Wyrok - III SA/Gl 798/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 10 czerwca 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, Protokolant Specjalista Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi E.C. na decyzję Ministra Przemysłu z dnia 2 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej z tytułu niedopełnienia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyUchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, Protokolant Specjalista Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi E.C. na decyzję Ministra Przemysłu z dnia 2 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej z tytułu niedopełnienia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decy
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
10 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Adam Gołuch
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (14)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Pismem z 22 lipca 2025r. E. C. (dalej: Skarżąca) złożyła skargę na decyzję Ministra Przemysłu z dnia 2 czerwca 2025 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych (dalej także: Prezes RARS) z dnia 28 marca 2025 r., nr [...] znak sprawy: [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej E. C. (dalej: Skarżąca) jako członka zarządu G sp. z o.o. z siedzibą w B. (KRS: [...], NIP: [...]; dalej: Spółka) za zaległości Spółki z tytułu opłaty zapasowej za kwiecień 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości.W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 oraz art. 104 § 1, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.); art. 17, art. 63 ust. 1 pkt 1a, art. 63 ust. 2a oraz art. 64 ust. 2 oraz art. 66 ust. 6 w zw. z art. 21 b ust. 1 i ust. 12 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1281;dalej: ustawa o zapasach); art. 107, art. 108 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 111; dalej: O.p.).Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.W dniu 21 maja 2019r. Spółka złożyła Prezesowi RARS deklarację za miesiąc kwiecień 2019 r., w której wskazała opłatę zapasową w wysokości 38 973,00 zł.Termin uiszczenia opłaty zapasowej za kwiecień 2019r. upływał w dniu 31 maja 2019r.Spółka nie dokonała zapłaty należnej opłaty zapasowej za miesiąc kwiecień 2019r., w wyniku czego z dniem 1 czerwca 2019r. powstała zaległość w opłacie zapasowej. Wobec tego Prezes RARS wystawił w dniu 28 października 2019r. tytuł wykonawczy nr [...] do deklaracji, o której mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o zapasach za miesiąc kwiecień 2019r., celem przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B..Mimo zastosowanych środków egzekucyjnych, postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło do wyegzekwowania należności, wobec czego Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem nr [...] z dnia 29 grudnia 2022 r. umorzył postępowanie egzekucyjne.Następnie Prezes RARS wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie odpowiedzialności Skarżącej jako członka zarządu Spółki z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc kwiecień 2019r., o czym zawiadomił pismem nr [...] z dnia 22 marca 2023 r.Prezes RARS przeprowadził postępowanie administracyjne w którym poinformował Skarżącą o treści art. 116 § 1 pkt 1 O.p. Ustalił, że Skarżąca pełniła obowiązki członka zarządu Spółki w czasie, w którym upłynął termin płatności za opłatę zapasową. zaległości.Pełnomocnik Skarżącej w toku postępowania wskazał, że nie istnieje zaległość, za którą solidarną odpowiedzialność miałaby ponosić Skarżąca jako członek zarządu Spółki albowiem należność Spółki, w zakresie opłaty zapasowej za miesiąc kwiecień 2019r. została w całości uiszczona w terminie. Wobec tego wniósł o umorzenie postępowania bądź ewentualne zawieszenie postępowania i przesłuchanie w charakterze Skarżącej oraz wskazanych dwóch świadków. Załączył "wniosek dłużnika o ogłoszenie upadłości" Spółki złożony do Sądu Rejonowego [...] w L. z siedzibą w S. oraz kserokopię potwierdzenia nadania przesyłki do ww. Sądu. Z potwierdzenia nadania nie wynika, że w dniu 15 listopada 2022 r. nadano na poczcie "wniosek dłużnika o ogłoszenie upadłości" Spółki.Decyzją z 28 marca 2025r. Prezes RARS orzekła o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej zaległości Spółki z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc kwiecień 2019r. w wysokości 38 973,00 zł.W jej uzasadnieniu przedstawił mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne.Następnie – w oparciu o odpis pełnego wpisu KRS nr [...] z dnia 28 listopada 2024 r. – stwierdził, że w okresie, w którym powstały zaległości Spółki z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc kwiecień 2019r. nieprzerwanie organem uprawnionym do reprezentowania Spółki był zarząd Spółki, w którym funkcję prezesa zarządu pełniła Skarżąca. Zgodnie z § 1 Uchwały nr 2 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 22 maja 2017 r., na stanowisko prezesa zarządu powołana została Skarżąca.Prezes RARS zauważył, iż odpowiedzialność za zaległości Spółki z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc kwiecień 2019r. obciążają Skarżącą tj. członka zarządu Spółki w okresie, w którym upłynął termin płatności zobowiązania.Wskazał, iż przesłanką wyłączającą odpowiedzialność członka zarządu jest wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r, - Prawo restrukturyzacyjne albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy członka zarządu.Prezes RARS podkreślił, że członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności poprzez wykazanie negatywnych przesłanek, których zaistnienie uniemożliwia orzeczenie o odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 i § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa.Natomiast Skarżąca nie wykazała by w jej sytuacji zaistniały przesłanki egzoneracyjne uwalniające od odpowiedzialności podatkowej z art. 116 O.p. Skarżąca pełniąc funkcję członka zarządu Spółki nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p., mimo iż wystąpiły okoliczności uzasadniające jego złożenie. Wniosek dłużnika o ogłoszenie upadłości Spółki złożony do Sądu Rejonowego w L. z siedzibą w S., załączony do pisma Skarżącej z dnia 7 grudnia 2023 r. nie został zgłoszony w czasie, w którym powstały zaległości Spółki z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc kwiecień 2019r. Przedmiotowy wniosek nie został opatrzony datą. Do przedmiotowego wniosku została dołączona kserokopia potwierdzenia nadania przesyłki do Sądu Rejonowego w L. z siedzibą w S., na której widnieje data nadania 15 listopada 2022 r.Mając na uwadze fakt, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. zawiadomił Prezesa RARS o umorzeniu postępowania egzekucyjnego ze względu na zaistnienie przeszkód które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest nieskuteczne, ponieważ nie ustalono majątku z którego można by przeprowadzić skuteczną egzekucję celem zaspokojenia należności wierzyciela, zasadnym w ocenie Prezesa RARS stało się wydanie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej - byłego członka zarządu Spółki za zaległości tej Spółki z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc kwiecień 2019 r., w wysokości 38 973,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę od ww. zaległości.Spółka nie uregulowała zobowiązania wynikającego z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc kwiecień 2019r., której termin zapłaty upływał w dniu 31 maja 2019 r., wobec czego w dniu 1 czerwca 2019 r. powstała zaległość z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc kwiecień 2019 r.Organ nie uznał zasadności wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Skarżącej i świadków z uwagi na art. 78 § 1 k.p.a. i zasadności argumentu Skarżącej, że nie istnieje zaległość, w zakresie opłaty zapasowej za miesiąc kwiecień 2019r., z uwagi na fakt jej uiszczenia w całości w terminie.W odwołaniu pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie prawa materialnego, błąd w ustaleniach faktycznych, naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Wobec tego wniósł o uchylenie decyzji Prezesa RARS w całości i umorzenie postępowania w sprawie; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.Minister Przemysłu decyzją z dnia 2 czerwca 2025r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.W uzasadnieniu wskazał, że wymiar kary za niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej został określony przez ustawodawcę w sposób "sztywny" i wynosi dwukrotność należnej kwoty opłaty zapasowej albo dwukrotność różnicy pomiędzy uiszczoną kwotą, a należną kwotą opłaty zapasowej. Wskazał również, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o znikomości naruszenia prawa, gdyż instytucja zapasów interwencyjnych, których utrzymaniu służy opłata zapasowa, została wprowadzona w celu zapewnienia zaopatrzenia Rzeczypospolitej Polskiej w ropę naftową i produkty naftowe w sytuacji wystąpienia zakłóceń w ich dostawach na rynek krajowy oraz wypełniania zobowiązań międzynarodowych.Złożone przez Spółkę wnioski dowodowe i przekazane Prezesowi RARS informacje, które mogłoby potwierdzać wystąpienie zdarzenia, które uniemożliwiło Skarżącej zapłatę należnej opłaty zapasowej w wymaganym terminie, służyły obejściu prawa (uniknięcia odpowiedzialności za zobowiązania prawno - opłatowe).Zaznaczył, iż Prezes RARS nie znalazł również przesłanek dla odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f k.p.a.W dalszej części uzasadnienia Minister Przemysłu podzielił w całości ocenę prawną co do zaistnienia przesłanek zarówno pozytywnych jak i negatywnych określonych w art. 116 O.p. na tle ustalonego w sprawie stanu faktycznego .Wskazał przy tym, że kwestia obowiązku zapłaty opłaty zapasowej za miesiąc kwiecień 2019 r. oraz wysokości tej opłaty została rozstrzygnięta ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną. Wobec powyższego zarzuty odwołania kwestionujące obowiązek uiszczenia przez Spółkę opłaty zapasowej nie mogą być rozstrzygane w niniejszym postępowaniu.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Skarżącej zaskarżył decyzje w całości, zarzucając jej:I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1) art. 104 § 1 i 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 11 w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez przeprowadzenie wadliwej kontroli instancyjnej wydanej przez Prezesa RARS decyzji oraz nierozpoznanie istoty sprawy, a także wydanie decyzji niespójnej i sprzecznej wewnętrznie, gdyż decyzja - zarówno w sentencji jak i uzasadnieniu - nie odnosi się do przedmiotu sprawy i istoty sporu, a w głównej mierze dotyczy kwestii nałożenia kary pieniężnej na Spółkę i okoliczności zupełnie irrelewantnych w niniejszej sprawie;2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach w zw. z art. 116 § 1 w zw. z art. 107 § 1 O.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Prezesa RARS o odpowiedzialności Skarżącej za zaległości Spółki z tytułu opłaty zapasowej za kwiecień 2019 r., pomimo że opłata ta została w całości uregulowana w należytej wysokości i terminie, a zatem nie istnieje zaległość objęta decyzją, co oznacza, że prowadzone w tej sprawie postępowanie administracyjne było bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone;3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach w zw. z art. 118 § 1 o.p. w zw. z art. 107 § 1 o.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Prezesa RARS orzekającej o odpowiedzialności Skarżącej za zaległości Spółki z tytułu opłaty zapasowej za kwiecień 2019 r., pomimo że decyzja ta została wydana w dniu 28 marca 2025 r., a zatem po upływie terminu przedawnienia prawa do wydania takiej decyzji, o którym mowa w art. 118 § 1 o.p.; termin przedawnienia prawa do wydania przez Prezesa RARS decyzji w niniejszej sprawie upłynął w dniu 31 grudnia 2024 r., a zatem postępowanie administracyjne po tym dniu stało się bezprzedmiotowe i niedopuszczalne było wydanie Decyzji Prezesa RARS;4) art. 7 k.p.a., art, 75 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez zaniechanie zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do nieustalenia i niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności oraz dokonania błędnych ustaleń faktycznych, iż w niniejszej sprawie zaistniały wszelkie przesłanki umożliwiające orzeczenie o odpowiedzialności Skarżącej jako członka zarządu Spółki za zaległości Spółki objęte decyzją, a w szczególności:a) brak podjęcia jakichkolwiek czynności w celu wyegzekwowania zaległości objętych Decyzją od podmiotu pierwotnie zobowiązanego;b) brak podjęcia jakichkolwiek czynności mających na celu ustalenie, czy wobec Spółki wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości i jakie to były przesłanki, kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości Spółki oraz czy Skarżąca była zobowiązania do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki i w jakim terminie powinna ewentualnie taki wniosek złożyć;c) brak podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych w celu weryfikacji wystąpienia przesłanki negatywnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu w postaci zgłoszenia wniosku o upadłości spółki, w sytuacji gdy pierwszy wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki został złożony w dniu 17 lipca 2019 r.;d) brak podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych, w celu ustalenia i wykazania pozytywnej przesłanki odpowiedzialności członka zarządu z art. 116 O.p. w postaci bezskuteczności egzekucji z majątku spółki,e) zaniechanie podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych w celu zbadania negatywnych przesłanek odpowiedzialności podatkowej członka zarządu, o których mowa w art. 116 O.p., pomimo inicjatywy dowodowej Skarżącej i wskazywania przez nią na wystąpienie przesłanek egzoneracyjnych;f) zaniechanie podjęcia stosownych czynności dowodowych w celu ustalenia aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej Spółki oraz brak jakiejkolwiek analizy w tym zakresie, pomimo że:- w toku postępowania Skarżąca jednoznacznie wskazywała mienie Spółki (np. pismo z dnia 07 grudnia 2023r.), z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości objętych przedmiotowym postępowaniem w całości;- organy obu instancji posiadały z urzędu informacje o istnieniu majątku Spółki, z którego możliwa jest egzekucja zaległości objętych Decyzją, albowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. (dalej: Naczelnik US) w dalszym ciągu prowadzi postępowanie egzekucyjne w zakresie należności objętych decyzją, dokonuje czynności egzekucyjnych (np. zajęcia wierzytelności Spółki), egzekucja ta nadał jest w toku, nie została zakończona i nie stwierdzono jej bezskuteczności, a ponadto- Spółka w ostatnim czasie reguluje swoje bieżące zobowiązania/należności publicznoprawne;5) art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 75 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez zaniechanie zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego i nieprzeprowadzenie niezbędnych czynności dowodowych, celem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, w tym bezzasadne nieuwzględnienie wszystkich wniosków dowodowych Skarżącej zmierzających do wykazania okoliczności przeciwnych do ustaleń Ministra i przemawiających na korzyść Skarżącej, a w konsekwencji niewyjaśnienie istotnych dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, w szczególności w wyniku bezzasadnej odmowy przesłuchania wskazanych świadków;6) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonanie jego pobieżnej i dowolnej oceny, co doprowadziło do dokonania błędnych ustaleń faktycznych, iż w niniejszej sprawie zaistniały wszelkie przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącej jako członka zarządu Spółki za zaległości objęte decyzją, pomimo że:a) organy obu instancji nie wykazały, że egzekucja z całego majątku Spółki okazała się w całości łub części bezskuteczna; organy błędnie ustaliły, że egzekucja taka była bezskuteczna, podczas gdy postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki w zakresie należności objętych decyzją nadal jest w toku, nie zostało zakończone i nie stwierdzono bezskuteczności tej egzekucji;b) Skarżąca wskazała mienie Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości Spółki objętych przedmiotowym postępowaniem w znacznej części (a nawet w całości);c) Minister, a wcześniej Prezes RARS nie ustalił, czy wobec Spółki wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości i jakie to były przesłanki, kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości Spółki oraz czy Skarżąca była zobowiązania do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki i w jakim terminie powinna ewentualnie taki wniosek złożyć;7) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, pomijanie faktów znanych organom obu instancji z urzędu oraz dokonanie pobieżnej i dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło do przyjęcia błędnych ustaleń faktycznych (niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy), iż przeprowadzona z majątku Spółki egzekucja administracyjna na okazała się bezskuteczna, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz dokumentów i faktów znanych Ministrowi z urzędu jednoznacznie wynika, że:- postanowienia Naczelnika US z dnia 29 grudnia 2022 r. nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego - na które powołuje się Minister w treści zaskarżonej decyzji - zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokami z dnia 22 listopada 2023 r., wydanymi w sprawach o sygn. akt: I SA/Lu 463/23 oraz I SA/Lu 464/23;- Naczelnik US nadal prowadzi wobec Spółki postępowanie egzekucyjne w zakresie należności objętych zaskarżoną decyzją, postępowanie to jest w toku, nie zostało zakończone i nie stwierdzono bezskuteczności egzekucji;- w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki w zakresie należności objętych decyzją Naczelnik US dokonał zajęcia wierzytelności Spółki stanowiącej jej majątek, której kwota przekracza łączną kwotę należności objętymi Decyzją;- organy obu instancji posiadają wiedzę o istnieniu majątku Spółki (który wskazywała również Skarżąca w toku postępowania administracyjnego), z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości Spółki objętych decyzją w znacznej części (a nawet w całości);- Spółka systematycznie reguluje swoje bieżące zobowiązania publicznoprawne;8) art. 6 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez dokonywanie ustaleń w zakresie pozytywnych przesłanek odpowiedzialności podatkowej członka zarządu w oparciu o rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, które zostały uchylone przez sąd administracyjny i nie wywołują skutków prawnych, w szczególności przyjęcie niekorzystnych dla Skarżącej wniosków i ustaleń w zakresie bezskuteczności egzekucji wobec Spółki w oparciu o postanowienia Naczelnika US z dnia 29 grudnia 2022 r., znak [...], które to postanowienia zostały uchylone prawomocnymi wyrokami WSA w L. z dnia 22 listopada 2023 r., wydanymi w sprawach o sygn. akt: 1 SA/Lu 463/23 oraz 1 SA/Lu 464/23;9) art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez prowadzone postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej oraz brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi Organ kierował się przy załatwieniu sprawy, w szczególności:a) zupełne pomijanie twierdzeń Skarżącej, w tym o istnieniu majątku Spółki oraz braku bezskuteczności egzekucji wobec Spółki;b) ignorowanie aktywności Skarżącej w ramach przeprowadzonego postępowania administracyjnego, jej inicjatywy dowodowej i odmowę przeprowadzenia wszystkich zgłaszanych przez Skarżącą dowodów;c) ignorowanie prowadzonego wobec Spółki postępowania egzekucyjnego w zakresie należności objętych Decyzją, które nie zostało zakończone i nie stwierdzono bezskuteczności tej egzekucji (Organ w ogóle nie odniósł się do tej kwestii w treści zaskarżonej Decyzji);d) brak wykazania i uzasadniania wystąpienia przesłanek warunkujących odpowiedzialność podatkową członka zarządu, o której mowa w art. 116 o.p.;10) art. 123 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach polegające na niewydaniu postanowienia o odmowie przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącą dowodów z przesłuchania świadków oraz Skarżącej w charakterze strony, pomimo że dowody te zostały zgłoszone w celu ustalenia i wykazania istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a przy tym dowody te zmierzały do wykazania okoliczności przeciwnych do ustaleń (tez) organów obu instancji i przemawiających na korzyść Skarżącej, a w konsekwencji Skarżąca jeszcze w toku postępowania administracyjnego nie mogła zapoznać się ze stanowiskiem Ministra Przemysłu co do przeprowadzenia wnioskowanych dowodów i ustosunkować się do tego stanowiska jeszcze przed wydaniem Decyzji, co naruszyło jednocześnie prawo Skarżącej do czynnego udziału w toku całego postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.), zasadę zaufania do organów administracji (art. 8 § 1 k.p.a.) oraz prawo do obrony, a tym samym miało istotny wpływ na wynik sprawy;11) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez brak zapewnienia Skarżącej czynnego udział w każdym stadium postępowania administracyjnego, polegający na niewyznaczeniu Skarżącej terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranych materiałów i dowodów przed wydaniem decyzji, a tym samym uniemożliwienie Skarżącej wypowiedzenie się w tym zakresie oraz zgłoszenie żądań jeszcze przed wydaniem zaskarżonej Decyzji, co doprowadziło do rażącego naruszania jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego i fundamentalnego prawa strony, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem:- doprowadziło do braku umożliwienia Skarżącej weryfikacji zebranych dowodów i materiałów, wypowiedzenia i ustosunkowania się do zgromadzonego materiału dowodowego, po przeprowadzonym przez Organ postępowaniu wyjaśniającym a jeszcze przed wydaniem zaskarżonej Decyzji;- doprowadziło do uniemożliwienia Skarżącej - po ostatecznej analizie i ocenie zebranych dowodów i materiałów jakie zgromadził Organ w toku zakończonego postępowania dowodowego i wyjaśniającego - zgłoszenia kolejnych wniosków dowodowych, zmierzających do wykazania okoliczności faktycznych na korzyść Skarżącej, jak też potwierdzających tezy odmienne od tych, które prezentuje Organ;- w świetle art. 81 k.p.a. wskazane przez Organ w zaskarżonej decyzji okoliczności faktyczne nie mogą być uznane za udowodnione;12) art. 81 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o przywoływane przez Organ okoliczności faktyczne, które nie mogą być uznane za udowodnione, albowiem przed wydaniem decyzji, Skarżąca - jako strona postępowania - nie miał możności wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w trybie art. 10 § 1 k.p.a.;13) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w sposób naruszający zasadę przekonywania, a w szczególności;- podnoszenie przez Ministra Przemysłu okoliczności irrelewantnych w niniejsze sprawie i zupełnie niezwiązanych z przedmiotową sprawę;- brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu oraz argumentacji Skarżącej na ich poparcie, w tym wiążących Ministra wyroków sądów administracyjnych;- brak szczegółowego wykazania i wyjaśnienia okoliczności, które zdaniem Organu wskazywałby na: (i) istnienie wszystkich pozytywnych przesłanek warunkujących możliwość orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej na podstawie art. 116 o.p., oraz (ii) brak istnienia żadnej z przesłanek negatywnych do orzeczenia o tego rodzaju odpowiedzialności;- skonstruowanie uzasadnienia decyzji i zawartej w niej argumentacji w sposób niezwykłe chaotyczny, nieuporządkowany i przez to niezrozumiały, a w dodatku w znacznej części nieodnoszący się do meritum sprawy;14) art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez brak rozważenia i ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania; Organ w sposób lakoniczny, ogólnikowy i niepełny odniósł się jedynie do znikomej części podniesionych w odwołaniu zarzutów;15) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach w zw. z art. 107 § 1 o.p. w zw. z art. 116 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez zaniechanie uchylenia w całości decyzji Prezesa RARS i umorzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, pomimo że:a) opłat zapasowa za kwiecień 2019 r. została w całości uregulowana w należytej wysokości i terminie, a zatem nie istnieje zaległość objęta decyzją;b) decyzja Prezesa RARS została wydana po upływie terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, o którym mowa w art. 118 § 1 o.p.;c) nie zostały spełnione i wykazane pozytywne przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącej za zaległości Spółki objęte Decyzją, a ponadto wystąpiły przesłanki negatywne (egzoneracyjne), wyłączające możliwość orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu z art. 116 o.p.;16) art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach w zw. z § 2 ust. 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "Rozporządzenie") poprzez błędne i niewłaściwe pouczenie Skarżącej w treści decyzji w zakresie rodzaju i wysokości wpisu od skargi na Decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego i wskazanie, że od takiej skargi należy uiścić wpis stosunkowy, podczas gdy z uwagi na przedmiot niniejszej sprawy wpis ten ma charakter stały i wynosi 200 zł;II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:1) art. 116 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 107 § 1 O.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez orzeczenie o odpowiedzialności Skarżącej za zaległości Spółki z tytułu opłaty zapasowej za kwiecień 2019 r., pomimo że opłata ta została w całości uregulowana w należytej wysokości i terminie, a zatem nie istnieje zaległość objęta decyzją i tym samym wydanie decyzji Prezesa RARS było niedopuszczalne, co powinno doprowadzić do jej uchylenia i umorzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie;2) art. 118 § 1 O.p. w zw. z art. 107 § 1 O.p. w zw. z art. 116 § 1 O.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezesa RARS orzekającej o odpowiedzialności Skarżącej za zaległości Spółki z tytułu opłaty zapasowej za kwiecień 2019 r., pomimo że nastąpiło przedawnienie prawa do wydania takiej decyzji; decyzja Prezesa RARS została wydana w dniu 28 marca 2025 r., a zatem po upływie terminu przedawnienia do wydania takiej decyzji, które nastąpiło z końcem dnia 31 grudnia 2024 r., co powinno doprowadzić do uchylenia decyzji Prezesa RARS w całości i umorzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie;3) art. 116 § 1 O.p. w zw. z art. 107 § 1 O.p. w zw. z art. 108 § 1 O.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na wydaniu decyzji o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako członka zarządu Spółki, pomimo braku wykazania bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki jako podmiotu pierwotnie zobowiązanego, a co więcej - w sytuacji, gdy:-postanowienia Naczelnika US z dnia 29 grudnia 2022r. nr [...]. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego- na które powołują się organy obu instancji - zostały uchylone przez WSA w Lublinie.wyrokami z dnia 22 listopada 2023 r., wydanymi w sprawach o sygn. akt: I SA/Lu 463/23 oraz 1 SA/Lu 464/23;- Naczelnik US nadal prowadzi wobec Spółki postępowanie egzekucyjne w zakresie należności objętych zaskarżoną Decyzją, postępowanie to jest w toku, nie zostało zakończone i nie stwierdzono bezskuteczności egzekucji; - w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki w zakresie należności objętych decyzją Naczelnik US dokonał zajęcia wierzytelności Spółki stanowiącej jej majątek, której kwota przekracza łączną kwotę należności objętych decyzją;- organy obu instancji posiadają wiedzę o istnieniu majątku Spółki (który wskazywała również Skarżąca w toku postępowania administracyjnego), z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości Spółki objętych decyzją w znacznej części (a nawet w całości);- Spółka systematycznie reguluje swoje bieżące zobowiązania publicznoprawne;4) art. 116 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez jego niezastosowanie i orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako członka zarządu Spółki za zaległości Spółki objęte decyzją, pomimo że Skarżąca wskazała mienie Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości objętych decyzją w znacznej części (a nawet w całości);5) art. 116 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 107 § 1 O.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie o odpowiedzialności Skarżącej za zaległości Spółki objęte decyzją, pomimo braku wykazania, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości Spółki oraz czy na Skarżącej ciążył obwiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłość i kiedy ewentualnie powinien być on zgłoszony;6) art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako członka zarządu Spółki, pomimo że we właściwym czasie złożony został wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki;7) art. 116 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 107 § 1 O.p. w zw. z art. 108 § 1 O.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako członka zarządu Spółki, pomimo że w niniejszej sprawie nie wystąpiły i nie zostały wykazane pozytywne przesłanki do orzeczenia o tego typu odpowiedzialności, a ponadto wystąpiły przesłanki negatywne (egzoneracyjne), wyłączające możliwość orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu uregulowanej w art. 116 O.p.Wobec tak skonstruowanych zarzutów pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej jej decyzji Prezesa RARS, poprzedzającej wydanie zaskarżonej Decyzji; umorzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie oraz zasądzenie od Ministra Przemysłu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.Jednocześnie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów opisanych w pkt od 2 do pkt 8.W odpowiedzi na skargę Minister Przemysłu podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Skarga zasługuje na uwzględnienie.Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Ministra Przemysłu z 2 czerwca 2025 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa RARS z 28 marca 2025 r., nr [...] znak sprawy: [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako członka zarządu Spółki za zaległości Spółki z tytułu opłaty zapasowej za kwiecień 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości.Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy orzekające w sprawie organy prawidłowo i w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa wydały rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącej jako członka zarządu Spółki za zaległości Spółki.Przed przystąpieniem do badania sprawy Sąd zauważa, że w analogicznej sprawie zapadł w tutejszym Sądzie wyrok z 24 marca 2026r., sygn. akt III SA/Gl 930/25 Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażone tam stanowisko, dlatego też posłuży się użytymi tam argumentami.W pierwszej kolejności należy odnieść się do podniesionego przez Skarżącą zarzutu przedawnienia. Decyzja Prezesa RARS, w której została orzeczona jej odpowiedzialność za zaległości Spółki z tytułu opłaty zapasowej za kwiecień 2019 r. została wydana w dniu 28 marca 2025 r., a zatem po upływie terminu przedawnienia do wydania takiej decyzji, które nastąpiło z końcem dnia 31 grudnia 2024 r. W jej ocenie powinno to doprowadzić do uchylenia decyzji Prezesa RARS w całości i umorzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie. Odmienne stanowisko w tej kwestii ma Minister Przemysłu, opierając je na art. 70 § 4 O.p.Tymczasem według art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie natomiast z art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Jak ujął to NSA - regulacja zawarta w art. 70 § 4 O.p., która uzależnia skuteczność zastosowania środka egzekucyjnego jako przesłanki przerwania biegu terminu przedawnienia, od zawiadomienia o nim podatnika, wprowadza swoistego rodzaju warunek: zastosowanie środka egzekucyjnego tak długo nie wywołuje skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, dopóki podatnik nie zostanie o nim zawiadomiony; późniejsze w stosunku do zastosowania środka egzekucyjnego skutkuje natomiast przerwaniem biegu terminu przedawnienia już od dnia zastosowania tego środka. (wyrok NSA z 7 lipca 2021r., sygn. akt III FSK 3839/21, wyrok NSA z dnia 7 lipca 2022 r. sygn.. akt III FSK 1906/21; wyrok NSA z 7 maja 2024r., sygn. akt II FSK 985/21).Z akt sprawy wynika, że do wniosku o wszczęcie egzekucji w trybie administracyjnym z 28 października 2019r., kierowanego do Urzędu Skarbowego w B. Prezes Agencji Rezerw Materiałowych załączył Tytuł wykonawczy nr [...] z 28 października 2019r. (karta 147, 145 akt administracyjnych). Nie dołączono do niego upomnienia nr [...] z 9 września 2019r., choć jest on wymieniony w informacji o przesyłanych wraz z wnioskiem załącznikach. Brak jest w aktach sprawy dokumentu, z którego by wynikał fakt powiadomienia Spółki o zastosowanych środkach egzekucyjnych. Wobec tego Minister Przemysłu nie ma podstaw do uznania, że miało miejsce skuteczne przerwanie biegu przedawnienia - stosownie do art. 70 § 4 O.p. i mógł orzekać w sprawie. Jak bowiem wyjaśniono w uchwale NSA z dnia 29 września 2014 r., sygn.. akt II FPS 4/13), w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.)Podstawę materialnoprawną decyzji organu odwoławczego stanowiły przepisy art. 107, art. 108, art. 116 o.p. w zw. z art. 17, art. 63 ust. 2a, art. 64 ust. 2, art. 66 ust. 6 ustawy o zapasach .Zgodnie zatem z art. 63 ust. 1 pkt. 1a ustawy o zapasach karze pieniężnej podlega ten kto nie dopełnia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości albo w terminie, o którym mowa w art. 21b ust. 12. Przywołany art. 21b ust. 12 stanowi, iż producenci i handlowcy są obowiązani wpłacać opłatę zapasową w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła produkcja lub przywóz paliw, na rachunek Funduszu, o którym mowa w art. 28a. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1a, kara pieniężna wynosi dwukrotność należnej kwoty opłaty zapasowej albo dwukrotność różnicy pomiędzy uiszczoną kwotą a należną kwotą opłaty zapasowej ( ust. 2a).Prezes Agencji – o czym stanowi art. 64 ust. 2 ustawy o zapasach - wymierza kary, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1-5a, 7, 8, 18, pkt 18a z wyłączeniem kontroli, o której mowa w art. 30 ust. 1, oraz pkt 18b i 20, w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki surowcami energetycznymi.Według natomiast art. 66 ust. 2 ustawy o zapasach kar pieniężnych nie nakłada się, jeżeli od stwierdzenia naruszeń ustawy, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 i 7, upłynęło 5 lat. Bieg terminu do nałożenia kary pieniężnej – stosownie do art. 66 ust. 4 ustawy o zapasach - zostaje zawieszony od dnia: 1 wydania przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania, gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; 2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego lub odwołania do Sądu Okręgowego w W. - sądu ochrony konkurencji i konsumentów od decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej.Ponadto – co wynika z art. 66 ust. 6 ustawy o zapasach - w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.Z wskazanych przepisów prawnych wyraźnie wynika, że odpowiednie zastosowanie przepisów działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w zakresie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich następuje w sprawach kar pieniężnych. Zatem niezbędnym jest uprzednie nałożenie takiej kary pieniężnej. W przypadku kar pieniężnych ustawodawca określił, że są one płatne w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ich wymierzeniu stała się prawomocna (art. 66 ust. 8 ustawy o zapasach).W podlegającej kontroli sprawie sądowoadministracyjnej w decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Minister Przemysłu odnosi się nie tylko do prawidłowości określenia przez Prezesa RARS wysokości kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty zapasowej za kwiecień 2019r., ale także do odstąpienia o jej wymierzeniu. Tymczasem Prezes RARS nie wydał decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na Spółkę, ale w podlegającej kontroli instancyjnej decyzji z 28 marca 2025r. orzeka o odpowiedzialności Skarżącej za zaległości Spółki z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc kwiecień 2019r.Należy przy tym podkreślić, że przesłanki ustawowe z art. 116 O.p. nie są w żaden sposób powiązane z odpowiedzialnością za popełniony delikt administracyjny przez spółkę i nie dotyczą zasadności nałożenia kary pieniężnej.Tym samym w sprawie doszło do naruszenia art. 66 ust. 6 ustawy o zapasach w zw. z art. 116 § 1 O.p. Skoro bowiem ustawodawca dopuszcza do kar pieniężnych możliwość odpowiedniego posiłkowego zastosowania przepisów działu III ustawy Ordynacja podatkowa to niezbędnym jest uprzednie wydanie orzeczenia wobec Spółki w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Skoro takie orzeczenie nie zostało wydane - a ten fakt nie wynika z akt administracyjnych – to uchybia art. 66 ust. 6 ustawy o zapasach w zw. z art. 116 O.p. badana decyzja organu odwoławczego.Sąd zauważa przy tym, iż nie znajduje umocowania w prawie działanie organu II instancji, gdy ten sanuje wady zaistniałe w toku postępowania przy wydaniu decyzji przez organ I instancji poprzez wskazywanie że doszło w niej do ustalenia wysokości kary pieniężnej na Spółkę z tytułu nieuiszczenia opłaty zapasowej w wymaganym prawem terminie, co następnie stanowić podstawę do wydania orzeczenia wobec Skarżącej w trybie art. 116 o.p. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności z tego tytułu na stronę jako członka zarządu tej spółki.Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.W punkcie drugim sentencji Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżący zwrot kosztów postępowania. Zasądzona kwota stanowi koszty zastępstwa procesowego wykonywanego przez adwokata w wysokości zgodnej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2026 poz. 215) w wysokości 480 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz 200 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi (200 zł),Rozpoznając sprawę ponownie, Minister uwzględni zaprezentowaną w uzasadnieniu wyroku ocenę prawną.-----------------------KANCELARIA ADWOKACKA I DORADZTWA PODATKOWEGO BARTŁOMIEJ BIENIEKul. Ogrodowa 4 lok. 5, 15-011 Białystok, tel.: 503 314 980, e-mail: biuro(gkancelariabieniek.plStrona 6 z 47(7KANCELARIA ADWOKACKA I DORADZTWA PODATKOWEGO BARTŁOMIEJ BIENIEKuł. Ogrodowa 4 lok. 5, 15-011 Białystok, tel.: 503 314 980, e-mail: biuro@kancelariabieniek.płStrona 39 z 47. zasądził od organu na rzecz skarżący zwrot kosztów postępowania. Zasądzona kwota stanowi koszty zastępstwa procesowego wykonywanego przez adwokata w wysokości zgodnej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2026 poz. 215) w wysokości 480 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz 200 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi (200 zł),Rozpoznając sprawę ponownie, Minister uwzględni zaprezentowaną w uzasadnieniu wyroku ocenę prawną.-----------------------KANCELARIA ADWOKACKA I DORADZTWA PODATKOWEGO BARTŁOMIEJ BIENIEKul. Ogrodowa 4 lok. 5, 15-011 Białystok, tel.: 503 314 980, e-mail: biuro(gkancelariabieniek.plStrona 6 z 47(7KANCELARIA ADWOKACKA I DORADZTWA PODATKOWEGO BARTŁOMIEJ BIENIEKuł. Ogrodowa 4 lok. 5, 15-011 Białystok, tel.: 503 314 980, e-mail: biuro@kancelariabieniek.płStrona 39 z 47