Postanowienie - I SAB/Wa 132/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 10 czerwca 2026
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Milicka-Stojek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Z. C. (dalej jako "skarżąca") pismem 16 marca 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Milicka-Stojek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Z. C. (dalej jako "skarżąca") pismem 16 marca 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prow
Data orzeczenia
10 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Anna Milicka-Stojek
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Z. C. (dalej jako "skarżąca") pismem 16 marca 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Mazowieckiego (dalej jako "organ" lub "Wojewoda") postępowania w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od października 2024 r. Skarżąca wskazała, że mimo złożenia wniosku w tym przedmiocie w dniu 9 października 2024 r., Wojewoda dopiero w dniu 24 kwietnia 2025 r., a zatem po upływie 7 miesięcy, wydał decyzję kończącą postępowanie w sprawie. Powyższe świadczy o oczywistym przekroczeniu terminów określonych w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691). W tej sytuacji skarżąca wniosła o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości 20 000 zł.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie i wyjaśnił, że postępowanie z wniosku skarżącej z 9 października 2024 r. zostało zawieszone postanowieniem Wojewody z 16 grudnia 2024 r., zaś podjęto je dopiero postanowieniem z 24 kwietnia 2025 r. Następnie decyzją z 24 kwietnia 2025 r. nr 1183/2025/R Wojewoda przyznał skarżącej świadczenie pielęgnacyjne na okres od 1 października 2024 r. do 31 października 2027 r.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).W judykaturze i piśmiennictwie przyjmuje się, że z przewlekłością działania organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności – a zaniechanie to nie znajduje racjonalnego i przede wszystkim prawnego uzasadnienia (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Celem skargi na bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej, jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej.Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżąca wnioskiem z 9 października 2024 r. wystąpiła do organu o ustalenie od października 2024 r. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących od 1 stycznia 2024 r. Wojewoda decyzją z 24 kwietnia 2025 r. nr 1183/2025/R przyznał skarżącej świadczenie pielęgnacyjne na okres od 1 października 2024 r. do 31 października 2027 r.Opisany powyżej stan faktyczny, jak też akta nadesłane przez organ, wskazują zatem bezspornie, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania z 16 marca 2026 r. (która do organu wpłynęła w dniu 19 marca 2026 r.) została wniesiona już po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (niemal rok po jego zakończeniu).Kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność i skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po zakończeniu przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego.Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19 (ONSAiWSA 2020/6/79), stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia ww. uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.Zaprezentowany w przywołanej wyżej uchwale pogląd pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, gdy skarga została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy, co potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21 (ONSAiWSA 2022/3/34). W uchwale tej wskazano, że normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia do uznania uchwały w sprawie II OPS 5/19 jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. W uchwale z 7 marca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.Mając powyższe na względzie, skoro skarżąca wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania po wydaniu przez organ decyzji z 24 kwietnia 2025 r. ustalającej na jej rzecz prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od października 2024 r., a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.. orzekł, jak w sentencji postanowienia.