uwagi na zwolnienie ze służby przed 1 marca 2023 r. Skarżąca nie została objęta regulacjami uprawniającymi do zastosowania podwyżki uposażenia, które obowiązywała w odniesieniu do wyliczania uposażeń w 2023 r. dopiero począwszy od 1 marca 2023 r., w tym regulacjami zawartymi w art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej.Dodać również należy, że ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywania naliczeń a następnie wyrównania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych, według innych kwot bazowych, niż przewidziane w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej.Jedynie na marginesie tej sprawy wskazać można, że wprowadzenie kompleksowych zmian w zakresie wynagrodzeń funkcjonariuszy począwszy od 1 marca 2023 r. było poprzedzone kilkumiesięcznym procedowaniem ustawy okołobudżetowej w roku 2022 r. oraz rozmowami przedstawicieli Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji ze środowiskiem związków zawodowych służb mundurowych. Ustawa okołobudżetowa o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 została uchwalona w dniu 1 grudnia 2022 r. i weszła w życie 1 stycznia 2023 r. Już w jej projekcie, który trafił do Sejmu RP jesienią 2022 r. zawarte były zapisy ujęte następnie w art. 41 ust. 1 oraz art. 41 ust. 3 uchwalonej ustawy okołobudżetowej. Z powszechnie dostępnych źródeł zamieszczonych na internetowej stronie rządowej gov.pl wynika, że bezpośrednio po uchwaleniu w dniu 1 grudnia 2022 r. ustawy okołobudżetowej, w dniu 5 grudnia 2022r. wydano "Wspólny komunikat kierownictwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz związków zawodowych służb podległych resortowi", w którym ministerstwo oraz strona związkowa wspólnie zaapelowały do funkcjonariuszy, który złożyli raporty o odejściu na emeryturę, o ponowną analizę tych decyzji, pod kątem tego czy są dla nich korzystne. Powyższe przepisy były zatem projektowane z wyprzedzeniem, wobec czego skarżący wobec powszechnej dyskusji toczącej się też z udziałem związków zawodowych służb mundurowych w zakresie planowanych od marca 2023 r. kompleksowych podwyżek miał czas na zrewidowanie swojego wniosku o zwolnienie, jeżeli uznałby, że byłoby dla niego korzystne finansowo pozostanie w służbie do czasu tych podwyżek.Wskazane okoliczności sąd przytacza dla zobrazowania całości kontekstu tej sprawy, gdzie skarżąca dopiero w grudniu 2025 r., wystąpiła z wnioskiem o wyrównanie swoich uposażeń za styczeń i luty 2023 r. (i świadczeń dodatkowych) w związku z odejściem ze służby w Policji z dniem 24 lutego 2023r., pomimo, że w tej sprawie nie zapadło orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, które stwierdzałoby niekonstytucyjność przepisów zawartych w art. 41 ustawy okołobudżetowej. Jak wskazano wyżej, takiej kompetencji, to jest odstąpienia od zastosowania obowiązującego przepisu ustawy nie posiadały organy administracji, które dokonywały wyliczenia uposażenia skarżącej według przepisów obowiązujących po 1 stycznia 2023 r., ani też sąd administracyjny, który nie może dokonywać wykładni prokonstytucyjnej, w taki sposób jak tego oczekuje strona skarżąca, to jest poprzez odstąpienie w pełnym zakresie od zastosowania całości przepisu obowiązującej w określonym czasie.Zdaniem sądu nie ma też podstaw, aby za uzasadniony uznać zarzut naruszenia art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 99 i 101 ustawy o Policji oraz art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. Konstytucja wprowadza zasadę, że jej przepisy stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej (art. 8 ust. 2 Konstytucji). Skarżący w zarzucie tym zaznacza, że decyzja o odmowie przyznania mu podwyżki uposażenia zapadła w oparciu o naruszający konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) oraz zasadę równości (art. 32 Konstytucji RP) przepis art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. Skarżący jednak nie wskazuje, skąd czerpie przekonanie o niekonstytucyjności tego przepisu, poza powołaniem stanowiska Rzecznika Praw Obywatelskich, które dla Sądu nie jest wiążące. Ponadto dodać należy, że powołane w skardze orzecznictwo (Sądów Okręgowych) nie dotyczy uposażeń funkcjonariuszy policji.W tym miejscu powtórzyć należy, że w polskim modelu kontroli konstytucyjności prawa domniemanie zgodności przepisu ustawy z Konstytucją RP może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a związanie sędziego ustawą, o którym mowa w art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, obowiązuje dopóty, dopóki ustawie tej przysługuje moc obowiązująca. Jeżeli sąd jest przekonany o niezgodności przepisu z Konstytucją lub ma w tym względzie wątpliwości, powinien - na podstawie art. 193 Konstytucji RP - zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego z odpowiednim pytaniem prawnym. Zgodnie z art. 188 pkt 1 Konstytucji RP, Trybunał Konstytucyjny orzeka w sprawach zgodności ustaw z Konstytucją. Wprawdzie z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP wynika obowiązek każdego sądu stosowania postanowień Konstytucji we wszystkich sytuacjach, gdy będą one dotyczyły rozpoznawanej sprawy, jednakże brak jest podstaw do przyjęcia, aby powołany przepis mógł być również wykorzystywany do usuwania niezgodności między ustawami a Konstytucją (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 maja 2025 r., VIII SA/Wa 285/25, LEX nr 3906116).W orzecznictwie ugruntowało się stanowisko nakazujące poszanowanie kompetencji Trybunału Konstytucyjnego jako organu konstytucyjnego (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2002 r. sygn. akt I KZP 17/02, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2002 r. sygn. akt IIICKN 326/01, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2007 r. sygn. akt II KK 261/06 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 27 marca 2008 r. sygn. akt I FSK 442/07).Dążenie do wyeliminowania przepisu ustawy niezgodnego z Konstytucją RP powinno być powinnością wszystkich organów państwowych, w tym także sądów. Podejmowane w tym celu działania powinny jednak przebiegać w ramach obowiązujących w tym zakresie procedur prawnych. Porównując derogację przepisu prawa przez Trybunał Konstytucyjny albo możliwość bezpośredniego stosowania w indywidualnej sprawie przez sąd przepisów Konstytucji RP, w przypadku odmowy zastosowania przez sąd przepisu ustawy w konkretnej sprawie nie dochodzi do wyeliminowania tego przepisu z porządku prawnego (co ma miejsce w przypadku uznania przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności przepisu). Tylko oczywistość niezgodności powołanego przepisu z Konstytucją, wraz z uprzednią wypowiedzią Trybunału Konstytucyjnego, stanowią wystarczające przesłanki do odmowy przez sąd zastosowania przepisów ustawy. Stanowisko takie zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 1 czerwca 2021 r. w sprawie III OZ 391/21 i Sąd w składzie orzekającym w całości je podziela.Reasumując, zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu I instancji, nie naruszają przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym bez wątpienia postępowanie przeprowadzono w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 k.p.a.). Niewątpliwie za słuszne należy uznać stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że zasada legalizmu oznacza działanie organu na podstawie obowiązującej normy prawnej.Zdaniem sądu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wskazane wyżej wymagania konstytucyjne. Pracodawca, a w tym przypadku ustawodawca, ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających służbie w dniu 1 marca 2023 r. nie narusza zasady równości.Konkludując, należy zgodzić się z organami, że prawo do świadczeń jednorazowych związanych ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalent za urlop, nagroda), jak również prawo do uposażenia za dany miesiąc, powstaje i jest realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawo to jest związane (dzień zwolnienia ze służby).Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w wyrokach tut. sądu z dnia: 14 października 2025 r., sygn. akt II SA/Bk 1417/25, 21 października 2025r., sygn. akt II SA/Bk 1406/25, 18 grudnia 2025r., sygn. akt II SA/Bk 1754/25 i skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni je podtrzymuje. Powyższe stanowisko prezentowane jest też przez inne sądy administracyjne, m.in. WSA w Łodzi w wyrokach: z 16 maja 2025r., sygn. akt III SA/Łd 167/25 i z 4 września 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 164/25, WSA w Gdańsku w wyroku z 4 września 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 364/250, czy też WSA w Warszawie w wyroku z 14 maja 2025r., sygn. akt VIII SA/Wa 285/25 (wszystkie dostępne w CBOSA).Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.), orzeczono jak w sentencji.Anna Bartłomiejczuk Elżbieta Lemańska Barbara Romanczuk.). Niewątpliwie za słuszne należy uznać stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że zasada legalizmu oznacza działanie organu na podstawie obowiązującej normy prawnej.Zdaniem sądu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wskazane wyżej wymagania konstytucyjne. Pracodawca, a w tym przypadku ustawodawca, ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających służbie w dniu 1 marca 2023 r. nie narusza zasady równości.Konkludując, należy zgodzić się z organami, że prawo do świadczeń jednorazowych związanych ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalent za urlop, nagroda), jak również prawo do uposażenia za dany miesiąc, powstaje i jest realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawo to jest związane (dzień zwolnienia ze służby).Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w wyrokach tut. sądu z dnia: 14 października 2025 r., sygn. akt II SA/Bk 1417/25, 21 października 2025r., sygn. akt II SA/Bk 1406/25, 18 grudnia 2025r., sygn. akt II SA/Bk 1754/25 i skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni je podtrzymuje. Powyższe stanowisko prezentowane jest też przez inne sądy administracyjne, m.in. WSA w Łodzi w wyrokach: z 16 maja 2025r., sygn. akt III SA/Łd 167/25 i z 4 września 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 164/25, WSA w Gdańsku w wyroku z 4 września 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 364/250, czy też WSA w Warszawie w wyroku z 14 maja 2025r., sygn. akt VIII SA/Wa 285/25 (wszystkie dostępne w CBOSA).Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.), orzeczono jak w sentencji.Anna Bartłomiejczuk Elżbieta Lemańska Barbara Romanczuk