Wyrok - III SA/Wr 25/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 10 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołu, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ewa Zawal po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. w likwidacji w B. na decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2025 r. nr 458000-CWZ.4227.31.2025.18 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zwolUchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołu, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ewa Zawal po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. w likwidacji w B. na decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2025 r. nr 458000-CWZ.4227.31.2025.18 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zwol
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
10 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Kamila Paszowska-Wojnar
Podstawa prawna
art. 280
ksh
art. 299
ksh
art. 282
ksh
art. 80
kpa
art. 107
kpa
art. 105
kpa
art. 134
ppsa
art. 145
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi V. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w B. (dalej: strona skarżąca, spółka, wnioskodawca) jest decyzja Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu (dalej: NDUCS, organ) z dnia 2 grudnia 2025 r. (nr 458000-CWZ.4227.31.2025.18), którą organ:1) wyraził zgodę na zwolnienie zamrożonych środków finansowych przeznaczonych do wypłaty wynagrodzenia W.R. z tytułu pełnienia funkcji likwidatora w grudniu 2024 r., znajdujących się na rachunku bankowym spółki o nr (...) prowadzonym w B. S.A. w kwocie netto obliczonej na podstawie wynagrodzenia brutto wynoszącego 15 535,22 zł (tj. w kwocie brutto pomniejszonej o składki odprowadzane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz zaliczkę na podatek dochodowy), na podstawie przedłożonych dokumentów księgowych;pod warunkiem, że: a) powyższe zobowiązanie nie zostało dotychczas uregulowane przez Spółkę na podstawie zwolnienia zamrożonych środków finansowych dokonanego przez organ krajowy lub właściwy organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej ani nie zostało uregulowane w innej formie, b) płatność nastąpi w formie przelewu bezpośredniego, na rachunek bankowy W.R., który zostanie wskazany przez Wnioskodawcę, c) w momencie realizacji płatności beneficjent nie jest osobą wpisaną na listę sankcyjną, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (Dz.U. z 2024 r., poz. 507, dalej: ustawa sankcyjna) lub art. 3 rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz. Urz. UE. L 2014 78/6 ze zm., dalej: rozporządzenie nr 269/2014)2) wyraził zgodę na obciążenie rachunku spółki prowizjami banku za realizację przelewu wykonanego zgodnie z decyzją;3) odmówił wyrażenia zgody na zwolnienie zamrożonych środków finansowych znajdujących się na rachunku bankowym wnioskodawcy o nr (...) w celu dokonania przez spółkę płatności wynagrodzenia W.R. z tytułu pełnienia funkcji likwidatora w grudniu 2024 r. w pozostałej kwocie (odpowiadającej różnicy między kwotą 60 000 zł a należną do wypłaty, obliczoną od wartości 15 535,22 zł, objętej zgodą stosownie do pkt 1 sentencji decyzji.Jako podstawę prawną swojej decyzji organ wskazał art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014, art. 143a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r., poz. 615 ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy sankcyjnej, § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 listopada 2022 r. w sprawie upoważnienia Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu do wykonywania niektórych zadań w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę (Dz. U. z 2022 r., poz. 2307), art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.).Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt administracyjnych sprawy wynika, że środki finansowe Spółki zostały zamrożone decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 grudnia 2023 r. o nr DPP-TPZ.0272.118.2023(5).Pismem z dnia 9 stycznia 2025 r. spółka wystąpiła do NDUCS z wnioskiem o wyrażenie zgody na zwolnienie zamrożonych środków finansowych do kwoty 60.000 zł w celu uregulowania należności W.R. za grudzień 2024 r. z tytułu pełnienia funkcji likwidatora. W podstawie prawnej żądania strona skarżąca wskazała art. 5 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspierania agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 269/2014 wskazując przy tym, że na skutek zamrożenia utraciła możliwość dysponowania środkami finansowymi zgromadzonymi na jej rachunkach bankowych, które są jej niezbędne do wypłaty wynagrodzenia W.R. Podano, że w dniu 16 sierpnia 2024 r. pan W.R. został odwołany ze stanowiska Prezesa Zarządu i powierzono mu pełnienie funkcji likwidatora spółki z wynagrodzeniem w takiej samej jak poprzednio wysokości, tj. 60.000 zł miesięcznie, która to wysokość została ustalona po analizie rynku zarówno w Polsce, jak i w pozostałych krajach UE.Spółka wskazała również, że z uwagi na fakt, iż nie jest stroną uchwał podejmowanych przez jej wspólników (odrębny podmiot nieobjęty żadnymi sankcjami), to nie posiada wpływu na ich brzmienie. Powołała treść art. 2031 Kodeksu spółek handlowych i podkreśliła, że wynagrodzenie z powołania jest wynagrodzeniem odmiennym od wynagrodzenia umownego, na co wskazuje drugie zdanie przywołanego przepisu. Zgodnie natomiast z treścią art. 280 k.s.h. do likwidatorów stosuje się przepisy dotyczące członków zarządu.Odnosząc się do wezwania organu w zakresie szczegółowego wyjaśnienia okoliczności i powodów, dla których zadecydowano o konieczności podjęcia ww. uchwały, spółka podkreśliła, że podjęcie powyższej uchwały wynikało co najmniej z trzech, niezależnych od siebie powodów. Pierwszym z nich jest chęć kontynuacji współpracy wspólników z dotychczasowym Prezesem Zarządu, tj. W.R., a zatem pozostawienie go w strukturach oraz organach spółki, co podyktowane jest przede wszystkim jego znajomością spółki, jej praw oraz zobowiązań jak też nabytego doświadczenia w zakresie funkcjonowania spółki kapitałowej w związku z jej wpisaniem na listę sankcyjną. Wspólnicy podejmując uchwałę, liczyli się z możliwością rezygnacji przez W.R. z pełnionej przez niego funkcji Prezesa Zarządu. Skutkowałoby to koniecznością powołania w skład Zarządu innej osoby w warunkach istnienia ograniczeń w zakresie możliwości zawarcia z taką osobą jakiejkolwiek umowy cywilnoprawnej, gwarantującej rynkowe wynagrodzenie oraz rekompensującej przyjęcie ewentualnych zobowiązań wynikających z art. 299 Kodeksu spółek handlowych oraz art. 116 Ordynacji podatkowej. Kolejnym czynnikiem, na który zwróciła uwagę strona, jest odnotowana redukcja zatrudnienia w spółce, w tym także likwidacja stanowiska asystenta Prezesa Zarządu, na skutek czego W.R. przejąć miał na siebie szereg obowiązków, które dotychczas był wykonywane przez pracowników działów administracyjnych oraz finansowych spółki. Dodatkowo po stronie spółki powstał szereg obowiązków związanych z koniecznością negocjacji spłat z dotychczasowymi kontrahentami, co spowodować miało faktyczny wzrost ilości pracy wykonywanej przez jedynego członka zarządu Spółki. Ponadto strona skarżąca zwróciła uwagę na chęć dostosowania wynagrodzenia członka zarządu do realiów rynkowych, bowiem – jak wskazała – W.R. otrzymywać miał niezmienione wynagrodzenie od 2019 r., a za ww. okres skumulowana inflacja wg oficjalnych danych GUS wyniosła ponad 40%, a minimalne wynagrodzenie pracownika wzrosło niemal dwukrotnie.Powołaną na wstępie decyzją NDUCS rozpoznał wniosek strony skarżącej odmownie w zakresie kwoty odpowiadającej różnicy między wnioskowaną kwotą 60 000 zł a należną do wypłaty, obliczoną od wartości 15 535,22 zł, która miałaby być zwolniona celem uregulowania zobowiązania za grudzień 2024 r. względem W.R. z tytułu pełnienia funkcji likwidatora, objętej zgodą stosownie do pkt 1 sentencji decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko, organ wskazał, że zwolnienie części kwoty w powyższej wysokości, celem uregulowania należności względem W.R. za grudzień 2024 r. z tytułu pełnionych przez niego funkcji, nie spełnia kryterium "niezbędności" wynikającej z definicji art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014, a czynności podejmowane przez stronę skarżącą jawią się jako świadomy i celowy udział w działaniu, którego celem jest obejście zakazów określonych przepisami rozporządzenia. Organ podzielił stanowisko strony skarżącej, zgodnie z którym w myśl obowiązujących przepisów, wspólnicy mogą w drodze uchwały ustalać zasady wynagradzania likwidatora, podczas gdy spółka odpowiedzialna jest wyłącznie za jej realizację. Organ, wskazując na następujące okoliczności: podjęcie uchwały w sprawie wynagrodzenia po ujęciu wnioskodawcy na liście podmiotów sankcyjnych; istniejący charakter powiązań pomiędzy podmiotem decydującym o zwiększeniu tego wynagrodzenia, którym jest 100% udziałowiec spółki objętej sankcjami od 9 czerwca 2022 r. V.1, a osobą W.R., który pełni funkcję Prezesa Zarządu od 5 grudnia 2008 r. a który zarówno reprezentuje podmiot wypłacający wskazane środki, jak również jest ich beneficjentem; rzekomy wzrost zakresu obowiązków, który nie został w żaden sposób udokumentowany przez Spółkę; nieproporcjonalny wzrost wynagrodzenia W.R. jako Prezesa Zarządu, a następnie likwidatora, o 1500% w skali miesiąca (wielokrotnie przewyższający podaną przez organ wysokość inflacji w ostatnich latach), który w żaden sposób nie został rzeczowo udokumentowany przez stronę pomimo wskazań organu, stwierdził, że kwota wynikająca z rzeczonej uchwały jest nieproporcjonalna, w konsekwencji czego nie wyczerpuje przesłanki niezbędności, a wskazane czynności zostały podjęte celem obejścia przepisów sankcyjnych. W ocenie organu, kryterium niezbędności wymaga wykazania zaistnienia ścisłego związku między wysokością zwalnianych środków a rzeczywistymi potrzebami, które mają zostać zaspokojone. Organ zwrócił również uwagę na gwałtowny spadek obrotów (o 99,93% na przestrzeni dwóch lat) oraz ponoszonych kosztów spółki (o 94,72 % na przestrzeni dwóch lat), co przedstawił w tabeli, jak również na znaczny spadek zatrudnienia (z (...) osób do (...) osób), po czym stwierdził, że aktywność spółki w obrocie gospodarczym została ograniczona do minimum i wygasa, co jest konsekwencją objęcia spółki środkami ograniczającymi od grudnia 2023 r. Organ odniósł się również do przedstawionych przez spółkę danych dotyczących poziomu wynagrodzeń zarządów spółek giełdowych, konkludując, że dotyczą one firm prężnie działających na rynku i nie sposób mówić o analogii ze spółką będącą w likwidacji i znajdującą się na liście sankcyjnej.Wskazano także, że okoliczności te odnoszą się również do pracy pana W.R. na stanowisku likwidatora spółki, na które został powołany w dniu 16 sierpnia 2024 r., z wynagrodzeniem przysługującym od dnia 17 sierpnia 2024 r., zgodnie z treścią uchwały nr (...). Zdaniem organu nie jest zasadne porównanie wynagrodzenia likwidatora oraz syndyka; organ nie przyjął również argumentacji spółki w tym zakresie z uwagi na to, że nie przedłożono żadnych obliczeń, których wynik określałby podaną wysokość wynagrodzenia syndyka. Organ wskazał, że w myśl przepisu art. 282 § 1 k.s.h., likwidatorzy powinni zakończyć interesy bieżące spółki, ściągnąć wierzytelności, wypełnić zobowiązania i upłynnić majątek spółki, z czego wysnuł wniosek, że wynagrodzenie likwidatora w uchwale przez wspólnika spółki wysokości jest nieproporcjonalne do wykonywanych zadań i obecnego statusu spółki.Biorąc pod uwagę, że zakres wniosku obejmował zwolnienie środków finansowych do wysokości 60.000 zł (czyli również kwotę niższą) oraz fakt, że wypłata wynagrodzenia ze swej istoty stanowi jedną z podstawowych potrzeb Spółki, organ uznał konieczność wypłaty rzeczonej kwoty za niezbędną potrzebę, uzasadniającą wyrażenie zgody na zwolnienie zamrożonych środków finansowych w tej wysokości celem wypłaty wynagrodzenia za pełnienie funkcji likwidatora w grudniu 2024 r.W skardze do sądu administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Decyzji tej zarzuciła naruszenie:1. art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie że wypłata wynagrodzenia dla likwidatora spółki kapitałowej wedle godziwej wartości rynkowej nie jest niezbędna do zaspokojenia podstawowych potrzeb osób będących likwidatorami spółki;2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło organ do błędnego przekonania, że istnieją jakiekolwiek powiązania pomiędzy wspólnikiem skarżącego V.1, a W.R., bez wskazania charakteru rzekomych powiązań i ich wpływu na treść decyzji, jak również do błędnego przekonania, że istnieje jakikolwiek wpływ na fakt powzięcia przez wspólników skarżącego uchwał przyznających W.R. wynagrodzenia ze pełnienie przez niego funkcji w organach skarżącego, z faktem, iż jest on zarówno reprezentantem skarżącego, jak i beneficjentem ewentualnie wypłaconych mu środków;3. art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014 poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż proponowane przez skarżącego wynagrodzenie likwidatora skarżącego, nie jest adekwatne do średnich stawek dla wynagrodzeń w analogicznych stanowiskach, w sytuacji, gdy istotnym dla rozstrzygnięcia zasadności jest wzięcie pod uwagę rynkowego charakteru wynagrodzeń, nie zaś stawek średnich;4. art. 227 w zw. z art. 2031 Kodeksu spółek handlowych, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że uchwała wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może stanowić podstawę do ustalenia wynagrodzenia likwidatora i tworzy podstawę materialnoprawną do powstania roszczenia członka zarządu w stosunku do spółki, a tym samym pominięcie okoliczności, że spółka pozostaje w opóźnieniu w realizacji płatności na rzecz W.R. oraz na skutek działania organu jest narażona na ryzyko zapłaty odsetek za opóźnienie, jak też do pokrycia ewentualnych kosztów sądowych;5. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia sprawy i wydanie decyzji, poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak wyjaśnienia dokładnie stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz słusznego interesu strony postępowania, a tym samym nieprawidłowe uzasadnienie decyzji.W uzasadnieniu skargi spółka podkreśliła, że została niesprawiedliwie wpisana na listę sankcyjną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, co potwierdził wyrok sądu administracyjnego z dnia 23 listopada 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1722/24. Prezes Zarządu – W.R., który od początku istnienia spółki rozwijał ją i zarządzał jej wszystkimi procesami biznesowymi i operacyjnymi, chciał zrezygnować ze swojej funkcji, ponieważ wpadł w (...), nie godząc się na niesprawiedliwe traktowanie dzieła jego życia, któremu poświęcił (...) lat działalności zawodowej. W.R. zakomunikował właścicielom spółki, iż nie wyraża on woli dalszego udziału w działalności spółki oraz złożył wstępną deklarację zamiaru rezygnacji z pełnionej funkcji Prezesa Zarządu. W tej sytuacji wspólnik podjął z nim rozmowy celem przekonania go do przyjęcia funkcji członka Zarządu, a w przyszłości również funkcji likwidatora. Strona skarżąca dodała, że brak zarządu spółki kapitałowej skutkuje faktycznym brakiem możliwości podejmowania przez taki podmiot jakichkolwiek działań faktycznych oraz prawnych. Podmiot zostaje bowiem pozbawiony organu reprezentacji. Wynagrodzenie likwidatora ustanowione przedmiotową uchwałą było skalkulowane na podstawie szerokiej wiedzy właścicieli Skarżącego, którzy prowadzą biznesy w różnych częściach Europy oraz na podstawie ogólnie dostępnych statystyk wynagrodzeń w Unii Europejskiej i w Polsce, które są ogólnie dostępne w Internecie. Spółka opisała zakres obowiązków Prezesa Zarządu i podkreśliła, że jako spółka kapitałowa nie jest stroną uchwały, lecz jest zobligowana do realizacji jej postanowień zgodnie z wolą wspólników wyrażoną w uchwale. Skarżąca spółka nie ma więc prawnej możliwości niewypłacenia środków przewidzianych uchwałą wspólników i z samego faktu jej podjęcia, staje się podmiotem zobowiązanym do jej realizacji.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.W dniu 19 maja 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok w sprawie II GSK 1458/25, w którym oddalił skargę kasacyjną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1722/24, mocą którego decyzja w przedmiocie wpisu spółki na listę osób i podmiotów wspierających agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę została uchylona.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r., poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja NDUCS w sprawie zwolnienia - na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy sankcyjnej i art. 143a ust. 2 pkt 2 ustawy o KAS – zamrożonych środków finansowych z rachunku bankowego wnioskodawcy celem uregulowania zobowiązania za grudzień 2024 r. względem W.R. z tytułu pełnienia funkcji likwidatora. W pierwszej kolejności spółka wystąpiła o zwolnienie do kwoty 60.000 zł. Organ zaskarżoną decyzją wyraził zgodę na zwolnienie zamrożonych środków finansowych z rachunku bankowego wnioskodawcy celem uregulowania zobowiązania względem W.R. z tytułu pełnienia funkcji likwidatora za grudzień 2024 r., przy przyjęciu niższych stawek wynagrodzenia niż wnioskowała strona, pod określonymi warunkami oraz na zwolnienie zamrożonych środków w celu uregulowania prowizji bankowych powstałych za realizację przelewów wykonanych zgodnie z niniejszą decyzją. Nie wyraził natomiast zgody na zwolnienie zamrożonych środków finansowych z rachunku bankowego wnioskodawcy w żądanej kwocie celem uregulowania zobowiązania za grudzień 2024 r. względem W.R. z tytułu pełnienia funkcji likwidatora.Podkreślić trzeba, że warunkiem wydania decyzji w przedmiocie wyrażenia zgody na zwolnienie zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych jest status spółki jako podmiotu wpisanego na listę sankcyjną. Względem strony skarżącej została wydana decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2023 r. nr DPP-TPZ-0272-118.2023(5) (dalej również jako: decyzja sankcyjna). Jak wskazała strona skarżąca w skardze i jak ustalił Sąd z urzędu, decyzja ta została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2024 r. o sygn. akt V SA/Wa 1722/24. Na dzień orzekania przez WSA we Wrocławiu (20 maja 2026 r.) wyrok ten był już prawomocny, bowiem w dniu 19 maja 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok w sprawie II GSK 1458/25, w którym oddalił skargę kasacyjną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1722/24, mocą którego decyzja w przedmiocie wpisu spółki na listę osób i podmiotów wspierających agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę została uchylona.W tej sytuacji trzeba wskazać, że na dzień wydania wyroku w sprawie stan prawny uległ zasadniczej zmianie, w wyniku której brak jest możliwości orzekania przez organy w przedmiocie zwolnienia zamrożonych środków finansowych i zasobów gospodarczych. Skarżąca spółka, jako nie będąca aktualnie podmiotem wpisanym na listę sankcyjną na skutek prawomocnego uchylenia decyzji o takim wpisie, nie może być objęta reżimem z rozporządzenia nr 269/2014 oraz ustawy sankcyjnej. Wobec tego zaskarżona decyzja powinna zostać usunięta z obrotu prawnego. W aktualnych okolicznościach prawnych sprawy, powstałych na skutek prawomocnego uchylenia decyzji sankcyjnej, organ nie tylko nie mógłby wydać decyzji w przedmiocie zwolnienia ale również wydana już w tym przedmiocie decyzja nie powinna w ogóle istnieć w obrocie prawnym.Wobec powyższego, zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p,p,s,a. Z kolei umorzenie postępowania administracyjnego znajduje podstawę w art. 145 § 3 p.p.s.a.. Przepis ten jest przeniesieniem na grunt postępowania sądowoadministracyjnego instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, przewidzianej w art. 105 § 1 k.p.a. i art. 208 § 1 O.p. Sąd, wstępując w rolę organu administracji publicznej, wykonuje przypisany organowi obowiązek. Wydane orzeczenie sądu zastępuje więc rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i pełni funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne, kończąc postępowanie bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty. W ten sposób, kierując się zasadami ekonomiki procesowej, ustawodawca umożliwił, aby wyrok sądu administracyjnego w takiej sytuacji definitywnie załatwiał sprawę administracyjną, bez potrzeby ponownego angażowania organu administracji publicznej tylko po to, żeby wydał decyzję o umorzeniu postępowania.Orzeczenie o kosztach postepowania wydano na podstawie art. 200 p.p.s.a.Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.