Wyrok - IV SA/Wr 17/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 9 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Protokolant: Specjalista Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2025 r. nr 50/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r., odpOddalono skargę w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Protokolant: Specjalista Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2025 r. nr 50/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r., odp
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
5.492,47 zł · kwota żądania
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
zamawiający / strona powodowa
zmarły emeryt/funkcjonariusz
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
9 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Anetta Makowska-Hrycyk
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę w całości
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 29 kwietnia 2025 r. R. K., emerytowany funkcjonariusz P., wniósł do Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia pozew o zapłatę, domagając się zasądzenia od Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu łącznej kwoty 5.492,47 zł, w tym kwoty 534,62 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia za styczeń 2023 r., kwoty 343,84 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia za luty 2023 r. i kwoty 4.614,01 zł tytułem wyrównania świadczeń związanych z zakończeniem służby w Policji w dniu 24 lutego 2023 r.Funkcjonariusz wyjaśnił, że wynagrodzenie za styczeń i luty 2023 r. zostało wyliczone przy zastosowaniu kwoty bazowej z 2022 r. w wysokości 1.614,69 zł oraz 06 grupy zaszeregowania z mnożnikiem 2,208 zamiast przy zastosowaniu kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na 2023 r. w wysokości 1.740,64 zł oraz 06 grupy zaszeregowania z mnożnikiem 2,300. Również odprawę emerytalną, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz nagrodę roczną wyliczono zostało wyliczone przy zastosowaniu kwoty bazowej z 2022 r. w wysokości 1.614,69 zł oraz 06 grupy zaszeregowania z mnożnikiem 2,208 zamiast przy zastosowaniu kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na 2023 r. w wysokości 1.740,64 zł oraz 06 grupy zaszeregowania z mnożnikiem 2,300. Zdaniem funkcjonariusza, w art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666), tzw. ustawy okołobudżetowej, wprowadzono niższe kwoty bazowe dla funkcjonariuszy, którzy zdecydowali się odejść na emeryturę przed marcem 2023 r., tj. 1.614,69 zł, niż dla funkcjonariuszy pozostałych w służbie po 1 marca 2023 r., tj. 1.740,69 zł.Ponadto w art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej wprowadzono kolejną waloryzację dla funkcjonariuszy pozostałych w służbie po 1 marca 2023 r. Waloryzacja ta obowiązywał od 1 stycznia 2023 r., za styczeń i luty 2023 r. pozostali w służbie funkcjonariusze otrzymali wyrównanie. Takiej waloryzacji i wyrównania nie otrzymali funkcjonariusze, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r., a pozostawali w służbie w styczniu i lutym 2023 r.Zdaniem funkcjonariusza, przyjęcie odmiennej kwoty bazowej dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby nie było uzasadnione trudną sytuacją finansów Państwa. W rzeczywistości chodziło o ukaranie i stygmatyzowanie tych, którzy odeszli ze służby.Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2025 r. sygn. akt IV P 538/25 Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia stwierdził swoją niewłaściwość i sprawę przekazał do rozpoznania Komendantowi Powiatowemu Policji w Kłodzku jako organowi właściwemu.Decyzją z dnia 24 września 2025 r. nr 7/2025 Komendant Powiatowy Policji w Kłodzku odmówił funkcjonariuszowi wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r., odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, rekompensaty pieniężnej za niewykorzystane dni wolne od służby w zamian za służbę w dniu wolnym, rekompensaty pieniężnej za służbę w godzinach przekraczających normę oraz nagrody rocznej, należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 24 lutego 2023 r. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że wynagrodzenie za styczeń i luty 2023 r. zostało naliczone i wypłacone z uwzględnieniem kwoty bazowej wynikającej z ustawy okołobudżetowej na 2023 r. oraz mnożnika kwoty bazowej z tabeli stawek uposażenia zasadniczego w brzmieniu obowiązującym przed 1 marca 2023 r. Natomiast rekompensata pieniężna, odprawa, ekwiwalent za urlop, nagroda roczna zostały prawidłowo obliczone w oparciu o wysokość uposażenia należnego funkcjonariuszowi według przepisów obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby. Zakończenie stosunku służbowego przed dniem 1 marca 2023 r. wiąże się z zastosowaniem stanu prawnego obowiązującego w tym czasie, co wyklucza możliwość zastosowania nowych, korzystniejszych warunków płacowych, przyznanych dopiero od 1 marca 2023 r.W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie decyzji i wyrównanie różnicy pomiędzy wypłaconym stronie świadczeniem a świadczeniem należnym, zarzucając naruszenie:- art. 2 Konstytucji RP przez zastosowanie art. 41 ustawy okołobudżetowej i przez nierówne traktowanie funkcjonariuszy odchodzących ze służby w porównaniu do funkcjonariuszy pozostających w służbie,- art. 32 Konstytucji RP przez zastosowanie art. 41 ustawy okołobudżetowej i zastosowanie niejednolitych zasad ustalania płac w stosunku do funkcjonariuszy odchodzących i pozostających w stosunku służby,`- art. 8 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 2, art. 32 oraz art. 64 Konstytucji RP przez zastosowanie art. 41 ustawy okołobudżetowej, który pozostaje w sprzeczności z Konstytucją RP.Zdaniem funkcjonariusza, ustawodawca spowodował sytuację, w której dwóch funkcjonariuszy zatrudnionych na tym samym stanowisku i wykonujących te same obowiązki w styczniu i lutym 2023 r. otrzymało odmienne uposażenie. Wyższe – jeśli funkcjonariusz pozostawał w służbie 1 marca 2023 r. i niższe – w sytuacji przeciwnej.Decyzją z dnia 4 listopada 2025 r. nr 50/2025 Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Komendant Wojewódzki stwierdził, że retroakcja prawa nie została przez ustawodawcę przewidziana, a zgodnie z konstytucyjnym porządkiem prawnym, przepis prawa nie ma mocy obowiązującej wstecz. W art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy okołobudżetowej wskazano wprost sposób obliczania uposażenia należnego w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r., tj. w tym okresie do obliczenia uposażenia stosuje się kwotę bazową ustaloną w ustawie budżetowej na 2022 r., tj. kwotę 1.614,69 zł. Powyższe sformułowanie nie pozostawia miejsca do dowolnej interpretacji, zatem należy zastosować się wprost do wskazanego brzmienia przepisu. Organ nie może odmówić zastosowania obowiązujących przepisów prawa. Brak jest przesłanek prawnych do odstąpienia od stosowania art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Jednocześnie ani ustawa zasadnicza ani jakikolwiek inny akt prawa nie wyposażyły organów Policji w uprawnienia do odstąpienia stosowania powszechnie obowiązujących przepisów prawa bez względu na okoliczności sprawy.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił naruszenie:- art. 104 i art. 107 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji administracyjnej w sprawie, w której wykluczona jest możliwość rozstrzygania w tej formie, tj. w sprawie, w której wydanie decyzji administracyjnej oraz droga sądowoadministracyjna jest niedopuszczalna, a do rozpoznania której właściwe są sądy powszechne,- art. 80 i art. 8 k.p.a. przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem stanowiska strony zawartym w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, dotyczącym zastosowania art. 41 ustawy okołobudżetowej,- art. 6 ust. 1 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw przez jego niezastosowanie, skutkujące obliczeniem wynagrodzenia skarżącego za styczeń i luty 2023 r. a podstawie wynagrodzeń z 2022 r., podczas gdy zgodnie z tym przepisem podstawę do określenia wynagrodzeń za styczeń i luty 2023 r. stanowią wynagrodzenia z roku poprzedniego, zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń ustalonym w ustawie budżetowej, który w roku 2023 wynosił 107,8 %,- art. 8 Konstytucji RP przez jego niezastosowanie, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej, który jest niezgodny z art. 32 i art. 2 Konstytucji RP,- art. 2 Konstytucji RP przez nierówne potraktowanie funkcjonariusza odchodzącego ze służby i wypłacenie mu niższego wynagrodzenia za pełnioną w styczniu i lutym 2023 r. służbę w porównaniu do funkcjonariuszy pozostających w służbie, którzy za taką samą pracę w styczniu i lutym 2023 r. otrzymali wyższe wynagrodzenie,- art. 32 Konstytucji RP przez zastosowanie niejednolitych zasad ustalania płac za identyczną pracę w styczniu i lutym 2023 r. w stosunku do funkcjonariuszy odchodzących i pozostających w stosunku służby.W uzasadnieniu skargi skarżący powołał szereg wyroków sądów powszechnych, uznających w całości roszczenia funkcjonariuszy służby celno-skarbowej, straży pożarnej i służby więziennej oraz orzeczenia sądów powszechnych i sądów administracyjnych, uznające właściwość sądów powszechnych w sprawach roszczeń byłych funkcjonariuszy Policji.W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.Skarga w rozpatrywanej sprawie nie jest zasadna.Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji, utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji o odmowie wypłaty skarżącemu wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r., odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, rekompensaty pieniężnej za niewykorzystane dni wolne od służby w zamian za służbę w dniu wolnym i za służbę w godzinach przekraczających normę oraz nagrody rocznej, należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 24 lutego 2023 r.W sprawie bezsporne jest, że za styczeń i luty 2023 r. skarżącemu wypłacono uposażenie w kwocie obliczonej na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie okołobudżetowej na 2022 r.Istota sporu pomiędzy stronami dotyczy art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., który w ocenie skarżącego w określonym zakresie jest niekonstytucyjny, wobec czego uposażenie skarżącego za styczeń i luty 2023 r. powinno być wyliczone z pominięciem art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej i uwzględniać wyższe kwoty bazowe wskazane w art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej.Organy stoją natomiast na stanowisku, że zarówno uposażenie skarżącego, jak i w konsekwencji ewentualne świadczenia jednorazowe należne funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby, obliczane na podstawie uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku, obliczone zostały zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., a więc z uwzględnieniem wpływu na ich wysokość kwoty bazowej ustalonej ustawą budżetową na 2022 r.W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu, tj. braku możliwości wydania w sprawie decyzji administracyjnej i wykluczenia drogi sądowoadministracyjnej, bowiem do rozpoznania sprawy właściwy jest sąd powszechny.W rozpoznawanej sprawie, skarżący pismem z dnia 29 kwietnia 2025 r. wniósł do Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia pozew o zapłatę wskazanych w piśmie kwot. Jednakże postanowieniem z dnia 23 czerwca 2025 r. sygn. akt IV P 538/25 Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia stwierdził swoją niewłaściwość i sprawę przekazał do rozpoznania Komendantowi Powiatowemu Policji jako organowi właściwemu. Od tego postanowienia nie został wniesiony środek zaskarżenia. Stosownie do art. 66 § 4 k.p.a. organ nie może zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał za niewłaściwy. W tej sytuacji Komendant Powiatowy Policji zobowiązany był do rozpoznania "pozwu o zapłatę", skierowanego przez skarżącego do sądu powszechnego i przekazanego do rozpoznania organowi pierwszej instancji jako organowi właściwemu. Również zgodnie z art. 58 § 4 p.p.s.a. sąd administracyjny nie może odrzucić skargi z powodu braku właściwości sądu administracyjnego, jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy.Ponadto Sąd podziela stanowisko SN zawarte w uchwale z dnia 5 grudnia 1991 r. sygn. akt I PZP 60/91, że droga sądowa dochodzenia roszczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby w Policji jest niedopuszczalna. W uzasadnieniu do uchwały Sąd Najwyższy podkreślił, że: "nasilenie pierwiastków władczych w stosunkach służbowych jest tak wielkie, że regulacje z zakresu prawa pracy są mniej przydatne od regulacji administracyjnoprawnych. Dlatego też stosunki służbowe funkcjonariuszy mają charakter administracyjnoprawny. Konsekwencją tego jest pozostawienie sporów powstałych na tle administracyjnoprawnych stosunków podporządkowania w gestii organów służbowych". Jednocześnie Sąd zaznaczył, że "poglądy te zachowały swą aktualność na tle uregulowań ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Ustawa ta utrzymuje administracyjnoprawny charakter stosunku służbowego funkcjonariusza Policji, wyrażający się przede wszystkim dużą intensywnością podporządkowania i dyspozycyjności funkcjonariusza. Ponadto omawiana ustawa reguluje w sposób zupełny stosunek służbowy funkcjonariusza Policji i nie odsyła do uregulowań kodeksu pracy". Sąd Najwyższy zajął jednoznaczne stanowisko, że droga sądowa dochodzenia wszelkich roszczeń ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Policji jest wyłączona ze względu na administracyjnoprawny charakter tego stosunku i że ewentualny przepis przypominający, że dotyczy to także roszczeń pieniężnych, jest zbędny. Sprawy o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Policji nie są sprawami cywilnymi w rozumieniu art. 1 k.p.c., gdyż nie dotyczą stosunków z zakresu prawa pracy. Do ich rozpoznawania nie są więc powołane sądy powszechne (art. 2 k.p.c.). Sprawy te rozpatrywane są w postępowaniu administracyjnym przez organy określone omawianą ustawą.Dla powyższej oceny bez znaczenia, zdaniem Sądu, pozostaje fakt, że skarżący aktualnie nie jest już funkcjonariuszem Policji w sytuacji, gdy dochodzi praw związanych ze stosunkiem służbowym. Organy zobowiązane były rozstrzygnąć sprawę skarżącego w drodze decyzji administracyjnej. Nieuzasadniony jest więc zarzut skarżącego odnośnie naruszenia art. 104 i art. 107 § 1 k.p.a.Należy zauważyć, że zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego policjantowi określają przepisy rozdziału 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.). Stosownie do art. 99 ust. 2 ustawy o Policji z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Zgodnie z art. 100 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. W myśl zaś art. 106 ust. 3 ustawy o Policji prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa.Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy o Policji). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy). Zgodnie zaś z art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Natomiast minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat (art. 101 ust. 2 ustawy). Stosownie do treści art. 102 ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.Na podstawie powyższych upoważnień Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2023 r. poz. 385). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie 1 marca 2023 r.Natomiast zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666), kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270).Stosownie do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej z dnia 17 grudnia 2021 r. na rok 2022 (Dz. U. z 2022 r. poz. 270), zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1.614,69 zł.W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 r., poz.256), zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1.740,64 zł.Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1.740,64 zł obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r., natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1.614,69 zł.W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że organy Policji prawidłowo uznały, że wobec skarżącego nie mógł mieć zastosowania art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, który to przepis wiąże możliwość zastosowania wyższej kwoty bazowej jedynie względem obliczania uposażeń funkcjonariuszy w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W tym czasie skarżący nie pozostawał już w służbie w Policji, gdyż został zwolniony ze służby w Policji z dniem 24 lutego 2023 r. W odniesieniu do sytuacji skarżącego miał zastosowanie art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej, co prawidłowo uzasadniły organy.Wyliczając uposażenie skarżącego za miesiąc styczeń i luty 2023 r. organy miały zatem obowiązek uwzględnić obowiązujące od 1 stycznia 2023 r. przepisy ustawy okołobudżetowej, w tym art. 41 ust. 2 tej ustawy, skoro obowiązującą w tym czasie dla uposażeń funkcjonariuszy Policji za okres od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. była kwota bazowa wysokości 1.614,69 zł. Organy prawidłowo zatem zastosowały wyżej powołane przepisy i zasadnie odmówiły skarżącemu podwyższenia uposażenia za styczeń i luty 2023 r. i wyrównania kwoty świadczeń jednorazowych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.Należy podkreślić, że skarżący otrzymał uposażenie za styczeń i luty 2023 r. na takich samych zasadach, jakie obowiązywały w tym czasie ogół funkcjonariuszy, zarówno funkcjonariuszy pozostających w służbie po 1 marca 2023 r., jak i funkcjonariuszy przechodzących na emeryturę przed 1 marca 2023 r. Wysokość uposażenia - wobec wszystkich bez wyjątku uposażeń wypłacanych za styczeń i luty 2023 r.- zawsze była bowiem zdeterminowana dla wszystkich funkcjonariuszy taką samą wysokością kwoty bazowej na poziomie 1.614,69 zł w związku z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej.Sąd nie podziela tym samym argumentacji strony, że w tej sprawie zastosowane przez organy przepisy miały charakter dyskryminujący funkcjonariuszy, przechodzących na emeryturę przed 1 marca 2023 r. Subiektywne przekonanie strony, że regulacje ustawy okołobudżetowej w oparciu, o które wyliczono jej uposażenie za styczeń i luty 2023r. naruszają Konstytucję, w tym mają charakter dyskryminujący, nie może stanowić podstawy do podważenia legalności działań organów administracji w niniejszej sprawie.Z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, czy z zasady równości wobec prawa, nie można wywodzić obowiązku wydania decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa. Organy nie mają możliwości dowolnego kształtowania uposażeń funkcjonariuszy Policji. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organy działają na podstawie i granicach prawa powszechnie obowiązującego. Ocena konstytucyjności przepisów prawa stanowi wyłączną kompetencję Trybunału Konstytucyjnego, natomiast organy administracji nie są uprawnione do rozstrzygania w tym przedmiocie. Przepisy stanowiące podstawę ustalenia skarżącemu należnego uposażenia za styczeń i luty 2023 r. nie zostały zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny, co powoduje konieczność uznania, że przepisy te korzystają z domniemania konstytucyjności. Organy administracji, przestrzegając zasady legalizmu, nie mogą zatem odmawiać stosowania przepisów powszechnie obowiązujących. W związku z powyższym jeszcze raz powtórzyć należy, że organy nie miały możliwości pominięcia przepisów ustawy okołobudżetowej z dnia 1 grudnia 2022 r. i dokonania żądanego przez skarżącego wyrównania uposażenia, a więc w zasadzie podwyżki uposażenia w momencie, gdy skarżący nie był funkcjonariuszem Policji z uwagi na zwolnienie z tej służby i przejście na emeryturę. Z uwagi na zwolnienie ze służby przed 1 marca 2023 r. skarżący nie został objęty regulacjami uprawniającymi do zastosowania podwyżki uposażenia, które obowiązywała w odniesieniu do wyliczania uposażeń w 2023 r. dopiero począwszy od 1 marca 2023 r., w tym regulacjami zawartymi w art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej.Dodać również należy, że ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywania wyrównania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych, według innych kwot bazowych, niż przewidziane w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej.Jedynie na marginesie tej sprawy wskazać można, że wprowadzenie kompleksowych zmian w zakresie wynagrodzeń funkcjonariuszy począwszy od 1 marca 2023 r. było poprzedzone kilkumiesięcznym procedowaniem ustawy okołobudżetowej w roku 2022 r. oraz rozmowami przedstawicieli Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji ze środowiskiem związków zawodowych służb mundurowych. Ustawa okołobudżetowa o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 została uchwalona w dniu 1 grudnia 2022 r. i weszła w życie 1 stycznia 2023 r. Już w jej projekcie, który trafił do Sejmu RP jesienią 2022 r. zawarte były uregulowania ujęte następnie w art. 41 ust. 1 oraz art. 41 ust. 3 uchwalonej ustawy okołobudżetowej.Z powszechnie dostępnych źródeł zamieszczonych na stronie internetowej rządu wynika, że bezpośrednio po uchwaleniu w dniu 1 grudnia 2022 r. ustawy okołobudżetowej, w dniu 5 grudnia 2022 r. wydano "Wspólny komunikat kierownictwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz związków zawodowych służb podległych resortowi", w którym ministerstwo oraz strona związkowa wspólnie zaapelowały do funkcjonariuszy, który złożyli raporty o odejściu na emeryturę, o ponowną analizę tych decyzji, pod kątem tego czy są dla nich korzystne. Powyższe przepisy były zatem projektowane z wyprzedzeniem, wobec czego funkcjonariusze wobec powszechnej dyskusji toczącej się też z udziałem związków zawodowych służb mundurowych w zakresie planowanych od marca 2023 r. kompleksowych podwyżek mieli czas na zrewidowanie swojego wniosku o zwolnienie, jeżeli uznaliby, że byłoby dla nich korzystne finansowo pozostanie w służbie do czasu tych podwyżek.Wskazane okoliczności należy przytoczyć dla zobrazowania całości kontekstu tej sprawy, gdzie skarżący dopiero w kwietniu 2025 r., a więc po upływie ponad dwóch lat, wystąpił z wnioskiem o wyrównanie swoich uposażeń za styczeń i luty 2023 r. (wraz ze świadczeniami dodatkowymi) w związku z odejściem ze służby w Policji, pomimo, że w tej sprawie nie zapadło orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, które stwierdzałoby niekonstytucyjność art. 41 ustawy okołobudżetowej. Jak wskazano wyżej, takiej kompetencji, to jest odstąpienia od zastosowania obowiązującego przepisu ustawy nie posiadały organy administracji, które dokonywały wyliczenia uposażenia skarżącego według przepisów obowiązujących po 1 stycznia 2023 r., ani też sąd administracyjny, który nie może dokonywać wykładni prokonstytucyjnej, w taki sposób jak tego oczekuje skarżący, to jest przez odstąpienie w pełnym zakresie od zastosowania całości przepisu obowiązującego w określonym czasie.W związku z powyższym nieuzasadniony jest zarzut skarżącego odnośnie naruszenia art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2024 r., poz. 1356) w związku z art. 8 i art. 80 k.p.a.Skarżącemu nie przysługiwało również zwiększenie uposażenia za styczeń i luty 2023 r. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej, zgodnie z którym uposażenie funkcjonariuszy wypłacane w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. U skarżącego tego rodzaju różnica między uposażeniami nie występowała, skoro skarżący przeszedł na emeryturę w lutym 2023 r. i nie otrzymał uposażenia na dzień 1 marca 2023 r.Zdaniem Sądu nie ma też podstaw, aby za uzasadniony uznać zarzut naruszenia art. 8 Konstytucji RP. Konstytucja wprowadza zasadę, że jej przepisy stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej (art. 8 ust. 2 Konstytucji). Skarżący w zarzucie tym zaznacza, że decyzja o odmowie przyznania mu podwyżki uposażenia zapadła w oparciu o naruszający konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) oraz zasadę równości (art. 32 Konstytucji RP) art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. Skarżący jednak nie wskazuje, skąd czerpie przekonanie o niekonstytucyjności tego przepisu. Ponadto dodać należy, że powołane w skardze orzecznictwo sądów powszechnych nie dotyczy uposażeń funkcjonariuszy Policji.W tym miejscu powtórzyć należy, że w polskim modelu kontroli konstytucyjności prawa domniemanie zgodności przepisu ustawy z Konstytucją RP może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a związanie sędziego ustawą, o którym mowa w art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, obowiązuje dopóty, dopóki ustawie tej przysługuje moc obowiązująca. Jeżeli sąd jest przekonany o niezgodności przepisu z Konstytucją lub ma w tym względzie wątpliwości, powinien - na podstawie art. 193 Konstytucji RP - zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego z odpowiednim pytaniem prawnym. Zgodnie z art. 188 pkt 1 Konstytucji RP, Trybunał Konstytucyjny orzeka w sprawach zgodności ustaw z Konstytucją. Wprawdzie z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP wynika obowiązek każdego sądu stosowania postanowień Konstytucji we wszystkich sytuacjach, gdy będą one dotyczyły rozpoznawanej sprawy, jednakże brak jest podstaw do przyjęcia, aby powołany przepis mógł być również wykorzystywany do usuwania niezgodności między ustawami a Konstytucją (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 maja 2025 r., VIII SA/Wa 285/25, LEX nr 3906116).W orzecznictwie ugruntowało się stanowisko nakazujące poszanowanie kompetencji Trybunału Konstytucyjnego jako organu konstytucyjnego (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2002 r. sygn. akt I KZP 17/02, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2002 r. sygn. akt IIICKN 326/01, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2007 r. sygn. akt II KK 261/06 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 27 marca 2008 r. sygn. akt I FSK 442/07).Dążenie do wyeliminowania przepisu ustawy niezgodnego z Konstytucją RP powinno być powinnością wszystkich organów państwowych, w tym także sądów. Podejmowane w tym celu działania powinny jednak przebiegać w ramach obowiązujących w tym zakresie procedur prawnych. Porównując derogację przepisu prawa przez Trybunał Konstytucyjny albo możliwość bezpośredniego stosowania w indywidualnej sprawie przez sąd przepisów Konstytucji RP, w przypadku odmowy zastosowania przez sąd przepisu ustawy w konkretnej sprawie nie dochodzi do wyeliminowania tego przepisu z porządku prawnego (co ma miejsce w przypadku uznania przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności przepisu). Tylko oczywistość niezgodności powołanego przepisu z Konstytucją, wraz z uprzednią wypowiedzią Trybunału Konstytucyjnego, stanowią wystarczające przesłanki do odmowy przez sąd zastosowania przepisów ustawy. Stanowisko takie zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 1 czerwca 2021 r. w sprawie III OZ 391/21 i Sąd w składzie orzekającym w całości je podziela.Reasumując, zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu pierwszej instancji, nie naruszają przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym bez wątpienia postępowanie przeprowadzono w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 k.p.a.). Niewątpliwie za słuszne należy uznać stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że zasada legalizmu oznacza działanie organu na podstawie obowiązującej normy prawnej.Zdaniem Sądu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wskazane wyżej wymagania konstytucyjne. Pracodawca, a w tym przypadku ustawodawca, ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych, aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających służbie w dniu 1 marca 2023 r. nie narusza zasady równości.Konkludując, należy zgodzić się z organami, że prawo do świadczeń jednorazowych związanych ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalenty pieniężne, nagroda roczna), jak również prawo do uposażenia za dany miesiąc, powstaje i jest realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawo to jest związane (dzień zwolnienia ze służby).Powyższe stanowisko zostało zaprezentowane m. in. w wyrokach: WSA w Warszawie z 14 maja 2025 r. VIII SA/Wa 285/25; WSA w Łodzi z 16 maja 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 167/25; WSA w Łodzi z 4 września 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 164/25; WSA w Gdańsku z 4 września 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 364/250; WSA w Białymstoku z 14 października 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 1417/25; WSA w Białymstoku z dnia 21 października 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 1406/25, WSA w Warszawie z 22 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Wa 1903/25; WSA w Rzeszowie z 23 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Rz 1646/25, WSA w Białymstoku z dnia 14 maja 2026 r. sygn. akt II SA/Bk 211/26.Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.., należało orzec jak w sentencji.